Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

76

Сярэдняя: 2.4 (7 галасоў)
Ля сцяжынак злева,справа, На палянах у бары Заблішчалі ўраз аб'явы: "Запрашаем,жыхары!" А ніжей-драбней,выразна, Чорнай фарбай крыху збоку: "Суд адбудзецца адказны Над зладзейкаю сарокай". Весці суд згадзіўся філін, У адвакаты пойдзе лось. За працэсам сачыць пільна Будзе страус-важны госць. -Запрашаем тых,хто ў лесе Гадаваўся,ці жыве. Мы не супраць нават прэсы, Не хаваемся ў траве. Заўтра звер і птушка кожна, І слімак павінны там Свае крыўды,калі можна, Расказаць лясным сябрам. Пацярпелых прыйшло многа, Ажно лес пачаў трашчаць. Філін бухнуў:-Ну,дык з Богам! Будзем суд распачынаць... -Запрашаю ўсіх,ку-гу! Калі ласка,жыхары, Сядзьце і каб ні гу-гу. Заяц,першым гавары! -Што казаць?Я нёс капусту: Трэба мне сям'ю карміць. А яна ,каб жыць её пуста, На мяне як закрычыць!... Што ўкраў,сусед-галуба? Праўду мне хутчэй кажы, Бо як лясну цябе дзюбай! С той на месцы,не дрыжы. Я спалохаўся ды ходу, Кінуў смачны той качан. Яна ўслед:-Не меў каб моды Красці,шэры хуліган! -Ну,даволі-цыкнуў філін І паправіў акуляры: -Жук рагаты чорна- сіні Будзеш ты другім,да пары А табе вось чым ,сарока Што сядзіць вунь на суку І міргае чорным вокам. Чым нашкодзіла жуку? Поўз я па траве шаўковай, Дзеткам нёс нектар-ласунак. А яна,быцца падковай, У спіну дзюбай мне як суне! Каменем упаў ад болю, Свой ласуначак згубіў. Памаглі мне,праўда,пчолы, Мёду крыху ў іх набыў. -Хопіць,праўда коле вока. Ты,зязюля ўжо кажы: -Надакучыла сарока, Усё ёй дай ці пакажы. У мяне забрала яйкі, Абяцала:"Прынясу". Абдурыла,як і зайку, Як жука,што нёс расу... -Ну,даволі,дзе тут вожык, Доўга нам яго чакаць? -Нёс грыбных я многа ножак, Насушыць хацеў,схаваць. А яна:-З якога боку, Ты мае грыбы нясеш? Гаспадар тут я,сарока, Не тваё усё тут,хоць рэж! Скінуў я на мох бухматы Свой набытак-карані І ні з чым пайшоў дахаты. Ад яе -Бог барані... -Хто яшчэ супраць сарокі? Што вы толькі пра тугу? Нам даволі гэтых склокаў, Скончым спрэчкі ўсе,ку-гу! Не яшчэ! І па закону, Каб яго не парушаць, З дуба каркнула варона: Слова трэба ласю даць! -Калі ласка,ягамосць, пачынайце вы прамову. -Добра,-стукнуў рогам лось,- За сароку скажу слова. Заяц,што застаўся з дуляй, Ён не з лугу нёс качан. Памаўчы і ты,зязюля, Усё жыццё тваё-падман. Ты свае заўсёды яйкі Употайкі другім кладзеш. Не расказвай нам тут байкі, Цябе слухаць-напляцеш А навошта,жук рагаты, Шапацеў у той траве? Поўзаў бы ля свае хаты, Там збіраў расу дзятве. -Хопіць,хопіць,што ён кажа?!- Зашумелі ўсе навокал. -Зараз лось яшчэ дакажа, Што анёл у нас сарока. Ён за грошы без разбору Будзе ўсіх абараняць. Дайце слова пракурору, Колькі будзе ён маўчаць?! Пракурор-мядзведзь разважны, Мы яго не ўспаміналі. На паляну выйшаў важна: -Тут сароку выкрывалі! Працаваць яна не хоча. Злодзей,як ні гавары! Цэлы дзень адно стракоча, Плёткі носіць па бары. Хай жа суд наш вырашае, Што з ёй,хціваю,рабіць. Ён на гэта права мае, Для таго суд-каб судзіць. Я за тое,каб сароку Справядліва пакраць І яе каб не на вока У лес-карміцель "не пушчаць!" Не парушыць каб закону, Перад тым,як пакараць, Зноў умяшалася варона: -Трэ падсуднай слова даць! У адказ з сасны высокай, З верхавінай аж да неба, Адгукнулася сарока: -Слова тое мне не трэба! Малаточкам стукнуў філін. -Ціха,слухайце аб'яву: Суд шаноўны вас пакіне, Абмяркуе гэту справу. Філін,вепр, камар і конік Зніклі мо на тры гадзіны, Аб'явілі потым:-Сёння НАш прысуд будзе адзіны. У лесе больш не жыць сароцы, Хто ўбачыць яе-гнаць! Хай жыве цяпер дзе хоча, Раз не ўмее сябраваць З таго часу ўсе сарокі Амаль у лесе не жывуць. Каля вёсак недалёка Яны гнёзды сабе ўюць. Air Jordan News