Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць

Подробнее здесь: порше мобилити

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Яшчэ не ацэнена

Мною выдадзены зборнікі вершаў-Беларусь мая родная мілая(2010)Суд над сарокай (2010),Асенняя бліскавіца(2017),а таксама Гаманлівы ручаёк-для дзяцей (2017),З вясёлай торбы(гумар)(2017)



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Ля сцяжынак злева,справа,
На палянах у бары
Заблішчалі ўраз аб'явы:
"Запрашаем,жыхары!"

А ніжей-драбней,выразна,
Чорнай фарбай крыху збоку:
"Суд адбудзецца адказны
Над зладзейкаю сарокай".

Весці суд згадзіўся філін,
У адвакаты пойдзе лось.
За працэсам сачыць пільна
Будзе страус-важны госць.

-Запрашаем тых,хто ў лесе
Гадаваўся,ці жыве.
Мы не супраць нават прэсы,
Не хаваемся ў траве.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

У садоўніка ў садзе ёсць кветка адна,
Што між іншымі лепшай здаецца.
Гэтай кветцы душу аддае ён да дна,
Паліваць яе першай імкнецца,
I за лёс яе клопат ён мае,
А яна, як і ўсе там, такая.
Калі можна з тым садам і свет параўнаць,
То з нас кожны ў ім мае куточак
Запаветны. I нельга яго адабраць,
Абнячэсціць, ці зганьбіць аднойчы.
Бо не простая гэта краіна,
Бо завецца краіна — айчынай.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Нашчо ліс. Хай поля гомонять

Блін! Да сколька жэ эті балоты
Будуць нам тут гаршкі ф7 марочыць!
Вот сма3 жэ: каль Бріля ж корчі!
Ілі шо то, ольхі страевы?

А вон там вот! Шо, лес? Дак Омшын ж!
І пошлы на пынькы тракторы.
Завалылы все родныя рошчы
Ды бары па каменьні да цёшчы...

Ох Ты, Господі! Шо ж плачыш ты?
В 3 обдымкы нымае вжэ ныц?
Та мы ш зарэ посадымо лутшы!
Навыть егоды й козлякы.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Мову - бязмоўны мае,
Назоўныя словы дае
І народ, што яе забывае -
Не народ, а натоўпы людзей,

Якія зьняйначылі продкаў,
Кладоў і курганаў палын,
Ад памяці ніткі кароткай,
На іх пазразаўшы дубы.

Мову бязмоўны мае
І назоўныя словы дае:
Той народ, які зьдзекі трывае,
Ён натоўпам людскім абзаве.
-17.02.18.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Скарга.

Бач, Гаспадар наш: людзі - чэрві
Рэчкі п’юць, з’ядаюць нетры,
Капустный вусень згрыз лісток,
Ды чалавек пасек дубок,

Бач, Гаспадар, што спарадзіў Ты,
Каму анёлаў насылаў,
Каб сеяў, праў люд, скарадзіў каб,
Каб зло суседнім не жадаў,

Бач, Гаспадар, як тут пануюць
Гвалт, рабаўніцтва між крывёй,
Як баляць тут і як гасьцююць
У Тваёй Гасподзіне зямной…
-17.02.18.



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Куды йсьці ?

Ланцуг лічбаў звычайных
Чалавечым спатрэбам прыдбаў
Дэкарт, Гавус і Кантар,
Эйлер, Лейбніц і Галуа.

Чорным кратом сьляпечым
Грызу лічбаў лісьцё:
Арыядны клубок дзе авечы?
Як жа быць, што рабіць, дзе выйсьцё ?

Прачынаюсь на досьвітку раньня,
Варушу стос разьлікаў маіх;
Цёмны я, дзе ж памылкі загана ? ...
Як жа быць, куды йсьці, што рабіць ? …
-17.02.18.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Я для сябе калісьці стварыла свет,
Дзе мне было
Адной
Незвычайна-весела.
Той, дзе ў сонцы смяглі лісты газет,
Ветрык складаў матывы, нібыта Песеннік.

Я сачыняла казкі на рукавах,
І, смеючыся, мір
Пераіначыла.
Я разлівала мора па гарадах,
Сіняе, пахкае, толькі
Зусім нябачнае.

Я выдумляла мапы сваіх краін
І забывала, як туды
Дабірацца.
Промні сплятала ў золата павуцін



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

***

Я лічу, што ўсё яшчэ будзе:
прыйдуць маладыя гады,
і ты забудзеш, мой мілы,
з другою мяне назаўжды.

А я..
Я, як птушка ў паветры,
па небе буду лятаць,
ад шчасця буду смяяцца,
мінулае не ўспамінаць.

Наведаю лепшага сябра,
прайду разам з ім акіян,
аб гэтым напішу ў сваёй кнізе,
і завяду курортны раман.

Мінуюць гады — і ад лета да лета,
не буду я сумаваць.



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

Праўда.

Праўды-маткі не даб’ешся,
Як жыцьцё ёй не танаж,
Лепей йсьці на Кіеў пешшу,
Да Пячэры ля Дняпра.

Кашы з’есьці манастырскай
Не за ,,дзякуй’’ задарма,
Пажурыць з долі расійскай
Ля Сталыпіна Пятра.

Заблукацца ў тых пячэрах,
Дзе сьвятла век не відаць,
Там дзе костак дух сатлелый,
Там дзе Мурамца труна.

Праўды-маткі не даб’ешся,
Ды не ў тым жыцьця віна,
Адзін клопат май ад сэрца:



Сярэдняя: 3.7 (14 галасоў)

Не падзелецца былое
Ні на двое, ні на трое,
Маладосьці былы дым
Прыйшоў колерам сівым.

,,Было’’ ў ,,зараз’’ не прыйдзе,
,,Зараз’’ ,,будзе’’ не зьвядзе,
Нельга час гэты падвоіць -
Ні на двое, ні на трое.
-10.02.18.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Пластылінавы камяк.

Заціхае тонка-тонка,
Не адгукнецца ніяк,
Званом голасна не бомкне
Пластылінавы камяк.

Ты душа, жалобы збыла,
Веру ў шчасьце, боль і жах.
Зь іх, далоней між, зьляпіла
Пластылінавы камяк.
-10.02.18.



Сярэдняя: 2.5 (8 галасоў)

Уздых.

Не подзелецца былое
НІ на двое, ні на трое,
Быццам рэха гэты зык
Пазаціхне нібы ўздых.

Каб маў крышку маладосьці
Звалі бы суседкі госьцем,
Мілай дачцэ мілай мамы
Я б панёс цукеркі з крамы.

Не падзелецца былое
Ні на двое, ні на трое -
Толькі любых, дарагіх
Сэрцы зрушыць мой ўздых.
-10.02.18.



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

Індульгенцый не купляйце -
Неадкупныя грахі!
Пастве боскай грошай мала
Калі Бог на небе сьпіць…

Гэтае было вякамі,
Гэтае ў наш век прыйшло!
Мне ж, языцкія паданьні
Ціснуць сэрца і пяро.

Я не прагну адмаўленьня,
З веры нашай не скрывеў,
Салавейкі чую сьпевы
Як ён продкам маім пеў.

Мне найгорш за немаўленьне
Ніцма падаць і прасіць,
І радзіміцкае племя
З курганоў нашых забыць.



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Набажэнства.

Адна маці - адна і Айчына,
Бацькаўшчына адна надана,
Поле, лес, балацянка, лагчына -
Вось майго набажэнства адказ!

Хай жа туліцца хтосьці да долі
І шкрабецца ля іншых зямель,
Гэты ж край - каўнер мне бабровы
Ад дажджоў і зімовых завей.

Адна маці - адна і Айчына!
Бацькаўшчына адна надана!
Поле, лес, балацянка, лагчына -
Вось майго набажэнства адказ…
07.02.18.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Ты побач,
Беды адступаюць у край,
Ты побач,
Адзінота смутная бывай,
Ты побач,
Хлеб падзелім на дваіх,
Ты побач,
Бачу я сябе ў вачах тваіх...



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Я дзякую вам!
За любоў, дарагія мае
сустрэчнікі і спадарожнікі шляху зямнога —
паплечнікі, звёўшыя тропкі — маю і свае —
на міг — і на век аб'яднаныя дальняй дарогай.

Я дзякую вам!
Як настаўнікам сэрца майго —
камусьці за ўрок (і за жорсткі, сябры, не крыўдую),
камусьці за ўзор і за прыклад яскравы таго,
як жыць, і любіць, і узносіць Тварцу "Алілуя!"

Я дзякую вам!



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Ён нахіліўся,
Выгнуўся над радкамі...

Вечар плыве ў вокны,
Густы і шэры...

З моцай і злосцю,
Нянавісцю
І адчаем
Ён уціскае ручку
У дно паперы.

То немагчыма...
Гэта занадта цяжка,
Гэты ўдар
Пякучы і невыцерпны...

А туманы збіраюцца над лагчынай
І ўзрываюцца дрэвы
Страшэнным енкам...

Ён - не паэт. І як
Ні сядзі над сшыткам,
Як ні крычы,
Заві,
Ні рыдай,
Ні крэслі,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Шуміць-гудзе завод вялізны,
Шматгалосы, многазычны
Ад ранку аж да ночы позняй.
І ў гэтым шуме, вельмі розным,
Пазнаеш ты абавязкова
Свой родны цэх безпамылкова.
Бо цэхі розныя бываюць,
Хто там працуе, добра знаюць.
Ды самы знатны цэх – кавальскі.
Вядома гэта кут не райскі:
Няма там казачных паўлінаў,
Не чутны посвіст салаўіны,
Камелій яркія суквецці
Ў вуглу ніякім не прыкмеціш.



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Пазаві мяне, мой куце…

Клікнуць з роднае старонкі -
Не забаўлюсь я - прыйду,
Промнем вузкім, тонкім-тонкім,
Полем, лесам прасьлізгну,

Балацянкай прапаўзу я
Да гароху уюном -
Пазаві ж мяне, мой куце -
Адгукнусь - бо я з табой.
-03.02.18.



Сярэдняя: 3.9 (14 галасоў)

Жыву выраем птушыным,
Тых матросам караблёў,
Дзе рахунак да Айчыны,
Да хацін тых і двароў,

Дзе парушана калосьсе
Жытных, жнівеньскіх снапоў,
Дзе замала ходзяць вёскай,
Дзетак школьных, жыхароў,

Дзе нахлыне, сэрца зрэжа
Шэраг зменаў на вяку,
Дзе з былога ўзьбярэжжа
Не вяртацца караблю!

І жыцьцё пабегла з мора,
Ад глыбінь да суш-зямель,
Канцы зрэзаўшы швартовы,
Свой спыніўшы карабель,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

З ноздрамы гомНовск

Над маей страной
Взвілся Конь ліхой.
І лікует прам с лікхудом.
Бо ш паскуд нымног.

Хто ж йім мые ножк,
Гэтым наглым пёс.
Да мы выбырымо чудо
Шэ й ва перЯх вошк!

І взошла Луна.
Да й ны розова шч:
Гэй, воякы, бякы-какы!
Можэ, лежым вдовш?

А то гынды во
Вжэ ж поэток 100.
Бы й артістов-мастаків шэ й
Прам, бы Мой Вясёлк.
Но, ты шо гаворш,
Ідіш, як ён-он
Пачынае вершы крапаць



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Ніколі не змяніцца свет,
Спачатку акіян надзеі,
А потым розныя падзеі:
Сустрэчы і каханне, здрады,
Адвечны пошук, намаганні, страты,
Камусьці сэрца на шматкі,
Камусьці душу ў лахманы.



Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)

Зiма. Завеi дзень задзьмулi.
"Прыняўшы" "з лёдам грамаў сто",
шчыпач-мароз (не, не дзядуля!)
вужом палез...
пад палiто.

Спярша дзяўчыны (цi кабеты?),
пасля мужчыны ("Гэй, мiнак!") —
патэставаць, хто як адзеты
("Бо як абуты
бачна й так!").

Пасля, нахабнiк, (Што, "пашарыў"?
Усiх развязнасцю патрос?)
прайшоўся "экскурсам" па тварам
("зусiм нявiнна"!):



Сярэдняя: 3.8 (27 галасоў)

Гусі ў небе роўным клінам
З песняй радаснай ляцяць
І сваім гусіным гімнам
Сталі родны край вітаць.

Па-над полем,па-над лесам
Падалей ад гарадоў
На азёрнае Палессе
Прылятаюць зноў і зноў.

Тут іх родная старонка
Тут багаты,мілы край
І для кожнага гусёнка
Тут зямны,прыродны рай.



Сярэдняя: 3.4 (19 галасоў)

Нас узнагародзіў прыгожым словам
Вялікі суайчыннік - Якуб Колас.
Няма падстаў рабіць нанова
Свой родны голас,свой лепшы голас.



Сярэдняя: 3.3 (17 галасоў)

Вялікае.
п. В.С.Высоцкаму.

Вялікае не цісьне як жыве,
Не просіць грошай і славы не бярэ,
Яно, калі яго носьбіт памрэ,
Жыць застаецца - і жывых вядзе.
-28.01.18.



Сярэдняя: 3.7 (15 галасоў)

Глядзець хачу ў твае я вочы.
Яны як зорка мне ўночы,
І як агонь, начны,чаканы.
З чым параўнаць
агонь жаданы?
Агонь бывае патухае.
І ранкам зорка памірае.
А твае вочы, твае вочы
Цяплом мне свецяць
удзень і ўночы.



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

"Віншаванне Абаронцу Айчыны"
Сення дзень для таты важны
Дзень для смелых і адважных
У яго сягодня свята
Я віншую цябе тата!
Калі вырасту то стану
Бараніць цябе і маму
І дарослых і дзяцей
І на свеце ўсіх людзей!



Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)

"Восень сварыцца з зімою"
Восень сварыцца з зімою
Сыпле з неба дождж і снег
І здаецца,што парою
Час спыніў няспынны бег
Шэрым неба закрывае
Зрэдку сонейка бывае
Праз парваныя аблокі
Паглядае жоўтым вокам
Сад ад холаду здубеўшы
Ліст дрыжыць неперапрэўшы
Яблык,быццам сіраціна
Ціха гойдае галіна
А зіма запамятала



Сярэдняя: 2.6 (11 галасоў)

Разбрылісь на небе зоркі,
Як мурожныя авечкі,
Запалілісь, зьбеглісь гуртам,
Нібы душ людскія сьвечкі.

Што жадаю я пад імі,
Што шукаю, берагу -
Бостваў многіх адным імем
Гэту яву я заву.

Кола дней бясконцых нашых
І жыцьцё адно ад іх,
Ад далёкіх дней юначых
Надано мне берагчы.

Я ўжо хлопец не маленькі,
На руках яго нясу,
Ім руплюсь, быццам паненкай,
Аб якой каханьне сьню.
-26.01.18.



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

На Айчыну!

Хопіць мне гірбець у Чужыне,
Ад нястач на ёй чарнець -
На Айчыну, на Айчыну,
Клічуць продкі ўжо мае!

Зьвязаць клуначкі-манаткі,
Рызьзё з прэльлю спапяліць -
І дадому, да той хаткі,
Што па мне дзень-ноч журыць!

Хай прабача Валаам мне,
Камянёў шэрых граніт -
Не сябрыны боскай брат я,
Не паслух казаньням іх!

Жыцьцё нашае бясконца,
Без прыпынку, без мяжы
І дакуль над намі Сонца -



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

"Гарыць агенчык адзінока"
Праз туман гадоў мінулых
Бачу родныя мясціны
Неба сіняя,аблокі
Край той блізкі і далекі
Луг за вескай зелянее
Лес палоскаю цямнее
Рэчка вузенькая ўецца
Так было,ці то здаецца?
Снуюць людзі нібы пчолы
Смех дзіцячы каля школы
Пахне дымам,паляць печы
І касцы з касой на плечы



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

На Возера не гоняць статкам
Каровак пасьвіць у берагі,
На Возеры майго юнацтва
Яны чаротам парасьлі

І куст смародзінавы зьвяў той
Зь якога ягады я еў,
Дзе ў першым поклічы каханьня
Трымцеў душой і целам млеў…

І я зчарнеў, як той куст зсохлы,
Як непрытульныя дамы,
Нібы парэзаны асокай,
Якой паплавы аддалі,

Нібы машынаю закопан,
Што заруйноўвае дамы:
Германскай,учэпістай, акопнай,



Сярэдняя: 3.8 (16 галасоў)

… Упала цемрадзь, і прыйшла журба,
I вад іголкай уваткнуўся ў скроні,
Калі ён да распаленага лба
Даткнуўся, як да вогнішча, далонню,
I падзівіўся ззянням уначы,
I зазірнуў імгле за аверс сподні:
Там небасхіл праменныя мячы
Дзіравілі, як полымя паходні.
Ён скалануўся і сышоў слязой,
Бо ля свяціл – янтарных, што пярэсна, –
Iх сем было… I кожнае лязо
Ў зямлю было нацэленым злавесна.



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

Вачыма арапа аронія ў бучным лісці,
Сплываючы сокам, пажадліва прагне давільні.
Куды б я не ехаў на захад, круці ні круці,
Але кожны раз я за сонцам імкнуся да Вільні.

Хутчэй бы, ушчэнт адхіляючы бойкі прагрэс,
Шурпатай пятой прымінаючы звонкае стрэмя,
Таптаць тыя гронкі і цалкам пазбыць палітэс,
Што ўпёртае, як падаянка асветы, бярэмя.

Гісторыі верыць удзячна? Якая лухта!



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Моўчкі ля могілак крочу.
Дзева, не тоячы плач,
Моліць, панурыўшы вочы:
«Гэтага, Божа, прабач».

Крапае цэд касахвоста.
Цвілы анёл паміж бруй
Просіць бяскрыла з памоста:
«Гэтаму, Ойча, даруй!»

З сумнай імглістай расою,
Пад разухабісты спеў,
З бабай скуластай з касою –
Вось і халэмус паспеў.

I, дзеля большай карысці
Ўставіўшы свечку ў далонь,
З драным хаўбосцем на выйсці
Кану ў пякельны агонь.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Брала, збягаючы з імглы,
Анёльскі чын душа на выраст,
Распростваючы два крылы
Ў сабе, як скручаны папірус.

У муках прагнула яна
Струменя вечнага спакою,
Жадала моцнага сукна
I складак правільнага крою.

Хацела абмінуць сябе,
Сысці ад слоў і ад маралей…
Але, бядуючы ў журбе,
Душа ўрастала ў свет трывалей.

Бы ніткай дратвеннай, спакон
Фастрыгаваная пакутай,
Яна імкнулася ў прыгон,



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

… I калі павялі Яго, як абавязваў закон,
Кожны волас Яго аб’яўляючы па-за законам,
Ты, за сон палічыўшы жахлівы, ганебны палон,
Да астачы чакала, мо ён зберажэцца палону.

У сярэдзіне радаснай, прагнай, што воўк, мітусні,
Між натоўпу, які вінаваціў праклёнам шчасліва,
Ты хацела сканаць, да гары скіраваўшы ступні,
Дзе драпежнае мора гуло ад людскога наплыву.



Сярэдняя: 4.3 (26 галасоў)

Краіна ніў і белых хмараў,
Блакітных рэчак і азёр,
Крамяных восеньскіх туманаў
І срэбразорных вечароў,
Маёй калыскаю ты стала,
Заўжды была паўсюль са мной,
Пяшчотным ветрыкам люляла
І пела моваю дубоў..
Твой дзіўны водар я адчула
З глытком паветра немаўлем,
І колькі б часу не мінула,
Жытнёвых помню пах палёў..
Са мной у сэрцы назаўседы
Ты будзеш побач, Беларусь,



Сярэдняя: 2.9 (11 галасоў)

З усіх ног, калі скончыцца ноч,
па шашы на імклівым фантоме
парулю за сябрамі прэч
размаўляць на адной з імі мове.

Цісну газ - захапляе парыў.
Хуткі свет, няма часу марудзіць.
Міма гаяў шумлiвых і ніў
рэзкі гук асяроддзе абудзіць.

Дзьме з усходу. Нясемся далей
падначаленыя нікому.
А фантом усё гучней і гучней,
нiбы рэха гарэзнага грому.

Круціць колы суполка сяброў.



Сярэдняя: 3.2 (11 галасоў)

У келiшак магчыма налiць толькi тое,
чым напоўнены жбан. Як нi марыш вадою
цi духмяным вiном спаталiць сваю прагу,
там быць можа i цвiль, i падкiслая брага.

I у людзей "неспадзеўкi" такiя ж — адвеку.
А таму анi ў кiм — нi ў адным чалавеку —
не чакай анiчога з таго, што чакаеш —
i ў адказ чашу горычы не атрымаеш.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Хаджу задуменная, думкам прытулку няма:
Як міражы, блукаюць, лунаюць кудысьці...
Мабыць, сустрэну сапраўднае шчасце калісьці -
Пакуль жа мяне спасцігае бясконцы падман.



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Прызналі экстрэмізмам "Ня быць скотам"...
Што голасна прамовім ім у адказ?
Ці зноўку прамычым што-небудзь употай,
як тое ўжо бывала і не раз?
Ім Песняровы лозунгі не любы,
ім "упоительны в России вечера".
Для іх - катэджы, яхты ды спортклубы...
А нам, відаць, апомніцца пара.
Бо тут будуюць шкодныя заводы,
бо радыяцыяй жадаюць нас дабіць!
Бо сёння - забароняць "Ня быць скотам",



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Зiма...

А восенi бязмежжа —
каторы тыдзень. Дзiва дзiў!
Нi снежань веек не заснежыў,
нi студзень шчок не застудзiў.

Дагэтуль "траўка зелянее".
Чакайма ластаўку? А што ж!
Учора ў парку на алее
па-майску "танчыў" зiмнi дождж.

Спадзеў, гаворыце, на люты?
Што "залюцее-загудзе"?
I будзе свет марозам скуты?
Няўжо магчыма? Толькi дзе?

У нас iзноў аж да плюс восем.



Сярэдняя: 4.2 (18 галасоў)

Над маёй Радзімай -
Белыя буслы
Квеценню чаромшын
Кружацца з вясны…
Рамантуюць гнёзды,
Кормяць птушанят
І вось так усе вёсны,
Многа год падрад.

Гоні і палеткі,
Навець даўніны.
Вы нямыя сведкі
Міру і вайны.
Адлятаюць у вырай
Увосень журавы,
Гуслями ды лірай
Гай гудзе жывы.

Промні распускае
Сонца над ракой.
Да цябе, мой краю,
Не дастаць рукой.
Толькі сэрцам хіба



Сярэдняя: 4 (12 галасоў)

Вяртанне да роднае хаткі -
Ссівелай пашэрхласці цуд,
Дзе зграйкай ляцяць курапаткі,
І ў іх - найвышэйшы прысуд.
Яго ты пачуеш заўсёды,
У часіну вяртання здалёк,
Гучаннем той восьмае ноты,
Якую паслаў табе Бог.
І скоціцца радасць слязою,
Дзе ўсё - і жаданні, і сум
Прайшлі праз туман са смугою
У змыты дажджамі табун
Тых коней, што пасвілі ў лозе
Твае ў дзяцінстве дзяды...



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

Я ўглядаюся ў водбліск на цёмным шкле,
Думаю штосьці - а чым мне яшчэ займацца?
Проста дзяўчына, якая са мной жыве,
Мне расказала, як крута не спаць да дванаццаці.

Я, натуральна, ведаю: я жаўрук,
Ноччу сядзець ніколі не будзе весела,
Толькі мне стала сумна калісь, таму
Паспрабавала, ну, а далей панеслася...

Ды ўначы ўсе думкі імчацца ў гонцы,
Голас у вершаў робіцца - быццам сіплы.



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

Тут празрысты плыве спакой,
Дораць клёны рацэ барвянец.
Ціха неба затанчыць з табой
Беларускі народны танец...
Калыхнецца блакіт нябёс,
Як вянкі, паплывуць аблокі,
Пачуццём - да шчаслівых слёз!-
Нечаканым, такім глыбокім,
Трапяткім ды вялікім - зноў
Агарнецца душа раптоўна...
Родны край... Да канца вякоў,
Назаўжды ён твой край чароўны.



Сярэдняя: 3 (12 галасоў)

Мары закалыхвалі чаргой -
Мілыя, уяўныя мясціны...
Сінявата-бэзавай смугой
Спавівае памяць успаміны.
Асляплялі водблескі вады
Раўчука ў полі каля гаю...
Як, калі я трапіла туды,
Пэўна, ужо ніколі не ўзгадаю.
Адшукаць бы пожню, дзе раса
На світанні песціцца і стыне...
Там пад гонкім небам напісаць
Лепшы верш - галінкай на сцяжыне.
Мне б яго пазнаць, убачыць зноў -
Краявід загадкава-імглісты,