Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Бо ж чы стары я тут, Коця гарбаты

О, колькі каханьняў жыве ў нашым целе!
Вы нават не ўлічыце. Бо е й надзеі.
Ось я хацеў бы сустрэць ту шэ кветку ш,
Шо дэсь колыся так з ласкай глядзела.

О, шоўкава плацьце, шо так шалясцела,
Калі я з другою ж ішоў побач неяк.
А ты мне ўсё вершык. А ты мне ўсё ўсмешку сь.
І дзе ш ты падзелася, Анька з журфака?

Бо старасць такая: куды пазіраў я!..



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Яка гэто мова дыржыньськ

І хто шо ля нам запрышчее.
Шо, нельга па-свойм гаварыць?
Іль, шо я, пісатель німецкый
Чы всэ-такы полейшукый?

Да й нашчо та грамота, еслі
Усі но й друкуюць сціхі зь.
Ны відаючы й за5тэйі,
Ны то шо якы языкы.

От взьму я тут зарэ Дунешу
Да выйду, ек як, во на двір!..
Одразу всі зо смыху й леснуця.
Бо ж гозьдзя сам ф шіплю запік.

У нас жэ тут всэ в псышчый есця.



Яшчэ не ацэнена

Кандытатаў у дэпутаты адабралі,
У «Жыцці Бабруйскім» напісалі,
Іх даходы паказалі,
Як узнаў я іх даход,
Што атрымалі яны ў год,
Вельмі я тады здівіўся,
Ажна рот у мяне адкрыўся.
Рот я хуценька закрыў,
І ў краму паспяшыў.
320 я аддаў,
Літру сывараткі ўзяў,
Рыба мне не пакарману,
Бо жывем мы ўсе па плану,
Сталі мы міліянеры,
Каб не трацілі мы веры,
Веры ў то, што кажды год,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Певень бойкі і чубаты,
Каб у гэты Новы год.
Прыляцеў і сеў ля хаты
З поўным кошыкам на плот.

І з яго на ваш падворак
Сыпануў удачу,шчасце.
Ланцужок з нябесных зорак.
Змог на ганак вам пакласці.

Каб надзёўб яшчэ і грошай,

Сцежкі крыламі падмёў.
Так зрабіў, каб год не горшы
Быў за той, які прайшоў.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

На цёплых вастравах я жыць не марыў
Дзе хвалі ліжуць белыя пяскі.. .
Не клічуць мяне дзіўныя Канары,
Там не збіраць у барах баравікі.

З каменняў саклю будаваць не буду
У гарах,што падпіраюць неба.
Бо не лавіць там плотак вудай,
Не каштаваць ржанога хлеба.

У пустыні голай жыць не стану
Гаі ў ёй не калыша вецярок.
І ўвесну не пап’еш са жбана
З бяроз салодкі і гаючы сок.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

То я скажу ўж пару ласковых

Хто я тут гонды у вас.
Разве поэт якыйся.
Да я ж оно шо жынывся
Гынды во на Парашц.

Разве я дэ робыв шо.
Хоть на якым дэ КамАЗе.
Да я ж оно шо с шызарні,
Дэ вбачыф 100 Шылягівськых.

Струны душі мні порвалы вж.
Влад наклыпалы в горшэчок.
Шо ж мні шэ з вамы калякаты,
Колы старый я, ек печка.

От хтось спувае з ыкрана.
Й то шэ чудесно ныкэчы.
Доброго ж вэчора, банда



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе крочаць в Сухі Бор шчэ вольхі ш.
Ды вот і вёскі ш нем ужо:
То вжэ ж Подышчэ в шлехты польскый.

Мы дэсь всэ прэмося впырод.
Ув города, дэ псышча з вонько.
І забувайімся свій род.
Бо дэ ж яка в нас мова в Мотолі.

Еврэйі мы – говорыть хтось.
Чы навыть дэся шэ з Німеччыны.
Бо вот: забрався жэ Мыколк
Уф КёнігСберг і вЕжэ рэшыты.

І ваабшчэ, прыйшов я но,
Шоб гоздзя впэрыты суседцы.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Бо цілый дэнь розгрібвав но сніга

І вот мы посмотрелі гонды здесь
Програму за неделю ажны Новость.
І шо ж такого мы побачыф вжэ.
Да а ні ны фіга жэ. Всэ по нолям.

Мусолымо то негра, то нового ш.
То вот ктось танкый нам пуд бок в Пудляшш.
І гэто так цікаво жэ, ек хочыш
Влад оддохнуты, отпочыты ф хат.

Ты мні скажы хоть, ек помытысь гондэ,
Колы в корыты водка замерзайт.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Маладзенькі бялявы хлапчук,
Што яшчэ не ведаў жыцця,
Бачыў столькі жахлівых пакут,
Бачыў столькі смярцей штодня.

Ён яшчэ нікаго не кахаў,
Не трымаў на руках дзіця.
Па начах у аблоках лятаў,
Ды спыніла яго вайна...

Гэтых хлопчыкаў, сябра мой,
Ведаеш, колькі тады было,
Колькі іх у радную зямлю
За нас з табой палягло?

Неба чыстае, цішыня ў далі.
Ты ведаеш, сябра мой,



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Усе словы,якія я сказаў,
Усе думкі мае не пачуты.
Усе рэчы,якія я забраў,
Ужо кожны дзень для мяне мутны.

Усе вершы,якія напісаў,
Усё,што я змагу зрабіць потым.
Ды асноўнага я шчэ не сказаў,
Што не магу жыць без кіслароду.

Усе песні,якія ўжо спеты,
Усе сказы,якія напісаў,
Усе словы,якія не сказаў.

Усе мовы,якія я ведаў,
Усе мары,якія даўно меў,
Усё,што я калісьці так хацеў.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Хочаш ты з ваўкамі жыць,
Навучысь по воўчы выць,
Не навучышся ты выць,
Цяжка будзе табе жыць.
Бо жыцця вам не дадуць,
Яны хутка вас з'ядуць,
Скруцяць гэтак, скруцяць так,
Не прадоўжаць вам кантракт.
Скажуць вам:-«Ты занемог,
Там вот дзверы, там парог,
Стаю ты не паважаў,
Нас законамі пужаў,
Ад нашай стаі ты адбіўся,
Больш ты нам не прыгадзіўся.
Ідзі ад нас, ідзі гуляй,



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Яшчэ год адзін адплывае ў бязмежжа,
трымціціць на далоні сняжынкай-слязой.
Што - памяць забрала, што – снежань заснежыў,
а нешта - паранена часу лязом.
А недзе – усмешкі, як птушкі на голлі,
іх песню шчаслівую хоры пяюць…
Дзесь бураў змагарнае рэха скуголіць,
дзесь волі агмень зорыць песню сваю…
У кожнага лёсе ёсць мноства эцюдаў,
і тчэцца у часе жыцця палатно.
Абы час не ставіў дыягназу Юды,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я бачыў, як пагожым ранкам
Праткнуўшы моцам срэбну высь
Дзьве вежы, стаўшы як адное замкам
Сцягамі вечнымі ляцелі ўвысь

На тым пагорку гарадзішча
было калісці. Шмат вякоў,
гадоў мо нават тысячу,
Цячэ рака, цалуе дол

Пяшчотай той вады празрыстай
Аднойчы прагнаў смагу чалавек
І стала там паселішча мясціцца
На буйным шляху із вараг да грэк

Задумаў чалавек бараніць хаты,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Гадоу таму, здаецца, мала,
Як пачыналася жыццё,
Дзе усё бурліла, усё кранала,
Дзе, што ні дзень, то адкрыццё.

Дзе наша вёсачка старая
Глядзіцца у Сцвігу праз масты,
Дзе надвячор гармонік грае
I пахнуць вільгаццю кусты.

Дзе, як прачнуся летнім ранкам
На Селіцу, ці па грыбы,
Дык маці услед: глядзі ж,Iванка,
Каб хораша усё, абы!

Шкада тых дзён, ужо не будзе
Дзіцячых клопатау штодня,



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Мне мая радзіма дарагая,
Сэрцу любая краіна-Беларусь.
Толькі вось пакуль зусім не тая,
Пра якую марыў так Кастусь.
Родны кут,аб ім Купалы песні,
За яго Касцюшка ваяваў.
Незалежны зараз,ды хоць трэсні,
Волі аніхто ж не атрымаў.
Жудасна,алеж мая краіна,
Дзе знікаюць людзі незнарок.
Хто забойцы?Хто яшчэ загіне?
Чый яшчэ апошнім стане крок?
Гэта так,гэта мая краіна.
Як было раней так і цяпер.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Трава ласёу чакала на паляне,
Ля смоклау завіхаліся чмялі.
I рэха бегла - у залатое ранне,
Кудысь праз бор - мо аж на край зямлі.

Стаяу між соснау лось і звау кагосьці,
Нібы вітау з вясёлым, ясным днём.
I ціха, як на стрэчу, а ці у госці,
Сюды ласіха выйшла з ласянём.

I на паляне утрох яны сышліся -
Што манументы у ззянні сінявы.
I лось - і ласянятку, і ласісе
Пракладвау шлях да рослае травы.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Каб ведаў хто, як я баюся
Згубіць адзінства ў сабе,
Згубіць усё то, чым ганаруся,
Згубіцца ў жыццевай журбе.

Каб ведаў хто, як я шукаю
Падтрымкі ад сваіх сяброў...
А адзінота забівае,
Ільецца вольных думак кроў.

Каб ведаў хто, аб чым я мару,
Чаго я дасягнуць хачу,
Знайшлі б што новае ў твары,
Пазналі б за чым я сачу.

Каб ведаў хто, якія думкі
Мяне пранізваюць штораз,
Якія бачу я малюнкі,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ДЗЬВЕ КУМЫ

Ёсьць дзьве кумы.І іх са дна
Шпурнула хваля ўверх тугая.
- Я - прэзідэнт ! - крычыць адна.
- А я - стваральніца! - другая.

Адна вярзе: " Гуртую плынь!
Так шмат жадаючых напіцца!..".
Другая крывіцца: " Астынь!
Табе ўсё гэта толькі сьніцца...".

Адна пяе: " Я столькі год
Народу праўду гаварыла...".
Другая гне: " Які народ ?!.
Вось я стварыла, дык стварыла!".

Ўскіпае першая кума:



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Я прашу, не маўчыце, сняжынкі,
Супыніце палёт на зямлі,
Адкажыце, чаму да сцяжынкі
Толькі гора, нянавісць вялі;
Калі мы ўбачым світанне,
Якога чакаем даўно;
Адкуль на планеце каханне,
Што трывожыць сардэчка маё?
Я прашу, не маўчыце, сняжынкі,
А ідзіце павольна на свет.
Можа быць загарыцца іскрынка,
Можа новы ўзляціць запавет.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Не я там быў, не я, на жаль,
Калі вячэралі пры свечках,
Ты не са мной ішла на баль,
Размову не вяла аб вечным...

А я ўсё ўводзіўся ў зман,
Чакаў - чаго, і сам не ведаў...
Жыццём напісаны раман,
Але сабака ім паснедаў!

Завеі ў чэрвеньскія дні -
Бываюць і такія цуды!
І страчваюцца карані
З-за паўсядзённасці і бруду!

Але шчэ страчана не ўсё -
Мільярды зор на небасхіле!
Рыхтуй скарбонку-парасё -



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пакаемся, брат!
У слязах спавядаем грахі!
Якія грахі?
А такія, што смеццем і хлудам
ляжаць на душы,
назбіраныя ў плоці мяхі.
Пакаемся!
Як...
у маленстве:
"Я болей не буду!"

Прыпомнім усё,
што калісь нарабіла бяды —
наўмысна,
як зло асазнанае,
ці
выпадкова.
Адмовілі ў хлебе галоднаму,
ў шклянцы вады?
Працялі...
учынкам няміласным?
Поглядам, словам?

Ці думкамі ўласнымі



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ахвярую Максіму Танку

Люцыян, уяві, ты адзін,
ты застаўся адзін на славяншчыне,
і нікога няма, паглядзі,
і нікога з Купалавай спадчыны,

і забралі жанчыну тваю,
віна налілі ёй атрутнага,
загадалі: адпі за сям'ю,
а да дна — за радзіму акрутную,

і сканала жанчына твая,
і памерла радзіна апошняя,
і паглохлі зязюлі ў гаях,
а ў нябёсы ўсмакталіся коршакі,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Родны мой Пімен Панчанка,
Вы сказалі: настала змярканне?
Вы сказалі на маці мачыха?
Бо настала Вам развітанне?

З яе словам — ужо не родным,
з яе сонцам — ужо халодным,
з яе людам — спрадвек галодным,
нават Богу й таму няўгодным…

Адыходзіце ці зракаецеся?
Ці сухімі слязамі каецеся?
Пад крыжамі Сафіі Полацкай
бюракрат за Вас не памоліцца,

а памоліцца за Вас мачыха,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Вялікая дзяржава —
Вялікая ідэя.
І ўсё ж, таварыш мой,
Мазгамі шавяльні:
Каля агню братэрства
Растуць і ліхадзеі
І расцвітае
Вялікадзяржаўны шавінізм.

Малыя народы —
Як грошы разменныя ў касах.
На бронзавых конях
Усюды сядзяць палкаводцы:
То пакарэнне Каўказа,
То высяленне Каўказа,
То Беластоцкая вобласць,
То ваяводства.

Якія б войны
У нас ні перакатваліся,
І як бы акупанты



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Проста занурыся ў цішыню,
Вобмацкам знайдзі ў душу дарогу.
І адчуй, як чоўнамі плывуць
Па рацэ жывой стагодзьдзі к Богу.

Родную пачуй бацькоў зямлю,
Што шукалі долю ды кахалі.
Зьведалі гароту, жах, суму,
Хоць сьвятла й прагнулі нямала.

Шмат было і думак, і надзей,
Роспачы й радасьці багата.
Нішчыў вораг, зводзіў ліхадзей,
Але сонца зноў зіхцела ў шатах.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Агонь на дрывотні расклалі мы,
I закурыўся дым,
Якога тады наглытацца
Прыйшлося нам усім,
Пакуль кабана смалілі,
Пакуль падрумянілі так,
Што і за сялом чуваць быў
Духмянай скваркі смак.

Вехці з гаручай саломы
Падкладвалі пад кумпякі,
Пад карак, пакрыты шчацінай,
Пад вышчараныя клыкі.
А потым скраблі нажамі,
А потым змывалі вадой
I ў хату, як п'янага бога,
Ўняслі кабана грамадой.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

He шкадуйце, хлопцы, пораху,
куль гарачых і гранатаў.
Усе, каму свабода дорага,
падымайцеся на ворагаў,
на катаў!

Пушча змрочная, высокая,
недаступная паляна,
будзь ты могільнікам ворагам,
стань прыстанішчам для сокалаў —
партызанаў.

Век жывым звяр'ю не вырвацца
і ад помсты не схавацца.
Нашы сілы растуць, шырацца, —
над Дзвіной стаім, над Прыпяццю
на варце.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Калі няма на свеце маёй мовы,
Майго народа і мяне самога, –
Дык для каго будуеце, панове,
Канцлагеры, катоўні і астрогі?

Супроць каго рыхтуеце расправы
І шыбеніцы ўзносіце пад хмары,
Штодня арганізуеце аблавы
І ўсіх мабілізуеце жандараў?

Супроць каго рыхтуеце вы змовы
З прадажнымі і юдамі і богам, –
Калі няма на свеце маёй мовы,
Майго народа і мяне самога!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Чаравала цябе зорам
Красой чаравала.
Ясным зорачкам нябесным
Думкі давярала.
І хацела я з табою
Жыці, пажываці.
Ў сваім ў родным краю
Дзяцей нараджаці.
Ўспамінаю як хадзілі
Мы с табой ў край вескі.
Доўга-доўга гаварылі
Чулі адгалоскі.
Мы глядзелі буравую
Што была за плясам.
І вярталіся дадому
Мы не позднім часам.
Калі ішлі з табой да хаты
Ішоў дождж маленькі.
Цалаваліся да рання



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Пакінутых вёсак забытыя рэчы
Старэюць дачасна пад пылам гадоў,
Чакаюць дарэмна гадамі сустрэчы
Пад пошум самотных здзічэлых садоў.

Пакінутых вёсак забытыя людзі
За ўсіх пражываюць чужыя гады.
Крыжуе ім доля і сэрца, і грудзі
І рэжа дачасна на ліках сляды.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

З пакрытага коркаю долу
Шчыльнымі промнямі зор
Снег белабрысы падае
У бясконцы нябёс калідор.

Назад усё у сусвеце коціцца
І сонца заходзіць на ўсход,
Аблокі павольна маркоцяцца,
У імгненні праносіцца год.

З усімі такое здараецца:
Падзеі жадаем змяніць...
Нашто на мінулае скардзіцца?
Мы здольны яго перажыць!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты – воск,
Ты гарачы расплаўлены воск,
Каторы сцякае ўніз,
А затым застывае.
Ма-роз,
Працінае ўсе жылы мароз,
Ад тае непаўторнасці рыс,
Вобраз сэрца кранае.

Ру-да,
Ты пакуль што не больш, чым руда.
Ты ляжыш у нетрах Зямлі,
Свайго часу чакаеш.
Бры-да,
Непатрэбная звонку брыда.
Толькі чысціць цябе пачалі,
І ты зноў ажываеш.

Ты – плынь,
Сталі ўпартай няспынная плынь.
Ад цябе постаць стала прамой,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ты – воск,
Ты гарачы расплаўлены воск,
Каторы сцякае ўніз,
А затым застывае.
Ма-роз,
Працінае ўсе жылы мароз,
Ад тае непаўторнасці рыс,
Вобраз сэрца кранае.

Ру-да,
Ты пакуль што не больш, чым руда.
Ты ляжыш у нетрах Зямлі,
Свайго часу чакаеш.
Бры-да,
Непатрэбная звонку брыда.
Толькі чысціць цябе пачалі,
І ты зноў ажываеш.

Ты – плынь,
Сталі ўпартай няспынная плынь.
Ад цябе постаць стала прамой,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

На паутор

Ужо колькі раз бяда уцінала,
Яе б большай не было.
Свінка ежу збракавала,
У блуд кабету павяло.
Доктар спінку ей паляскау,
-шосты месяц,ужо пара.
Гаспадар свінню у каляску,
Шлем на лыч, ды да кныра.
Той зрабіу удала ,спрауна.
Доктар шчырасцю карціць
-Будзе больш надзейнай справа,.
Калі з ранку паутарыць.
Зранку пеуням сон парваны,
Гаспадар бягом к акну.
-Дулю злодзеям паганым,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

САНІ

Месяц сыпле серабро,
Па зімовых далях.
І здалек відаць ,ажно,
У ноч імчацца сані.
У бездарожжа, напрасткі,
Ім нішто суметы.
У моцных цуглях рысакі,
Санкі у палеце.
Снег пад санкамі рыпіць,
Быстрыня у грывах.
Хоча далі усе скарыць,
Тройка слуг імклівых.
Ветру мчыцца уздагон,
Вось яго мінае .
З пад капытау перазвон,
Куляй мчацца сані.
Аж усе вакол дрыжыць,
Ад натугі гэтай.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Упартасць

Лупцавала ж горка доля,
Замест так, кажу -ні-ко-лі!
Мо змірыцца тое здолець.
Не, назло пишу- ні-ко-лі!
Лёс мо биу хаи,можа,болей,
Не было б таго- ні-ко–лі!
Ужо ж цярпела колькі болю.
Усім на зло крычу ні-ко-лі!
Хай смяецца наваколле,
Не паддамся ім ні-ко-лі!
Я ж ваяр, гартую волю,
З перамогай, ці -ні-ко-лі!
Хаи па ранах сыплюць соллю,
Не самлею,а ні-ко-лі!
Каламута мо,таропкасць?



Сярэдняя: 4.1 (17 галасоў)

(тэкст песні)

У лясах Беларусі дзівоснай красы
Напрыканцы лета цвітуць верасы.
Прасціны ліловыя гойдае вецер
І водар гаючы разносіць па свеце.

У моры квяцістым купаюцца зёлкі,
У хованкі граюць з дажджамі вясёлкі,
Лісточкі праменнямі сонейка лашчыць,
А воблакі ткуць павуцінавы плашчык.

Лясныя, цудоўныя кветкі Радзімы!
З дзяцінства я з вамі ў думках адзіных.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Ёсць рэчы, якія змяняюць наш лёс:
Сустрэчы з людзьмі і погляд з усмешкай,
Кнігі і зоркі, каханне, канешне.
…шмат рэчаў, якія змяняюць наш лёс.

Ёсць дробязі розныя – хіба што не цуд! –
Увагі нават не вартыя нашай.
Напрыклад, звычайная манная каша…
А ўсё ж уплывае на лёс нібы цуд!

Бо манная каша – дзяцінства ўспамін.
I робіць дабрэй мяне гэты ласунак.
Матулі маёй такі падарунак –



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

З новым годам !
З новым шчасцем !
Я віншую вас сябры !
Будзе весела на свяце,
Ўсім дарослым ,дзетвары.

Будзе Дзед Мароз з Снягуркай,
Падарункі раздаваць,
Будзем мы ўсім карагодам,
Весяліцца, танцаваць.

Новы год усім нясе
Шчасце і здароўе
І усе мы па крысе
Мір дабром напоўнім!



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Віншую ўсіх са святамі,
Вясёлымі калядамі,
Каб у жыцці Вам шанцавала,
І радасці на ўсіх хапала.

Я жадаю ўсім пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы
Не сыходзяць са двара.

Няхай праходзіць міма гора
І не ступіць на парог,
Няхай кахання будзе,- мора,
І заўжды шануе БОГ!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты пережыў вайну,знаеш голад
З маленства быў прывучан працаваць...
Ажаніўся! Дзетак нарадзілася-пяцёра!
Ніхто не памагаў іх гадаваць,
Сам усё: паціху і пакрыху...
І дах над галавой і матацыкл
Як моцна сэрца па начах баліць!
Баліць за ўсіх, за дзяцей і ўнукаў
За праўнукаў і за братоў сясцер,
Не адпіхнуць іх ад сябе і не забыцца



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Сябра мой, мы з табой апынемся яшчэ,
Каб ужо не губляцца ніколі ніколі,
На знаёмым мастку, дзе рачулка цячэ
У раскошы дубоў, на радзіме ля школы.

Далягляд неўзабаве акрэсліць святлом
Крокі тыя, што зоркі лічылі паволі,
Дах бацькоўскі, буслоў над утульным жытлом,
Кроплю шчасця на вейках, крышталікам солі.

Нас анёлак прывеціць усмешкай з-за хмар,
Саслізне па страмкіх пасівелых таполях,



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Пьяная свіння

Свінння ад хмелю удосталь,
Ну зварьяцела проста.
-Ах ты бруднае карыта,
-З-за цябе заужды не сыта.
-Каб не бачыла ты дна,
-З-за цябе заужды адна.
-Толькі ты у тым вінавата ,
-Калі хлеу мінаюць сваты.
-Пад нагамі ты мне вечна,
-Пашчпаць цябе у печку.
-Лепш не ты ,будзе другое,
-Тое раны усе загоіць.
Шмат пякучых слоу сказала,
Пахісталася і упала.
Карыта ведала свінню,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

У Лагойску ёсць паданні,
Сэрцу мілыя, свае.
Прыкладзіце ж намаганне,
Ды паслухайце мяне.

То было ўжо даўнавата,
Але памяць зберагла.
Не скажу дакладнай даты,
Ды ўсё праўда, не мана!

Неяк, вечарам зімовым,
Горад ціха засынаў,
І пад чары снежнай мовы
Вецер песню напяваў.

Быў герой наш родам з Гайны,
Вёскі, у якой даўно
Вітаўт князь пакінуў тайны,
Баляваў і піў віно.

Ведаем, што слаўны Вітаўт



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Па-над вёскай ціхі ранак,
Нізка сцелецца туман,
Выйшаў Філімон на ганак,
Спаражніўся у бур’ян.

Спаў, ці не, пара хмяліцца,
Ды работу пачынаць,
Бо ўсё мроіцца і сніццца –
Трэба збожжа убіраць.

На мехдвор Віцёк шыбуе,
Боты, шапка, ўсё як ёсць,
Толькі сушыць і свідруе
Ўсё нутро на тую злосць.

Быццам нават не гарэлку,
А бензін учора піў.
Так здаецца б з лёдам грэлку
Да макітры прыляпіў.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Як у нас рублі, капейкі!
Грошы новыя у нас!
Закрывай ад шчасця вейкі,
Новая валюта – клас!

Зіхацяць адметным бляскам,
На паветры шапацяць,
У кішэні звоняць з ляскам,
Прыгажосць – не перадаць!

Ёсць рубель, ёсць два, чырвонец
З Еўфрасіннеўскім крыжом.
Гэй, эстонец! Гэй, японец!
Мы валюту зберажом!

Маем мы такія грошы,
Што зайздросцяць нам усе!
Нават сябрукоў харошых



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Хто не ездзіў на маршрутцы,
Той не ведае жыцця.
Дык паслухайце ж вы, людцы,
Як катаўся ў ёй і я.

На вакзале правінцыйным,
Дзе збіраецца народ,
Мае выгляд афіцыйны
Ўвесь наш местачковы зброд.

Вось стаіць хлапец з цыгарай
На ім шорты “адзідас”,
За плячом футляр з гітарай,
Едзе ў Мінск, а не ў калгас.

Шпрэхае нібы па-руску,
Толькі вось здалёк відаць,
Што не дасць яму ўжо спуску



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Наша спрадвечнае свята,
Сумнае свята – Дзяды.
Чыста прыбраная хата,
Ціха глядзяць абразы.

Белы абрус вышываны,
Свечка гарыць на стале,
Стравы як след згатаваны,
Ды на вячэры не ўсе.

Дзе вы, любімыя душы?
Молімся ціха за вас,
Ваш супакой не парушым,
Вы завітайце да нас!

Двор свой пазнайце ціхмяны,
Гляньце на хатку сваю,
Храм наш стары, дзераўляны,
Што бласлаўляе зямлю.



Яшчэ не ацэнена

Так нясецца ў сусвеце планета
І у прорве стагоддзяў сівых
Толькі сэрцамі родных сагрэты,
Толькі радасцю бачыць жывых...