Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Апошнія вершы

Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Добрай справай падаецца нам - спяшацца,
Свет змяняць і падбухторваць іншых так.
Мы забыліся са шчырасцю ўсміхацца,
Быць героем амаль кожны з нас мастак.

Адпачынак суадносім часта з працай,
Асуджаем тых, хто вельмі доўга спіць,
А не думае пра тое, як планеце
Ўсю даніну найхутчэй бы аплаціць.

Мой сусед павінен мне, а я суседу -
Кажа той, хто на свой карак узваліў



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ты мне напішы. Ліст, няхай і нядоўгі,
Але каб яго патрымаўшы ў руках,
Я ўсё зразумела, і нашы трывогі
Знікалі так хутка, як дзьмухаўца пах.

Ты ўспомні мяне сярод думак вясновых,
Сярод ажываючай зноў цеплыні,
Калі абуджаючы подых прыроды
Нас рухае з марай па жыцці ісці.

Шапні мне на вуха аб нечым прыгожым,
Каб мары мае на вачах расквілі,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мне вось адно не зразумела,
Чаму ты плачаш, беларус?
Айчыну маеш, розум, цела,
Магчымасць выбраць свой хаўрус,
Зямлю бацькоўскую, матулю...
Не тое маеш, што хацеў?
Дык слоў да сэрца не прытуліш.
Што сам зрабіў, тое займеў.
І не хлусі, што вінаваты
Не ты, а хтосьці іншы у тым…
Ты - гаспадар для свае хаты,
А не суседзі ці браты.

Бо плач і крык - для слабакоў,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Над зялёнатраўем лета
вісіць маё адлюстраванне,
пераліваючыся тонкімі бакамі
мыльнай бурбалкі.

Але, здаецца, дарма
я цешыўся табой,
бо зусім не заўважыў,
што ты з нецярпеннем чакаеш,
як лопне мыльная бурбалка.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мне хацелася быць поруч з табой.
Салавей палка рваўся з клеткі.
А смык першай скрыпкі жадаў
стаць тонкім кійком
у руках дырыжора.



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Хата пазнала мяне, сціпла рыпнуўшы ганкам,
З-пад шырокай страхі цмокнула ў нос скразняком,
Калыхнула павольна бялюткай фіранкай
І кранула патыліцу моцным, крывым вушаком.

Штосьці сказаць мне было, сеўшы ў смуце на лаву:
Дзе я быў, што рабіў? Долю знайшоў. Ці сваю?
Што кранае мяне? Як там маюцца справы?
І пра што, часам, звонка і важка з імпэтам пяю?



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Куды ідзеш ты?"
Куды ідзеш ты чалавек
І што нясеш ты за плячыма
Свой дом аставіўшы на век
І дзе цяпер твая радзіма?
На суд нябесны і няхай
Мяне там судзяць па закону
Не вінаваты-будзе рай
Інакш, пякельня стане домам
Нясу ў заплечніку туды
Што я зрабіў на гэтым свеце
Няма бязгрэшных,вы паверце
І я прызнаюсь,не святы



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

"Адзіноцтва"
Два радочкі хат старэнькіх
Непакошана трава
Агарод і двор маленькі
Каля плота крапіва
Шумнай вуліцы вясковай
Што раней была,няма
І сядзіць цяпер ля хаты
Бабка старая адна
Твар,нібыта тая кніжка
Па маршчынках пачытай
Гора ей хапіла з лішкам
І жыцьце было не рай
Можа гэта чыя маці,
Можа есць у яе радня?



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Айчына, Радзіма…
Слоў гэтых сугучча
На сьмецьце не кінеш,
З душы не пазбудеш…

Яно ўсмакталась
У калыскі ад маці,
Ад бацькі аддалась
Жыцьцё працаваці

І бабінай хаты
Амшэласьцю цьмянай
Мяне зноў клікае
З часоў немаўлячых.
-11.10.18.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Мы Жыткаўшчыну будзем
У песнях праслаўляць.
З птушынага палёту
Абшары аглядаць.
Тут край азёр, затокаў
І Прыпяці - ракі,
Яе малых прытокаў–
Науці і Сцвігі.
На Прыпяцкім Палессі
Раздолле і прастор.
На лузе, на ўзлессі
Птушыны пеўчы хор.
У голасе салоўкі
Гучыць любоўны трэк.
У пошуках сяброўкі
Пазыўнае «літ-чэк».
Пярэстай качкі голас
“га-гаг, га-гаг “у кустах,
Бы лопнуў двойчы полаз



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Хатка што ля дарогі
Ты у сэрцы са мной
Свецяць вокны зімою
Свецяць ранняй парой.

Там матуля чакае
Сваіх дзетак дамоў.
І слязу выцірае
Каб не ўбачыў ніхто.

Плача , сэрца у маці
Горка плача душа.
Разляцелісь па свеце
Быццам птушкі з гнязда.

Хатка што ля дарогі
Многа бачыш ты сноў
Як вяртаюца дзеці
Як гудзіць усё вакол.

Як цвіце зноў чаромха
Як нявеста у садзе .



Яшчэ не ацэнена

Хто першым пабачыў каханне?
Хто першым ступіў першы крок?
Шчымлівых пачуццяў паўстанне
Хто ў сэрцы адчуць першым змог?

Чый першы пранізлівы позірк
Душою душу ацаніў?
Хто сціплую, сумную прозу
На чулыя вершы змяніў?

Хто першым паверыў сумненням?
Хто першым ваганні адчуў
І ў памяць аб першым імгненні
Паспешліва свечку задзьмуў?

Паныла, самотна блукаю
І кожнай п’янлівай вясной –



Яшчэ не ацэнена

Сябры! Можа хто можа дапамагчы кнігамі вясковай бібліятэцы, якая панесла страты ад пажару. Калі хто захоча дапамагчы, даслаць кнігі можна па адрасу:
247040 Гомельская вобласть, Гомельскі р-н, в. Клімаўка, вул.Центральная д.3Б. Клімаўская сельская бібліятэка.

ПРАБАЧЦЕ, ШТО НЕ ВЕРШ.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Агонь кахання можа
Ад іскры ўспыхнуць Божай.
Аднак часцей бывае:
Яго мы здабываем,

Яскравы, добры, чысты
Агонь без дыму ў вочы,
Ад шчырасці іскрысты,
Найбольш узнёслы ў ночы.

І днём з агнём хутчэй мы
Глыбейшы сэнс знаходзім,
З паходняй той лягчэй мы
Да ісціны падходзім.

…З агнём кахання часам
Гуляем небяспечна.
Гульня кахання часта
Каштуе зорных свечак…

І мы ў сабе здабудзем



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бог пачуў – і чуе родны краю:
Дудка беларуская так грае!
Россыпамі сонечнага рання
Гэта гранне –
Быць людзьмі старанне.

Ды парой агорне смутак нейкі:
Грання беларускае жалейкі
Дзіўных гукаў-зыкаў зёлкі-лекі
Ці памогуць – хто душой калекі?

Каб без мовы наскай не сканалі,
Каб жыццё з радзімай ладкавалі,
Пад чужую дудку не скакалі,
Пад сваю жалейку смуткавалі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе ты, лета?
За гарою –
У акно глядзіць сумёт.
А цягучае чаканне,
Як вядома ўсім, –
Не мёд.

Пчолы ж рупнасці матулі,
Разганяючы нуду,
Як натруджаныя рукі,
Задаволена гудуць.

Засцяліць
І ў нас таксама
Шэры будзень
Будзе чым.
Ў такт прытупваючы,
Мама
Заспявала,
Прадучы.

Калаўротам,
Карагодам
Кружаць мроі ў галаве.
У вачах маіх
Кудзеля
Хатнім воблакам
Плыве…



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Успомні маленькім сябе
На руках
У маці і ў бацькі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Успомні падлеткам сябе
На руках
У дрэва і ў рэчкі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Дзіцятка малое
На рукі вазьмі,
Яму усміхніся –
Вазьмі сябе ў рукі!

Свяшчэннай зямліцы
Ў далоні вазьмі
З магіл сваіх блізкіх –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб вынесці мукі
І выйсце знайсці,
І радасць – нарэшце –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб потым і ўнукі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ці, можа, здалося,
Што зваў мяне хтосьці?
Агледзеўся:
Восень
Старая –
У госці.

Здалёку вітае,
Махае, ківае
I слёз не хавае
Вяшчунка сівая.

Хоць восень старая,
Душой не глухая:
Мяне дакарае,
Глыбока ўздыхае,

Што ўжо на радзіме
Я быў даўнавата,
Што мама і хата
Глядзяць вінавата,

Чакаюць:
Павінны
Шляхі-пуцявіны
Прывесці мяне
Да сваёй пупавіны.

Журбой спавівае,
Ціхутка спявае,
Мне восень



Яшчэ не ацэнена

Чым сумны, радасны не меней,
Ад’ехаў ты ў вялікі свет.
Як адганяючы сумненне,
Рукой махала мама ўслед.

“Знаўшоў не болей ты, чым страціў” –
Сумленне голас падае, –
“Часцей ты стукаўся да маці,
Як быў пад сэрцам у яе”.

Што да парога дарагога
Цябе дарога прывядзе,
Матуля, як цябе малога,
Надзею туліць да грудзей.

Ад слёз парою не ўтрымацца, –
Журба ў табе гняздзечка ўе:



Яшчэ не ацэнена

Калісьці зеляней была трава,
Блакітней неба і лагодней сонца.
Тут беларусам памагаў трываць
Сам Райніс – наш дарадчык, абаронца.

Ці, можа, што з дзяцінсіва тут пры ўсім –
І песня беларуская запала.
Ці, мабыць, што аб тым яго прасіў,
Наведаўшыся ў Латвію, Купала?

Каб тут сабой самімі быць маглі,
Каб тут сваёй не выракліся мовы,
Каб школы й беларускія былі, –
У Сейме Райніс сцяг трымаў прамовы.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

У небе далёкім лятак адзінокі
І ты, нібы ён, ляціш за аблокі,
Бяскрылы, самотны,
Сапраўдны, як восень,
Няісны як сонца ў замглёнай вадзе,
Што бегла дажджом
Паміж дрэваў ў сухотах,
Паўз словаў згрызоты,
І поглядаў слоты…

У небе далёкім птах адзінокі
І ты, як Ікар, беспадстаўна-бязногі,
Бяскрылы, бязрукі, бязвокі – далёкі
Сам ад сябе, быццам рыба ў вадзе,
Што з хмараў на плоць ападае самотай,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Не абяцаюць вырая гады
І тых, хто нас пакінуў - не вяртаюць,
Ляцяць-ляцяць, нясуць яны другіх
Да ўзьлёту новага, да новага сьвітаньня.

На вогнішчы былым сьлядоў няма
І немата спавіла шматгалосьсе
Тых, хто жыцьцю пазыкі ўсе аддаў,
Як полю зерне аддае калосьсе.

Не абяцаюць вырая гады
І тых, хто нас пакінуў - не вяртаюць,
Ляцяць яны ад клопатаў зямных
І клопаты зямныя сустракаюць.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Шчыры дзякуй, табе, за маё адзіноцтва,
За надзеі, якія мяне збераглі,
Недаказанасць слоў і няздзейснасць прароцтваў,
За віхуру на сэрцы ў гарачыя дні.

Шчыры дзякуй, табе, за сапраўднасць імгненняў,
За пакінуты ў думках пранізлівы след,
За гуллівай вясны маладое кіпенне,
За жыццё, ад якога душой не аслеп.

Шчыры дзякуй, табе, за сямейнае шчасце,
Хоць дарыла не мне ты пяшчоту сваю.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гожа сонца грае –
Божа памагае.
Ды маўчыць салоўка
Ў развяснелым гаі.

Што маўчыш, салоўка,
Зесіўшы галоўку?
Што у салавейкі
Слёзанькі на вейках?

Ці не ты нядаўна
Так самааддана
Песняй заліваўся?!

Сёння ж так азваўся:

– Як я ні стараўся,
Як я ні маліўся –
Заўтра гай мой зваляць! –

І слязьмі заліўся...



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Быццам гэты першы снег
З сорак першага –
балесным
Небатканым палатном
Светлай памяці нябеснай,
Светлай памяці зямной
Тых, хто ўжо распростваў крылы
З выпускнога
узляцець,
Ды вайна рукой накрыла...

І апошні іх званок
З лугу школьнага
ўрачысты
Сёння вырас для мяне
У вялікі звон вячысты!

Ён – аб тым,
Што многім ім,
Адышоўшым у ніколі,
Снегу першага



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Прыляціць вясной сарока –
Навіну з хваста страсе,
Што ўжо бусел недалёка,
Што дзіцятка вам нясе.

І зязюля напрарочыць
І яму багата год,
І варона не сурочыць,
Не абкаркае яго.

Шчабятаць ён будзе міла,
Ў снах лятаючы, расці,
Толькі б мужны голуб міру
Белы свет не апусціў…

І яму яго салоўка
Заспявае на страсе!

Прыляціць вясной сарока –
Навіну з хваста страсе…



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Сюды сышліся ўсе мае кругі:
Акруга гэта – круг жыцця другі.
Мая буслянка – першы круг жыцця.
Я тут шчаслівы сёння, як дзіця.

На Звеставанне на радзіму я
Вярнуўся буслам на кругі свая.
Вярнуўся з весткай, што крылаты лёс
І мне дзіцятка-бусліка прынёс.

Я тут гляджу ў нябёсы, як малы,
Дзе кружацца знаёмыя буслы.
Яны таксама радасна мяне
Вітаюць зноў у роднай старане.

На Звеставанне на радзіму я



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Высакародны лес,
Лёгка з табой сустрэцца,
Ад цеплыні тваёй
Шчырай душы
Сагрэцца.

Глыбакадумны лес,
Добрую памяць маеш:
У глыбіні сваёй
Чулай душы
Трымаеш

Голас дзіцячы мой,
Што да сяброў галёкаў,
I галасы дзядоў,
Продкаў маіх далёкіх...

Дзякуй, вялікі лес,
Што памагаеш столькім,
Цяжка падчас,
але
Ты застаешся стойкім.

Помнім, заступнік наш,
Як ратаваў ты многіх...
Кланяемся табе,



Яшчэ не ацэнена

Клён усплёснуў лісцем:
Як жа гэтак выйшла?
Як жа гэта вішня
Раптам з саду выйшла?

Выйшла вішня з саду.
Клён увішна ззаду.
Счырванела вішня:
«Ты ўжо трэці лішні!..»

Клён усплёснуў лісцем:
Як жа гэтак выйшла?
Як жа гэта вішня
Рана замуж выйшла?!

Вішня-чараўніца,
Перастань мне сніцца!
З кім жа ж мне жаніцца?
Ці з бярозай ніцай?

Клён усплёснуў лісцем:
Сведкаю Ўсявышні:
I мяне ж калісці



Яшчэ не ацэнена

Ты звернеш завалы –
З дарогі не звернеш,
Бо верыш:
Імя сваё добрае
Вернеш.

Ў імя знакамітых –
Бязвінна забітых,
Ў імя безымянных –
Ва ўпор расстраляных.

Ў імя свайго бацькі,
Ў імя свайго сына
Твой дух не пакіне
Цябе злой часінай.

Інакш бы даўно
І душа адляцела,
Часовы прытулак
Пакінуўшы, –
Цела.

Імя сваё –
Чэснае слова –
Падымеш –
Ад бруду паклёпнага
Потам адмыеш.

І хросная маці твая –



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Запыталася хата:
– Што так доўга не быў,
Што ты маме і тату
Пакланіцца забыў?!

Не знайшоўся з адказам
На пытанне у лоб,
Ды з маленства адразу
У вачах усплыло:

Я стаю на парозе,
Абхапіўшы вушак:
– Мама, глянь, ці падрос я? –
Зазвінела ў вушах!..

Запыталася хата:
– Што так доўга не быў,
Што ўваходзячы,
раптам
Гуз на лобе набіў?!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

"На праполцы"
Хто жыў у весцы,добра знае
Што працы там заўжды хапае
Зямля,нібыта немаўлятка
Ей трэба ласка і дагляд
Як палянуешся ты братка
І сам тады не будзеш рад
Упусьціш час і пад травою
Не знойдзеш,што садзіў парою
Вакол асот і малачай
Загоняць кожнага ў адчай
Не трэба нам і лайдакі
Каб прапалолі буракі



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Пакуль жывецца - жыві!
не пытайся ў бога аб смерці.
Не трымай хуткі бег крыві,
бо не можаш лёс свой заперці.

І паветра глытай і пі,
быццам гэта подых апошні.
Ты не бойся, а проста жыві -
зачарпнуўшы жыццё ў прыгоршні...

15.09.2018



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Я верыў, забыўся, памёр,
цяпер мяне няма на свеце.
І зашумеў над хатай бор,
і ўсё на свеце гэтым смецце.

Мяне ахутаў пыл зямны,
бо ўсё пыл - ты, і я, і мы...
І зноў па нам звіняць званы...
Больш слоў няма, і я нямы.



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Калыша вецер зыбку ночы,
Гайдае невалячкай свет.
Ляжу, шырока расплюшчыў вочы,
А свет пакінуў мне зорны след.

Калыша месяц рэха зорак.
Пад коўдрай сцішыўся сусвет.
Ляжу нямогла, а зорны золак
Мне пакідае свой запавет.

Калыша маці ўтульна зыбку:
“Табе, мой Ладзю, – бацькоўскі спеў”.
Ляжу і слухаю, нібы скрыпку:
Не нарадзіўся, а паляцеў.

І мне падаецца жыццё маё раем



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Каб Залюстэр'е не сагнула
аб глебу "промнікі" твае,
не засмучай сябе мінулым —
яно ўжо больш не існуе.

І баязлівым "А што будзе?"
не зааблочвай небасхіл.
Жыві цяпер, на радасць людзям,
твары дабро, па меры сіл.

Нясі святло па лёсу гонях —
агмень любові-мілаты.
І дзякуй Бога за "сягоння"
і тых, каму патрэбны ты.

29.09.2018



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Як усцешна ў палях --
Воля, сонца і вецер!
Хлебны колас у вачах,
Васільковы букецік.
А кругом небакрай
Сінню шыр абдымае,
І рамонкавы гай,
Беллю дол аблівае.
Тут паветра звініць,
І раздолле гукае…
Як жа мне не любіць
Прастор роднага краю?!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
12.09.2018



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Абудзіўся бярозавы гай,
Сонца промні ў лістоце цярусіць,
Ветрык шэпча: ”Грыбочак, уставай!”,--
У дарожку пара табе рушыць…
Засмяецца шчасліўчык: “Знайшоў,
Прыгажун-баравік! Асалода!”
Нездарма ж я так рана прыйшоў,
Адарыла так шчодра прырода!
Колькі шчасця ў восеньскім дні!
У блуканні зігзагамі сцежак,
Адчуваць што ты з лесам зрадні,
А ўдача ад Бога залежыць…
Я малюсе прыродзе заўжды:



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Эх, бары, вы бары:
Кажух з белых імхоў,
Із галінак – шатры,
І агонь верасоў!
Паліць восень тугу
Па нязбыўшыхся снах…
У юнацтва бягу
Па забытых слядах.
Эх,бары, вы бары!
Сню я вас па начах…
Залатая пара –
Ў зялёных вачах!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Не за медаль пішу, не за лісты!
Пішу тады, калі душа у жалі,
Што адцвітаюць белыя сады,
Ці прыгажосць зямелькі роднай зжалі.

Пішу задарам, кажуць ў нас «за так»,
Як пішуць адчуванні сэрцы ў скрусе,
Калі звініць пусты ад ветру гляк,
А поўны, бо цяжкі, маўчаці мусіць.

І не тады пішу, калі хачу,
А вось тады, калі захоча Неба,
Каб адагнаць ад зерня саранчу



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

(вёсцы Залацеева, што на Зэльвеншчыне)

Да родных берагоў свае Радзімы
Плыву я праз усё сваё жыццё -
Да ліпы ля калодзежу, каліны,
Што бацька пасадзіў, як адкрыццё.

Да барвінкоў у гародчыку, да мяты,
Да гушчару з півоняў, касачоў,
Да жоўтай, у абдымках кветак, хаты,
Што так заўжды хвалююць маю кроў.

Да плоту, што ў святло пафарбаваны,
Вясновым дзьмухаўцом жаўціць здалёк.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

"Ціха восень дагарае.."
Тонкай ніцьцю белых кросен
Заплятае дрэвы восень
Чырванеюць журавіны
Сокам пырскае каліна
Восень з фарбаю гуляе
З пазалотай ліст губляе
Ветрам лісцік абарвецца
Уніз да долу панясецца
Усе далей ад маці-дрэва
Не пачуе птушак спевы
Упадзе,згніе,загіне
Назаўседы свет пакіне
Так заведзена з прадвеку



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

"Мне шкада"
Мне шкада,калі дзень пралятае
Не запомніш,такім быў пустым
І лісток каляндарны згарае
Подых ветра развее дым
Не падкажа нічога і дата
Як і сон,раніцою забыты
Як пустая на водшыбе хата
Без людзей, дзьверы,вокны закрыты
Не ўвойдзеш туды,не паглядзіш
І не возьмеш у рукі рэч
Нібы дрэва якое не садзіш
Глянеш-пуста і пойдзеш прэч



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Паўднёвае сонца Касандры не грэе болей цябе.
Ты цяпер пад тутэйшымі промнямі.
Халкідыкі прайшлі праз цябе як дзіда асалоды
Наросхрыст пакінуўшы душу там.
Эгейскае мора засталося кропляй памяці на
Целе, загарэлым, счырванелым, бы
Масянжовыя рукі дрэваў пад Мінскам,
Што таньчаць для цябе стрыптыз трыптыхам восені.
Там – за 30, тут – пад 10.
Там Метэоры-горы, тут – Салігорскія ўзвышшы.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Прытулак для аслеплага

Алмаз – цыркач таленавіты,
арабскі белы конь – аслеп.
Больш на арэну не заві ты.
Артысцкі больш не есці хлеб.

Каня, якому зрок не вернуць,
у Дворышча перавязі!
На мяса не здалі – на ферму.
Гуманна абышліся з ім.

З канём прывезлі фотаздымкі,
дзе на арэне той яшчэ
і дзе ў яго гараць разынкі –
яшчэ відушчыя – вачэй…

Два воплескі – і на прагулку.
Паскубвае Алмаз траву…



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Пляжныя прыпеўкі

Пляшку да пяску нясіце!
Да вады нясі яе!
Бераг з возерам для смецця –
урна жоўта-сіняя!
***
Пляшачак пананасіўшы,
дно зрабілі звалкаю –
шкло купальшчыкаў казыча
пад вадой русалкаю.
***
Хочацца адсюль, дзе мелка,
веславаць рукамі нам…
Цягне пад ваду гарэлка
нас нябачным каменем.
***
Водарасцевыя сеткі
за буйком раскінулі.
За яго заплыўшы, дзеткі
ледзьве не загінулі.
***



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дварышчанскія прыпеўкі

Годзікаў з шасці гарцую
на кані актыўна я:
школа ў Дворышчы працуе
конная-спартыўная.
***
Каб вяліся жарабяткі –
будучыя летуны, –
жарабкі і каняматкі
ёсць на ферме “Эйтуны”.
***
Паліліся поту рэчкі
з жарабкоў успененых.
Да сядла і да вуздэчкі
прывучай тракененскіх!
***
Вам па шляху па якому,
коні з Дворышча, ісці?
Мы з шасці ідзём у школу.
Коні ў спорт ідуць з шасці.
***



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Буся
Чорны бусел – дзікая птушка, якае жыве пераважна ў глухіх лясах. Рэдка чорны бусел селіцца каля людзей, а каб ён сам прыйшоў да чалавека – такога амаль не заўважалася. Адзін з такіх рэдкіх выпадкаў быў зафіксаваны ў 2010 годзе ў аграгарадку Ваверка Лідскага раёна, пра што пісала “Лідская газета”.
Дождж над Ваверкаю густа
ўночы ліў. А ўранку
гаспадар заўважыў бусла
чорнага ля брамкі.



Яшчэ не ацэнена

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –