Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Яшчэ не ацэнена

Я нальлю шас… сапляшк. –
Ой! Са й пляшк?!

Абуджаюца нашыя Ўласаўцы!
І картоплі ажно вжэ ву градк.
Бо, ты бач, вжэ й качкы позбыралыся
Ій лілякы тварат в небісах.

Ну, канечно. Бо ж как жа ійнайчай-та
Ва у жыдкіх цыган са й ягнятк.
Мы усё туткі сь во пачынаема
Па-заходняму, как вілят.

Чырывыкы усе пагубляліся.
І, х, осталысь оно шо, хі, тапк.
Ну, шо хочыш робы в 7ілянтыках



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Хто нас пракляў ?
Каму дарогу перайшлі?
Чаму нам добра не жывецца?
I хутка ледзь упарты застанецца
На горкай, роднай нам зямлі.
Бацькі на ёй весь час рабілі,
А мы, нашчадкі, сэнсу не знайшлі.
Не будзе нас, прыйдуць чужыя,
I знікнуць нашы карані.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Падары мне пяшчоту,
Няўзнак абдымі,
Падары мне свой клопат
І вочы зірні,
Падары мне надзею,
Што і я для цябе
ўсіх бліжэй і радней,
як існуе зямля.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Маці, Радзіма - добрыя словы,
З імі мы шлях пачынаем новы.
Пошук і выбар- цяжкія словы,
А для жыцця гэта асновы.
Словы і справы, яны не дзялімы,
Толькі тады мы будзем адзіны.
Продкі, нашчадкі, а мы паміж імі,
Што мы пакінем?



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Надзея для чакання лепшая сяброўка,
У іх бясконцая вандроўка.
Надзея душы акрыляе,
Чаканне сілы адымае.
Бяда, калі яны пачнуць сварыцца,
Тады да нас адчай з’явіцца.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Адзінка, адзінота, роспач, жаль,
Калі цябе накрые думак хмарь,
Ты душу ў смутак не тапі,
Жыццё падаравана , дык жыві.
Дурная справа шкадаваць,
Ніхто не прыйдзе ратаваць,
Сумневу ежу не дасі,
Жыццё падаравана , дык жыві.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

-Мне трэба для шчасця мужчыну шукаць?...
Задача адна: мужыка сапсаваць,.
*
Ну нельга бясконца з табой сябраваць -
Куды мне, сяброўка, лібіда дзяваць?!,
*
Думала,што толькі секс – яго турбота,
Дык не ж – яму і жраць яшчэ ахвота!
*
-Пра тое, што кахаеш, гатоў ты ёй сказаць?
-Ды не, у яе ёсць хдопец – трэба пачакаць.
-Тады, брат, не здзіўляйся цуду:
У яе і дзеці будуць!
*



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Я збягу,
Дзе асфальт пахне чыстым вясновым даджом,
Дзе вільготная свежасць даруе ад спёкі свабоду,
Дзе бягуць ручаі, і хлапчук са сваім караблём,
Цалкам мокры, у ботах праз лужы – у пошуках броду.

Я збягу,
Дзе разліта чырвонае мора суніц
Дзе ад водара ты не ідзеш – ты ляціш над зямлёю.
Там у звоне пчаліным губляецца сэнс таямніц,
А ўсе кветкі цалуюцца з сонцам вячэрняй парою.

Я збягу,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пазова.

Дух хаціны той сьляпечай,
З пахілёнаю шулой,
Дух двара, дзе хлеў асеўшы -
Як павязаны са мной.

Дух драўляный, дух языцкій,
Дух радзіміцкіх лясоў,
Дух мінуўшчыны сунічнай -
Да мяне прытул прывёў.

Прыблукалі, прылуналі
Па-над Полем палавецкім:
Не з татарам балявалі,
А шукалі адноверца.

Дух-Сварожыч, дух-Перуныч,
Дух-Радзіміч - прыбылі,
Каб урэзаць сьвенты руны



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Метамарфозы.

Трон, тло, турма - такія словы
У ланцуг кароценькі б зьвязаць
І сэнс частковы стане поўным,
Сугучным наступу жыцьця.

Жыцьцё сундук з дабром не тоіць,
Табе ў ім быдло і скарб,
Але ж ланцужынку на троне
Пасьцеражысь самруч кранаць.

І трон ня тронь птаха пяром,
А злоўмысца - тапаром,
Бо ўчыніцца трону тло,
А дом абернецца турмой.
-19.03.17.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Айчына.

Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,

І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Айчына.

Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,

І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Ваба.

Дзённая мроя начы не чакае,
Зьнедкуль прыходзячы, сэрца хапае;
Быццам пад зайчыну пастка-сілок,
Быццам дзяўчыне татарскі палон.

І спавівае кудзеляй яго,
Шэраю моцаю старых часоў:
Пачуцьцем кіпучым кумысам й віном,
З конаўкі поўнае поіць набгом.

Не спатыкайся ж ты, мроя мая!
Вуснаў дзявочых трызьненьне спаймай!
Вуснаў, пяшчотай лагоднай прыўзьнятых,
З дрыготкаю вабаю слова ,,кахаю…,,.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Сонмы сусветаў — нібЫ машкара
ў праменні
сонца, якое раптоўна іх выяўляе.
Толькі што вось не было, а праз міг —
раенне —
быццам узімку заснуў, а прачнуўся ў маі.

Блізка — як свет мурашыны і так
далёка,
так недасяжна, што вопыт-назола кажа:
"Не, немагчыма ніводнаму ў свеце воку
ўсіх незлічоных тварэнняў раі заўважыць!"

Сотні, мільёны, трыльёны—
як кроплі ў моры —



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Будзь чалавекам!

Сьвятло не засьцілай нікому,
Ані азадкам, ні сьпіной,
Жанчыне, старцу ці малому -
Будзь чалавекам - не сьвіньнёй.

Будзь чалавекам! Покліч гэты
Нясу няслушным на душы,
Калі мяне штурхаюць у рэбры,
Калі за працу шлюць грашы.

Калі ж сьлядом за новым векам,
Бягу, са старым уваччу,
Словы адны - ,,Будзь чалавекам,, -
Я веку новаму шапчу.
-16.03.17.



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

Жыві гады, жыві стагоддзе,
Чакай, шукай і сустракай,
Каб дзень праходзячы ніводзін
Жыцьцю дарэмным днём не стаў.

Жыві гады, жыві стагоддзе,
Шануй віхор штоднёвых спраў,
Каб слоў сабраных гук ніводзін,
Ад іх, стагоддзям не прапаў.
-16.03.17.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Гады мільгаюць, як слупы каля дарогі,
Доўгай чаргой яны прайшлі ўжо з тых пор,
Як на зямлю нашу ступіў фашысцкі вораг
І тут натрапіў на бязлітасны адпор.

Але ніколі не павінен сцерці час
Пра тыя страшныя падзеі ўспаміны.
І тым героям, што змагаліся за нас
Мы аддаем сёння належную даніну.

Мы ушаноўваем мільёны пераможцаў,
Тых, хто прайшлі праз ўсе пакуты той вайны,



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Мы з табой у настроі адажыа.
Струны сумна працяжна дрыжаць.
Так пачуцці хаваюцца зажыва,
Бо іх хочуць насільна распяць.

Выліваюцца ноты журботныя
У нябачны вясёлкавы мост.
Мы чужыя, а ўсё яшчэ родныя,
Калі сэрцам да сэрца прырос.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117031407357



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

(Маёй роднай Зельвеншчыне і любай Беларусі)

Блакітны мой край васільковы!
Мне так не хапае цябе,
Твае мілагучнае мовы,
Што так галасіста пяе.

Студзёнай вадзіцы з крыніцы
І кАзак, што шэпча чарот,
Квяцістай дзявочай спадніцы
І вуснаў, салодкіх як мёд.

Твае салаўінае песні
У язмінавых белых кустах,
Чаромшын-нявест напрадвесні
І неба з крылАмі бусла.

Мне продкаў маіх не хапае:



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Я чую – Ты плачаш, не плач,
Далёкае блізкае Неба…
Спадаюць слязінкі...
Крумкач
Ірве набрынялую глебу.

Я чую Твой стогн…
І ў журбе
Выпростваю стомлена рукі.
Ты плачах, ці чуеш –
К Табе
Вандроўнік ідзе блізарукі.

Выслізвае крыж з далані,
Халоднай, амаль акалелай.
Сцяжына – наўсцяж аканіт 1,
І цела – ледзь-ледзь ацалела.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

У нейкім парламенце ў нейкай палаце
Размова вялася пра нейкі падатак,
А нейкі народ разважаў аб зарплаце
Ды марыў пра нейкі звычайны дастатак.

У нейкім парламенце ў нейкай палаце
Размовы вялісь пра закон і свабоду,
А нейдзе на нарах: за кратамі ў хаце
Душыліся ўсе абяцанні народу.

У нейкай дзяржаве звычайныя людзі
Работу шукалі, не быць каб без грошаў,
А "бацька" народа пяць срокаў марудзіў,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Прысвячаецца загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю Філіпавічу,
які загінуў ў 1944 годзе ў баях за г. Кёнігсбег (цяпер Калінінград) і пахаваны ў брацкай магіле (там пахавана 1700 воінаў) ў г.Азёрску, Калінінградскай вобл.

Я доўга ўглядаюся ў рысы…
Які ты быў, дзядуля мой, змагар?
Глядзіць з партрэта малады, не лысы,
З паглядам смелым вытанчаны твар.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Забытаму жаўнеру.

Глеба Ржэва не воцат,
А іржа ад крыві,
Наўгародскім балотам
Грэбляй косьці ляглі

І жаўнерская доля
Не прыймае віны,
Над палітай крывёю,
Генералаў вайны,

І жаўнерская доля
Ушанаваньня не просіць:
Ужо шануюць калосьсі
Іх забытыя косьці.
-12.03.17.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Бацькаў бычок.

Не мелася цягла былога,
Калгасу зданага ў ,,агул,,
І бацька мой, каб жыць і строіць,
Бычка ў хамут конскі ,,абуў,,.

І слаўны быў бычок чарненькі
Вазіць бярвеньне, кароў крыць,
Цяляткі былі, як паненкі -
І тым была яго карысьць!

Пілою дрэвы шмалявалі,
Імхом цярушачы пнёў сьпіл:
Не кралі мы! Мы наша бралі,
Каб на зямлі нашай пражыць.

Кухар-лясьнік - лясьнік сапраўдны,



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

У позірку вясны
Няма ніводнай хмары.
Пупышкі - цвет сасны,
Як струны на гітары,
На ветрыку звіняць:
Спяваюць ці гамоняць?
Ляціць іх звон праз гаць,
Праз пералескі, гоні.
Пачуўшы, з-за мяжы,
Ім сонейка смяецца,
Рытмуюць капяжы
Званоў сасновых скерца,
І вочы бліскацяць
Нябеснай прыгажосці...
Выходзьце сустракаць!
Вясна прыйшла ў госці!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Перад Часам, нібы перад Богам,
Спавядаўся ва ўсім і ні ў чым.
Перад Ра, Кукульканам, Сварогам –
Перад боствам сваім і чужым.

Перад Богам, нібы перад Часам,
Спавядаўся за боль ад хлусні.
Перад ідалам і перад абразам –
Перад Небам на голай Зямлі.

Перад Верай, Надзеяй, Любоўю
Спавядаўся, не верачы сам.
Перад краем нямым у бязмоў’ю,
Перад мовай без краю, як храм.

Перад Часам, нібы перад Богам,



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Палатно.

Як успаміны ніткі вяжуць
Жыцьця былога палатно -
Хлусьня ўсё: яно ракою,
Як не было яго, сплыло.

Не важыць успамін той грамаў,
Яго бязьменам не вазьмеш,
Толькі знутры пякучым камнем,
Табе ён спаці не дае.

І ты ўжо там, дзе крачаць вуткі,
Дзе шыпяць зьмеі-гусакі,
Дзе з бацькам, увосень, без абутку,
Начамі лес на хлеў вазіў.

І ты адтуль, да тых каханьняў,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Спрабуючы сваё пяро,
Імкнуўся разабрацца ў суці,
Лічыў, што перадаў пачуцці,
А сам жа вывернуў нутро.

А прыгажосці там не шмат:
Бруд за жыццё там накапіўся-
Сяброў шукаў, дабром дзяліўся:
Тым, чым калісці быў багат.
А што ж засталася яму?-
Вялікі боль, адчай і вера,
І нораў, і павадкі звера-
Не трапіць бы праз іх ў турму.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Увішнасць раскрыжавана:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Памяць вятроў паўстала:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Свет векаваў маціцовы:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Жывіўся лагодным спакоем:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Чароды буслоў і анёлаў:
Ў мінулым:
І толькі ў ім.
Бурштына-ядвабныя словы:
Ў мінулым –
У ім адным.
Празрыстасць і зор, і калюжын:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Сяброўскі хаўрус белых сцюжаў:



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Святло як віно па венах струменіць
І ты наўзбоч свету ці ён ля цябе?
Аднекуль з далечы крывава праменіць
Лядашчая памяць – і холад ў труне,

Табой змайстраванай, табой закапанай,
І з памяццю разам – навек каб усё!
Ды толькі душа, што ў святле ўскалыхана,
Смакуе паволі няспешна святло,

Што л’ецца, бруіцца, крынічыць, віруе,
Як памяці пульс з-пад глыбінаў зямлі.
А колькі… ну колькі пакутаў каштуе



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У вечар веснавы дымок ледзь кавы ўецца,
Суцішэў дождж, і просінь як адліга.
Вось першая заззяла зорка і, здаецца,
Для аднаго цябе яе святло праліта.

У вечар набрынялы позіркамі й рухам
Няспешна час з табою рушыць побач.
Няўклюдны цень дубоў, ціхмяны і магутны,
Гайдае суразмоўку тваю – роспач.

У вечар мройны, поўны дзіўных рыс,
Цябе пакліча Тагасвецце…
Калі паймчыць да долу Зніч,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Па кроплях, як па прыступках
да Бога душу вядзеш.
А можа табе толькі сніцца –
нібыта на яве жывеш.
Нібыта трызненні і мроі
вярыгай прыкулі да сноў.
Зніклі аднойчы героі
з усіх ў гэтым свеце чытвоў.
Зніклі паданні і міты,
прысак адно замест слоў.
Жаданняў нязводных сюіты
ператварылія ў кроў.
Па кроплях халодных як глеба
душу ці да Бога вядзеш?
Па прыступках хмарнага неба,
нібыта на небе жывеш.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Сакавіцкі дождж - лязо на сэрцы,
Слёзаў-рэкаў шэрань-стынь...
Не пачутай сёння песняй
Дзень сплывае ў белы дым...
Там, дзе сонца замест плачу,
Там, дзе квет духмяных мар --
Ну а сёння на астачу
Ты прыдбаеш песню хмар...



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Лухта.

Сьляпому - красуню,
Глухому - цымбалы,
А хціўца ж, да ўлады,
Быць блізка надалі;

Каб было вясельле,
Каб людцы скакалі,
Каб маною хвалебнай
Тых хціўцаў услаўлялі,

Каб хціўцы-уладцы
Пітво шчадравалі
І наша, тым часам,
Жытло рабавалі.

Жыцьця майго святу
Лухта непатрэбна;
І з багацьцем, што крадуць,
І з убоствам ганебным.
-11.03.17.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Кожны дзень — як глыток віна —
араматны,
салодкі,
хмельны.
І, здаецца,
яшчэ да дна
не паўчаркі,
а келіх —
цэльны.
Неўпівальны —
каб піць і піць —
і адпойваць пітвом гаючым
плоць і дух,
што так прагнуць жыць,
і не меней, чым...
неўміруча.

Кожны дзень — эта свята свя...
свята святаў
і дзіва дзіваў!
Гэта шчасце тварыць-ваяць
і не дбаць
аб вялікім
хціва —



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

п. Натальлі С.

Аб чым маўчыць розум.

Зачым маё сэрца птахам трапеча
Калі сустракаешся ты,
Мабыць яму тое ведама нешта
Розум аб чым мой маўчыць.

Мабыць яно не забыла жаданьні
Скрушаных год маладых,
Мабыць яму нясуць мроі каханьня
Зьнічкі на промнях сваіх.

Мабыць на сэрцы ёсьць дошкі-скрыжалі,
Дзе словы гараць агнявіц;
,,Маці,, ,,Айчына,, ,,род мой,, ,,каханьне,, -
Якіх нікалі не забыць.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Галоўнае- каб мы былі сабой,
Рабілі справу, па душы якая,
А тое, што паэты мы с табой,
Мір не ўсхвалюе навіна такая.
Аматары рыфмованых радкоў
Дзяржаве трэба, славіць каб у вершах
Якіхсці прыгажунь і юнакоў,
Не ўсіх, вядома, а у чымсці першых.
Складайце ж вершы ночы напралёт
Такія, каб народ чытаў і верыў:
"Вялікай справай занят вершаплёт,
А не змараў цярплівую паперу."



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

А тая шэ й з Махра хрэнь!

Жанчына, музыка, вясна.
І дзе гэта каханьне…
Ды вот ш: Натальля з Янава
Іграт на фартыпЯне зь.

І я іду ка ёй уж враз.
Бо, го, Саломка ш тая!
І узь спасе Есеніна
Ад всякага сабакі й.

Маі ж кіянкі-янаўчанк!
Як хораша мне з вамі!
І аж лунае вуж душа
Тут во ў Алёны Васінай.

Я тут хадзіў адзін ці раз
Пець пра й вершаскладаньне.
Ды Пятухі ж дзіректара:



Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)

Я чула, быццам, мовы паміраюць,
Ды, толькі, веру, наша не памрэ,
Пакуль на ёй гавораць і спяваюць...
Ніхто на свеце голас не сатрэ.

У пастку не паловіш гукі, словы,
Іх нельга адабраць і задушыць,
Яны, як крылы, роднай нашай мовы,
Якая птушкай вольнаю ляціць.

Палёт яе павольны або стромы -
Яна і стрыж, і чайка, і бацян.
А моц і маладосць не мае стомы,
Вядзе і клін яна, і караван.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Жыцьцё.

Жыцьцё такую моцу мае,
Жыцьцё на месцы не стаіць,
Яго Пан Бог з кішэнь кідае
І мусіць пільна сьцерагчы.

Жыцьцё такую моцу мае,
Што й не скрасьці, не спаліць,
Бо Пан Бог нас даглядае,
З сузор’еў сьвечкамі ўначы.

Жыцьцё такую моцу мае,
Жыцьцё на месцы не стаіць,
Яго другім, я - не жадаю,
Уцёк зь яго, мне - немагчым.
-08.03.17.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Колеры.

Ірвуцца стужкамі гады
Ад паркалёвага жыцьця,
Іх колькасьць, з колерам сваім,
Шчадруе Валадарца нам.

Прыймае колер свой бяда -
Ты ж ёй варот не адчыняй,
Чырвоны колер пхне жуда -
А ты свой род абараняй.

А колер белы - шлюбіць, хрэсьбіць
І праваджае ля труны,
Толькі яго, зямной пачэсьцю,
З сабой у дарогу забяры.
-08.03.17.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Парушыў стасункаў святыя каноны,
Хацеў ва ўсім разабрацца…
Пасуе чырвоны глінтвейн для размовы,
Белы глінтвейн – для танцаў.

Да ночы спрачаліся з’едлівым тонам,
Кідалі на здзеку пытанні.
Для новых сустрэчаў падыдзе чырвоны,
Белы глінтвейн – на растанне.

Так можна да скону сядзець ля каміна,
Баяцца, што дроў наламалі.
Чырвоны глінтвейн прынясе ўспамінаў,
Белы глінтвейн – толькі жалю.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Жадаю, Сонейка, у гэты дзень
яскравага, вясновага настрою,
фартуны мудрагелістай прамень,
таго, аб чым з надзеяй сэрца мроіць.
Вясны ўсмешкі, ды птушыны спеў,
крыніц празрыстых песні далучаю,
і месяц, што на небе зіхацеў,
табе адзінай цалкам прысвячаю.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

п. супрацоўнікам.
Тарты і сьпірты, ці да
сьвята 8-га Сакавіка.

А мне ізноў пашанцавала,
Ізноў мне чарку налілі,
Але ж, да закусі падалі
Тартоў вялікія брылі.

А я жыву колькі на сьвеце,
З гарэлкай іх не каштаваў:
Сьпіртовы горыч з саладзеччу,
Баронь мне Бог, я не спытаў.

І чарка тая засталася
Шкляным сіроцтвам на стале:
Хай сакавік жа з рук ашчадных
Пітво другое ёй налье.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

У родным слове той залог спрадвечны,
Што мы ёсць нацыя, адзіны мы народ.
І покуль род не знікне чалавечы,
Мы з песняй роднаю заводзім карагод.

Няхай звіняць натужна нашы спевы,
Няхай нам радасці часамі не стае,
Ды што з таго, калі стае нам веры,
Што будзе лепей ў нашай грамадзе.

У беларусаў моцнае цярпенне,
І мудрасці жыццёвай ‒ хоць адбаў,
Мы сеем дабрабыт, прарошчваем насенне



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

У жыццё — адно — не войдзеш двойчы.
Да таго ж, яно, гавораць, — дым.
А таму... мне мроіцца аднойчы
стаць анёлам — "туташнім" — тваім.

І не дбаць ужо аб людскай долі
і не песціць кінутае тло,
а цябе ахоўваць, каб ніколі
у вачах і слёзкі не было.

А калі й цябе паклічуць далі,
быць з табой — хоць лётам, хоць паўзком,
у любым абліччы, без рэгалій —
у руках "таяўным" светлячком.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Шаную светлыя нябёсы за тое, што магутны Бог
Стварыў дзівосную істоту, яе Жанчынаю нарок.
“Найлепшая палова свету” – вас клічам гэтак нездарма,
Шукалі на ўсіх планетах: такіх, як вы, нідзе няма!
Паверце, не прайшла б зіма без вашых сэрцаў палымяных,
Не адрадзілася б вясна без вас, любімых і каханых.
Наогул, не было б прагрэсу і не вярцелася б Зямля,



Сярэдняя: 2.5 (8 галасоў)

Ён вечна турбуе пытаннем: "Ты як?"
"Ты як?" —
і чакае адказу...
Хоць знае, "тыяка",
(адзначаны факт!):
ніхто і ніколі,
ні разу,

яму не паскардзіўся ў горы-бядзе
і ў шчасці не выказаў "радо"...

А ён усё роўна свой допыт вядзе.
І ўвесну, і ў час лістападу,
і ўзімку, і летам,
і ноччу, і днём
паглядвае і наглядае:
"Ты як?" —
улязае між явай і сном.
"Ты як?" —



Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)

...О так! Я — пралетар!..
Яшчэ учора раб пакутны —
Сягоння я зямлі ўладар
I над царамі цар магутны!
Мне бацькаўшчынай цэлы свет,
Ад родных ніў я адвярнуўся —
Адно... не збыў яшчэ ўсіх бед:
Мне сняцца сны аб Беларусі!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Шарэла сцяна,
Што кавала здаўна
Ланцугамі сцюдзёнага лёду
Усю планету.
Праз долю прыгнёту
Надакучыў ёй гром бізуна.

Цяплець пачало,
Што лёдам было,
Сонца ўвышкі вяртаецца спраўна —
Праз аблокі плаўна
Абуджае святло,
Але потым ляжыць
Марнатраўна.

Даўнюю лёду сцяну
Цёплай рукой
Варухну.
Зямлю не сагрэеш адлігай —
Нясіце хутчэй ёй
Вясну!