Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Сцяжын-дарог на свеце многа,
Шляхоў таксама не злічыць.
Маленства нашага дарога
Да роднай хаты дабяжыць.

Адсюль пайшлі на голас часу.
Не ўсе вярнуліся назад.
Не папракнулі нас ні разу
Лісты засмучаных прысад.

Стаяла груша адзінока.
Цвілі вяргіні ля акон.
Ад хаты мы былі далёка.
Лісты ляцелі наўздагон.

Ляцеў над намі час крылаты.
Пялёсткі падалі на дол.
Прад хатай часта вінаваты.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Усё не так

Усё не так, усё не так—
Выстукваць сэрцайка мастак.
А розум кажа: пачакай,
Ты лепш прысядзь,
Паразважай.
Ці ўсё не так, і як не так,
На тое ты сама мастак.

2001 г.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Вёска мая

Знаю, дзесьці ёсць многа прыгожых краёў незабыўных,
З імі сэрцы людскія заўсёды былі непарыўны.
Для мяне ж няма лепей Хатыніч ваколіц знаёмых,
Я люблю сваю вёску і ўзімку, і ў кветках вясновых.

Вёска мая--непаўторны мой край,
Для душы і для сэрца адзіны.
Вёска мая, з табой радасць дзялю і адчай
І ўзлётаў хвіліны.
Вёска мая--летуценняў калыска,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Сум па малой радзіме
(маёй свекрыві
Фене Аляксандраўне)

Старэйшы ў Мінску мае сын куток,
Дачцэ шле маці пісьмы ва Украіну.
З траіх дзяцей малодшанькі сынок
Сваёй зямлі не здрадзіў, не пакінуў.

Змірылася. Даўно так павялося,
Бо кожны мае права жыць, дзе хоча.
Пратоптваць сцежку ў людзі давялося
І ёй самой з сям"і яе сірочай.

Даўно б ужо пакінула сяло,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Сустрэча з сынам

Знаёмы страх, прайшла як аперацыя,
Такое ўжо было ў маім жыцці.
Вакол пах лекаў—боль, рэанімацыя,
Мне выпаў лёс праз гэта зноў прайсці.

Марудна, як тады, ідуць хвіліны.
Трызнення тлум сцішае крыху боль.
Сустрэне муж са службы сёння сына,
А я ў палаце…вывучаю столь.

Адна-другую думкі паганяюць,
Да выпіскі яшчэ так многа дзён.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Што рабіць?

Веснавое сонейка ў хату зазірае.
Чаму хлопчык сумненькі? Чаму не гуляе?
Хмурыць тварык чысценькі, быццам вось заплача.
Па падлозе сонечны зайчык цвеліць-скача.

Ды Віцёк не бачыць зайчыка і сонца,
Бо заплюшчыў вочкі, не глядзіць у аконца.
Чым заняцца, хлопчык аніяк не знае.
--Што рабіць? У таты і мамы пытае.

“Пачытай вось кніжку, ці малюй”. Алоўкі



Яшчэ не ацэнена

Апошні званок

Час расстання са школай прыйшоў,
Мноства кветак, усмешак і сонца,
Хваляванне шчымлівае зноў—
Не бывае дзяцінства бясконцым.

Вось і вырас другі мой сынок,
Хай пашчасціць з дарогі не збіцца,
Каб пачуць зноў апошні званок,
Я адклала сустрэчу з бальніцай.

Зноў юнацкай вясны карагод,
І чырвоныя, сінія стужкі.
На іх надпіс—2000 год,
А вакол заліваюцца птушкі.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Толькі аднойчы пачуў
як спявае
хрусталевы келіх вырабу Нёманскай Гуты
калі да яго
жвавым струменьчыкам
палілося віно



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Хто сваю не шануе вясну

Ва ўспамінах красуня-вясна,
І гадкоў маю я толькі восем.
І бягу ўсім насустрач вятрам,
Як далёка яшчэ мая Восень.

Загадзя не прывыклі лічыць
Мы памылкі свае і сумненні.
Спадзяёмся ў шчасці пражыць,
Перад лёсам не стаць на калені.

І каб лёс не пакінуў адну,
Мы кахання цяпло ў сэрцы носім.
Хто сваю не шануе вясну,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Сцежка-сцежачка

Зелянее лісце, зелянее,
Сонейка зямлю ласкава грэе,
На мяне хлапчына азірнуўся,
Сарамліва-шчыра ўсміхнуўся.
І яго паверыла ўсмешцы,
Я сустрэла шчасце на той сцежцы.
Ведала, у выбары ўпэўніцца,
Да мяне на сцежку тую вернецца.
Прыпеў:

Ах, вузкая сцежка-сцежачка,
Хлапечая зман-усмешачка.
А сэрцу дзявочаму верыцца:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Жыві, калі ласка, каханне

Як лёгка згубіць каханне
Ў юначых ранімых сэрцах,
І зробіцца ноччу ранне,
Замуцяцца воч азерцы.

І знікнуць усмешкі з вуснаў,
І змрок на іх душы ляжа.
Нямала ўсялякіх глупстваў
Сёй-той наўздагон ім скажа.

Прыпеў:
Жыві, калі ласка, каханне,
Хай будзе ў вачах любых ззянне,
Хай усіх, каго шчасце спаткае,
Нядобрая зайздрасць мінае.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мужу Віктару

Не сумуй, што з лепшаю паловай
Свайго шляху трэба развітацца.
Яшчэ доўга ў квецені вясновай
Маладосць назад будзе вяртацца.

Яшчэ многа будзеш мець спатканняў,
З майскім садам і зялёным гаем.
Хай душа не ведае змярканняў,
І блакітам неба хай вітае.

А калі абрынуцца нягоды,
Блізкія памогуць табе людзі.
На шляху жыццёвым мы заўсёды,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Па лінейках пеша…

Цнатліва бялее сшытак,
Нямыя глядзяць лінейкі,
Не ведаю ці адбітак
Убачу на іх я нейкі.

А можа ніводнага слова
Мне запісаць не удасца,
Мо здрадзіць паэзіі мова,
Да іншых паэтаў падасца.

І ўсё, што жыве ў маіх думках,
Прыхаваным застанецца
У нейкіх таемных клунках,
У самым куточку сэрца.

І думка з якімсь непакорам,
Пайшла па лінейках пеша.



Яшчэ не ацэнена

Не верыцца

Калі шчыра—зусім не верыцца,
Няўжо сёння мне 40 гадоў,
І няўжо маладосці мяцеліца
Адгуляла, не вернецца зноў?

Ды салодкая праўда, ці горкая—
Напаткае ўсё-роўна яна.
Крочыць восень насустрач мне волкая,
Засталася ў юнацтве вясна.

Не пакіну для смутку мясцінкі,
Асабіста—за 20 я п'ю,
Падзяліўшы на дзве палавінкі
Юбілейную дату маю.

1999 г.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Толькi аднойчы пачуў
як спявае
хрусталевы келiх вырабу Нёманскай Гуты
калi да яго
жвавым струменьчыкам
палiлося вiно



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

"Успомнім"
Успомнім усіх,каго любілі
Бацькоў і родных,і сяброў
Вы з намі,мы вас не забылі
Да нас прыходзіце са сноў
Для нас жылі.Вас памінаем
І чарку горкага віна
За вас,за родных паднімаем
І выпіваем ўсе да дна
Усе прайшло,назад не вернеш
Хто для цябе быў дарагі
Жыцьце цяча вадою ў рэчцы
І хвалі бьюць у берагі..
Да вас вяртаюць успаміны
Вы усе аставілі тут след



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Калі ўжо не знойдзецца прыгод
На нашы састарэлыя галовы,
І не ўзбудзіць песні пах вясновы,
А смерць пазычыць шчодра лішні год,

Сустрэнемся, як быццам выпадкова,
У тым жа месцы, што сто год таму.
За згорбленыя плечы абдыму
І пацалую перад шляхам канчатковым.

Калі згарыць апошняе святло
Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну,
Само мінулае аддасца ўспаміну,
Дзе разам мы ўсім часам назло.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Калі ўжо не знойдзецца прыгод
На нашы састарэлыя галовы,
І не ўзбудзіць песні пах вясновы,
А смерць пазычыць шчодра лішні год,

Сустрэнемся, як быццам выпадкова,
У тым жа месцы, што сто год таму.
За згорбленыя плечы абдыму
І пацалую перад шляхам канчатковым.

...Калі згарыць апошняе святло
Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну,
Само мінулае аддасца ўспаміну,
Дзе разам мы ўсім часам назло.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

"Навальніца"
Неба-чыстае без хмаркі
Без памылкі і памаркі
Сонца-ярка-жоўты шар
Не дзянек а божы дар
Толькі парыць няма спасу
У нейкім марыве абшар
Рэдка ветрык пагуляе
Спека дыхае ў твар
Змоўклі птушкі і трывожна
Лес шумлівы замаўчаў
Пакуль хтосьці асцярожна
Хмаркі ў чэраду збіраў
Неба цемным набухае
Як гармата гром страляе
Успыхне зарывам зарніца



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Вясенні настрой"
Паміж зімою і вясной
Блукалі дні бяз сонца
І колер шэры на двары
І ноч ішла бязконца
Павясялела за акном
І снег сыйшоў даўно
І зайка сонечны глядзіць
Скрозь шыбу ў акно
Шуміць за сценамі вясна
На вуліцу заве
А сэрцу цесна ў грудзях
Душа пяе
Блакіт нябесны,сінява
Як быццам акіян бяз дна
Па ім,згубіўшы берагі
Гуляюць хмаркі-караблі



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

"Летні лес"
Летні лес,шацер зялены
Нада мною ў вышыні
Зачапіліся за кроны
Хмаркі-белыя чаўны
Пераблытаны галінкі
Дзе бярозка,дзе ялінка
Ясень неба падпірае
Промні сонейка збірае
І між лісьцяў з вышыні
Струмнем тонкім,залатым
Зайка сонечны збягае
Пад травою і ігліцай
Ажыла даўно грыбніца
На ўзгорку -дуб стары
Побач-стрункі,малады
Мох шаўковы,там чакаюць



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Выбар"
Шэрых будняў карагод
Ланцужком збірае год
Дзень за днем,як два блізняты
Не разлічыш будні,святы
Рэдка сонца,хмуры вечар
Хоць не злазь ты з цеплай печы
Сум,маркота,халады
І ўжо не малады
Апусьціўшы долу вочы
Сам не ведаеш што хочаш
Паглядзім з другога боку
На пытанне іншым вокам
І зусім не пастарэў
Можа крышку пасталеў
А душа то маладая
Не галосіць а спявае



Яшчэ не ацэнена

"Сэнс жыцьця"
Ты скажы мне чалавек
Для чаго даў бог нам век?
Для чаго жыцьце даецца ?
Не скажу ,але здаецца
Каб была сямья багата
Не пустой стаяла хата
Былі дзеці,былі ўнукі
І трымалі доўга рукі
Чарку добрага віна
За здароўе усіх да дна
Паднімаў і ўсміхаўся
Каб з бядою не спазнаўся
Так наогул не бывае
Так само жыцьце сцвярджае
Мы і мучымся і плачам



Яшчэ не ацэнена

Зіма
Гнуцца пад цяжарам снега галінкі
Белы ,пушысты дыван на зямлі
Дзесьці між дрэў зелянеюць ялінкі
Свежы ,марозны подых зімы
Сосны трымаюць снежнае неба
Мерзне бяроз карагод
Спіць пад ільдом закаваная рэчка
Глуха гамоніць чарот
Вецер павее і пчоламі з неба
Рояцца,кружаць сняжынкі
Падаюць ціха і засыпаюць
Дрэвы,сляды і сцяжынкі
Крыкнеш і крык прападзе ў завеі



Яшчэ не ацэнена

Толькі я і дарога
і няма больш нікога.
Рэжу цемру святлом сваіх фар.
За спіной застаюцца
кіламетры пачуццяў
і аскепкі былых нашых мар.

Шыльд халодныя бляскі.
Скрыжаванні, развязкі.
Марна рвуся ў дарожны абшар.
Уцячы немагчыма.
У мяне прад вачыма
ўсе стаіць яе ўсмешлівы твар.

Дабаўляючы газу,
мы ўваходзілі разам
не аднойчы ў круты паварот.
Нечаканая з’ява.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

…раскіданы зоры
маленькімі вачыма
па вялікай хаце
дзе Сусвету Маці
дзетак-немаўлятак
цешыць-забаўляе
крыламі вятрыскаў
у сінечы слізкай
па якой спадаюць
ябылкамі знічы
і знікаюць ўночы
неабсяжнай прошчы
што нас спавівае
хусткаю ядвабнай
пад якой на золку
маладосць сплывае…



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пісьмо ад сына

Вось і пісьмо на парозе,
”Мар'іна Горка. Спецназ”.
Думкамі маці ў дарозе,
Толькі б прыехаць у час.

Сын там прысягу чакае,
Поўны здзяйсненняў і мар.
Студзеньскі вецер шпурляе
Кроплі халодныя ў твар.

А тут, у вясковай хаце,
Дыхае печ цеплынёй,
І бохан духмяны маці
Пагладзіла даланёй.

Сыну найлепшым ласункам



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Маладосць была, ці прыснілася?

Глядзіць бабуля на закаханых,
Такіх прывабных, модна прыбраных.
І бачыць сябе ў іх, ранейшую,
Красуню вясковую першую.

Маладзенькай, з яснымі вочкамі
На спатканні бегала ночкамі,
Дзявоцтва пара бесклапотная,
Шчаслівая ды незваротная.

З любым у велюме абвянчалася.
Працы цяжкае не цуралася.
І дзеткі-парасткі новыя



Яшчэ не ацэнена

Бярозкавы мары

Плывуць аблокі над прыціхлай вёскай,
Кудысьці іх халодны вецер гоніць,
Плывуць над полем з тонкаю бярозкай,
Яна аб чымсьці шапаціць, гамоніць.

Мо, летнія успомніла світанкі,
І зарапады жнівеньскай парою,
Спатканні прызначалі тут каханкі,
З ёй радасцю дзяліліся сваёю.

Іх ад дажджу хавала і спякоты,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Вясна

Сняжынкі ў чысцюткім паветры
Свой вальс развітальны танцуюць.
Ды пахне вясной ужо ветрык,
Праменьчыкі сонца шчыруюць.

Кудысьці далёка-далёка
Панесліся злыя завеі,
У небе высокім аблокі
Плывуць, быццам ветразь надзеі.

Здаецца, што болей ніколі
Не будзе зімы і марозаў.
і хораша нам на прыволлі



Яшчэ не ацэнена

Хай спявае душа

У валасах срэбны іней завей,
Ды гады нам падлічваць не трэба.
І не варта загадваць далей.
Мець здароўя б удосталь і хлеба.

Мець бы добрых дзяцей і сяброў.
Ад жыцця не паспець бы стаміцца.
І ўмець адкрываць свет наноў,
Не баяцца ізноў памыліцца.

Хай кахання жыве пачуццё,
Каб спявала душа—не марнела,
А ў астатнім няхай нам жыццё
Свае кропкі расставіць умела.



Яшчэ не ацэнена

Яшчэ паспею

Жыццё здавалася бясконцым,
Калі была яшчэ падлеткам
І не хавалі хмары сонца
Тады над вёскай і палеткам.

А час вірліваю ракою
Усё ад берага адносіў.
Гады прабеглі талакою,
І хутка на парозе восень.

Пара падлічваць пражытое
І азірнуцца-аглядзецца:
Зрабіла нешта мо не тое?
Параніла камусьці сэрца?

Ды, спадзяюся, што палову
Свайго жыцця ў запасе маю



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Вялікі сьвет паўзе няўмольна
І на сябе кудысь вязе,
Нябыта тлей, хрупасткіх, дойных,
У зазнаўстве велічных людзей,

Якім надана людзьмі звацца,
Але ж, між імі павукі
Сваю паўчыну мрояць княствам,
Ля цэбра поўнага крыві.

Яны жадаюць, з мурашамі,
Напрэч спажыць каровак-тлей,
За імі ўшчэнт зьнядбаць, зьняважыць,
Тваё вызваньне, чалавек.
-22.04.17.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Каханьне сэрцу не пакута,
Яно цяпло душы твае;
Калі душа, што льдом закута,
У тых заковах адтае,

Калі зь яе луской спадае,
Зьмяінай скураю паўзе,
Набыты бруд, які не маеш
Пры першародстве і мальстве,

Калі душа, наўсьлед каханьню,
Па ўсіх пачуцьцях у бубны б’е,
Калі яна не сабе прагне,
А камусь пяшчоты аддае…
-20.04.17.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Ты памятаеш, месяц-брат, як мы з табой гулялі?
Як нашы вуліцы й двары да ранку не змаўкалі?

Ты памятаеш, месяц-брат, як мы пілі з табою,
Што нават цвёрдай не чувалася зямліцы пад нагою.

А памятаеш, месяц-брат, як мерзлі мы ўзімку,
І як гарэлку запівалі ліманадам з ільдзінкамі?

Ты памятаеш, месяц-брат, як цалавалі дзевак?
Ты падглядаў у кожны кут і за любое дрэва.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Празрысты снежны бляск
У цемрачнай начы
Парушыць крок сабак
Паўночнай цішыні.

Люстэркам ліхтары
На снезе зіхацяць.
І моўчкі трактары
У стойле сваім спяць.

Таемна ноч на снег
Адбітак свой нясе.
Прыемна слухаць смех,
Што вецер прынясе.

Сугробаў шмат паўсюль,
Іх бачна нават цень,
З’яўляюцца адкуль,
Не ведаем удзень.

Залочаным святлом
Месяц снег абліў.
На вёску чарпаком
Нібы вядро разліў.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Чароўны дзень вітае золак
І птушак гоман заліўны,
Трымценне тоненькіх галінак
На цёплым веснавым вятры.

А хмаркі носяцца па небе,
Бы ў прасторы караблі,
І не сумуюць больш па снезе –
Яны свабодны ад зімы.

Пачуўшы грому першы рокат,
Усе дзеці выбягуць з дамоў
Сустрэць вясны забаўны топат
І лёгкі подых туманоў.

Вясна прабудзіць усё жывое
Ад доўгай спячкі снегавой,
Зямля напоіць маладое



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Сабою сонца засланіўшы,
Размову хмары пачалі,
Што зіму доўгую, стаміўшы
Сугробы снега забралі.

Вятры ганяюць іх па небе,
Бо ўсе чакаюць гром з дажджом.
А хмарам спрэчка толькі трэба –
Не хочуць ладзіць з Перуном.

Злуецца бацька наш нябесны,
Што згоды з імі не знайшоў,
Паслаў за хмарамі здалечы,-
І неўзабаве дождж пайшоў.

Грымела моцна па акрузе,
Маланка бліскала ўначы,
Стаялі лужыны на лузе –



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Яшчэ ўсюль навокал снег
Ляжыць, бы белая спадніца.
Сустрэць вясны прыемны смех
Ніяк не дасць зіма-царыца.

Бывае, промні сонца б’юць
У шкло акна ад спазаранку.
І з шумным звонам дзетвара
Ужо бяжыць гуляць на ганку.

Прыемна капае капель,
І снег, што быў, ужо падтаяў.
Нам чутны многіх птушак спеў,
У душы – зімовы лёд растаяў.

А сэрцу хочацца спяваць
Вясновы гімн: і ўдзень, і ўночы.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Халоднай птушкай прыляціць да нас зіма.
Пабеліць шчодра ўсё навокал, як сама.
Не застанецца месца нават на зямлі,
Бо коўдру белую расцеляць матылі.
Зіма раскажа і прабаіць казкі-сны.
Прырода наша не прачнецца да вясны.
Апране хаты завіруха ў шатры
І праспявае гімн зіме разы са тры.
А дрэвы стражнікі халодныя стаяць,
Мароза-бацьку запрашаюць начаваць.



Яшчэ не ацэнена

Гадзіннік б’е ўжо позні час,
Нявесела сядзець у хаце.
Прайдуся сцежкаю ў час,
Калі кружыцца снег у садзе.

Мне бачны снежны карагод,
Бы рукі маюць шмат пушынак
І танчыць прыйдуць круглы год
Мо сто і тысячы дзяўчынак.

Няшмат дзе знойдзеш ты святла
У прыцемках зімовых вуліц,
На фоне толькі ліхтара
Крыштальны свет, што вока
жмурыць.

Скрыпучы снег бяру рукой,
Трымаючы зіхценне зорак.



Яшчэ не ацэнена

Па снезе моўчкі ідучы,
Разглядваю дзівосы:
У лесе, быццам, ні душы,
А чуцен шэпт бярозы.

Дзе, можа, шышкі ўпадуць
З галін яловых колкіх,
То іх вавёркі ўкрадуць,
У дупло схаваўшы лоўка.

Бывае, птушка ўзляціць –
Аж страх бярэ за пяткі,
Шчабеча, боязна глядзіць,
Нібы гуляе ў праткі.

Пабачыць хочацца зайцоў,
Але ў душы трывожна:
Нябачна толькі тых звяроў,
Што ходзяць асцярожна.



Яшчэ не ацэнена

Нехта марыць аб прыгожым,
Любым, мілым, дарагім
Чалавеку, што прахожым
Ён не будзе, а адным
У жыцці надзейным сябрам,
І сардэчных думак мар
Не развее, калі морам
Зноў апынецца дурман.
Што казаць, напэўна, кожны
Хоча чуласці, любіць
Не адзіны, не апошні
Раз, а крыху ацаніць
І абраць сабе падтрымку,
У радасці пражыць жыццё,
Каб ніводная слязінка
Не казала пра быццё.
Каб бяда прайшла ўся міма



Яшчэ не ацэнена

Глядзецца ў люстэрка
І не бачыць сябе-
Нестрымана больна.

Прыгадала той момант,
Як спаткала цябе –
Штось кальнула ў душы.

Нам зайздросцілі ўсе,
Як анёлам у небе –
Непашчасціла нам.

Дык забудзем усё,
Бо так жыць нам не трэба –
Не зрабілі мы так.



Яшчэ не ацэнена

Ты бяжыш ад мяне
І ніколі не вернешся,
Моцны дождж усё ідзе
І нікуды не дзенешся.

Сто дарог ты прайдзеш,
Пазабудзеш, апомнішся.
А я клікну: “Ты дзе ж?”
І ты хутка зноў вернешся.

Буду моцна кахаць
Усёй душой маёй дзевіцкай
І ніколі не дбаць
Пра жыццё сваё ў Рэчыцкай.

Мы збяром усіх сяброў
На вяселле шматзвонкае
Насупроць тых вятроў,
Дзе рабіна ёсць тонкая.



Яшчэ не ацэнена

Малюю паветра
Ружовымі фарбамі,-
Чакаю Яго
Запаветнымі марамі.

-Не прыйдзе, забудзе!-
Крычыць сэрца ў роспачы.
-Мне шчасця не будзе.-
Трымціць душа ў поўначы.

У думках лятаю
З багровейшым досвіткам,
Шукаю Яго
Найуважлівым позіркам.

І ў снах, і ў рэаліі
Клічу целам любага,
Бы знічка, упэўнена,
Згубіла я мілага.

Забуду пакуты я,
Мне неба падкажа:
Знайду зноў Яго
І мы многае скажам.



Яшчэ не ацэнена

Шэра-мокры асфальт
Нагадаў зноў цябе,
Парасонаў скрыжаль
Закахалі ў цябе.

Беглі мы пад дажджом,
Абдымаў ты мяне.
Сэрца білася шклом,
Бы бакал па сцяне.

Ледзь-ледзь цягнецца час,
Хочаш быць ты другім.
А я мару падчас,
Каб ты быў зноў маім.



Яшчэ не ацэнена

Шукаюць хмаркі ў небе
той вясны,
Адзінай, непаўторнай
У цэлым свеце.

Я ў роспачы, бо недзе
На душы
Шукаю адзіноту,
Быццам у леце.

А дрэвы цягнуць кроны
У вышыню,
Рыхтуючыся разам
Да зімоўя.

У сэрцы – восень, клёны,
Цішыню
Сярод апаўшых я шукаю
Лісцяў.



Яшчэ не ацэнена

Ты мне падараваў букецік ружы,
Адчула вуснаў я тваіх салодкі пах.
Сагрэеш ты цяплом пры моцнай сцюжы,
Растаюць хутка слёзы на маіх вачах.

І кветкі гэтыя пастаўлю ля акна я
І любавацца буду доўга тым агнём,
Што чырванню палаюць пастаянна
У сэрцы, калі побач ты са мной.

Як хутка можна страціць прыгажосць,
Калі сарваць з зямлі букецік дужы.
Пайшоў і ты шукаць зноў маладосць,



Яшчэ не ацэнена

Я малюю цябе ў сваіх марах
Добрым, верным з надзеяй у душы,
Што не змогуць прыплысць тыя хмары
І анёлаў згубіць у глушы.
Я малюю цябе ў сваіх марах
Нежным, чуйным да сэрца майго,
Каб кахаў ты мяне безахвярна,
Прытуліўшы да цела свайго.
Я малюю цябе ў сваіх марах,
Малявала б і ноччу, і днём,
Але ведаю: усё гэта марна,-
Не бывае анёлаў з агнём!