Даўно няма дажджоў
І хмар няма на небасхіле,
І сонца так пячэ ўжо,
Што больш няма ніякай сілы.
А бухнеш з берага ў Дняпро
Ў яго прыемнае абняцце,
І не дагоніць тут ніхто,
Калі захоча паспрачацца.
І луг цяпер звініць-пяе
На ўсе лады і пералады.
І дзядзька Ціт мяне заве,
Каб я прыводзіў стог да ладу.
І я бягу ва ўсе духі
Наперагонкі з ветрам гонкім.
"Эй, дзядзька, ты мяне махні
На гэты стог высокі, стромкі".
І я лячу хвіліны дзве,
І ўжо на стозе апынуўся.
І дзядзька сена падае
А я ўкладваю й тапчуся.
І стог, як шар які, расце
І на вяршыні закругліўся.
І дзядзька знак мне падае
Каб па вяроўцы я зпусціўся.
Ён узяў за той канец,
А я на гзты бок памчаўся.
"Ай маладзец ты, маладэец,
Які красавец атрымаўся!"
І дзядзька Ціт з усіх бакоў
Яго абгладзіў і абмацаў,
А потым ціха адыйшоў,
Каб шчэ ім раз палюбавацца.