Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Калі ты но даіла корів

Мы тут зліз на гослін
Да й давай в7 пыньків:
Эй! Чаво этта вы там в Подышч?!
Сёння ж свето й в Козы,
Шо в Яновы сыдыть,
А ныколы ны й млека ж ля дзіч.

90 аж рік гэтый тэчцы старій –
А чы хто дэ хоть пранічка скіль!
Бо чы е в Дыржыні
Хоть якый Головніцк,
Шо зампрэдом рабіў з бульбашы й.

Да!.. проходяць гады –
І нас помняць казлы,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Раз званіш прэд міністр

А мы тут нагучывсь
Нават збрасваць сцішкі.
Ды на, о, подывы дэ, в фэйс-бік!
Ібо й ссылкы в жыдів
Вэльмы-надто выдны,
Бы й отправіці мэртвым вінКі зь.

А нам тучы одны б
Да хмарів с сотню й більш!
Бо а шо в нашы думКі сь вложыць.
Но одно: ах, вінцо п!
Чы а во: я хрышчон –
Так шо мняса бы слопаць кацёл.

Но!.. кого зачыпы:
Моў, ці ты шчэ малы,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Так звірата в цімуравцах, бач

Вышэл Заяц гуляць ціпа топ сь.
А тут Волкі ужо на пляцовк.
Да так добранькі, шо сухарок
Аж даюць са й маркофк:

Гай! Калі ж гэта дровц мы пакольм!
Ну, вот счас хоць, ага, й задармо ж.
Толькі дай нам, дзядочак, маслов.
Ну, бо ж віш, как галодн.

Глянув Зайка: ну-да, добры поц.
Нават трэзвы савсём чо-та оч.
Ну, й дае жа і лапку пістоль.



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

п. Н.С.
Шэрыя вочы.

Погляд кінеш, мільгне штосьці
Ў зрэнках воч - не зразумець…
Вочы, вочы, вашай мосьцю
Я жыву, дыхаю ледзь.

Вочы шэрыя бы могут
Валатуюць нада мной,
Засланяюць неба, зоркі,
Сны непраўдзяць і спакой.

Яны вабяць сьвятлом боскім
І чвартуе нібы кат,
Абыякавы, халодны,
Ад вачэй гэтых пагляд.

Спапяляе, з тла ўздымае,
Грудзі поўніць, крылы дзьме,
Гэта шэрань воч льняная -



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Стаў лес па-развітальнаму празрыстым,
Калі густыя фарбы змыла восень.
I свецяцца хвалююча і чыста
Падобныя на тонкі лёд нябёсы.

Даўно не чуцен шчэбет галасісты,
Напоўнена паветра прахалодай.
I золата тужлівая ўрачыстасць
Змянілася ранімасцю прыроды.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Навошта мне быць чалавекам?
У натоўпе жудасных машын.
Навошта быць з душой і сэрцам?
За грошы шчасце я набыў.

Навошта мне кахаць дзяўчыну?
У сьвеце іншых шмат забаў.
Мне б піва трошкі, цыгарэту...
Іх сапраўды я пакахаў!

Навошта быць, навошта верыць?
Навошта даражыць жыццём?
Дзеля таго, каб шчасце мераць
Не грошамі, а пачуццём!

Аляксей Жывіцкі
29.11.2013



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Ой, вэй!
Ліцвінскі штэтл, ты – прыстанішча маё!
Адсюль за далеччу не бачна Палесціны.
Замест падворлікаў лятае вараннё
Над лісцем высахлым дрыготкае асіны.

Ой, вэй!
Даўно сатлелі ў моры нашы караблі,
Пераламаліся ў дванаццатым калене,
I мы прасыпаліся прыскам па зямлі,
Як зерне сажнае з трухлявае кішэні.

Ой, вэй!
Мяце парывамі пякельны сухавей,
У хілы карак гоніць перакаці-поле.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Упала ноч, і морак вочы засціў,
Паставіўся паблажліва да нас.
Тваёй рукі каханае запясце
Цалую сціпла я ў каторы раз.
Упала ноч маланкава, як шчасце…

Упала ноч, і сонца пагасіла
Праменне да світанкавай зары
Кахання развярэджаныя крылы
Нас вабяць у нябесныя шатры.
Упала ноч, што ягада кізіла…

Упала ноч, звяла бяссільна вочы,
Атруціла бязлітасна душу.
I мы ўдваіх пад коўдрай гэтай ночы



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Кастрычнік. Лета — на вакацыях.
Ці на Мальдывах, ці на Мальце.
А восень — майстра дэкарацыі —
ў тры змены лепіць аплікацыі
на "арт-выстАвачным" асфальце.

Нястомна з промнікамі рыскае
ў бярозках, ясенях і клёнах —
і "дапрацоўвае" над рыскамі
іх "асвятлення" — і вятрыскамі
зрывае рэшту ў "асвятлёных".

І кружыць "злішкі" карагодамі —
як кошка з мышкамі, гуляе.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Прыгажуням Целяхан

Велькі дзякуй, красуні “Міс-Восень”!
Падарылі нам задавальненьне!
Зберагчы свае чары вас просім:
Гэты ўзлет будзе вам азарэньнем!

Падарыла нам сьвята Паліна
І сьвяцілась усмешкаю Наста.
Не адвесьці вачэй ад Крысціны.
Аляксандра так зьзяе шчасьцям!

І была як песьня Алеся,
А другая Настасься – то панна!
Анжаліка – вясны прадвесьсе!
Каралевай выходзіла Ганна!



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Я ад жыцця кахання не прасіла
Ў малітвах не прасіла гэткіх мук
Над лёсам я сваім не галасіла
Ў плачы не ламала рук!
спакойна я жыцце дажыць хацела
І не звяртаць увагі на мужчын
Свае ўжо пахараніла цела
Кахаць мужчын не бачыла прычын!
Ты гаварыў,ты ліў бальзам на сэрца
На раненае сэрца і душУ
Цяпер знайшла я к шчасцю дзьверцу
І больш нічога ў Бога не прашу...



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Цераз кладачку над рэчкай,
у якой зіяе зорка,
а пасля — цвітучай грэчкай
нібы ў вырай мчу з пагорка.

Кліча памяць да высноў —
да святыні, роднай вёскі,
каляровых мар і сноў
у хацінцы ля бярозкі.

Хоць гадочкаў мне нямала,
ды нястомнае вяртанне —
з той, што ўсё не выпадала,
ёсць надзея на спатканне.

Светла вокал, лёгка йдзецца,
гарачэе ў целе кроў.



Сярэдняя: 3.9 (14 галасоў)

Гэта родныя мясціны,
Гэта светлы, добры край,
Першакрокі і пачынак,
І хаціна - першарай.

Гэта – бацькава сядзіба,
Чыстаплоцце ўздож барозд,
І жалеза - малацілка,
Супрацьлегла - пеўчы дрозд.

Гэта ўсё маё багацце -
Ручаі, як паясы,
І найлепшыя, чым цацкі,
Чыстарудныя лясы.

І пакоі, і палацы –
Паабапал хат хлявы,
Рукі, сціплыя ад працы,
І варожы кроў-нарыў.

Гэта ўсё – адна сяліба -



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Напрыканец зімовы
Нізкай цягне аблокі,
Шэрань цягне надвор’ю,
Сонца крые і зоркі.

Зюзя ўжо надыходзіць,
Супіць сівыя бровы,
Шые строй карагодный
Баляваньням зімовым,

Зюзі подых сьцюдзённый,
Зоркі ў небе дрыжаць
І галёнкі дрыготка
Зь імі згодна трымцяць.

Напрыканец зімовы
Чым гадзіць, частаваць,
Карцель Зюзе бабровы
Як пашыць, упаляваць?
-12.11.17.



Сярэдняя: 4.2 (19 галасоў)

Я бачу ў снах Радзіму..
Там свеціць маладзік,
Чакае пад вярбой адзіны,
Які даўно ўжо знік..

Ён кожны раз чакае,
Мяне ў салодкім сне,
Дзе гора я не знаю
І шчасце сніцца мне...

Але расплюшчу вочы
І сыйдзе ён ураз,
Каб зноў чакала ночы
Як самы лепшы час..



Сярэдняя: 4 (20 галасоў)

Месяц глядзіць у маё вакно,
Зоркі ледзь бачна свецяць,
Сення я буду глядзець на яго,
Думаць пры лунным свеце...

Думаць пра тое, што спаць не дае,
Сэрца ціскамі шчэміць,
Думаць, каханы мой, пра цябе,
Буду пры лунным свеце..

Не ты глядзіш у маё вакно,
Але мне сэрца грэе
Вобраз забыты твой і віно,
Што пью пры лунным свеце..

Не сустракала цябе я даўно,
Мабыць ужо й не сустрэну,



Сярэдняя: 4.2 (26 галасоў)

Мы няспынна сталеем,
Час нясе нас у даль,
З кожным днём усе меней
Будзе крокаў, нажаль...

У жыцці вельмі многа,
Ужо памылак было,
З цяжкім грузам былога
Ціха пойдзем на дно...

Усё складаным ўраз стала
У дарослым жыцці,
Калі б я толькі знала
Дзе дзяцінства гады???

Нам здаецца, што будзе
Наша вечным жыццё,
Але ўсе мы ідзем
ціха ў небыццё..

Крок за крокам жыццё



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Чужына мне плечы муліць,
У цуглях, зь лейцамі вядзе,
Як матуля не прытуліць,
Па-бацькоўскі не ўздыме,

На Чужыне нагам колка,
Каляінамі хада,
Запляла гады вяроўкай,
Маладосьці не аддасьць!

Плывуць хмары ды аблокі,
Золка, ранка не відаць,
Дзе калісьці я галёкаў,
Дбаў, рупіў каля жыцьця…

Чужына мне карак коліць,
Цуглей, лейцамі трымціць,
Зорка шэпча з-за аблокаў:
,,Ськінь іх ковы ды бяжы…



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Я ноччу боль загавару,
Усе крыўды ціха адпушчу,
I сілы зноў у сабе знайду,
Жыццё па крузе не спыніцца…



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Усё прымаю. Хоць душа ў смяротнай
скрусе.
Хоць дух і цела — затаптаныя ў зямлю.
Не праклінаю. Бласлаўляю. І малюся —
усё даруючы таму, каго люблю.

Памілуй, Ойца, як я мілую — у горы —
таго, хто мары і жыццё маё скасіў!
Ён, мой забойца, сам не ведае, што
творыць.
Прабач яго, Ўладар сусвету, Божа сіл!

Не наракаю на скалечаную долю.
Хаця і знаю, Ты — адзіны ў свеце Ўрач,



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Як ўжо без піва не абысціся,
глядзі, ад піва ня абасцыся.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Філасофія новага часу
Шмат прынесла вар’яцкіх ідэй,
Усе вакол нібы шэрая маса,
І падманваць імкнуцца хутчэй.

Не стамляюцца жыць у фальшы
Вынаходнікі модных падзей,
Вабяць іх фантастычныя шаржы,
Што малюе ім злы ліцадзей.

Кожны мае сваю навуку,
Кожны лепей жыве, лягчэй.
І мастацтва сваё ў друку
Прапаведвае ўсё званчэй.

Я хацела змагацца з гэтым,
Але раптам пачула: "брэйк".



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Наканаванае.

Вочы мае тэлескопаў,
Вушы кажанаў слых,
Не ацьмяць, не аглушаць аблокі
І рук не адужаць маіх.

Ад долі, якой наканован,
Сваю часьціну нясу,
Ад зор, узыйшоўшых над мною,
Запаліўшы зорку сваю.

А тое, жыцьцю чым блукалась,
Ідзе неадступна за мной,
Кволым, дрыгкім жарабяці,
Жыцьця кабылы сівой,

Ідзе, не кідае ды лашчыць
Гадоў зацугляных спакой,
Першароджанае, быццам дзіцяці,



Сярэдняя: 1.8 (6 галасоў)

п. Н.С.
Каб ля сэрца твайго быць.

Сэрца крохка, сэрца торгка
І няўрымсьліва яму
Ў закаханасьці, пяшчоце,
У згодзе сэрцу тваяму.

Не хлусіць яно, не мане,
Не блазнуе, не журбіць,
Яно кнігаўкай клікае,
Каб з табою побач быць.

Шчырасьць сэрцу не загуба,
Бо інакшвй нельга жыць,
Бо вядзе душа-галуба,
Каб ля сэрца твайго быць.
-28.10.17.



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

п. Н.С.
Каб ля сэрца твайго быць.

Сэрца крохка, сэрца торгка
І няўрымсьліва яму
Ў закаханасьці, пяшчоце,
У згодзе сэрцу тваяму.

Не хлусіць яно, не мане,
Не блазнуе, не журбіць,
Яно кнігаўкай клікае,
Каб з табою побач быць.

Шчырасьць сэрцу не загуба,
Бо інакшвй нельга жыць,
Бо вядзе душа-галуба,
Каб ля сэрца твайго быць.
-28.10.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Чысцільшчык комінаў

Пад аблокамі-пялёнкай –
парушальнік дахаў цішы,
у аранжава-зялёнай
форме комінаў чысцільшчык.

Рукавіцы (нават летам),
пояс страхавы, вяроўка…
Тым чысцільшчыкам-атлетам
чысцяцца каналы лоўка!

Да канала дымавога
прыкладаецца люстэрка…
Сажы ў дымаходзе многа –
з гіраю патрэбна жэрдка.

Стаў, як рыдаль у магілу,
у канал жардзіну ўпёршы.
Прабівае сажу гіра…



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Вальшчык лесу

Небяспечныя, бясспрэчна,
сосны пры сваім падзенні.
Вальшчыкам быць небяспечна –
і ў шматслойным ён адзенні.

Боты цяжкія. Устаўкі
ў ботаў металічныя.
Тыя ўстаўкі, майстар валкі,
для цябе нялішнія.

Пад аховай вочы, вушы.
Пад аховай галава.
Цішыню ў бары парушыць –
будзе дрэва пілаваць.

Паляцяць убок апілкі,
завішчыць бензапіла –
пень пакіне напамінкам
пра сасну, што тут была.



Сярэдняя: 1.5 (8 галасоў)

Багі шкла
Майстрам ААТ “Шклозавод “Нёман” прысвячаецца

Ля гарачай печы-гуты
год за годам, год за годам
робіць безупынна цуды
бог шкла – майстар шклозавода.

Ён працуе неўтаймоўна
(і адкуль бяруцца сілы?!):
у рабоце гэтай момант
упусціў – і шкло застыла.

Выдзімаецца праз трубку
выраб – “бурбалка” шкляная.
Ні памалу, ні таропка
“бурбалка” не адлятае.

Майстар вырабляе, бачыць:



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Размалявала праца рукі,
Узоры вен і мазалі,
I колер добры падабрала,
Не звесці і не адскрабсці.
Удары, раны і апёкі –
Для іх такія медалі,
I толькі праца назаўжды.



Сярэдняя: 3.2 (11 галасоў)

Белыя росы — не рэха мінулага "ўчора" —
любае "сёння" — і людзі, і маці-зямля:
мора нябёсаў цалуецца з морам азёраў —
i пакiдае ў iх сонейкi — бачна здаля.

Глянеш на свет з вышыні сакалінага лёту —
і уздымаюцца крылы жар-птушкі-душы.
Гэтак любоў ахінае, i прага палёту,
і хараством захапленне — хоць оды пішы.

Змейкі дарог аплятаюць лясы, лугавіны,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Настырны беларус
Памяці Вацлава Шукевіча



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Маёй любай мамачцы Сафіі Васільеўне Супрун прысвячаецца.

Яна ў нас падобная на кветку,
Матулечка цудоўная мая.
Ласкава называе ўсіх нас - дзеткі
званлівым галасочкам салаўя.

Пяшчотай захінае, як малечу,
Хоць мы даўно дарослыя ўсе.
Я матчынай усмешкай дом уквечу
І шчырасці развешу пакрысе.

Няхай нам свеціць воч яе ліхтарык,
Ахоўвае малітвай ад бяды...



Сярэдняя: 3.3 (9 галасоў)

На дыванах пажоўклай скрухі,
Між змрочных крылаў гругання,
Самотна мітусяцца згукі
Спрадвек нязбытага жыцця.

Спрадвек нязведзенай істоты,
З пажадным поглядам спакус.
Калі галосіць ў свеце восень,
І цісне карак лёсу змус.

Лунае воддаль цень спагадны,
Нібы абрус з той даўніны,
Калі спавіты небаззяннем
З крыжа ўзнімаўся Бог у сны.

І не згубіўся праз стагоддзі
Цяпельца скрадзенага сум.



Сярэдняя: 3.8 (15 галасоў)

Залаціцца зямля, залаціцца.
Сцеле цёплыя коўдры сабе.
Ёй лістота ў завею прысніцца
І сагрэе ў халоднай імгле.

Залаціста-агністыя строі
Будуць доўга вярэдзіць спакой,
Як таемныя згадкі і мроі
Між мінулым і будучым днём.



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Першазімкавы снег зіхатлівы
Над зямлей пухам белым ляціць,
Я сягоння надзвычай шчаслівы
І душа ў дзяцінства бяжыць,
Па скрыпучаму снегу ступае,
У марозную белую даль,
І няма ні канца ёй, ні краю,
Усюды белая чыстая шаль,
Завіруха гуляе іскрыстая,
Запрашае на казачны баль,
І танцуюць сняжынкі махрыстыя,
Пад ледзь-чутны завеі раяль .



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

Калі разбіты ўшчэшт давер да чалавека,
асклепкі ўжо не склее суперклей.

Але...

Калі душа —
падранак-недарэка,
дурное немаўлё,

свае "але"
збывае
"назусiм",

з таемнага "Аднекуль",
з'яўляецца "таяўнае" —

Святло.

І Ласка-Мiлата
сярэдзiну-калеку
як маці закалыхвае:

"Было...

Было —
ды ўсё сплыло!

А ўкол —
прышчэпка болю,
каб болей — ані крыўда, ані боль..."



Сярэдняя: 2 (7 галасоў)

Асабліва гэта лета, ты не забудзеш ніколі.
Будзеш доўга ўспамінаць вечарамі,
Як запісваў песьні ад цётачак на полі.

Бо ты, як будучы філёляг,
Альбо філолаг (так пазначана ў слоўніках
Пад грыфам “рэкамендавана Міністэрствам адукацыі”),

Паедзеш праходзіць фальклёрную практыку
На тыдні два дзесьці за Менскам,
Дзе да людзей не даходзіць аніякай інфармацыі.

Ты пачуеш шмат чаго дзіўнага,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Незабыўныя каляды

Вось і свята…
Заглянула нам у вокны сонца.
Будзем мы цяпер багаты,
Мы заробім на каляды.
Весяліцца ўся сям’я
Што за свята? – Каляда.
Пойдзем мы калядаваць:
Падаруначкі збіраць
У прахожых, у дзяцей
Не аставім ім надзей.

Мы пайшлі да цёткі нейкай,
Вынеслі каўбаскі,
Лусту хлеба, пару яек,
Шклянку з нейкай кваскай.
Затым пайшлі да мужыка.
Дзвярэй не адчыніў,
Пасля налаеўся на нас



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Змяніўся свет, а з ім і людзі,
Сяброўства стала простай рэччу.
І вымяраецца “ў кантакце”,
А ворагі ў кібернэце.

Пакут ад гэтай трасцы
Ўсё болей год пры годзе
Зло бічуе над дабром
Усё часцей сядзім у ляноце.
І сон людзей не бярэ,
Усё болей падскоквае ціск.
Як следства – нервовай сістэме капец,
Рызыкуем патрапіць пад рыск.

Як выжыць ў штодзённых іt-тэхналогіях,
Як быць сярод правадоў і шнуроў?



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Жывем у лесе мы паўгода.
Звяроў мы знаем амаль усіх.
І з імі весела гуляем,
Ды нават трошкі выпіваем.
З лісою п’ём заўсёды піва –
Яна прыносіць нам паўліна.
З мядзьведзем п’ем тэкілу-лёд–
Прыносіць нам салодкі мёд
А з зайцам п’ём мы каньячок –
Прыносіць моркву, бурачок.
Прыносіць воўк нам барана,
Даю яму я кабана,
Бо воўк зусім не п’е –
Не тое, што ўсе.
Вось так мы весела жывём,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Чалавек – гэта прафесія,
Нейкая трасца, у галаве месіва.
Сабе і начальнік і падначалены,
Сябе перайначыць імкнецца адчаена.
Змаганне з нудою, забіванне часу –
Гэтак пад старасць нарошчваем масу.
То мы абыякавыя, то вельмі ўважлівыя,
То клапаілівыя, то вельмі ўражлівыя.
Памылак более год ад году,
Толькі аправіліся – зноў у прыгоду.
Часу бракуе. Час! Час, пачакай!
Урэшце роспач… Ды ну ўсё у гай!



Яшчэ не ацэнена

Першыя дзесяць год
У цябе цячэ з вачэй,
Бо ты малое,
І заўсёды лезеш туды,
Куды рупіць.
Нступныя дзесяць год,
Ты таксама плачаш.
(Апраўданне: пераходны ўзрост.
І гэтым усё сказана).
Хоць падлетку не вельмі пасуе хныкаць,
Але табе пашчасціла:
Зараз модна быць эмам.
На мяжы трэцяга дзесяцігоддзя
Ты плачаш,
Бо пабіраешся шлюбам з нейкай
(Як табе падаецца)
Самай лепшай у свеце асобай.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

ГIПЕРБАРЭЙСКАЯ ЛЕГЕНДА

1

Недзе ў далёкіх гадзінах, што зніклі навечна пад спудам
Сыпкага часу, які скрозь дрыготкія пальцы,
Нібыта супесак дробны, са жмені Стваральнік цярушыць,
Iм замятаючы дзеі і лёс чалавека,
На прыбярэжжы Міжземнага мора, дзе енчаць верблюды
Ў цугах купецкіх; дзе покатам спяць пастаяльцы
Ў цішы заезных дамоў; дзе паветра калхідскія грушы



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Дзе сонца малую яе цалавала,
Дзе кветкі й народныя песні збірала,
Дзе танцы народу свайго танцавала,
Дзе слодыч і горыч кахання спазнала,

Успыхнулі, быццам паходні, каліны,
І бачыць нябёсам без слёз не магчыма:
Свой люд падымае на бітву дзяўчына,
Каб больш не таптаў вораг роднай краіны.

Гаворыць: “Ад волі і нашай залежыць
Ці будзе ў нас зноў панаваць Незалежнасць!”



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Узрос на мінулага веку зары,
Ў сябе увабраў колер роднай зары,
Паходняй да ісціны шлях азарыў
Чырвоны касцёл, як натхнення парыў.

У цэнтры планеты, Чырвоны касцёл,
Ты вежы ўздымаеш да сонца, да зор.
У сэрцы Айчыны Чырвоны касцёл,
Нібы ачышчальны Купальскі касцёр.

Як памяць удзячная – Вечны агонь.
Падобны Чырвоны касцёл да яго.
Тут з годнасцю мужна твае святары
Народу нясуць роднай мовы дары.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Парой надвечаровай
У роднай старане
Знаёмая чаромха
Здалёк махае мне.

У вэлюме чаромха
Махае мне здаля,
Нявесціцца чаромха –
Равесніца мая.

Я з гэтаю чаромхаю,
Абняўшысь, пастаю, –
Успомню зноў чароўную
Дзяўчыначку сваю.

Як пад чаромхай гэтай
З равесніцай стаяў, –
Яе сваёй нявестай
Так марыў бачыць я!

Як воблакі-чаромхі,
Гады былі, – сплылі.
Ад водару чаромхі
Мне голаў не баліць...



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Гадоў прайшоў вялікі статак,
Ды год рыкне той
I душа
Замрэ:
Ўваходзіць мама ў хату:
– Чарнуха з пашы не прыйшла!
Глухою восенню дзічэе
Скаціна ў поле, ў лес бяжыць.
Мы больш яшчэ асірацеем,
Калі дзе воўк...
Як будзем жыць?

Ды я кажу:
– Пакуль не трэба
Нам плакаць. –
I выходжу ў ноч,
I натыкаюся на дрэвы...
Хоць не параніць бы мне воч.

Каб ноч была хоць трохі зорнай,



Яшчэ не ацэнена

Заплацілі зь за й бэ-флай, ну, шо вы!

Будете лі вы у нас сегодня? –
Оператор в опере шэ толька. –
Харашо, мы трохы падаждёма. –
Ждіте. Сколька хочіца в Пріоре.

Ібо как-то надо жа вельможным
А ні вам пірожнага ні й ноччу п.
Вот мы й пЁма чай себе в куточку.
А на інтэрнэте а ні волкав.

Юлька нека токма брак Вясёлке:
Гой! Так вы зайді раз 100 хоть в опшыВК!
Да і там уж шевелі нагою зь.



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

Хто не грашыў, той і не жыў,
Той дабрачыннаcць старажыў,
Заўсёды вочы апускаў,
I не ў што той не ўлезаў.



Сярэдняя: 4.4 (11 галасоў)

Духмяная ноч над зямлёю
Плыла пахам кветак у глушы,
Прынёс для мяне ты з сабою
Ахапак рамонкаў ў цішы..
Усміхаліся зоры іскрыстыя,
Глядзелі на нас з вышыні,
А мы сеўшы ў травы імшыстыя
Свяціліся шчасцем знутры..
Твае валасы саламяныя
Я гладзіла плыўна рукой,
Праз вочы твае бірузовыя
Згубіла даўно супакой...