Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Дзякуй Богу , за месяца свет,
І за дзівосны мір планет,
За кожнае імгненне, што жыву я.
За радасць, сум, святло і цень,
За самы лепшы ў жыцці дзень,
За кожны новы ўздых мой, - алілуя.
Алілуя, алілуя, алілуя, алілуя ...
Дзякуй, Богу, што ён са мной,
За кожны новы дзень зямный,
За ўсё, што ў гэтым свеце так люблю я, -
За шум лістоў, за дождж і снег,
Хвілін няўмольных быстрый бег,



Сярэдняя: 1.4 (5 галасоў)

Зорка мая незгасальная,
Зорка мая яскравая
Бачу сьвятло я тваё,
Ажно з другой галяктыкі.

А ты сабе ўяві,
Што мы іскручыя каметы,
Дзьве іскручыя каметы,
Якія ляцяць да мары сваёй...

А ты сабе ўяві,
Што мы дзьве галяктыкі,
Што мы найвялікшыя
У сьвеце галяктыкі....

І хутка, і хутка, ты верыш мне?
Ужо хутка...
Сальемся з табой мы
У адзіны сусьвет.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Арон Гаал
Цень коткі

Можа, цень коткі – гэта ты...
Над галавой змрочная бяззорная ноч,
Але калі з'яўляецца на хвіліну Месяц,
У глыбіні саду выплывае твой стройны сілуэт.

Можа, гэта – твой сон, у якім я – толькі ўдзельнік,
Але можа, менавіта я прысніўся табе...
І ў тваім сне адлюстроўваецца сад і Месяц,
І тое стройнае цела, што так мякка басанож



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Арон Гаал
Коні на гарадской вуліцы

Па вуліцы беглі коні,
Увесь горад ахутвала шэрае змярканне.
Наперадзе імчаўся жарабец, ззаду кабылы...
У іх рухах была сама Воля!

Ускінулі галовы, калі панесліся наперад!
Адкуль яны ўзяліся, куды імкнуцца?
Ніхто не ведае. Але ў мяне стала цяжка на душы,
Цоканне капытоў адклікалася болем у маім сэрцы!

Вуліца, дзе машыны гулі, ускрыкнула:



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Арон Гаал
Шклянка чаю

Шклянку чаю Вам трэба выпіць цяпер...
Памарыце, пакуль Вас ахутвае воблака пары,
Удыхніце ўсе водары Ўсходу
І не думайце, не прыдумляйце будучыню.
Па-за часам праз апельсінавыя алеі
Бяжыце, бяжыце басанож наперад.
Не важна куды вядзе Вас дарога,
Трэба проста там БЫЦЬ.

аўтарскі пераклад
карэктар Кселена Літвінава



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Арон Гаал
Разарваныя словы

Калі нішто не можа выратаваць мяне, толькі словы,
калі іх яшчэ няма, калі я самотны,
калі я знаходжуся пад уплывам тваім,
калі раніцы світанак не п'яніць,
калі ад абдымак тваіх раствараюся ў табе,
калі я высакародны, але падуладны табе,
калі я не такі, як быў, калі буду, кім ёсць насамрэч,
калі ты вернешся пасля абеду,
калі гронка вінаграда і хлеб напалову,



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Як добра нам маўчаць ўдваіх,
Cхаваўшы шчасце ў цішыню.
Не трэба доказаў і слоў,
Калі мы сэрцам чутка чуем.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

"Прыйдзе час.."
Прыйдзе час,калі нас не стане
Сыйдзем,нібы снег пасля зімы
Не ад нас залежыць,не мы самі
Адрываем ліст у календары
Зарастуць травой нашы дарогі
Пройдзе лета,восень лісце скіне
Больш не вернемся на родныя парогі
Будзе ісці жыцьце і не загіне
Там,на небе,есць хто лічыць
Што,каму і колькі адвялі



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Свет сцішыўся пад снегападам.
І на зямлі, і ў небе – снег
Ляціць над вуліцай, над садам –
Не зразумець дзе ніз, дзе верх.

Размалявана наваколле
Ў адценні белага святла.
Святло ў душы і дыхаць вольна,
А ноч была ці не была?

Маё прызнанне на марозе
Паветра парай скалыхне
І белым вэлюмам бярозу
Насупраць хаты ахіне.

Мы выйдзем разам на дарогу
Пад шаты белага крыла,



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

За акном шэрая палітра:
Дарогі, неба і будынкі..
Нічога не хочацца рабіць,
Цяжка на свеце жыць.

Дожджык з неба лье і лье,
На дарогах рэкі робіць.
Ну а рэкі гэтыя,
Усё такія ж шэрыя..

Людзі не пасміхаюцца,
Кудысьці ідуць, спяшаюцца..
Радасці не бачаць зусім,
У панурым свеце сваім

Дзе наша сонейка схавалася?
Чым мы сонейку не спадабаліся?
Хопіць у хованкі гуляць,
Планету трэба асвятляць.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Сярод падманаў і здрадаў
Яны нам праўду пісалі,
За народ свой хварэлі,
Асвятлялі і грэлі.

Яны стралялі не зброяй,
Яны выстрэльвалі словам,
А слова ляцела
Прама ў голаў.

Яны змянялі людзей,
Яны імкнулісь да змен
Яны хацелі жыць толькі,
У краіне сваей.

Але туман надышоў,
І паэтаў ня стала,
І зоркі з неба
Ціха упалі.

І ўсё ж жыць, яны, будуць вечна
У паэмах і вершах,
А таксама яшчэ



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

„Літва! Ты, як здароўе ў нас, мая Айчына!… Што варта ты, ацэніць той належным чынам, Хто цябе ўтраціў"

О, Міцкевіч, якую ж праўду ты сказаў,
О, Міцкевіч, як жа цяжка жыць на свеце,
Калі ня маеш радзімы сваей

О божа, о божа!
Як самотна на сэрцы!
О божа, о божа!
Як душа мне баліць!

Не магу я знайсці радзімы сваей,
Не магу Літву я знайсці
Не магу, не магу, не магу...

О Літва, мая Айчына!



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

На небасхіле гаснуць зоркі
І блекне ў соннай вышыні
Адбітак месячыку тонкі,
Сярод свiтальнай цiшынi;

Знiкае ноч у лесе золкім,
між дрэў сівой далечыні,
І рассыпае росаў кроплі
з азёр таемнай глыбіні..

А дзесь у небе баюць звонка
Дасвеццю песню жураўлі
І абуджаюць нетаропка
Лугі, палеткі i палі;

Пачуе спевы iх i сонца,
Кранецца променем зямлі,
Ізаўсміхнаецца пяшчотна



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Віват, зіма!

Віват, зіма! Віват, марозы!
Віват, бялюткія снягі!
У белым вэлюме бярозы
Сустрэлі першы дзень зімы.

На вокнах кветкі і узоры
Мароз-мастак намаляваў.
І елкі ў казачныя ўборы
У срэбра, золата прыбраў.

Завея усю ноч гуляла
Дарогі, сцежкі замяла.
Палотны белыя паслала,
Папрацавала да відна.

А сонца раніцай заззяла
Над полем, рэчкай і сялом.
І ў вокны кожнаму паслала



Сярэдняя: 4.4 (13 галасоў)

Вашы словы,
Мае землякі,
Даражэй мне
За ўсе ўзнагароды.
Кожны гук іх -
Такі трапяткі,
Нібы голас
Мне роднай прыроды,
Што хвалюе,
У сэрцы гучыць.
І кранае заўжды
За жывое.
Ды крынічкай
Гаючай цурчыць,
Той, што ўсе мае
Раначкі гоіць.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119010209175



Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)

( Адзін з варыянтаў легенд пра узнікненне г. Мінска).
Напісана па матывах народных паданняў)

Як зычаць легенды, як кажуць паданні,
На нашай зямлі жыў прыгожы народ.
Свой род шанаваў, ладзіў белае ўбранне
І ўлетку насіў яго з году у год.

На лапіках земляў, свабодных ад лесу,
Вырошчвалі жыта, ячмень і авёс.
Жылі, працавалі ад лета да лета.
Цягнулі цярпліва і крыж свой, і лёс.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Кожны дзень прачынаешся зранку
Не ад слова ласкавага,
Не ад водара кававага –
Ад удара па карку.
Калі ж выберашся з гэтай цемры?
Ужо не застаецца цярпення…

Ён баіцца людзей –
Прылюдна цябе не чапае,
Кулакі ў кішэнях хавае
І бурчыць то грамчэй, то цішэй.
Ад яго бы бегчы хутчэй,
Ды ён бацька тваіх дзяцей.

Штотыднёва стабільна
Ты стаіш за сваімі дзвярыма
І галосіш нястомна, надрыўно,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Туды, дзе начуюць каляровыя сны,
Мы прыйшлі паслухаць джаза рваныя рытмы.
У сэрцы нашы гулка бухаюць званы
І струменямі вiхрацца мадальныя рыфмы.

Ударнік дае музыкам звычайны знак.
Зоркі на небе ўжо амаль дагарэлі,
Пакінуўшы нарвежскай стронгі прысмак,
Размазаўшы містычныя акварэлі.

Нашы целы пакуль яшчэ трымаюць такт,
У галаве закруціліся шальныя думкі,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Лідскі квас

Ведайце, бацькі ды дзеці:
лідскі квас – найлепшы ў свеце!

Піць спякотай хочаш ты –
квас ратуе бочачны.

Бочкавы халодны квас
спёкаю ратуе вас.

Каля бочкі мнагалюдна –
звыклы ў летні дзень малюнак.

“Лідскі” прадавец-лідзянка
людзям налівае ў шклянкі.

Смагу людзі праганяюць,
каля бочкі загараюць.

У надвор’е летняе
квас – пітво найлепшае.

П’юць дарослыя, п’юць дзеці



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Твар Ліды

Твару горада авал –
гарадскі аўтавакзал.

Кожны ведае прахожы:
Ліды твар – такі прыгожы!

Не апішаце пяром
зал чакання і перон!

Пасажыры без вагання
запаўняюць зал чакання.

Над пяцёркай кас-кабінак
электронны ёсць гадзіннік.

Над вакзала касамі
бачым, колькі часу, мы.

Давяраюць Мані, Вані
рэчы камерам хавання.

Камеры даверым рэчы.
Зойдзем у кафэ “Сустрэча”.

Потым галубоў падкормім



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Кіёск Саюздруку

Мінакоў спыненне руху –
ля кіёска Саюздруку.

Людзі розныя спыняюцца.
Што ў кіёску набываецца?

Вось мужчына падышоў,
пральны выбраў парашок.

Выбірае школьнік нейкі
ручкі, сшыткі і лінейкі.

Нейкая купляе цётка
пасту і зубную шчотку.

І разглядвае стары
атласы, календары.

І прыдбаў хлапчук зялёны
мыла, карту і талоны.

Для студэнтак-прыгажунь –
лак, касметыка, шампунь.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Я пастаўлю тут свой зруб.
Зажыву
на пакатым узлеску.
Пасцялю
на стале абрус,
увесь затканы
пяшчотай пралескавай.

А навокал – жывы плот:
Лес Архіпаў глядзіць
улюблёна,
як схапіў прагна
Пронеў рот
струмень з Байкава
намалёны*.

Дзе сцяжынай віляе луг,
на змярканні
хадзіць мушу:
з дум змываць
непатрэбны тлум,
паласкаць у ручаі ду΄шу.

_______



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Увага!
Яны знікаюць!
Але… не чуваць набату.
Паўсюдна
вёскі кана´юць.
Глядзяць асуджана хаткі.

Каго вінава´ціць,
эх-ма,
у такой вось
няўмольнай згу´бе?
Угрызаюцца ў зрубы й стрэхі
драпежнага часу зубы.

Зарэчча. Прудок. Заба´ва.
Палоева. Гу´та. Бу´да.
У іх гаманлівага “заўтра”
не будзе…
Не будзе.
Не будзе.

Шматтомнік
друкуй адразу
(чытаць толькі будзе няпроста)
з адчайна-тужліваю назвай



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Ноч ця´гне
кантра´льта нізкім
адвечнае “лю´лі-лю´лі”
не для немаўлят з калыскамі -
не спіцца
стары´м бабулям.

Час позні,
паўночны, мі´нуў -
ніяк ёй не ўкалыха´ці
самотнасці іх успамі´наў
аб гомане яркім ў хаце,
аб дбайнай,
натхнёнай працы,
калі спрытна спіны гнуцца…
не спяць,
далібог, баяцца:
заснуць і…
і не прачнуцца.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Уголас, як трэба,
з выразам
(лоб па-акторску хмурыўся)
чытала Аўдоцця Вы΄рава
“оду” суседскім курыцам.

У одзе той доўгай,
пафаснай,
складзенай на гародзе,
усе-усе ўзгадала іх пакасці…
Не-не, прабачце!
Подзвігі!

Усходы кропу -
знявечаны,
кветкі -
ушчэнт зламаныя,
гурок з бокам пакалечаным,
ягадкі пакляваныя.

Куры стаялі.
Слухалі.
Гэта аб іх?
Цікавенька!
Потым пад плот патру΄халі.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

А можа… каханне толькі?

Ласкоча-казы΄ча Ліпень
далоняю далікатнай
стан тонкі, лагодны,
Ліпы,
квітнеючай каля хаты.

Удаль
разліваецца хваляй
яе паслухмяная згода.
Наўколле трымці΄ць –
адчувае
той згоды
чароўны водар.

Навошта
шукаць прычыну?
Флюідаў дзівосных токі,
прыроды закон –
магчыма.
А можа…
каханне толькі?



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Частка 1
Не так, як трэба цокае цягнік.
Магчыма быў прычынай машыніст,
Ці коламі разбітая дарога.
З тым гукам на душы расла трывога.
І сон не браўся праз бясконцы лік.

Але, сказаўшы шчыра, не хацеў
Бы Ён паддацца неўгамонным думам,
Што зараз абарвецца свет,
І адштурхоўваў тую думку сумам,
А яна - назад вярталася, як бачыўся прасвет.

Нявольна ей падданы быў працэс,



Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Вось ізноў прыйшла зіма.
Пакаціла кола ў студзень.
А мяне з табой няма
І ніколі больш небудзе.

Белы волат на двары
Дахі снегам пасыпае.
Пад бясконцыя вятры
Замяце завея злая.

Поўня вунь ідзе сама
Галаву сівую студзе.
А мяне з табой няма
І ніколі больш небудзе.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Прывітанне,дом з ферзямі!
На праспекце,ля метро.
Можна я зайду з сябрамі
У твае цёплае нутро?

Па традыцыі даўнішней,
Калі хочацца спачыць,-
Лічаць мінчукі нелішнім
Твае дзверы адчыніць.

Са знаёмымі вітацца,
Каву чорную глытаць,
Над прыгодамі смяяцца
І юнацтва ўспамінаць.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ты
моўчкі падыходзіш,
кладзеш рукі на
мае плечы
і
мы пачынаем танцаваць,
пераступаючы
з нагі на нагу, нібы
пераходзім
з хвалі на хвалю.
Куды мы ідзем?
Да берага
ці ў адкрытае мора?



Сярэдняя: 5 (1 голас)

і вогнішча сквапнае з’ела той дом
гаспадары адышлі па сцяжыне адчаю
памятаюць дрэвы плач немаўляці
барвовы вечар пахаваў галасы птушак
бела-блакітны анёл схіліў галаву над магілай
з чэрава ночы выходзяць маўклівыя цені забітых
месяц уручае ім свой бледна-жоўты ліхтар
вочы травы бачаць іклы здранцвелага звера



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Калісь на Купалу мы ледзь не да шалу
кахалі, кахалі.

І нашыя дочкі на шчасце вяночкі
па рэчцы пускалі.

Той ночкай улетку мы папараць-кветку,
бы скарбы, шукалі.

Праз вогнішча цела з табою мы смела
да стомы скакалі…

…Хай час таго шчасця
(купальскага шчасця!)
у памяці вечна жыве.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дай мне шанец, шанец, шанец
на адзін з табою танец.

Палкі танец той кахання
будзем танчыць мы да рання.

За той танец падарунак
табе будзе – пацалунак…

Тады ўзяўшыся за рукі,
мы гуляцьмем без прынукі
недзе ў парку, а затым
хай смяецца нам адным
сонца… Хай насустрач крочыць
вечар і хай напрарочыць
шчасце нам сямейнае,
празрыста-беззавейнае.

Ноч-вядзьмарка ў ціхі час
у жарсці вір хай кіне нас.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Замглёнасць. Шлях. Бясчассе.
І бязмежжа.

Замглёнасць шляху
паўз/праз бясчассе
у бязмежжа…



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

На дно душы нас цягне грэх —
Эх-эх!

Жыве у думках, дзеях страх —
Ах-ах!

У цемры лётае наш дух —
Ух-ух!

Відаць, пакінуў нас Пан Бог —
Ох-ох!..



Яшчэ не ацэнена

…Пакуль маўчанне
валадарыць на зямлі,
і неба даглядае свае сны.

Ды прыйдзе час –
маўчанне знікне і
распусцяцца,
бы кветкі,
галасы…



Яшчэ не ацэнена

Лаўлю я словы
у затоне мовы
і з іх рупліва
вершы-пацеркі збіраю.

Штось аддаю,
бы сувеніры,
ўсім ахвочым,
а штось
у кішэню Вечнасці
кідаю…



Яшчэ не ацэнена

На скрыжаванні
роспачы і болю
стаю,
пытаю ў сэрца:
«Куды йсці?»

А сэрца мне:
«Ідзі
праз лес пакутаў
да шчасця гаю
хутка напрасткі».



Яшчэ не ацэнена

Прайсці, прайсці,
не азірнуўшыся назад,
праз боль сцюдзёны
і нямую бессардэчнасць.
Прайсці ўвесь шлях,
каб на яго ускрайку
заззяла зоркай нада мною
Панна Вечнасць…



Яшчэ не ацэнена

Прайсці, прайсці,
не азірнуўшыся назад,
праз боль сцюдзёны
і нямую бессардэчнасць.
Прайсці ўвесь шлях,
каб на яго ускрайку
заззяла зоркай нада мною
Панна Вечнасць…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Не дай мне Бог увайсці не ў тыя дзверы,
Па-за якімі будзе шэпт,ці гвалт.
Збяднеласць думак.Позірк недаверу.
Вясёлы злыдзень.Злы камедыянт.

Па-за якімі.можа гэдак стацца,
Па звычцы папраўляючы ўбор.-
Сустрэну вочы слізкія пахабца
І не стрываю,годны дам адпор.

Дзе давядзецца да сцяны прыбіцца
Незразумелай.Нібы на паказ.
Пачуць:"Глядзіце,ды яна дурніца.
І што яна тут робіць сярод нас?"



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Нічога не бачу
Вакол усё плыве.
"Ты што гэта,-плачаш?"
Не...Не...

Я так.Прыгадала...
Стары успамін.
Яго шкадавала.
Адзін,ды адзін.

Я ўсё падбірала,
Мо словы не тыя.
Шукала,шукала,
Каб як залатыя.

І ўсё я маўчала.
Цішком побач ішла.
Я словы хавала.
Другая ўкрала.
Яму аддала.

Я так.Прыгадала...
Стары ўспамін.
Усё шкадавала,-
Адзін,ды адзін.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Па мясцінах светлага ўспрымання
Зноў душа пачне сваё блуканне.

Так яна чакае ўратавання
Ад цяжара нуднага жыцця.

Хочацца дайсці да забыцця.
Мінуць непазбежнае вяртанне.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Пялёсткі у сэрца сыпле мне сама
Са снежных руж дзівосная зіма.
Падзьмула я на іх.І паляцелі
Па Беларусі белыя завеі.

Хавайся,птушка,звер і усё жывое.
Гуляй зіма ў велічным настроі.
Спявай,танцуй з вятрамі маладымі
Твой час прыйшоў!Няхай паветра стыне!

Як срэбны шалік на плячах іскрыцца,
У люстэрка возера яна глядзіцца.
Смяецца і падмігвае вятрыске.
А ён схіляецца ёжо блізка-блізка.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Пялёсткі у сэрца сыпле мне сама
Са снежных руж дзівосная зіма.
Падзьмула я на іх.І паляцелі
Па Беларусі белыя завеі.

Хавайся,птушка,звер і усё жывое.
Гуляй зіма ў велічным настроі.
Спявай,танцуй з вятрамі маладымі
Твой час прыйшоў!Няхай паветра стыне!

Як срэбны шалік на плячах іскрыцца,
У люстэрка возера яна глядзіцца.
Смяецца і падмігвае вятрыске.
А ён схіляецца ёжо блізка-блізка.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Пялёсткі у сэрца сыпле мне сама
Са снежных руж дзівосная зіма.
Падзьмула я на іх.І паляцелі
Па Беларусі белыя завеі.

Хавайся,птушка,звер і усё жывое.
Гуляй зіма ў велічным настроі.
Спявай,танцуй з вятрамі маладымі
Твой час прыйшоў!Няхай паветра стыне!

Як срэбны шалік на плячах іскрыцца,
У люстэрка возера яна глядзіцца.
Смяецца і падмігвае вятрыске.
А ён схіляецца ёжо блізка-блізка.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

"Горад да Новага Году бяжыць.."
Горад туманны,сумны і сонны
Ноч накрывае далоньню сваей
Свет паміж пальцамі жоўта-аконны
Белых сняжынак кружыцца рой
Снежань гуляе паміж дамамі
Ціха вакол,ні душы
Мяккі ,пушысты снег пад нагамі
Крокі не чутны ў цішы
Там,за сцяною,дзенныя справы
Бачаць салодкія сны
Снегам засыпана ночка глухая



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Мо, лепей не вяртацца ў памяці стары сад,
бо
там быльнягом няспраўджаных надзей
ўсё зарасло...

Мо, й лепей…

Толькі не вяртацца
не магу,
бо там --
на сцежках суму і любові --
калісьці зведаў я
і шчасце, і бяду.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Ізноў мяне ў руках трымае
бяссонне
душа пад покрывам самоты
бы у прадонні

У скроні б’ецца думка-мроя
о дзе ты
і дні праходзяць бы прывіды
без мэты
.............

Час прамінуў і вось мы разам
на шчасця выспе
ці застанемся там надоўга
ці знойдзем выйсце

Ды буду верыць крохкай кветкай
любоў не звяне
і ў кнізе памяці старонкай
яскравай стане



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

А тая восень мне прынесла
сум і адчай.
Тады, як выбух у цішыні, пачуў я
тваё “бывай”.

А тая восень дажджамі змыла
сляды,
твае сляды, калі ты ў цемру сышла –
куды?!

Хай тая восень хоць ва ўспамінах
жыве,
і госцяй позняю прыходзіць
у сне…

…А гэта восень нам кубак шчасця
падорыць хай,
каб растварыліся ў ім, зніклі
сум і адчай.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Завіруха горкіх дум у галаве.
О, як сумна і трывожна мне!
Б’юцца мары рыбінай аб лёд.
Спяць прырода і надзеі.
Спіць народ…



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

У лабірынце слоў нямых блукаю,
нястомна я шукаю сярод іх
такія словы,
каб з іх можна было скласці,
нібыта пазл,
таямнічы верш,
які б змог вырвацца
з прасторы нематы,
і ў рэшце рэшт
загаварыць са мной,
з табой,
а мо і з цэлым светам…



Яшчэ не ацэнена

З табой – заўсёды сонца у душы
і усміхаюцца навокал дрэвы,
і вырываюцца з абдымкаў нематы,
бы птушкі ў неба, вольныя напевы.

А без цябе – вакол нібы імгла,
глядзіць прырода сумнымі вачыма…
І ў сэрца моўчкі роспач увайшла,
бо без цябе
жыць проста немагчыма.



Яшчэ не ацэнена

Надзей узлёт вышэй за небакрай,
ў выгнанні доўгім жудасны адчай,
ад жарсцяў недарэчных – толькі дым,
гармонія з сабой і светам ўсім,
і еднасць душ у роднай грамадзе,
і кавы кубачак духмянай на стале,
бяседа-споведзь у кампаніі сяброў,
і ручаінка шчырых добрых слоў,
увечары з каханай -- у царстве згоды,
а уначы – візіт жаданай асалоды, --
так, гэта разам ўсё і паасобку
някідка-ціхае,



Яшчэ не ацэнена

У ноч калядную адбыўся
калісьці найвялікшы цуд.
І зоркі нат ярчэй заззялі,
і загучаў спеў там і тут.

Так, спеў аб Божым нараджэнні,
аб паяднанні душ людзей.
Дык хай жа радасць акрыляе
суквецце нашых мар, надзей!

Хай разгарыцца ў кожным сэрцы
мілосці й злагады агмень.
І хай злучае зямлю з небам
любові Божае прамень.



Яшчэ не ацэнена

О, Беларусь, — ты зорка шматпакутная,
што столькі зелля ужо выпіла атрутнага,
прыгатаванага з нянавісці, маны
(яго далі табе вар’яты-ўладары,
і звонку ворагі, й манкурты унутры)!

Так, цяжка табе, зорачка, і крыўдна,
і плачаш ад бяссілля ты ўначы.
Але ж ты вер, што колісь замест зелля
нап’ешся ўдосталь ты жывой вады,
адужаеш, ўсміхнешся.
Ну а покуль
трымайся, зорачка,
не падай і свяці.



Яшчэ не ацэнена

Ой, Каляда, прывядзі
сонейка ты за сабой,
і прывязі на вазочку
прысмакі ды добры настрой!

Разам з сяброўкай – казой,
вязіце дабро ў нашу хату,
нячысцікаў прэч праганіце
і ўдзячных вам будзе багата!

Ой-ой, Каляда, мы цябе
чакаем і верым, што нас
адорыш ты снегам ды сонцам,
і ўбачым мы ўсе лепшы час!



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Цвярозая журботная імша
і навальніцы не спалохаць ценяў.
Ніколі бессмяротная душа
не стане перад смерццю на калені.

На мове адгалоскі цішыні.
Не маюць цівуны ні дна, ні меры.
Ніколі каляровых стужак сны
не стануць перед часам на калені.

Усход ці Захад? Канцлер або цар?
Гамоніць люд: “Кроў цячэ із вены”.
Рукой сталёвай ставіць гаспадар
сумленнасць продкаў на разбітыя калені.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Гадзіннік адлічвае года імгненні астатнія.
Яшчэ пяць хвілін — і куранты дванаццаць праб'юць.
І, келіх шампанскага ўзняўшы, на міскі салатныя
увагу звярне навагодне настроены "людзь".

Ялiнка міргне — і запахне хурмой, мандарынамі,
і шчасця вазок пажадаем адзін аднаму...
А ў гэтую ж ноч (ці не ў нас, абыякаў, за спінамі?)
пачвара-вайна вычвараецца: "Свет узарву!"



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Верш напісаны па матывах аповеду Вольгі Мікалаеўны Ярмош, жыхаркі вёскі Шарашэва (Беларусь), родзічаў якой растралялі фашысты 24 снежня 1942 года. З карэспандэнцыі газеты "Раённыя будні".

Іх вялі пад дулам аўтамата
Мікалая, Веру, Лізавету...
Помніць як сягодня Вольга катаў,
Зжыўшых яе родзічаў са свету...

Ёй было на той час адзінаццаць,
Помніць, як пыталіся: «Дзе тата?



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Як холадна і цёмна за вакном!
А ў доме валадарыць адзінота.
Ў душы маёй не сонейка, а слота.
Як холадна і цёмна за вакном!
Адна сціскае сэрца мне турбота --
Ці шчэ пачуе голас сябра дом?
Як холадна і цёмна за вакном!
А ў доме валадарыць адзінота…



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Пад восеньскім небам
я чую
размову
стамлёных вятроў

Пад восеньскім небам
вось бачу
я танец
апалых лістоў

Пад восеньскім небам
ты чуеш
нас кліча
анёлак у Эдэм

Пад восеньскім небам
ты бачыш
аблокаў
дзівосны тандэм
плыве самавіта
і вер мне
кажу зараз шчыра “Je t’eіme…”



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Я плаваю ў рэчцы сваіх сумных сноў.
У снах твой вобраз узнікае зноў і зноў.

З табой мы наяве не разам даўно;
ты зараз далёка – ў краіне дажджоў.

Узгадваць мне сумна й балюча ўначы
вачэй тваіх бляск, тонкі пах валасоў.

Сышла ты, аднак і дасюль чую гук
пяшчотна-кранальных тваіх ціхіх слоў.

Кагось папракаць цяпер сэнсу няма –
шквал рэўнасці знішчыў і жарсць, і любоў.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Купацца ў возеры пяшчоты – з каханай.
Прайсці праз цёмны лес маркоты – з каханай.
Няхай галосяць вятры роспачы над намі,
ў душы гучацьмуць шчасця ноты – з каханай!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Мне здаецца, што ўначы нехта вырваў маё сэрца
і схаваў яго дзесьці ў патаемным падземным сховішчы,
без цябе,
мая матуля!

Кожны дзень я пераглядаю нашы старыя фотаздымкі —
гэтыя маўклівыя сведкі нашага тагачаснага шчасця —
без цябе,
мая каханая!

Я ніколі не адчуваю сябе цэласным, напоўненым ўсімі фарбамі і пахамі жыцця;
я, нібы разбітае люстэрка,
без цябе,
мой сябра!



Яшчэ не ацэнена

Там штось шапоча пасівелая рака,
вісяць, бы яблыкі, на дрэве неба зоркі,
там выглядае лодка рыбака
чаўном Харона. І ляжаць пагоркі,
нібы вярблюды у пустыні; вецер там
містычнай цішынёй зачараваны,
бы немаўлятка, спіць. З нябёс бальзам
спакою льецца. Дзіўны час нірваны...



Яшчэ не ацэнена

Яскрава зорка ў небе ззяе,
Сваё святло на горад лье,
Мяне заўсёды сустракае
Яна ўначы, калі я не
Магу заснуць і ў позні час
Выходжу з хаты адзінокі.
Тады ніхто не бачыць нас,
І я, ад спраў зямных далёкі,
Іду паціху, як заўжды,
У неба узнімаю вочы,
Пытаю: «Зорачка, скажы,
Як жыць, куды мне далей крочыць!»
І чую ціхі твой адказ:
«Жывеш ты раз, і на зямлі
Жыцця нялёгкая дарога.
Дабра агеньчык запалі



Яшчэ не ацэнена

Хацеў бы я,
каб з сонечным святлом
маё святло душэўнае злілося,
каб хтось
ў людскім прамовіў шматгалоссі:
«Глядзіце
— дзіва! —
увесь ягоны дом
і вечарам,
і нат уначы заліты
душэўна-сонечным
нябачаным
святлом!"

…Дык піце ж вы,
мае сябры,
яго нагбом!..



Яшчэ не ацэнена

Як жа доўга прырода чакала
снегу першага, першай завеі!
І ўсе людзі чакалі зімовых
цудаў дзіўных, што дораць надзеі!

…І прыйшла ўрэшце тая зіма,
быццам фея з дзіцячай фантазіі,
альбо лепей сказаць чараўніца --
віртуозка сваёй белай магіі!...

О, вядзьмарка-зіма, спадзяюся
на цябе, -- памажы, памажы!
І дзяўчыну, што ўпотай кахаю,
ты замоваю прываражы!

Я удзень і ўначы мару, мрою



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

У мясцечку цацачным – Паставы, –
Воддаль ад праезджаных дарог,
Маску самаўпэўненай Варшавы
Начапіў маленькі гарадок.

Тут жыццё заваблена ў мярэжы,
Рымскі востраў нікне ў акіян,
Ад назолы веку не залежыць
Велічны маленечкі арган.

Таюць слёзы матавага воску:
То грахі мае гараць агнём!
Як нам жыць на свеце, Матка Боска,
З гэтакім пакутным насланнём?

У намёт нябёсаў лазурковых



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Памяці майго дзеда М.А. Лашкевіча

Цягнік спыніўся. Доўгія палі
Ўступілі месца дробнаму паўстанку.
Iмжой аблокі шэрыя скублі
Прадзьмутую з усіх бакоў альтанку.

Рачулка Друць нявесела цякла,
На трох віно цягнулі пустамелі.
Аскепкі ад бутэлечнага шкла
Хрусцелі, як агрызкі карамелі.

О, Рагачоў! Сюды прыехаў зноў
Я, быццам да фамільнай багадзельні.
Куродымам палохаў груганоў



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Як быць з прыдуманым героям,
Што веслуе наўстрэч вірам
З няпэўным, зменлівым настроям,
Каб увайсці ў жаданы храм?

Наўкол – дакоры і заганы,
Ды што ён мае за душой?
Чым хісткі човен знітаваны?
Малітвай? Заклікам? Iмшой?

Вядзе нячутную размову
Адзін – з някемлівым сабой:
Чаго спасцігнуў, хіжых ловаў
Пазбегшы ўпартай барацьбой?

Няма ратунку ў акіяне,
Але ўсіх страт марціралог –



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Трывожнай ноччу
і у дзень такі,
калі цалуе сонца твар ракі,
за нас
хвалююцца бацькі…

І мы
сярод лавіны слоў
пяшчотных, між нямых вятроў
адчаю,
мусім згадваць
пра бацькоў…

Бацькі –
бліжэйшая радня…
А колькі шчэ радні ёсць –
плойма!

Ра-дня –
няйначай, радасць дня
сустрэчы з вамі –
сваякамі –
найдаражэйшым
нашым скарбам на зямлі…



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Беларуская мова –
то крылы,
што дае міласэрна Ўсявышні
нам для ўзлёту
знямелай душы...

Беларуская мова –
малітва,
што гучыць пранікнёна і льецца
жыццядайным святлом
на імшы...

Беларуская мова –
ліхтарык
для таго,
хто зблудзіў цёмнай ноччу
і не ведае шлях
да шашы...

Беларуская мова –
падвода,
што нас вывезе колісь на волю
з сэрца самага
змрочнай глушы.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

На вуліцы золка, пахмурна ды снег,
а ў сэрцы ўжо ледзь не рулады
выводзіць нябачны цудоўны спявак,
выводзіць,
бо сёння Каляды.

Здалося на момант, што неба й зямля
спраўляюць заручыны; звады
няма анідзе, і разліўся паўсюль
узнёсласці дух,
бо Каляды.

І хочацца верыць у лепшае, і
ўсім рэшткам бязвер’я даць рады;
з’яднаюць, бы пацеркі, хай нас усіх
дзівосныя гэты
Каляды.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

…А Час нас аддаляе ад дзядоў,
вядзе іх ў цемру спыненых хвілінаў;
але й вяртае іх скрозь прызму сноў
і праз тунэль шчымлівых успамінаў.

Мы ва ўспамінах з продкамі ізноў
сказаць так многа можам у маўчанні,
бо непатрэбны вадаспады слоў
там, дзе гавораць вочы, дзе дыханне
адно на нас, здаецца, на усіх,
дзе змоўклі ўсе і радасці, й нягоды.

Сустрэча ў памяці…
Але ў свой час да іх



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Маё каханне — боль, пакута,
бальзам для сэрца і атрута,
найлепшая у садзе кветка
і для душы крылатай клетка,
неўтаймаванай жарсці свята,
пяшчоты ціхая саната,
і рэўнасці ўзаемнай драма,
адчаю з верай амальгама,
маланка радасці, натхнення,
іголка роспачы, сумнення,
і хуткага расстання знічка,
надзей крыштальная крынічка,
і шчасця крык ў начной цішы;
каханне — гэта я і Ты!..



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Каханая! Што ж, дзякую табе
за ўсё, было што ўзімку паміж намі.
Вясной каханне наша са слязамі
сплыло удалеч, як караблік па вадзе.

Цяпер твой вобраз бачу толькі ў сне
самотнымі і доўгімі начамі…
Той успамін то ў сэрца б’е нажамі,
а то ў душу бальзам пяшчоты лье.

Вось так жыву я зараз — адзінокі,
ад мітусні жыцця — такі далёкі!
А ты дзе? Ты, мажліва, асалоду



Яшчэ не ацэнена

Быць можа, дрэвы — гэта спрадвечныя
сувязныя
паміж шматфарбным і шматгучным
надземным, нашым светам
і маўклівым чорным
падземным светам.

А можа, дрэвы — гэта рукі нявінна
забітых і закатаваных людзей, што цягнуцца ў
неба
і ў адчаі нібы звяртаюцца да нас,
жывых, з просьбай вызваліць іх з вечнага
падземнага палону і вярнуць ім жыццё,
свабоду і волю, іх дзяцей, бацькоў.



Яшчэ не ацэнена

О, як мне хочацца
ў нябеснай прасторы
пагушкацца разам з табой
на касмічных арэлях,
прымацаваных да бліжэйшых зор…

О, як мне хочацца
cтаў вясновым ветрыкам,
каб я змог заляцець у тваё ваконца
і сваёй ціхай песняй
навеяць табе сон аб нашым каханні…

О, як мне хочацца
стаць тою невялічкай рачулкай,
што прабягае каля тваёй хаткі,
каб мець магчымасць штодзённа
бачыць цябе з ранку да вечара…



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Настальгія
Зноў прыеду ў вёску,
У край квітнеючы свой,
Дзе чаромхай і мятай
Пахне ранняй вясной.
Там салоўка спявае
Над ракой ў лазняку,
Сонца промні збірае
У густым сасняку.
Цёплым, бэзавым ранкам
З ураселых дарог
Я люблю нечакана
Тут ступіць на парог.
Не забуду ніколі
Шчасця, радасных сноў
З васількамі ў полі
І крынічнай вадой.
Буду ехаць вясною,
Як наш сад зацвіце,
І ў вэлюме белым



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Восеньскі этюд
Нябачнай ніткай-павуцінкай
Саткала восень свой пасаг.
Развесіла на ўсіх галінках
У лесе, ў поле, на лугах.

Пазалаціла лісце ў клёна,
Сваволіць вецер за акном:
Зрывае золата шалёна,
Шпурляе, кідае на дол.

А пані Восень не шкадуе
Чырвонцаў, залатых лістоў.
Пакуль журботу не адчуе:
Ад яе Верасень пайшоў.

Заплача дожджыкам, а потым,
Усміхнеццца сонейку, святлу.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Зімовы сад
Аддаў цяпло сваё кастрычнік
Зямельцы, восеньскай раллі
І адляцеў, як ліст апошні,
Як адлятаюць жураўлі.

У нашым садзе апусцелым
Маркотна яблыні стаяць.
А вось каліна і рабіна
Чырвоным полымем гараць.

І чырвань гэту не затушыць
Ні снег, ні слота, ні дажджы.
Цяпло рукі тваёй адчую,
Калі настануць халады.

Цяпло душы хай не пагасне,
Пяшчота ў сэрцы ажыве.
Перазімуе сад пад снегам



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Родная вёска
Куды не паеду, заўсёды згадаю,
Цябе мая вёска, мой родны куток.
Сюды мае мары і сны прылятаюць
І зноў я бягу да цябе з ўсіх ног.
Стаіш сярод лесу, дзе рэчка, крыніцы,
Дзе ўлетку красуюць ў кветках лугі.
Прыйду я сюды хараством прычасціцца
Пазбыцца на час ад маркоты, тугі.
Нічым не заменіць мне вёска другая.
Тут ліпы да неба і вербы ў вадзе,
Над нашаю хатаю бусел лятае,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Мая Беларусь

З суседзямі жывеш у згодзе,
Апошнім дзелішся ў час бяды.
Благаслаўляла ты сыноў і дочак
На добры шлях ва ўсе часы.

Дзяліцца хлебам навучыла маці,
Каб у бядзе не быў адзін.
Ніколі родны кут не забываці,
Не забываць ніколі чый ты сын.

Люблю цябе, мой край благаславёны!
Зімой ў белых шатах Белавеж,
А летам у вянку зялёным
Ты на мяжы з Еўропаю ўстаеш.

Тваіх крыніц і рэчак не злічу я.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Мне сніцца хутар, цягне в край маленства.
Вяртаюсь зноў, каб душу залячыць.
Няма той хаты, засталося толькі дрэва.
Яно сачыць вакол, успаміны сцеражыць.



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Я помню ёлку ў нашай хаце
Ялінкі , снежныя у ваце
Настрой чуваўся навагодні
І цуд чакалі кожнагодні.

Схіліўшыся сядзела маці
Пашыць патрэбна для дзіцяці
Спадніцу ў школу на агеньчык
Дачушка ж , сонечны праменьчык.

У хаце нашай пахла хлебам
І першым навагоднім снегам.
Кот рыжый звіўшыся ляжаў
Пад нос мурлыкаў , смачна спаў.

Напэўна ж снілася яму
Не у сне , а быццам наяву



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Сонца нячутна адчыняе заходнюю браму і знікае за ёй.
Вечар канём вараным выходзіць з-за далёкага пагорка.
Прыціхлы вецер сплывае ўдалеч на спіне ракі.
Тужлівыя цені блакітных анёлаў блукаюць між дрэў.
З ляснога гушчару выходзяць здані памерлых.
Чужынец у чорным нясе трывогу пад сваім плашчом.
Заржавелая клямка сумуе па руках гаспадароў.
Хата на падворку аглухла ад учарашніх грымотаў



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

...і год за годам праплывае бы аблокі
у невядомасць і паўсюдна адзінокі
мой дух які ў бяссоння час вытокі
шукае нашага расстання і тых слоў
што мы сказаць маглі б але яны
так і не вырваліся з пасткі нематы
і леглі ціха у вялікі схоў
няспраўджаных ілюзій і надзей
………………………
бы сон праходзяць лепшыя гады
і брама зачыняецца й туды
у маладосці край няма вяртання
няма



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Стаю адзін на раздарожжы,
няпэўнасць апякае твар,
малю ледзь чутна: “Божа, Божа,
згасі ў душы маёй пажар,
пажар самоты і адчаю,
вадой надзеі напаі!”
Куды ісці?! не зна…не знаю.
Плыве маўчанне ўздоўж ракі…
Стаю маркотны, толькі месяц
шапоча штось сівой рацэ.
Адзін, адзін у бела-свеце
і вецер волі у руцэ.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Максім,
хацелася б пачуць
твой ціхі голас у размове,
што здольны выказаць так многа
у мудрым паэтычным Слове.

(Хацелася б,
ды немагчыма)

Максім,
хацелася б спазнаць
тваю душу, што быццам мора,
так хвалявалася й спявала
тужліва, шмат спазнаўшы гора.

(Хацелася б,
ды немагчыма)

Максім,
хацелася б вярнуць
цябе з нябыту ў родны кут,
каб зноў ты зачароўваў песняй,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Нябачны, чуеш, памажы
знайсці прасветлы шлях,
і ўбачыць выйсце з кола тлуму
наяве, а не ў снах.

Не спакушай, прашу Цябе,
ні жарсцю позняй, ні
салодкім сном маёй душы,
ні славы зданню; і
лепш накіруй туды мяне --
ў дарогу-далячынь,
і дай мне, чуеш, дай мне шанц
хоць да адной з вяршынь
дайсці…



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

...А я -- вандроўнік у прасторы духу,
і я прайду праз лес трывог і скруху,
і праз пустыню роспачы прайду,
каб са збанка кахання ўрэшце выпіць
усю –
да кроплі да апошняе! –
ваду.



Яшчэ не ацэнена

Іду павольна, асцярожна я
уверх па стромкай лесвіцы жыцця.
Раней ішоў я з мараю аб шчасці,
а зараз думка: “Хоць бы ўжо не ўпасці!”
мне б’ецца ў скроні, і вакол нікога,
надзея толькі на сябе і Бога;
самотна, цяжка, але ж толькі не спыніцца –
а там хоць ураган, хоць навальніца!
Прайсці свой шлях у невядомасць да змяркання,
бо у мінулае –
уніз –
няма вяртання…



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Зямля – ядро,
выпушчанае кімсьці з гіганцкай катапульты…

Куды ляціць
і дзе ўпадзе яно,
не ведае дакладна аніхто,
й ніхто не ведае,
што там чакае нас:
змрок хцівы ці нязгаснае святло.

Яно ляціць імкліва праз стагоддзі
й праз россып зор сівых,
відаць, на дно
Сусвету…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

…І спыняецца, спыняецца там Час,
і сутонне ахінае моўчкі нас.

Там сказаць штось небу хоча мора,
вейкі змружвае бязмежная Прастора.

…Сціхла мора. І настаў час нематы.
“Я” знікае там. І над бязлюддзем
у адно сальемся я і Ты.



Яшчэ не ацэнена

Сцяжынка памяці,
прашу, не зарастай,
вядзі туды --
ў дзяцінства дзіўны край,
каб там я змог,
шчаслівы,
на арэлях
зноў узляцець
вышэй за небакрай.

Не зарастай,
ратуй ад роспачы,
мне трэба
туды вяртацца
хоць на міг --
н е з а р а с т а й...



Яшчэ не ацэнена

на ціхім гасцінцы сустрэну цябе
бы птушкі памкнуцца бязгучныя словы
насустрач памкнуцца каб нешта сказаць
ды спыніць іх прывід твайго недаверу
і мы пройдзем міма
ледзь бачны твой след
вось-вось ужо знікне ў абдымках тумана
а думка рванецца памкнецца услед
захоча спыніць цябе
ды разаб’ецца
аб сценку твайго ледзянога маўчання



Яшчэ не ацэнена

дакрануцца да неба
не рукамі – душой.
з часу тлумнага выйсці –
зведаць шчасце й спакой.

белым воблачкам знікнуць
па-над морам, ці там
стаць ракою нябеснай,
ці з анёлам у храм
увайсці… дакрануцца
й растварыцца, але
так быць можа у мроях
залацістых ці ў сне –
у нязбытным маім
дзіўным сне



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Восень, восень… Паўсюль адцвітанне,
заміранне й знікненне вакол.
Сумна ў парках, садах, і маўчанне
ахінае і неба, і дол.

І надзеі знікаюць паціху
дзесь высока паміж чорных хмар.
О душа, не паддайся ты ліху,
што спаліць можа сад дзіўных мар.

Восень, восень… Дай сэрцу спакою,
сум ты мой задарма забяры;
хай трывогі сплываюць ракою.
Мы не ворагі, восень, -- сябры!



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Знікае дзень, знікае час,
знікаюць гарады.
Знікае ўсё амаль, але
Ты застаешся, Ты...

Згасаюць зоры, сонца згасне
і згасне ўсё амаль.

Ды толькі дух Твой
– вечны дух! –
ззяць будзе,
бы крышталь.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Дажджы і вецер навяваюць увосень
сум.
І не пазбыцца, не схавацца ад змрочных
дум.

І з неба льецца, але ж не грэе
святло.
Здаецца, шчасце лісцем у рэчцы
сплыло.

О, мары, радасць і шал кахання – усе
вы дзе?!
Нібы прывіды, ў тумане зніклі вы
кагадзе.

Ды застаецца (застаецца?) надзея
шчэ,
Што шчасце – мой блукалец – знойдзе
шлях да мяне…



Яшчэ не ацэнена

Прасветлы Божа,
дай сэрцу такую гарачую веру,
якая б змагла растапіць лёд роспачы й адчаю.

Госпадзе,
дай нам такую яркую паходню праўды,
якая б дазволіла хутка разагнаць цемру хлусні й несправядлівасці.

Ойча наш,
выведзі нас з халоднага й густога лесу грахоў нашых
ды пакажы нам найкарацейшы шлях
да духоўнай прасветленасці і гармоніі!..



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Восенню, восенню позняй
зноў крочу я да Цябе.
Думкі, усе мае думкі
з Табою наяве і ў сне.

Мала, зусім ужо мала
ў свеце вар’яцкім святла.
Цёмна вакол, вельмі цёмна,
й далёка яшчэ давідна.

Чуеш, быць можа, Ты чуеш
гэту малітву маю.
Вось жа, глядзі, вось на вулцы
я, зноў самотны, стаю.

Пуста навокал, так пуста!
Марна – крычы, ні крычы.
Хто мне цяпер дапаможа?!
Веру, мой Бог,



Яшчэ не ацэнена

Павольна крочым мы ў абдымкі
зімы.
Сцякае час паціху з неба – ўладар
нямы.

Над намі сонейка не бачна –
а дзе яно?
Відаць, стамілася свяціць нам
даўно.

Здаецца, з неба хтось пытае –
а дзе любоў?!
Адчай і роспач нас за горла бяруць
ізноў.

І мы стаім, вісіць над намі
дакор.
А снег ужо ляцець гатовы – пасланнік
зор.

…А можа, ўсё не так і гэта – я проста
сню.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Мацi сёння на рабоце.
Гаспадар у хаце — коця.
А малечы "на закланне"
"ма" пакінула "бацяню".

Уручыла кніжкі ў рукі —
вывучайце "аз" ды "букі"! —
і паклала побач цацкі —
разнастайніць пал чытацкі.

А на кухні на сняданак,
аздабляючы смятанай,
"нааладзіла" аладак.
Ім дзятва заўсёды рада!

На абед каструлю супу
згатавала. І — прыкупам —
кашу з мясам і кампоцік —



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Бабуля ўнуку дагаджала —
у школу нават з iм гуляла:
як семкі, "шчоўкала" задачкі,
пакуль "настаўнік" чмякаў жвачкай,
пасля пісала сачыненні
і напявала песню з "пення".
Чарціла нешта, малявала,
каб "зарабіць паболей балаў".
І нават контурныя карты
штрыхоўкай чыркала упарта.
Яе ж "вучыцель-вучанятка"
лагодна ставіў ёй дзявяткі
і частаваў смачнЫм пячэннем —
"за перамогi ў навучэннi".



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Вузенькі прамень
трапіў у пакой
праз незавешаную шыбу,
і
сонечны зайчык
скокнуў на падлогу
з люстранога палону.
Ён прабегся
па каляровым дыване,
пагуляў
у хованкі з кацянём,
перачытаў
назвы твораў
на кніжнай паліцы,
крануў вусны
жаночага партрэта.
“Вось яна – воля!” – падумаў ён.
Сонца схавалася за гарызонтам.



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Як люба мне хатка, што ў вёсцы,
Вакенца, дзе белы жасмін,
Садочак у сталым узросце,
Кустоўе шапоткіх малін.
Дзе чыстая зорная россып,
Заве ў нязведаны шлях,
І ранне бялюткае косаў--
Туманаў распусціць прасцяг.
Дзе чыстыя слёзы ад росаў
Абудзяць прастору Зямлі,
Іду за ваколіцу, удосталь,
жыццё ўдыхаю грудзьмі.
Там сонечны промнік лагодна,
Расквеціць усмешкай тугу,
І так зачаруе прырода,



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Я жыву без цябе вельмі доўга
На працягу ўжо некалькі год.
Пазабыць цябе трэба напэўна
Не варошыць таго , што было.
Прыпеў:
Зорку шукаю , зорку шукаю
Як свой загублены лёс.
І ўспамінаю, і ўспамінаю
Як табе юнай прынёс.
Вочы зіялі , вочы зіялі
Быццам та зорка ўначы
Небу тады мы з табой абяцалі
Зорку сваю зберагчы.

Успамінаю цябе днём і ноччу
Успамінаю у цяжкія дні.
І хачу да цябе дакрануцца



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Няма настрою у Акіма
Куды падзеўся , дзе прапаў?
Яго згубіў ты можа сёння ,
Калі на вуліцы гуляў?

Сядзіць засумлены Акім
Павесіўшы свой нос.
Чытае мама кніжку з ім
Крыху паспі сынок.

Стаміўся з бабушкай унучок
Гуляя ў сняжкі.
Спацеў ён так, што аж прамок
Таму настрой цяжкі.

Паспіш крыху і атдахнеш
Так набярэшся сіл.
У сне таксама падрасцеш
І сон яго змарыў.

Вось і вясёлы наш Акім



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Мышка спіць у сваей норцы
Спіцца ў дупле вавёрцы.
Смачна спіцца і крату
Ён у зямлі зрабіў нару.

Спіць мядзьведзь абняўшы лапу
Смокча смачна касалапы.
І лісічка па утру
Спіць абняўшы дзетвару.

Спіць таксама і бабёр
Ён у вадзе настроіў нор.
Спіць барсук , і спіць янот
У звярэй няма турбот.

Ты ж таксама засыпай
Вочкі ноччу закрывай .
Спяць усе ужо звяры



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Дзень распаўся на прысак,
камары таўкуць мак,
і лунае нарцысаў
даўкі водар і смак.

Месяц трапіў у пастку
вечаровай пары.
Прачынаюцца казкі
на заснулым двары.

Нас Бадзюля гукае,
у гушчар Блуд вядзе,
касны крылы ўзнімаюць,
Жэўжык сеткі прадзе.

На нізінным пакосе –
слёз крынічны падман,
у русалчыны косы
сны ўплятае туман.

То Пярэсна смяецца,
наганяючы сум,



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Ці васількі , а ці валошкі
Збіраў Васіль да самай ночкі.
Збіраў у кошык ля ракі
Для Васілісы пялёстачкі.

Яны ж свяціліся над ракой
Сваей нябёснай сінявой.
І чай пахучым стане трошкі
Калі ў ім цвітуць валошкі.

Зімой настрой падыме чай
З яго валошкі не выбірай.
Іх завары яшчэ разок
І адпраўляй у тармасок.

Яны ж табе напомняць лета
І іх цяплом будзеш сагрэта.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

"Пра ўсе раскажа.."
Стаіць,нікога не чапае
Пакуль ніхто не ўключае
Як закрануў,пішы прапаў
Нібы ў багну ты папаў
Пра ўсе раскажа,многа хлусіць
Рэкламу "гнаць"часамі мусіць
І што там новага ў свеце
На нашай матухне-планеце
Дзе войны,голад і нястача
Хто ўхапіў за хвост ўдачу
Хто з кім развеўся,пажаніўся
Які артыст за грошы біўся



Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)

Ня будзе чыстага ліста,
Мінулае не памірае,
I як адмовіцца ад самога сябе,
Як кінуць жменю ў сваю магілу.
Зменяюсь, пазнаючы свет,
Жыву, нясучы вопыт за плячыма…



Сярэдняя: 3.4 (13 галасоў)

Ля вогнішч начлежных і ля чуу́



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Ты ўсе маўчыш...
А мне няма выратавання,
хоць i чакаю на "Чаму?" адказу звыш,
і галашу: "Прыйдзі, маё Ты Спадзяванне,
на крык душы! Яна знямогла ў пакаянннi!
Суцеш з'яўленнем! Датыкніся — i суціш!"

I не маўчы,
малю! Нiхто на гэтым свеце
як Ты не ўцешыць — аніколі, анічым.
Дазволь i мне падчас нападку беспрасвецця
ля ног Тваіх згубiць сябе, знайсцi i стрэціць



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Імкнуўся спатоліць я смагу
апоўдні гарачага лета –
зачэрпнуў лясной прахалоды.
Вада пралілася скрозь пальцы
ў крупчасты і друзлы пясок.

Імкнуўся спатоліць я смагу
кахання. Падатныя вусны
пакрыў пацалункамі шчодра,
а шчасце багата лілося
скрозь пальцы ў нястрымны ручай.

Імкнуўся спатоліць я прагу
праўдзівых, утоеных ведаў,
а словы і тэзы чужыя
абрынулі неспадзявана



Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Мая малая радзіма

Малая радзіма мая –
вялікая, слаўная Ліда,
з якою я сэрца спаяў,
з якою душа мая зліта.

Радзіма малая мая –
дзе замак стары Гедыміна
глядзіць, у мінулым ваяр,
у сіняе возера мірна.

Малая радзіма мая –
дзе ціхая рэчка Лідзейка
віецца, нібыта змяя;
дзе “лакі”, “малочка”, “ліцейка”…

Радзіма малая мая –
дзе шмат прадпрыемстваў працуе.
Вядомая ў многіх краях



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Асяніны... Асяніны...
Стыне сэрца азярыны.
Пачарнеў лісток асіны
У прагалінах ракіт...
Успаміны...Успаміны...
Як не ўзорваныя міны
На балоце ў журавінах...
Восень, думкі і блакіт...

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2018
Свидетельство о публикации №118112005264



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

"Туман"
Туман раптоўна пахавае
Пад шэрым полагам дамы
Пад ім нябесаў сінь знікае
І цьмяна свецяць ліхтары
У лабірынце сонных вуліц
Туман сустрэне і прытуліць
У гэтай белай цішыні
Паўзуць самотлівыя дні
Дажджы змяняе мокры снег
Час запаволіў шпаркі бег
Сярод навісшых шэрых хмар
Даўно не бачна сонца твар
Есць у тумане нейкі сум



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

"Новагодні дзіцячы"
Весялімся мы сягоння
Вакол елкі навагодняй
Праз мяцель і снег глыбокі
У госьці к нам прыйшла здалеку
Цацкі,зорачкі,сняжынкі
Упрыгожваюць галінкі
Дзед Мароз не за гарамі
Новы Год сустрэне з намі.



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Вецер шэпча
абсыпістаму
лісцю.
Лісце шэпча
закалыханаму
саду.
Твае вусны
шэпчуць
мне пяшчотна.
Шэпт.
Шэпт.
Бясконцы шэпт.
Не сысці б мне з розуму
ад шчасця.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Я іду пілігрымам
Я іду пілігрымам
Па жыццёвых дарогах,
Не хаваюсь за грымам
Ад людзей і ад Бога.
На пагорку высокім
На хвілінку спынюся,
Хатцы мілай бацькоўскай
да зямлі пакланюся…
Аддыхну ў дуброве,
Да зямлі прытулюся,
І вадзіцы свянцонай
Я з крынічкі нап’юся.
Я іду пілігрымам
Па крутой пуцявіне,
Хтосьці кветку працягне,
Хтосьці словам злым кіне.
Я іду пілігрымам
Небам шлях мой машчоны…



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Я хацеў спатоліць смагу,
апоўдні
зачэрпнуў у далоні прахалоды,
але
вада пралілася скрозь пальцы
і сышла ў пясок.

Я хацеў спатоліць смагу
любові,
пацалаваў паддатныя вусны,
толькі
шчасце прасыпалася пяском
скрозь пальцы.

Я хацеў спатоліць прагу
ведаў,
аднак
чужыя словы і фразы
абрынуліся на мяне,
не пакiнуўшы ўласных думак.

Я хацеў спатоліць прагу
жыцця,
а



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Жарты ружы вятроў: пахне крыкам і фугаю,
Скрыпкі восеньскіх студняў,
Брагі журба.
Яблыкаў у траве разгубленасць
Слухаю.
Дзён малацьба.

Рызы на цвік, рыззё – цвіркунам, і каб зорныя слівы,
Зрэнкі чорнага перцу, часнок, калыханкі заранак.
Дождж пасталеў і пайшоў, і мы пойдзем на ловы,
Ловы вятроў
У галлі паламаных маланак.



Сярэдняя: 4.3 (24 галасоў)

Што такое Радзіма?
Гэта пах верасоў
Між дубраваў цяністых
І бясконцых лясоў,
Гэта безліч блакіту
Над палеткамі льноў,
Хараство аксаміту
Жоўтых ніў і палёў.
Што такое Радзіма?
Гэта крык жураўлеў
У бялёсым тумане
Задумленных палёў,
Гэта ціхая песня,
Што ліецца без слоў
Пад жывыя напевы
Белакрылых буслоў.
Што такое Радзіма?
Гэта квецень садоў
І дураслівы вецер
веснавых вечароў,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

"Душа"
Ці есць яна на самай справе?
Ніхто не бачыў,кажуць есць
Яна як постаць у тумане
Жыве ў кожнага як госць
Душа хаваецца ў пяткі
Калі яе перапужаць
І ўцякае без аглядкі
Бяжыць яна,не перагнаць
І колер розны яна мае
Адна празрыстая-крышталь
Другая цемная такая
Як быццам чорная вуаль
Калі нам цяжка і сумуем
Калі нам горка і баліць



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

"Бацькоўскі дом"
Мы ўсе з далекага дзяцінства
Дзе грэла нас каханне маці
Дзе дух ад печанага хлеба
Стаяў амаль у кожнай хаце
Дзе безклапотны,басаногі
Ты мераў пыльныя дарогі
Таго маленства даўні пах
Ляціць за намі нібы птах
Вянок цыбулі,што ля печы
Калодзеж з чыстаю вадой
Што засталося ў далечы
У думках мы няслі з сабой
Не адарваць як пупавіну



Сярэдняя: 3.8 (19 галасоў)

И всё здесь повторяется.
И всё здесь неповторно.
Ничто не возвращается
В круженье иллюзорном.
Л.Воронова

Асенні сум... Фіранкі, нібы краты...
Накрыла бездань шэрая прасцяг.
Імжою подых восені працяты,
І грэе голуб пер’ем мокры дах.

Не б’юцца ў вокны рэхам гукі колаў,



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Мільгае сонца праз лістоту
У старым яблыневым садзе.
І нехта шалік з пазалоты
Якраз на плечы мне прыладзіў.

Нібы царыцаю гуляю.
Кружуся ў небе,лісце,птушках.
Далоні сонцу падстаўляю,-
Яшчэ на променьках пагушкай!



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Прыняўшы вечаровы душ,
Ноч па аблоках,
Надзеўшы зорны капялюш
Лічыла крокі.

І шляхам млечным
Гэта ноч усё гуляла.
Чароўны вальсавы матыў
Нам напявала.

А маладзік глядзеў услед
І хваляваўся.
Ён рыхтаваў ёй камплімент
Ды...Ўстрымаўся.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Ну,давай!Ну,давй!Ірві струну!
На гітары сваёй размаўляй.
У чорным воку я бачу ману,
Ды жадання ўжо цераз край.

Па падлозе абцас вырабляе,
Квет злятае з чырвоных спадніц.
Як жа страсна цыган гэты грае,
Быццам жар абдае навальніц.

І здаецца няма ужо моцы.
Але нехта крычыць:"Ну,яшчэ!"
Ну, давай,распалі свае сонца,
Хай мне сэрца яно апячэ!



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Са святой нядзелькаю!
Тчэ зіма кудзельку.
Скора будзе у зямлі
Белая пасцелька.

Крохкі лёд на лужыцах
Свеціцца хрусталікам.
А сняжок балуецца,-
Сыпле на ліхтарыкі.

На дамы,на вуліцы.
І на лыпы елачак.
І,здаецца,кружыцца
Карагод паненачак.

Карагод паненачак
У беленькіх хусцінках.
У кроснавых сукеначках
Срэбныя сняжынкі.



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Вы не чулі?Вы не чулі?
Восень ласкавай матуляй
Заспявала:"Люлі-люлі"

У садок нас павяла.
Гамачок з галін спляла.
Каляровы дыванок
Пасцяліла каля ног.

А вятрыска,яе брат,
Пагайдаць нас будзе рад.
"Пройдзе усе...",-пяе яна.
І прысніцца нам вясна.



Яшчэ не ацэнена

У далекім ляску
Жыве Чэсік-лясун.
У куфэрку яго
Толькі сум,толькі сум.

Пашкадуйце яго,
Расчаруйце яго.
Патанцуйце вы з ім
З сумным Чэсем лясным.

Стане ён танцаваць,
Стане песні спяваць,
І ніколі не будзе
Ужо сумаваць!



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Вандроуник



Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

У шторах пажоўклых,
Ля схаладнелай шыбы
Стогне душа, ці то песня мая тоне?
Сум невымоўны,
Боль несціханы нібы,
Вецер уздыхі
Гоніць
Па падваконні.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Анёл завітаў у госці.
Ніхто, насамрэч, не заўважыў
ягоную кволую постаць:
бацька свіную шынку ўзважваў,
маці гусака абскубала,
суседу на глупства часу бракуе,
а суседка сказала
што анёл яе не хвалюе.
А ты спачывала ў высокіх аблоках,
раскінуўшы рукі, як белыя крылы,
глядзела ў раскрытае вечнае неба
і здавалася існым анёлам.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Там, за рэчкай, у бары
Пасяліўся нехта,
Ён – як сон маёй пары,
Ці як рыфма верша.

Цэлы дзень мяне дзяржыць
У палоне думак,
І гаворыць, як мне жыць,
Дзе мой шлях-кірунак.

Успаміны прывялі
Да бацькоўскай хаты,
Адгукнуліся ў бары
Гулкім стукам дзятла.

Птушка сведчая, скажы,
Што хвалюе дрэва,
Можа, заклікі з вышынь:
Пакланіцца трэба?

Дзесьці тут спакон трымаў
Сялянін сялібу,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Смерць ксяндза Адама Фалькоўскага
У памяць аб падзеях 1863 года
Ксёндз Адам Фалькоўскі, пробашч парафіі ў Ішчолне Лідскага павета, быў расстраляны 24 чэрвеня 1863 года за тое, што ў час імшы зачытаў маніфест Народнага ўрада і заклікаў прыхаджан да ўдзелу ў паўстанні. Сёння на тым месцы, дзе пахаваны ксёндз (тэрыторыя сучаснага парку культуры і адпачынку ў Лідзе), знаходзіцца памятны знак.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ты граеш
звычайныя гамы,
выцягваеш гукі
з актаваў.
Лаўлю іх
у снежаньскай крупцы
слязінкамі лістапада.

Хай
зойдзецца рогатам
вецер,
акрэсліўшы формы
акордаў.
Ён ведае:
розныя сэнсы
мы гукамі
шчасна яднаем.

І ты не хвалюйся,
гарэза,
калі што няўдала
сыграеш –
свабоду
нячутнага гуку
я ў літары
пазбіраю.



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Беражы чысціню нашай мовы
Ад заморскіх і варварскіх слоў.
Продкам нашым яны не знаёмыя
Нам нятрэба замежных вятроў!

Наша мова багатая , гібкая
І гучыць быццам звон ручайка .
Яна потам з крывёю дабытая
Пустазелля ў мове няма.

І дарэчы яна старажытная
Сярод нашых славянскіх усіх моў,
У конкурсе самая мілагучная
Ў ёй існуе ад сэрца любоў.

Сцеражы , беражы ад нападкаў яе



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Ходзяць хвалі на пpасторы,
Ці то поле, ці то моpа - сіні лён.
Нібы песня, над палями
Нібы неба пад нагамі- сіні лён.

Ціхім шоpахам пpыбоя
Заручыў мяне з табою -сіні лён.
Зноў мне сэpца pазтpывожыў
Hа вочы твае падобны- сіні лён.
Прыпеў:
Бо ён чароўнік- сіні лён,
І зноў нам казкі дорыць ён,
І наяве ўвесь міp напоўнен з намі
Можа ён жартуе з намі - сіні лён.

Гарыць агеньчык- сіні лён,



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Беражы чысціню нашай мовы
Ад заморскіх і варварскіх слоў.
Продкам нашым яны не знаёмыя
Нам нятрэба замежных вятроў!

Наша мова багатая , гібкая
І гучыць быццам звон ручайка .
Яна потам з крывёю дабытая
Пустазелля ў мове няма.

І дарэчы яна старажытная
Сярод нашых славянскіх усіх моў,
У конкурсе самая мілагучная
Ў ёй існуе ад сэрца любоў.

Сцеражы , беражы ад нападкаў яе



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Льецца і льецца, нібы гады,
У чыстых крыніцах цуд гэтай вады
Не замуцімы і глыбакі
У пушчах палескіх б'юць крыніцы.
Устань раніцою і паглядзі:
Б'ецца ў крыніцах агеньчык зары;
Вечарам познім, ноччу густой
Можна і зоркі крануць тут рукой.
Чорныя хмары ценем прайдуць -
Як наляцелі, так і сыдуць
Льюцца крыніцы, і ніколі
Не замуціцца цуд гэтай вады.
Льецца і льецца, нібы гады,



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

"Хадзем".

Я азіраюся. Не пазнаю твару.
За агароджаю саду стаіць дзяўчына,
Плямінкі сонца мігцяць на яе абліччы.

Цёпла бруіцца паветра паўсоннай мары,
Голас знаёмы ціхутка, ласкава кліча.

На яе пазіраю,
Вырваная з хваляванняў.
Не магу прыгадаць, хто яна
і як у мой сон прыкрочыла.
Раптам
Яна ўсміхаецца -
Так лагодна і шчыра,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Ухапіўшы крыламі блакіту,
Прызямліўся срэбраны каўчэг.
Мы выходзім парамі па трапе.
Прамільгнулі радасныя твары.

Сёння мы вярнуліся з нябёсаў –
Не далі застацца там грахі.
Сцюардэса ў форменнай спадніцы
Аддае нас смогу і бетону.

Дзе натоўп імкнецца да падземкі,
Развітальны погляд падыму:
Ці паспелі помнікі з’явіцца
З мармуровых, пёрыстых аблокаў?



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Вылятаюць іскры з-пад абцасаў:
Каралеўна па зямлі ідзе.
Падпяваюць фуры гучным басам
Каля прадпрыемства грамадзе.

А яна ўпэўнена штурмуе
Метры да любімай прахадной.
Да правычнай завадзі вяслуе,
Затаіўшы ў сэрцы неспакой.

Грацыёзная, прамая спіна.
Позірк ясны акрыляе свет.
Не адзін распешчаны мыжчына
З захапленнем пазірае ўслед.

Паспявае ўсё яна як трэба:
Кіраваць, любіць, жыццё тварыць.