Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Iдзе жніво!
Гудуць машыны!
I зерне сыплецца у амбар,
Як добра, весела, прыгожа!
Бо лета, жнівень, Ураджай!!!



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Брату Пятру.

Укіпцілася - не адпускае
Аблогаю з усіх бакоў,
Арэляй розум твой вагае,
Тваю яву і жыцьцё.

Віруюць розум памарокі
І яснабачаньні бяруць,
Каб не тануў, каб знаў ёсьць хто ты
І як цябе з мальства завуць.

Радство, братэрства - рэч такая;
Не шаргацяць абы-травой,
Не лісьцем жоўклым ападаюць,
А вузлы множаць каранёў.

Радство, братэрства - рэч такая:
На іх грашэй не згандляваць,



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

п. супрацоўнікам.
Піражкі са смятанай.

Калі табе нальюць тры чаркі,
Дадуць на закусь піражкі -
Выпі. Еж іх са сьмятанай
І не шукай з другім гаршкі.

А як з выпадкам новым будуць
На тым стале зноў піражкі -
Гукні: ,, Вы людзі, ці не людзі?!
Падайце з бочак агуркі!,,

Да агуркоў падайце ж сала,
Капусткі кісьленькай глячок,
Таксама сьцюдзень й хрэн ружавый,
А піражкі - хай есьць ваўчок.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Як быццам вольнае паветра
малюе ў Гомлі мімаходзь.
Калона каля кіламетра,
скрозь абыякавасці нетры
гучала моцнае: “Сыходзь”.

Не злодзеі, народ звычайны.
Іх немагчыма падлічыць.
Не трэба ім нябеснай манны,
ды забаўлялак разнастайных.
Яны імкнуцца проста жыць.

Пратэст найлепшая прылада,
бо марна заклікаць да тых,
хто дзіўна атрымаў пасаду
і абазваў сябе “ўладай”,
ды хутка страціў зрок і слых.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Пяро.

Рыпець пяро заўжды павінна,
Яго няма ў тым віны,
Калі прыліпне лускавінай
Ганьба хвалебнае маны.

Рыпець пяро заўжды павінна
Ля лісіх нор, ля кратавін,
Ля сьлепаты людской курынай,
Ля душ глінянай глушызны.

Рыпець пяро заўжды павінна
Ў днях, бягучых з даўніны,
Аддаўшы Слова каляіне
Да Векавечча, без маны.
-23.02.17.



Сярэдняя: 2.8 (10 галасоў)

Доля.

Хмараноснае ўсё
Сьвет замажа чорнай ваксай,
Шлях закрые на выйсьцё,
Калі кволы яму плача.

Хмараноснае ўсё
Абыходзіць абыяка
Тых, хто ломіць, як трысьцё,
Яе шкоды і ўладу.

Хмараноснае ўсё
Людзям долю насылае:
За падзяку, за праклён,
Людзям долю насыпае.
-19.02.17.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Абуджэньне.

І пабягуць зноў ручаіны,
І пацягнуць, як здаўна,
Пачуцьцяў новых залаціны
Да грудзей белага руна.

І вераб’і вясну азначаць,
І пер’е ў дзюбах панясуць,
І пошасьці ад нас, лядашкай,
Па стрэхах дома ападуць.

І жаўрукі ўзьляцяць бязважка,
І чарку з сонейкам кульнуць,
І ўславяць новай песьняй бражнай
Жыцьцё зямное і вясну.
-19.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Думка.

Дражніць думка маё сэрца:
Не лянуйся, кроў гані,
Душу дражніць, каб гарэла
Ад шчадротнай дабрыні.

Сэрца глуха, душа цьмяна,
Крумчаць чорные крукі,
Лямантуюць над міглівым
Жыцьцём цёплым, трапяткім.

На мяжэў’е нашай долі
Пазнаю сваю мяжу,
За якой, ужо ніколі,
Слова болей не скажу.

Дражніць думка маё сэрца,
Забуцьвелае значы,
А душа, без шлей зьняверства,
Адно шэпча: трэба жыць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Чыгуначным маладзіцам.

Каптурамі сьнег лажыцца
На хаціны, на машыны,
Белы сьнег - зімы жывіца,
Якім ёй не наталіцца.

Гэты сьнег ваты бялявай
Прыбіраюць маладзіцы,
Вочы іх глядзяць ласкава,
Быццам просяць пагадзіцца.

Маладзіц тых апранаюць
Ад грымучае чыгункі
І яны сьнег прыбіраюць,
Каб ля рэек не каўзнуцца.

Маладзіцы - малажавы,
Шчокі - яблык чырваней,
Маладзіцы! Вы - выява,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Родны гук.

Спакваля, паціхеньку, міжвольна,
Як птушкі выраю ляцяць,
Вяртаецца мне гук знаёмы
І словы родные гучаць.

Вяртаецца ў моцы гойнай
Ад тых прытулаў дарагіх,
Дзе маленства пах сасновы,
Пах хлева й хлебнае дзяжы.

І зносіць прыкрае каросты
Чужой, нявымоўнай лускі,
Як зносяць у вёснах вада й сонца
Трысту і шэрань з палатнін.
-14.02.17.



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Мы ляжым на раздзёртай металам зямлі.
Хмары таюць паволі.
Нас няма. Тры хвіліны таму - мы жылі.
Нас не будзе ніколі.

І сланечнікаў чорныя вочы датла
Дагараюць абапал
Бальшаку, што сячэ краявід напалам,
Як вайсковую мапу.

І на шыі слупоў цісне сіні каўнер
Бесспагаднага неба -
Бы расейскі салдат альбо польскі жаўнер
Нас пільнуе як трэба.

Ды на струнах дратоў вецер грае няўспын
Анямелыя ноты.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Прагну роднага слова
Ачарэпкам душы,
Наталіцца ўволю
Гукам песні.Скажы
Мне ласкава:«Натуля,
Шчабятушка мая −
Майго сэрца прытулак,
Роднай нівы жняя!»
Песня льецца прывольна,
Радасць б’е спакваля,
І прыгожыя гукі
Наталяюць, душа
Патрабуе раздолля
І ляціць спакваля:
«Дякуй, родная мова!
Дзякуй, маці зямля!»



Сярэдняя: 3.6 (16 галасоў)

Беларуская мова – святая,
Хоць пакрыўджаная яна.
Не гучыць яна часта з экранаў,
Успрымаецца - бы не свая.

А паслухаўшы гэтыя словы,
Што вытокі бяруць у вяках,
Добра робіцца сэрцу і вольна,
Быццам зерняткам у каласках.

Мова – маці, яна абдымае
І люляе на цёплых руках.
Беларускае роднае слова
Не забудзецца ў гэтых краях!

кастрычнік 2016 года



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Ціхая вада рые берагі,
Быццам мае годы за вадой сплылі,
На якіх я змалу борздзенька падрос,
Вышай белых санак, бацькавых калёс.

Ціхае вады зьніклі берагі,
Ціхія гады, вы куды сплылі?
-10.02.17.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ціхая вада рые берагі,
Быццам мае годы за вадой сплылі,
На якіх я змалу борздзенька падрос,
Вышай белых санак, бацькавых калёс.

Ціхае вады зьніклі берагі,
Ціхія гады, вы куды сплылі?
-10.02.17.



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Хірувімы прыляталі -
Нівідушчаму, сьляпому
І глухому штось шапталі…

Нівідушчы не пабачыў,
Ён глухі, шэпат ня чуў,
Ён ў жабрачыне сьмярдзячай,
Зьнепрытомнеў і заснуў…

Хірувімы прыляталі,
З стрэх узьляталі вераб’і,
Толькі людзі, толькі людзі,
Людзі спалі на зямлі.
-09.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Вёсны.

Не чакайце мяне, не клікайце
Ля юнацкіх, ля год маладых…
Не ганьбіце, мяне не цурайцесь,
Калі ўжо яны прочкі пайшлі…

І ўвосень, і ў стыласьці лютай
Не імкніцеся долі другой:
Вёсны помніце, якіх не будзе -
І за новай імчыцесь вясной.
-09.02.17.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Як даўно забытую казку,
Запісаны ў мінулым сказ,
Ты пакінь мяне калі ласка
І ўсё, што датычыцца нас.

Не пытай куды зніклі словы
І чаму пачуцці крычаць,
Дастаткова таго, что зноў мы
Пачалі невыносна маўчаць.

Мы памерлі адзін для аднога,
Пацьмянелі як неба ўраз,
І забыўшы пра чорта і Бога
Паўтараем пужліва намаз.

Як даўно запісаную казку
І забыты ў мінулым сказ,
Не чакай мяне калі ласка,



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Палохаць павінна аднолькавасць думак,
А нас яна вабіць.
Не слухаць патрэбна, што іншыя кажуць,
А мы проста так
Прымаем да сэрца, што мабыць і бавіць,
Але не ўразіць ніяк.

Дылема парушыла шмат недахопаў,
Цяпер яны ёсць
Не іншае што, чым вялікая колькасць охаў,
Якія ўсё ж
Знікаюць пакрыху, калі мы працуем над тым,
Што ўжо аджылося.

Няхай не знікаюць ніколі маленькія, сціплыя
Зоркі жыцця.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Прытуліся душой да аблокаў,
Каб адчуць, што нам мілы лёс:
У жыцці сярод цемры і склокаў
Ён нам шчасце адкульсці прынёс.

Павярніся да сонца свету
І пачні нібы птушка лятаць,
Бо трымаеш у кішэні планету,
Што нам СМІ прапануе прадаць.

Адчыні сваё сэрца мроям,
Навучыся ісці напралом,
Каб сярод мадэрнісцкага зною
Збудаваць на ідэях свой дом.

Так параіць нам кожны зможа,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Штосьці павінна змяніцца,
Але не ведаю як.
З гэтым нельга мірыцца,
Нельга мірыцца ніяк.

Штосьці патрэбна рушыць
І будаваць наноў:
Мабыць патрэбна не хлусіць
І не крывіць душой.

Штосьці патрэбна ведаць,
Каб крок за крокам змяняць:
Мабыць патрэбна верай
Цяжкасцям ставіць мат.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Колькі жыць засталося на свеце?
Я не ведаю, як і вы.
Гэта ведаюць, мабыць, дзеці
і на гэта маюць правы.

Бо аднойчы нас усіх не стане,
Мы і зараз ужо жывем
Бы ў вар'яцкім якім капкане
І зусім, зусім не пяем.

Спевы душы кранаць павінны,
А кранаюць нажаль сталы,
Дзе ў вялікай патрэбе віна,
Грубіянства, відэльцы, нажы.

Колькі жыць засталося на свеце?
Я не ведаю, як і вы.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сорамна ня мець грошаў,
Сорамна не любіць пыл,
Што кідае нам з вамі ў вочы
Тэлебачанне з назвай "Мір".

Сорамна казаць праўду,
Сорамна жыць ад душы-
Мы сабе аб'яўляем здраду
І жывем бы вар'яты ў глушы.

Ну навошта? Скажыце, людзі!
Можа лепей забыцца пра зло?
Павыкідваць з сэрцаў смецце
І пачаць жыццё за дабро?

Я прымусіць вас не змагла бы,
Але проста скажу ў эфір
Адным словам, а можа фразай:



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Хацелася б верыць, што талент маю.
Жадалася б думаць, што не дарма.
Што думкі ў паперы не дарма бываюць
І піша рука да таго ж не дарма

Нядрэнна, нядобра,
ад сэрца але.
З пачуццем, з натхненнем,
З часцінкай мяне.

Шматочак, кавалак ад сэрца адрэжу:
Няхай самастойна ён існуе.
А я буду думаць, нібыта аднойчы
Ён стане дзіцём – працягам мяне.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Ты бачыш у журбе зімовай
Здзічэлай памяці сляды –
Душы, як звер, у мрок замкнёнай,
Душы, што вые скрозь гады

На сум, ёй збыты без дазволу,
На пошасць звычак і драбнот.
І рэха голаснае тое
Іскрыць бы небяспечны кнот.

Пакуль ты сам агонь не сцішаш,
Пакуль журбу не праглынеш,
Датуль не збыць заклёнаў лішак,
І ад сябе – куды ўцячэш?

Ты бачыш у журбе зімовай
Нівеча цьямянае сляды –



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Чаго ўжа це халаднавата

Мы тут обпыталы Росію в сандалях,
Чы трэга куфайка яка ля Васька хоць.
І, да, вжо ву сляКаць пайДэма да КацьКі зь
І будым форсыты, ек гітлер.

Ны трэба ш дэмаршаў вустраіваць Сашмы:
Чого дэ нымае – усэ в нас ву маСці зь.
І толькі няма а ні ў Анечак жадных
Кальсон ці сарочк ля каханых.

В кічкайлаў с чыкаго прышыюць нам зразу ш
Оно шо шызарнів да тюрім прігКрахСных.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вый оно, бы шчур

Екся-кекся кексікаў
Каквкнув я ва пуцьк.
І ны вэльмы ш кепскія
Аж млынці спік чукч.

Ну, с мітаны некія зь,
Шо вы! Бо крупу ль
Гоняць мне аднекуляў
Гонды во в лабурк.

Так шо пулё, дедушко,
Жмы-жынысь в Янів.
Можэ, шчо й фтрух трухлявэ
Ны й ззысы в мырців.

Ну, пычуць шчэ ж бублічкы,
Ха-ха, вздуты ф пунш.
Бо а нашчо думаты
Про посты ля дуськ.

Хліб жэ в нас і жытный вунь.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Згодна прымаўкі расхожай,
Не нараджайся ты прыгожай.
Ёсць захад тут і іншы лоўкі,
І ён, бясспрэчна, дапаможа:
Ты завядзі сабе сяброўку
З абліччам вельмі непрыгожым.
*
Покуль мяч ляцеў дырэктару ў акно,
Ужо ў хованкі дзеці гулялі даўно.
*
Чатыры стадыі ап’янення суседкі Амілі:
Прыйшла. Прыпаўзла. Прынеслі. Па дарозе згубілі.
*
-Мяне знайшлі ў капусце,
-А мяне дык прынёс бусел,



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Мы два дрэвы якія стаялі побач
Не адзін дзясятак гадоў,
Пасадзіў нас калісьці у садзе пробашч,
Апусціў у халодны дол.

Мы былі тады яшчэ маладымі,
Памятаеш той золкі дзень,
Калі я зірнуў праз твае галіны
І убачыў свой першы прамень.

Ты была тады такою танюткай
Без зялёнай сукенкі сваёй,
І твае пупышкі ужо набухлі,
Каб буяць лістотай вясной.

І было злачынствам не закахацца,



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Оно п фкупыць якый гурок сь

2 жыда встрэтілысь ладком.
І ось 1 і кажэ: коб…
Як бы й ля мні тут гонды во зь
Ужарыць дэ яку бы блошк.

Бо я зь з газетк позіціонь
І но й ій думаю ап том ш,
Кабы да есьлі бы в Махро
Правесьці супір-пойізд Бош.

А то в Мохрі, бы й ф Сухім Борь,
Няма ніколькі зе й ванёшк.
І 2 паны, дывысь но ты,
За 2 часы рышымш проблімк.

А тут в Подышчах пак чы быў



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Памры ідэальна: усе заплаціўшы падаткі
і камуналку за дзесяць гадоў авансам!
Зрабі падарунак краіны сваёй гаспадарцы –
прадухілі сацыяльнае ўтрыманства!

Так ці інакш, ва ўсіх бедах ты сам вінаваты.
Звычайны такі “дармаед”, “народца” тыповы водпрыск.
Вывез валюту, прыпёр польскіх шмотак дахаты…
А дзе ўзяў грошы? Праверка. Кайданкі. Вобыск.

Прадухілі, дарагі, каб шашу падсыпалі соллю,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Калі ты знік з вачэй так хутка,
Калі паехаў так імкліва,
То сэрца сціснулась ад смутку
І свет увесь мне стаў нямілы.

Так лёгка ў нас лілась размова,
Так многа я сказаць хацела,
Але тут нейкая трывога
У тваё сэрца прыляцела.

Паехаў ты.Павёз з сабою
Той цяжар і дакор у сэрцы.
І зноў душа ў неспакоі,
І зноў няма ў каго сагрэцца.

Твой смутак у вачах мне сніцца,
Ты радасці даўно не бачыў.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Чаму так цяжка мне пісаць,
Калі на сэрцы смутак?
Чаму так хочацца ўцячы
Ад гэтых дум і чутак?
Чаму няма каму адкрыць
Сваю душу і сэрца?
Чаму,пражыўшы столькі год,
Няма ў каго пагрэцца?
Чаму сяброў так мала тых,
Каго б я так назвала,
А тыя,што ў душы жывуць,
Былі з намі так мала.
Чаму так многа каля нас
Людзей усякіх круціцца,
А калі трэба памагчы,
То клікаць недаклікацца.
Чаму?..



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Каханне наша што?
Імгненне,тая ж знічка-
Так хутка праляціць,
А трэба ж далей жыць.
Майстэрства наша ў тым,
Каб разам з тым адным
Жыццё сваё пражыць
І ўспамін пранесці,
Што знічку бачыў ты...



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Мінулі Амерыкі чорныя дні,
І рыжага колеру сталі яны.
*
Змяню свабоду безграшоўя
На рабства грошай без умоў я.
*
Калі яна прамаўляе,
што яна не такая,
Гэта азначае,
што яна такая,
Толькі крышачку пазней -
Так што ўсё - окей!
*
-Давай вунь з Іркаю жаніся.
- Яна не даспадобы мне!
-Ну ты штукар! Народ, дзівіся:
Усе хлопцы любяць, а ён, бач, не!
*
Так сам з сабой разгаварыўся,



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Вёсны.

Не чакайце мяне, не клікайце
Ля юнацкіх, ля год маладых…
Не ганьбіце, мяне не цурайцесь,
Калі ўжо яны прочкі пайшлі…

І ўвосень, і ў стыласьці лютай
Не імкніцеся долі другой:
Вёсны помніце, якіх не будзе -
І за новай імчыцесь вясной.
-09.02.17.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Я не маю хаціны,
Ля кладаў роду майго,
Ля тых балот журавінных,
Дзе лавіў карасёў.

Я не маю часіны
У тых мясьцінах пабыць,
Сэрцу жаданьням мілым,
Гукнуць, як гукалась калісь.

Я не маю Айчыны,
Якая песьціла нас,
Якую галодным ваўчынай,
Зглынуў ненажэрный час.

Я не маю вачэй,
Відушчых, празорных, лупатых,
Якімі б пабачыў яшчэ
Люд свой шчасьлівым, багатым.

А я толькі маю мову



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Аер.

Аер - зёлка татарская.
Капытная - не царская,
Балотная трава.

Аер - зёлка татарская,
Мне веры май ці не,
Якая вострай шабляю
Болек шмат сячэ.

Аер - зёлка татарская,
Капытная - не царская,
Зямлі роднай трава.
-06.02.17.



Сярэдняя: 1.7 (12 галасоў)

І шо ж дэ выбыв Кіця?

У нас холодная стена.
І й угол ныц ны гріе.
І тіліфон задубыв аж,
Хотя огонь ж вжэ в пічцы.

І шо такэ дэ пак нывлад…
Комэдыя з ВасіШты:
Він всэ покынув ограк, каб
Ну, матра ж обогріты.

І от – прыпэрся кое-как
З Янова гондэ гындэ,
А тут ш баб Зіна топыць Мняв.
Ув Ёга ж слугый с 3ста.

І ныц пурга ны замыла:
Дазь до сортір добіг бы. Й
Чого тут вэльмо хвалявац.



Сярэдняя: 2.5 (15 галасоў)

Ціха...
Чуваць, як крадзецца забойца.
Гучна
сэрца б'ецца ў грудзях.
Бегчы
ці ў шафе стаіцца
баязліва у блакітных сямейных трусах?

Дзіўна...
Героям, аднак, не да жартаў.
Клюшка -
лепшая рэч на зямлі.
Джэдай
будзе абараняцца,
бо шмат яшчэ спраў у жыцці.

Памылка...
I гнецца чарот супраць плыні.
Тадам...



Сярэдняя: 3.6 (15 галасоў)

На карце вялікай краіны
Ёсць кропка маленькай зямлі,
Любімы куточак радзімы-
Там кружаць мае жураўлі.

Між рэчак, балот і затокаў -
Усюды хапала вады.
Пачатак жыццёвых вытокаў -
Маленькая вёска Брады.

Тут неба глядзела ў донца.
Бядою вада не была.
Між лотаці жоўтай, як сонца,
Палеская вёска плыла.

Пасля асушылі балоты,
Засеялі гоні, палі.
Багатымі сталі ўмалоты,
Ды зніклі мае жураўлі.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

К А Р А Ц Е Л Ь К І

За марай рухаўся я ўслед,
Прамень надзеі зваў і вабіў.
Але ж дарогу ў новы свет
Спынілі мне… старыя граблі.
*
-Мой мілы доктар, мне ўсё баліць!
-Ну вы хапілі: “УСЁ БАЛІЦЬ”,
Вам грошай не хопіць за ЎСЁ заплаціць.
*
Такая чалавечая парода:
станавіцца дарослым
– узрост не нагода.
*
Размаўляюць дзве бландзінкі,
разглядаючы карцінку:
-А Меладзе, ён сангвінік ці халерык,



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Як хістаецца ліст на галлі —
чалавечай істоты "ўладарства"!
Ці цары мы
прыроды,
калі,
як на небе, так і на зямлі,
зневажаем Сусветы і Царствы?

Ці рабы "выкрутасаў" душы?
І ШТО — людзі — у велічным свеце,
у якім
"анішто" —
мурашы —
прымудраюцца жыць — не грашыць
на сваёй, "мурашынай", планеце?

А ў паветры, над морам палёў,
што ні дзень па натхнёнасці шчырай
адбываецца
злёт



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Я помню ўсё.

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
І што юнацства як уздых,
І маладосьць быццам лісьцё…

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
А дні маланкамі ляцяць…
І іх ступу, і пошуг іх -
Не супыніць, суняць, стрымаць…

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
І што здабыў, і што спасьціг -
Хай доўжыць плыннае жыцьцё.
-05.02.17.



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Хмара.

Кроплі малыя хмара пакліча,
З рэчкі ўсмокча, з азёр адбярэ,
Вільгаць глебы ашчадзіць, адзычыць,
Калі хто гэту глебу ўзарэ,

Чрэва моцай зямною насыціць
І ўздыме віхор над зямлёй -
Чалавек! Сьцеражысь! Шляху зыйдзі!
Бо не Бог ты, бо ты зямны гой,

Але ж ты, калі віхар паўстане
І нягодай накрые край твой -
Не цурайся сям’і, не хавайся,
А шукай локці роду свайго.
-05.02.17.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Хмара.

Кроплі малыя хмара пакліча,
З рэчкі ўсмокча, з азёр адбярэ,
Вільгаць глебы ашчадзіць, адзычыць,
Калі хто гэту глебу ўзарэ,

Чрэва моцай зямною насыціць
І ўздыме віхор над зямлёй -
Чалавек! Сьцеражысь! Шляху зыйдзі!
Бо не Бог ты, бо ты зямны гой,

Але ж ты, калі віхар паўстане
І нягодай накрые край твой -
Не цурайся сям’і, не хавайся,
А шукай локці роду свайго.
-05.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Жыві ў Беларусі,
Да месцаў тых бяжы,
Дзе ты, як малый бусьлік,
З сям’ёй бацькоўскай жыў.

Жыві ў Беларусі
І скаргаў не насі,
Аб землях, што да густу -
Нікому не хлусі.

Жыві ў Беларусі,
Як жаба, воўк ці вепр,
Як ў вёсках шэрых гусі
І гэтак ж чалавек.

Жыві ў Беларусі,
Усмакчысь, як дробный клешч
І хай жа скажуць людзі,
Што ты ёсьць чалавек.

Жыві ў Беларусі
І помні, што жывеш,
І поўні ёю грудзі,



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Патрэба.

Патрэбу маю да жыцьця,
Пакуль яшчэ яно са мной,
Пакуль краінай забыцьця
Не запыніўся гук, зрок мой.

Патрэбу маю Вам сказаць,
Пакуль з душы маёй не моўкнуць,
Красы вясновай, вечнай зёлкаў,
Прывіды родные і мова.

Патрэбу маю, краю мой,
Каб не спазнаў чужынцаў боты,
Каб жыў ты мудрасьцю сваёй,
Без прагных лапаў дабрахвотаў.

Патрэбу маю да Радзімы,
Каб ёй надалі праз вякі



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Вось паветраны шарык знікае
У таемным блакіце нябёс.
Усе прыкметы і знакі збіраеш
У лёс.

Чалавеча, на што тыя веды,
З якіх цудау нельга стварыць?
...вось знікае шарык у небе,
Ляціць.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Мне часта з дзяцінства ўспамін выплывае:
У небе раскіданы клін жураўліны
Кругамі блукае, журботна гукае,
Згубіўшы, на поўдзень дарогу шукае.

Жураўлікам з крыкам ляту я у хату.
На ганак выходзяць тут мама і тата
І, ў неба зірнуўшы, гавораць з парога:
– Дарога да Бога
Дарога да Бога!

І смутак раптоўны наш хутка растаяў,
Слязамі скаціўся, калі мы глядзелі,
Як зноў журавы стройным клінам пасталі