Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

1.
На далонях тваіх
сакавіцкае сонца –
пальцам-промнем казыча й
неровова зіхціць.
Ты слабы,
ты нямоглы,
і, пэўна ж, ня моцны,
як паранены кляксаю
белы некалі ліст.
Па якім, як па снезе,
самота адчаю
плямай бруднаю засціць –
пакідае сляды.
І па іх, ты, слабы,
З кайстрай мараў
кульгаеш,
І кіёчкам надзей –
топчаш веры сады.

2.
Спадысподу душы
сакавіцкага ветру
у скалелых вачах



Яшчэ не ацэнена

У гэты дзень
ніхто не прыйшоў,
Абрыдзела людзям -
ніхто не прыйшоў.
Сонца не свеціць,
істоты маўчаць.
Пан лагодна згадаў
усім ім трываць.



Яшчэ не ацэнена

Бхартрыхары,(6-7ст.н.ч.). Пераклад.

З прыскокам мажнага зуха,
Вецер гарэзны ўзімку,
Цалуе красуню за вухам
І шчочак ружовых радзімку.

То сьвісьне, то косы паськіне,
Закрыўшы кучэрамі твар,
То цыцкі заголіць, абдыме,
Як сіратак двух зьверанят.

То быццам юрлівы мужчына,
Дагоніць, спадніцу сарве -
І песьціць, і лашчыць нястрымна
Дрыжачыя клубы яе…
26.03.17.

Арыгінал.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Вось ён, вершаплётак дазвол:
Быць жанчыне справеку слабой,
А яна ж, толькі вейкай міргне -
І Бог кленчыць паўзногцям яе.
-25.03.17.

Арыгінал.

Вот он, стихотворцев произвол:
Женщины - неужто слабый пол,
Если мановением ресниц
Индру им дано повергнуть ниц?



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Ні лісьлівец- пявун я, ні блюзьнер-галаскок,
Ні красуня, што гнецца пад вагай цыцок,
Ні шаптун, ні пляткар -
і пасад не ірву -
Ці такому быць гожа на княжым двару?
-25.03.17.

Арыгінал.

Кто я - льстец, иль певец, лизоблюд или шут, лицедей,
Иль красотка, что гнется под тяжестью пышных грудей?
Не наушнику,
не штукарю, -



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Ты ў ганары ад бляску шаўкоў,
Я ж здаволен ля лыка лубоў.
Там заможняму ровняй жабрача паўголы,
Дзе адзеньнем сваім, кожны з іх задаволен.
А астатнім, пакутным у жаданьні бязьмежным -
Вырак ёсьць. Ён адзін: усе нябогі гарэтны.
-25.03.17.

Арыгінал.

Из шелка тебе одеяние любо,
А я утешаюсь одеждой из луба.
С богатым сравняется нищий бездольный,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бхартрыхары, (6-7в.в.н.ч.). Пераклад.

Ні лісьлівец- пявун я, ні блюзьнер-галаскок,
Ні красуня, што гнецца пад вагай цыцок,
Ні шаптун, ні пляткар -
і пасад не ірву -
Ці такому быць гожа на княжым двару?
-25.03.17.

Арыгінал.

Кто я - льстец, иль певец, лизоблюд или шут, лицедей,
Иль красотка, что гнется под тяжестью пышных грудей?
Не наушнику,
не штукарю, -



Яшчэ не ацэнена

Мова.

Зорамі - неба, хвалямі - мора,
А духам бязьвідным поўніцца мова;
Зь ветра гайдучага над дахам хаты,
З гука гаючага пошаптаў маці,
З потыху жытняга хлебнай дзяжы,
Зь віючага пару, узаранай мяжы,
Ад рун-вышыванак льняных палатнін,
Дзе слава забытая продкаў маіх.

Пеўнем пакліча і студняй рыпучай,
Дымам пацягне з тугою балючай,
Каб хтось пры смутку, ля мшэлых камней,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Рашыць пытанне са старымі проста,
Раздаць катомкі, даць ім у косці,
Няхай ідуць да Бога ў госці.
Якія сцежкі сёння знойдзем,
Па тым мы апасля і самі пойдзем.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

О. Хайям, (из личной памяти).

Налей вина, саки, тоска стесняет грудь, Віначэрп! Налі віно! Нутро сцяло нудой,
Не удержать нам жизнь, текучую как ртуть, Цячэ жыцьцё як ртуць, бяжыць нібы вадой,
Не медли! Краток сон дарованного счастья, Хутчэй! Нядоўга снобачэньняў доранае шчасьце,
Не медли! Юности, увы, недолог путь. Хутчэй! Канчаецца, на жаль, наша юнацства.
-25.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

О. Хайям, (воспр. По памяти).

Всё, что видишь ты - видимость только одна,Усё, што бачыш ты - бачнасьць адна,
Только форма, а суть никому не видна, Толькі постать, а сутнасьці бачан памрак,
Смысла этих картинок понять не пытайся: Не спрабуй зразумець тых выяў ні адной:
Сядь в сторонке - и выпей вина. Не марнуйся, ля іх сядзь і выпі віно.
-24.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

О. Хайям, (пер. с фарси О.Румера).

Чтоб мудро жизнь прожить, знать надобно немало, Мудрым каб пражыць, трэба ведаць шмат,
Два важных правила запомни для начала: Ад парад у жыцьці, двух вазьмі прыклад:
Ты лучше голодай, чем что попало есть, Табе лепш галадаць, чым сьмецьцем спажывацца,
И лучше будь один, чем вместе с кем попало.І лепей сумаваць, чым шлюхай бавіць час.
-24.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Вяшчун.

І ня жыве вяшчун у Айчыне,
І сваім часам ня жыве,
Калі вяшчуе прад глухімі
І бараніцца іх камней,
Калі прымушан бегчы зайцам
Ад валадарцаў і людзей
Да часу, дзе яго пазнаюць
І спадкаемца пазаве.
-22.03.17.



Яшчэ не ацэнена

Вяшчун.

І ня жыве вяшчун у Айчыне,
І сваім часам ня жыве,
Калі вяшчуе прад глухімі
І бараніцца іх камней,
Калі прымушан бегчы зайцам
Ад валадарцаў і людзей
Да часу, дзе яго пазнаюць
І спадкаемца пазаве.
-22.03.17.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Да мурашоў!

Пайду да малых мурашоў,
Я ад людзей да іх пайду,
Чаго на людзях не знайшоў,
На іх пабачу і знайду.

Убачу льсяные шаўкі,
Зь якіх ня шыюць ім бялізну,
Іх ножкі, сьцежкі што стаўклі
І іх клыкі з гідрацыліндрам.

Усе яны без бот, панчох
Прычалавечага гатунка,
А чалавека ж, змусіў Бог,
Здаўна не мець дзікога футра.

Пачую іх укус-казыт,
Пёк мурашынай кіслаты,
Зазначу: тэй хвармальдэгід,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ледзь мільганула ты, як ў небе знічка,
Адметны след пакінуўшы ў жыцці-
Сваю із рук я выпусціў сінічку,
Каб зорнае святло ў душы нясці,
А разам з ім сапраўднае каханне
Выношваў ў сэрцы, верыў і жадаў-
Анюта- гэта ты- маё жаданне,
Якое знічцы неяк загадаў.



Сярэдняя: 3.9 (16 галасоў)

Хто нас пракляў ?
Каму дарогу перайшлі?
Чаму нам добра не жывецца?
I хутка ледзь упарты застанецца
На горкай, роднай нам зямлі.
Бацькі на ёй весь час рабілі,
А мы, нашчадкі, сэнсу не знайшлі.
Не будзе нас, прыйдуць чужыя,
I знікнуць нашы карані.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Падары мне пяшчоту,
Няўзнак абдымі,
Падары мне свой клопат
І вочы зірні,
Падары мне надзею,
Што і я для цябе
ўсіх бліжэй і радней,
як існуе зямля.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Маці, Радзіма - добрыя словы,
З імі мы шлях пачынаем новы.
Пошук і выбар- цяжкія словы,
А для жыцця гэта асновы.
Словы і справы, яны не дзялімы,
Толькі тады мы будзем адзіны.
Продкі, нашчадкі, а мы паміж імі,
Што мы пакінем?



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Надзея для чакання лепшая сяброўка,
У іх бясконцая вандроўка.
Надзея душы акрыляе,
Чаканне сілы адымае.
Бяда, калі яны пачнуць сварыцца,
Тады да нас адчай з’явіцца.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Адзінка, адзінота, роспач, жаль,
Калі цябе накрые думак хмарь,
Ты душу ў смутак не тапі,
Жыццё падаравана , дык жыві.
Дурная справа шкадаваць,
Ніхто не прыйдзе ратаваць,
Сумневу ежу не дасі,
Жыццё падаравана , дык жыві.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

-Мне трэба для шчасця мужчыну шукаць?...
Задача адна: мужыка сапсаваць,.
*
Ну нельга бясконца з табой сябраваць -
Куды мне, сяброўка, лібіда дзяваць?!,
*
Думала,што толькі секс – яго турбота,
Дык не ж – яму і жраць яшчэ ахвота!
*
-Пра тое, што кахаеш, гатоў ты ёй сказаць?
-Ды не, у яе ёсць хдопец – трэба пачакаць.
-Тады, брат, не здзіўляйся цуду:
У яе і дзеці будуць!
*



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я збягу,
Дзе асфальт пахне чыстым вясновым даджом,
Дзе вільготная свежасць даруе ад спёкі свабоду,
Дзе бягуць ручаі, і хлапчук са сваім караблём,
Цалкам мокры, у ботах праз лужы – у пошуках броду.

Я збягу,
Дзе разліта чырвонае мора суніц
Дзе ад водара ты не ідзеш – ты ляціш над зямлёю.
Там у звоне пчаліным губляецца сэнс таямніц,
А ўсе кветкі цалуюцца з сонцам вячэрняй парою.

Я збягу,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пазова.

Дух хаціны той сьляпечай,
З пахілёнаю шулой,
Дух двара, дзе хлеў асеўшы -
Як павязаны са мной.

Дух драўляный, дух языцкій,
Дух радзіміцкіх лясоў,
Дух мінуўшчыны сунічнай -
Да мяне прытул прывёў.

Прыблукалі, прылуналі
Па-над Полем палавецкім:
Не з татарам балявалі,
А шукалі адноверца.

Дух-Сварожыч, дух-Перуныч,
Дух-Радзіміч - прыбылі,
Каб урэзаць сьвенты руны



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Метамарфозы.

Трон, тло, турма - такія словы
У ланцуг кароценькі б зьвязаць
І сэнс частковы стане поўным,
Сугучным наступу жыцьця.

Жыцьцё сундук з дабром не тоіць,
Табе ў ім быдло і скарб,
Але ж ланцужынку на троне
Пасьцеражысь самруч кранаць.

І трон ня тронь птаха пяром,
А злоўмысца - тапаром,
Бо ўчыніцца трону тло,
А дом абернецца турмой.
-19.03.17.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Айчына.

Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,

І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Айчына.

Іх мноства розных ёсьць айчын,
Ім сьпевы розныя сьпяваюць,
Вялікі сьвет кажа: ,,Маўчы,
Тваю, ва мне, ці кожны знае?,,

І я маўчу, маўчу, маўчу,
Яе - у жмені засланяю,
Кругляк гранітный прад ваччу,
Акрайцам той Айчыны маю.
18.03.17.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Ваба.

Дзённая мроя начы не чакае,
Зьнедкуль прыходзячы, сэрца хапае;
Быццам пад зайчыну пастка-сілок,
Быццам дзяўчыне татарскі палон.

І спавівае кудзеляй яго,
Шэраю моцаю старых часоў:
Пачуцьцем кіпучым кумысам й віном,
З конаўкі поўнае поіць набгом.

Не спатыкайся ж ты, мроя мая!
Вуснаў дзявочых трызьненьне спаймай!
Вуснаў, пяшчотай лагоднай прыўзьнятых,
З дрыготкаю вабаю слова ,,кахаю…,,.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Сонмы сусветаў — нібЫ машкара
ў праменні
сонца, якое раптоўна іх выяўляе.
Толькі што вось не было, а праз міг —
раенне —
быццам узімку заснуў, а прачнуўся ў маі.

Блізка — як свет мурашыны і так
далёка,
так недасяжна, што вопыт-назола кажа:
"Не, немагчыма ніводнаму ў свеце воку
ўсіх незлічоных тварэнняў раі заўважыць!"

Сотні, мільёны, трыльёны—
як кроплі ў моры —



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Будзь чалавекам!

Сьвятло не засьцілай нікому,
Ані азадкам, ні сьпіной,
Жанчыне, старцу ці малому -
Будзь чалавекам - не сьвіньнёй.

Будзь чалавекам! Покліч гэты
Нясу няслушным на душы,
Калі мяне штурхаюць у рэбры,
Калі за працу шлюць грашы.

Калі ж сьлядом за новым векам,
Бягу, са старым уваччу,
Словы адны - ,,Будзь чалавекам,, -
Я веку новаму шапчу.
-16.03.17.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Жыві гады, жыві стагоддзе,
Чакай, шукай і сустракай,
Каб дзень праходзячы ніводзін
Жыцьцю дарэмным днём не стаў.

Жыві гады, жыві стагоддзе,
Шануй віхор штоднёвых спраў,
Каб слоў сабраных гук ніводзін,
Ад іх, стагоддзям не прапаў.
-16.03.17.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Гады мільгаюць, як слупы каля дарогі,
Доўгай чаргой яны прайшлі ўжо з тых пор,
Як на зямлю нашу ступіў фашысцкі вораг
І тут натрапіў на бязлітасны адпор.

Але ніколі не павінен сцерці час
Пра тыя страшныя падзеі ўспаміны.
І тым героям, што змагаліся за нас
Мы аддаем сёння належную даніну.

Мы ушаноўваем мільёны пераможцаў,
Тых, хто прайшлі праз ўсе пакуты той вайны,



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Мы з табой у настроі адажыа.
Струны сумна працяжна дрыжаць.
Так пачуцці хаваюцца зажыва,
Бо іх хочуць насільна распяць.

Выліваюцца ноты журботныя
У нябачны вясёлкавы мост.
Мы чужыя, а ўсё яшчэ родныя,
Калі сэрцам да сэрца прырос.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117031407357



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

(Маёй роднай Зельвеншчыне і любай Беларусі)

Блакітны мой край васільковы!
Мне так не хапае цябе,
Твае мілагучнае мовы,
Што так галасіста пяе.

Студзёнай вадзіцы з крыніцы
І кАзак, што шэпча чарот,
Квяцістай дзявочай спадніцы
І вуснаў, салодкіх як мёд.

Твае салаўінае песні
У язмінавых белых кустах,
Чаромшын-нявест напрадвесні
І неба з крылАмі бусла.

Мне продкаў маіх не хапае:



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Я чую – Ты плачаш, не плач,
Далёкае блізкае Неба…
Спадаюць слязінкі...
Крумкач
Ірве набрынялую глебу.

Я чую Твой стогн…
І ў журбе
Выпростваю стомлена рукі.
Ты плачах, ці чуеш –
К Табе
Вандроўнік ідзе блізарукі.

Выслізвае крыж з далані,
Халоднай, амаль акалелай.
Сцяжына – наўсцяж аканіт 1,
І цела – ледзь-ледзь ацалела.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

У нейкім парламенце ў нейкай палаце
Размова вялася пра нейкі падатак,
А нейкі народ разважаў аб зарплаце
Ды марыў пра нейкі звычайны дастатак.

У нейкім парламенце ў нейкай палаце
Размовы вялісь пра закон і свабоду,
А нейдзе на нарах: за кратамі ў хаце
Душыліся ўсе абяцанні народу.

У нейкай дзяржаве звычайныя людзі
Работу шукалі, не быць каб без грошаў,
А "бацька" народа пяць срокаў марудзіў,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Прысвячаецца загінуўшым у ВАВ і майму дзеду Чэчату Васілю Філіпавічу,
які загінуў ў 1944 годзе ў баях за г. Кёнігсбег (цяпер Калінінград) і пахаваны ў брацкай магіле (там пахавана 1700 воінаў) ў г.Азёрску, Калінінградскай вобл.

Я доўга ўглядаюся ў рысы…
Які ты быў, дзядуля мой, змагар?
Глядзіць з партрэта малады, не лысы,
З паглядам смелым вытанчаны твар.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Забытаму жаўнеру.

Глеба Ржэва не воцат,
А іржа ад крыві,
Наўгародскім балотам
Грэбляй косьці ляглі

І жаўнерская доля
Не прыймае віны,
Над палітай крывёю,
Генералаў вайны,

І жаўнерская доля
Ушанаваньня не просіць:
Ужо шануюць калосьсі
Іх забытыя косьці.
-12.03.17.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Бацькаў бычок.

Не мелася цягла былога,
Калгасу зданага ў ,,агул,,
І бацька мой, каб жыць і строіць,
Бычка ў хамут конскі ,,абуў,,.

І слаўны быў бычок чарненькі
Вазіць бярвеньне, кароў крыць,
Цяляткі былі, як паненкі -
І тым была яго карысьць!

Пілою дрэвы шмалявалі,
Імхом цярушачы пнёў сьпіл:
Не кралі мы! Мы наша бралі,
Каб на зямлі нашай пражыць.

Кухар-лясьнік - лясьнік сапраўдны,



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

У позірку вясны
Няма ніводнай хмары.
Пупышкі - цвет сасны,
Як струны на гітары,
На ветрыку звіняць:
Спяваюць ці гамоняць?
Ляціць іх звон праз гаць,
Праз пералескі, гоні.
Пачуўшы, з-за мяжы,
Ім сонейка смяецца,
Рытмуюць капяжы
Званоў сасновых скерца,
І вочы бліскацяць
Нябеснай прыгажосці...
Выходзьце сустракаць!
Вясна прыйшла ў госці!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Перад Часам, нібы перад Богам,
Спавядаўся ва ўсім і ні ў чым.
Перад Ра, Кукульканам, Сварогам –
Перад боствам сваім і чужым.

Перад Богам, нібы перад Часам,
Спавядаўся за боль ад хлусні.
Перад ідалам і перад абразам –
Перад Небам на голай Зямлі.

Перад Верай, Надзеяй, Любоўю
Спавядаўся, не верачы сам.
Перад краем нямым у бязмоў’ю,
Перад мовай без краю, як храм.

Перад Часам, нібы перад Богам,



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Палатно.

Як успаміны ніткі вяжуць
Жыцьця былога палатно -
Хлусьня ўсё: яно ракою,
Як не было яго, сплыло.

Не важыць успамін той грамаў,
Яго бязьменам не вазьмеш,
Толькі знутры пякучым камнем,
Табе ён спаці не дае.

І ты ўжо там, дзе крачаць вуткі,
Дзе шыпяць зьмеі-гусакі,
Дзе з бацькам, увосень, без абутку,
Начамі лес на хлеў вазіў.

І ты адтуль, да тых каханьняў,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Спрабуючы сваё пяро,
Імкнуўся разабрацца ў суці,
Лічыў, што перадаў пачуцці,
А сам жа вывернуў нутро.

А прыгажосці там не шмат:
Бруд за жыццё там накапіўся-
Сяброў шукаў, дабром дзяліўся:
Тым, чым калісці быў багат.
А што ж засталася яму?-
Вялікі боль, адчай і вера,
І нораў, і павадкі звера-
Не трапіць бы праз іх ў турму.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Увішнасць раскрыжавана:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Памяць вятроў паўстала:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Свет векаваў маціцовы:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Жывіўся лагодным спакоем:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Чароды буслоў і анёлаў:
Ў мінулым:
І толькі ў ім.
Бурштына-ядвабныя словы:
Ў мінулым –
У ім адным.
Празрыстасць і зор, і калюжын:
Ў мінулым –
І толькі ў ім.
Сяброўскі хаўрус белых сцюжаў:



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Святло як віно па венах струменіць
І ты наўзбоч свету ці ён ля цябе?
Аднекуль з далечы крывава праменіць
Лядашчая памяць – і холад ў труне,

Табой змайстраванай, табой закапанай,
І з памяццю разам – навек каб усё!
Ды толькі душа, што ў святле ўскалыхана,
Смакуе паволі няспешна святло,

Што л’ецца, бруіцца, крынічыць, віруе,
Як памяці пульс з-пад глыбінаў зямлі.
А колькі… ну колькі пакутаў каштуе



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

У вечар веснавы дымок ледзь кавы ўецца,
Суцішэў дождж, і просінь як адліга.
Вось першая заззяла зорка і, здаецца,
Для аднаго цябе яе святло праліта.

У вечар набрынялы позіркамі й рухам
Няспешна час з табою рушыць побач.
Няўклюдны цень дубоў, ціхмяны і магутны,
Гайдае суразмоўку тваю – роспач.

У вечар мройны, поўны дзіўных рыс,
Цябе пакліча Тагасвецце…
Калі паймчыць да долу Зніч,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Па кроплях, як па прыступках
да Бога душу вядзеш.
А можа табе толькі сніцца –
нібыта на яве жывеш.
Нібыта трызненні і мроі
вярыгай прыкулі да сноў.
Зніклі аднойчы героі
з усіх ў гэтым свеце чытвоў.
Зніклі паданні і міты,
прысак адно замест слоў.
Жаданняў нязводных сюіты
ператварылія ў кроў.
Па кроплях халодных як глеба
душу ці да Бога вядзеш?
Па прыступках хмарнага неба,
нібыта на небе жывеш.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Сакавіцкі дождж - лязо на сэрцы,
Слёзаў-рэкаў шэрань-стынь...
Не пачутай сёння песняй
Дзень сплывае ў белы дым...
Там, дзе сонца замест плачу,
Там, дзе квет духмяных мар --
Ну а сёння на астачу
Ты прыдбаеш песню хмар...



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Лухта.

Сьляпому - красуню,
Глухому - цымбалы,
А хціўца ж, да ўлады,
Быць блізка надалі;

Каб было вясельле,
Каб людцы скакалі,
Каб маною хвалебнай
Тых хціўцаў услаўлялі,

Каб хціўцы-уладцы
Пітво шчадравалі
І наша, тым часам,
Жытло рабавалі.

Жыцьця майго святу
Лухта непатрэбна;
І з багацьцем, што крадуць,
І з убоствам ганебным.
-11.03.17.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Кожны дзень — як глыток віна —
араматны,
салодкі,
хмельны.
І, здаецца,
яшчэ да дна
не паўчаркі,
а келіх —
цэльны.
Неўпівальны —
каб піць і піць —
і адпойваць пітвом гаючым
плоць і дух,
што так прагнуць жыць,
і не меней, чым...
неўміруча.

Кожны дзень — эта свята свя...
свята святаў
і дзіва дзіваў!
Гэта шчасце тварыць-ваяць
і не дбаць
аб вялікім
хціва —



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

п. Натальлі С.

Аб чым маўчыць розум.

Зачым маё сэрца птахам трапеча
Калі сустракаешся ты,
Мабыць яму тое ведама нешта
Розум аб чым мой маўчыць.

Мабыць яно не забыла жаданьні
Скрушаных год маладых,
Мабыць яму нясуць мроі каханьня
Зьнічкі на промнях сваіх.

Мабыць на сэрцы ёсьць дошкі-скрыжалі,
Дзе словы гараць агнявіц;
,,Маці,, ,,Айчына,, ,,род мой,, ,,каханьне,, -
Якіх нікалі не забыць.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Галоўнае- каб мы былі сабой,
Рабілі справу, па душы якая,
А тое, што паэты мы с табой,
Мір не ўсхвалюе навіна такая.
Аматары рыфмованых радкоў
Дзяржаве трэба, славіць каб у вершах
Якіхсці прыгажунь і юнакоў,
Не ўсіх, вядома, а у чымсці першых.
Складайце ж вершы ночы напралёт
Такія, каб народ чытаў і верыў:
"Вялікай справай занят вершаплёт,
А не змараў цярплівую паперу."



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

А тая шэ й з Махра хрэнь!

Жанчына, музыка, вясна.
І дзе гэта каханьне…
Ды вот ш: Натальля з Янава
Іграт на фартыпЯне зь.

І я іду ка ёй уж враз.
Бо, го, Саломка ш тая!
І узь спасе Есеніна
Ад всякага сабакі й.

Маі ж кіянкі-янаўчанк!
Як хораша мне з вамі!
І аж лунае вуж душа
Тут во ў Алёны Васінай.

Я тут хадзіў адзін ці раз
Пець пра й вершаскладаньне.
Ды Пятухі ж дзіректара:



Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)

Я чула, быццам, мовы паміраюць,
Ды, толькі, веру, наша не памрэ,
Пакуль на ёй гавораць і спяваюць...
Ніхто на свеце голас не сатрэ.

У пастку не паловіш гукі, словы,
Іх нельга адабраць і задушыць,
Яны, як крылы, роднай нашай мовы,
Якая птушкай вольнаю ляціць.

Палёт яе павольны або стромы -
Яна і стрыж, і чайка, і бацян.
А моц і маладосць не мае стомы,
Вядзе і клін яна, і караван.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Жыцьцё.

Жыцьцё такую моцу мае,
Жыцьцё на месцы не стаіць,
Яго Пан Бог з кішэнь кідае
І мусіць пільна сьцерагчы.

Жыцьцё такую моцу мае,
Што й не скрасьці, не спаліць,
Бо Пан Бог нас даглядае,
З сузор’еў сьвечкамі ўначы.

Жыцьцё такую моцу мае,
Жыцьцё на месцы не стаіць,
Яго другім, я - не жадаю,
Уцёк зь яго, мне - немагчым.
-08.03.17.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Колеры.

Ірвуцца стужкамі гады
Ад паркалёвага жыцьця,
Іх колькасьць, з колерам сваім,
Шчадруе Валадарца нам.

Прыймае колер свой бяда -
Ты ж ёй варот не адчыняй,
Чырвоны колер пхне жуда -
А ты свой род абараняй.

А колер белы - шлюбіць, хрэсьбіць
І праваджае ля труны,
Толькі яго, зямной пачэсьцю,
З сабой у дарогу забяры.
-08.03.17.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Парушыў стасункаў святыя каноны,
Хацеў ва ўсім разабрацца…
Пасуе чырвоны глінтвейн для размовы,
Белы глінтвейн – для танцаў.

Да ночы спрачаліся з’едлівым тонам,
Кідалі на здзеку пытанні.
Для новых сустрэчаў падыдзе чырвоны,
Белы глінтвейн – на растанне.

Так можна да скону сядзець ля каміна,
Баяцца, што дроў наламалі.
Чырвоны глінтвейн прынясе ўспамінаў,
Белы глінтвейн – толькі жалю.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Жадаю, Сонейка, у гэты дзень
яскравага, вясновага настрою,
фартуны мудрагелістай прамень,
таго, аб чым з надзеяй сэрца мроіць.
Вясны ўсмешкі, ды птушыны спеў,
крыніц празрыстых песні далучаю,
і месяц, што на небе зіхацеў,
табе адзінай цалкам прысвячаю.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

п. супрацоўнікам.
Тарты і сьпірты, ці да
сьвята 8-га Сакавіка.

А мне ізноў пашанцавала,
Ізноў мне чарку налілі,
Але ж, да закусі падалі
Тартоў вялікія брылі.

А я жыву колькі на сьвеце,
З гарэлкай іх не каштаваў:
Сьпіртовы горыч з саладзеччу,
Баронь мне Бог, я не спытаў.

І чарка тая засталася
Шкляным сіроцтвам на стале:
Хай сакавік жа з рук ашчадных
Пітво другое ёй налье.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

У родным слове той залог спрадвечны,
Што мы ёсць нацыя, адзіны мы народ.
І покуль род не знікне чалавечы,
Мы з песняй роднаю заводзім карагод.

Няхай звіняць натужна нашы спевы,
Няхай нам радасці часамі не стае,
Ды што з таго, калі стае нам веры,
Што будзе лепей ў нашай грамадзе.

У беларусаў моцнае цярпенне,
І мудрасці жыццёвай ‒ хоць адбаў,
Мы сеем дабрабыт, прарошчваем насенне



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

У жыццё — адно — не войдзеш двойчы.
Да таго ж, яно, гавораць, — дым.
А таму... мне мроіцца аднойчы
стаць анёлам — "туташнім" — тваім.

І не дбаць ужо аб людскай долі
і не песціць кінутае тло,
а цябе ахоўваць, каб ніколі
у вачах і слёзкі не было.

А калі й цябе паклічуць далі,
быць з табой — хоць лётам, хоць паўзком,
у любым абліччы, без рэгалій —
у руках "таяўным" светлячком.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Шаную светлыя нябёсы за тое, што магутны Бог
Стварыў дзівосную істоту, яе Жанчынаю нарок.
“Найлепшая палова свету” – вас клічам гэтак нездарма,
Шукалі на ўсіх планетах: такіх, як вы, нідзе няма!
Паверце, не прайшла б зіма без вашых сэрцаў палымяных,
Не адрадзілася б вясна без вас, любімых і каханых.
Наогул, не было б прагрэсу і не вярцелася б Зямля,



Сярэдняя: 2.5 (8 галасоў)

Ён вечна турбуе пытаннем: "Ты як?"
"Ты як?" —
і чакае адказу...
Хоць знае, "тыяка",
(адзначаны факт!):
ніхто і ніколі,
ні разу,

яму не паскардзіўся ў горы-бядзе
і ў шчасці не выказаў "радо"...

А ён усё роўна свой допыт вядзе.
І ўвесну, і ў час лістападу,
і ўзімку, і летам,
і ноччу, і днём
паглядвае і наглядае:
"Ты як?" —
улязае між явай і сном.
"Ты як?" —



Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)

...О так! Я — пралетар!..
Яшчэ учора раб пакутны —
Сягоння я зямлі ўладар
I над царамі цар магутны!
Мне бацькаўшчынай цэлы свет,
Ад родных ніў я адвярнуўся —
Адно... не збыў яшчэ ўсіх бед:
Мне сняцца сны аб Беларусі!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Шарэла сцяна,
Што кавала здаўна
Ланцугамі сцюдзёнага лёду
Усю планету.
Праз долю прыгнёту
Надакучыў ёй гром бізуна.

Цяплець пачало,
Што лёдам было,
Сонца ўвышкі вяртаецца спраўна —
Праз аблокі плаўна
Абуджае святло,
Але потым ляжыць
Марнатраўна.

Даўнюю лёду сцяну
Цёплай рукой
Варухну.
Зямлю не сагрэеш адлігай —
Нясіце хутчэй ёй
Вясну!



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Жанчыне.

Адкуль? Хто ты?
Зь якіх высноў;
Эва? Ліліт
Юрлівых сноў?

Мой холад,
Сьпёк і гарачынь,
Мой голад,
Смага паначы,

Маё збаўленьне,
Мой палон,
Маё зьдзіўленьне,
Казкі сон…

Мая загадка…
І яна -
Аддзяка
Гэтага жыцьця.
-05.03.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Прыйдзе час.

Не хваліся сваёй калітой*
Ды ж саромейсь чарнотаў душы
І як грымне бяда над бядой -
Усё за род, за народ свой слажы.

Не хваліся і розумам натта:
Шмат вычвараў з разумным паглядам -
Трымай сэрца, душу зьберажы,
Прыйдзе час - іх з Айчынай злажы.
-05.03.17.
* - гэтак у Сярэдневечча на Славяншчыне
называли мяшэчак з грашмі, які прывя-
зывалі да пояса.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Сыходь!!
п. Л. Л. Р.

Дзяржаўны закон Самаўладцу ўславіць,
Варты надзейнай згародзіць платы,
Але няма гэтай улады над намі,
Калі нашы душы ўскіпаюць знутры.

Людское цярпеньне - напружаны лук,
А гэта не лейцы й народу аброць!
Ты бачыш, ,,Лука,, - над табой мільён рук?
Ты чуеш, як голас гучыць іх: ,,Сыходзь!!,, ?
-04.03.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Гарлінка.

Шызы голуб, галубе, гарлінка мая,
Нада мною, каго ты клікаеш?
Мабыць тых, каго з нашага роду няма,
Мабыць, бацьку і маці з туманаў.

Мабыць, братоў і сёсьцер спагады завеш,
Маё сэрца жальбой заліваеш?...
Што ж, мой голуб, жыцьцё наша гэткая рэч,
У ім долі сваёй не спазнаеш.

Не спазнаеш зачым пупавіну адсёк
Ад Маці адзінай Айчыны,
Ад роднай зямелькі адзінай сваёй,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Гарлінка.

Шызы голуб, галубе, гарлінка мая,
Нада мною, каго ты клікаеш?
Мабыць тых, каго з нашага роду няма,
Мабыць, бацьку і маці з туманаў.

Мабыць, братоў і сёсьцер спагады завеш,
Маё сэрца жальбой заліваеш?...
Што ж, мой голуб, жыцьцё наша гэткая рэч,
У ім долі сваёй не спазнаеш.

Не спазнаеш зачым пупавіну адсёк
Ад Маці адзінай Айчыны,
Ад роднай зямелькі адзінай сваёй,



Сярэдняя: 4.6 (11 галасоў)

Палёт на паветраным шары
вышэй за давер і пакор.
Вакол незнаёмыя хмары
ствараюць ілюзію гор.

Хутка мяняюцца фарбы,
грукоча сапраўдная злосць.
У шчырай нянавісці неба
хвалюючая прыгажосць.

Паветраныя патокі
не ведаюць ветливых слоў.
Маланак магутныя токi
спыняюць у артэрыях кроў.

У вачах безназоўнага бога
горкія кроплі дажджу.
Канец! Мне не свеціць нічога,



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Рукі колячы заўжды,
Маці лён скубла саўгасны,
У бабку ставіла снапы,
Іх звязаўшы перавяслам.

Да саўгаснай МТФ
Год пятнаццаць адхадзіла,
Раўматызм і вузлы вен
З тых каровак зарабіла.

А за дзетак васьмярых
Далі Славы медалі,
Я, бадай, сярэдні з іх,
Не стары, не малады.

Маці, маці! Бліны ў хаце,
Хлеб жытнёвы, сырадой,
Роду нашаму на шчасьце
Дабрыня й сьвятло тваё.
-04.03.17.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Матыры*.

Ні паўзком, ні бягом мне
Не дабрацца да Гомля,
Не дабрацца дадому
З-пад павольнага Дону.

Не дабрацца да Гомля,
Да лясоў чарадзейных,
Бо ад Гомля да Дона
Шлях зусім ненадзейны,

Бо ад Дона да дома
Сьцежак, ужо, не знайсьці,
Як балотнай дрыгвою
Імі мне не прайсьці,

Бо ля дома, ля Гомля
Пад аблогай лясы
І багацьце грыбное,
І багацьце суніц,

Бо на пошчаўк арэхаў
Набягуць матыры,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Жыццё…
Коўдрай снежнай палі абняліся,
Апрануліся дрэвы ўсе,
Хутка святкі ізноў пранясліся,
І дарога так хутка жыццё ўсе нясе…
Сэрца б’ецца і ціха чакае,
Калі зноў расквітнеюць палі,
Калі сонейка шчыра заззяе
І падорыць пяшчоту зямлі.
Чуеш, дружа, завеі мятуць,
Але час пралятае і хочацца жыць,
Ведай, дружа, што дні прабягуць,
А з-за сцюжы – не трэба сягоння тужыць.
Ты хапай свой настрой



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Па-рознаму розныя людзі тлумачаць
Аб тым, што вачыма уласнымі бачаць.
Па-рознаму складзены думкі людзей
Аб сэнсе жыцця, аб парадку падзей.
Рашаюць па-рознаму людзі пытанні
Аб творчасці, працы і аб каханні-
Таму і спрачаюцца людзі аб многім-
Ніхто не саступіць з абранай дарогі,
І кожны сваю будзе лінію гнуць,
Каб твар у Фартуны ў свой бок павярнуць.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Шмат купім гарэлкі і кветак
- ахапкі з нас кожны нясе-
Няхай жа сябе прыгажунямі
сягоння жанчыны адчуюць усе!
*
Ён гэтым днём падняўся рана,
Сняданне жонцы згатаваў,
Прыбраўся ў доме, і старанна
Ў чэргах нервы гартаваў.
Аббегаў мноства магазінаў -
Накрыў, нарэшце, стол к вячэры.
Ён так стаміўся: быццам згінуў,
Ляжыць знясілены ў кватэры.
Вось-вось гатоў ад стомы ўзвыць:



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Камусьці трэба працаваць...
І ўсе працоўныя павінны
Работаць і адпачываць,
Амаль не разагнуўшы спіны.
Ўтрая ж працуе кіраўнік,
На ўсіх кірунках вельмі чула,
І так у фронт работы ўнік,
Каб тыл не адрываць ад стула.

Каб свой кішэнь не апусцеў,
І каб не знялі з той пасады-
Работае, ажно ўспацеў,
Аддаючы свае загады.
Ўдабавак трэба ж адпачыць,
Напэўна ў Ялце, мабыць ў Сочы,
І гэтай справы даручыць



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

На пяць хвілін "зляцеўшыся" у скверыку —
там, дзе "пяе" рок-банда "варанАя",
ужо два тыдні лютаўскія ў "бэрыка"
вясна з зімой — старэнечкай — гуляе.

То ледзь кране — і ходу: "Дагані мяне!",
то наляціць — і сцісне ў "абдымашках",
то з-пад галля на дожджык першы выманіць,
то "запятнае" сонечнай "пятнашкай".

А то ўваслед за "арміяй" "чырыкчыкаў"
ускокне ў лужу з лёдам — па калена.



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

Па ўсёй краіне выпаў снег,
І мы чакалі змены года,
Раптоўна час пацішыў бег-
Адпачывала ўся прырода.
Мы захаплялісь хараством
І непаўторнасцю імгненняў,
Ды тым, з прыродаю, радством,
Адзінствам думак, мар, імкненняў.



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Такая мова ад дзядоў нам засталася,
Размовы мы на ёй вядзём заўжды,
А ўсё таму, што за стагоддзі утраслася,
Сваёю стала для старых і маладых.
Яна для нас дае ў жыцці апоры:
На ёй мы думаем, спрачаемся на ёй,
Калі з сябрамі мы- на ёй гаворым,
А не з сябрамі- Кожны на сваёй.



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Адзервянелымі рукамі
Я Вас у скарбонку пакладу.
I мокрымі ад слёз вачамі
Апошні раз я пагляджу.

I у мазгах, як нешта трэсне,
I сціхне крык мой у грудзях.
Не будзе болей у мяне шчасця...
Не буду плакаць на людзях!

Я Вас насіу у сэрцы доуга,
Я Вас выхоувау і бярог.
Ну а цяпер не быць мне мяккім,
Пайду адзін у сто дарог.

А Вы ляжыце пад саломай,
У патаемным тут кутку.



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Гляжу у даль, чакаю
Я так вясны жадаю
Как былі крумкачы, пралескі
I сонейка у чыстым паднябессі

I гэта моцнае жаданне
Павінна рушыць свет у каханне
Павінна растапіць крыніцы
З якіх жыццё ракой імчыцца

Нават у небе усё наадварот
Там хмары робяць карагод
Хаваюць сонейка ад нас
Няхочуць нам вясну пушчаць

Але ж маё вясны жаданне
Мацней ад хмарау намагання
З палону выратуем сонца



Сярэдняя: 4.7 (11 галасоў)

Ты прабач, мая родная маці,
Што карміла мяне малаком,
Але вырас я з тога дзіцяці,
Што сядзеу ля цябе вечарком.

Не патрэбны пяшчота і ласка
Тваёй гладкай, пахучай рукі.
I не трэба мне казкі чытаці,
Я ужо бачыу, што свет не такі!

Вось падняуся з кален, азірнууся,
Бачу мэту - да яе я бягу!
I не стойце у мяне на дарозе!
Хто б ні быу - я бязлітасна б"ю!!!

Мне смярдзяць тыя тоустыя твары,



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

У небе зорным сінь
На воблаках далёкіх,
І жураўліны клін
Плыве ў даль высока.
Я выйшаў у шлях,
І сум мне жоравам курлыча
Рой невясёлых дум,
Блішчыць металам Прыпяць...
А журавы галосяць у палёце,
Ляцяць у ноч, трывожна свішчуць крылы,
Віруе кліч на доўгай, сумнай ноце
Над той зямлёй, дзе прашчураў магілы.
Сляза застыла на дзявочым твары,
Магілу маці лісцем замяло:
У прочкі йдзе нявінная ахвяра,



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Няхай усмяхнецца нясмелым праменнем,
Спалоханным ветрам, што пахне адлігай.
Няхай адгукнецца плывучай камлыгай
Вясна на Палессі.

І выльюцца рэкі, збягуць ручаямі
Па сцежцах, абуджаных гоманам звонкім.
Ды клікаць памчацца наперагонкі
Вясну на Палессе.

І я з гэтым цудам у абдымку ступаю
На сустрач цяплу, пад капеж рукі цягну.
Шукаю пралескі, чакаючы прагна
Вясну на Палессі.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Веру ў вачах тваіх сініх чытаю.
Верас, рамонкі, валошкі збіраю.
Дзеўчына, розумам, сэрцам - я твой,
Муж,абаронца, сапраўдны герой.
Суму скарыцца не маю намеру.
Радасць мая, у тваю Боскасць веру.
Можа, раўнуючы, глупства раблю.
Лёс твой - сям'я, а сусвет - дэ жа вю.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Прыходзь да мяне, пакуль лёс у дарозе блукае.
Прасоўвайся ўпотай, каб змрок не пачуў тваіх рухаў.
Давай захлынёмся ад водару лёгкага мая,
Што лезе праз шчыліны ў вокны, закрытыя глуха.

Спі разам з вятрамі сярод безгалосых імшараў.
Хавайся за ценем сваім, каб ніхто не ўбачыў,
Што ты пуць трымаеш да нашых абуджаных мараў,
Ідзеш да мяне, абыходзячы ўсе няўдачы.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Ведама, Мняв шлюць

Месяц выплыў з гаю
Песняй біць пургу сь.
А я ж в ма3 байім,
Пурым, шміло, буц.

Лапчатыйі гусы
Ходять но вот тут
Да на плоты трусять
Взяць чырвонк лабурк.

Ну, газеты рускы
В нас выходзяць фсюд.
От і ны ввырнуты
Словцэ мні ля пуцьк.

Пуці-пуці-пуці! –
Клычуть, бач, однуть
Гындыво во дурні
Ў бісуна ж Васюнь.

Воспіталкый лукшых,
Ну, ныма, чым тут
Дэсь на почты в Бродніцы:



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

• Няхай усмяхнецца нясмелым праменнем,
Спалоханным ветрам, што пахне адлігай.
Няхай адгукнецца плывучай камлыгай
Вясна на Палессі.

І выльюцца рэкі, збягуць ручаямі
Па сцежцах, абуджаных гоманам звонкім.
Ды клікаць памчацца наперагонкі
Вясну на Палессе.

І я з гэтым цудам у абдымку ступаю
На сустрач цяплу, пад капеж рукі цягну.
Шукаю пралескі, чакаючы прагна
Вясну на Палессі.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Прывітанне, беларуская мова,
Колькі хочацца пра цябе сказаць,
Не магу я знайсці словы,
Якімі можна цябе апісаць.
У цябе ёсць такая гісторыя,
І цябе так хацелі забраць,
Каб не памяталі мы тыя словы,
Якімі можам усім расказць,
Пра палі і лугі, пра лясы і азёры,
Пра блакітнае неба і крылы бусла,
Пра крывавыя войны і жахі народныя,
Пра атрад партызан і адважнасць сялян.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

І кожны твой верш, і кожны радочак,
Напоўнены шчасцем і цеплынёй,
Жыве ў іх каханне аб родным народзе,
І думкі, і казкі, і добры настрой!
Бясконцае поле, і луг на прасторы,
І самы звычайны сялянскі народ
Дзявочыя вочы, з колерам мора
Клёкат буслоў, і лясочка радок!
Мы з гонарам кажам, што мы беларусы,
Мы з гонарам нашу гаворку вядзем,
І з гонарам ўсе мы цудоўна жывем.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

З дзяцінства да слёз мне знаёма
У вочы глядзіць пільна мне
З радзімае хаты ікона
Ў кватэры маёй на сцяне.

Маліцца на гэту ікону
Да скону мне будзе цяплей.
Бацькі і браты мае колісь
Ў яе адбіваліся шкле.

А зараз са мной мае дзеці
Глядзяцца ў яе…
Нездарма –
Няма даражэйшай на свеце
І больш цудатворнай няма.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Мне не забыць кастрычніцкі той вечар
I бляск вачэй у восенскай імгле…
Як хуценька канчаюцца сустрэчы,
Як хутка і няўмольна час ідзе…

У вачах чаруючых туга і смутак,
На вуснах мілых бурштыну́ раса…
Чаму каханне – расставання му́кі,
Чаму па твары коціцца сляза?



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Трохгаловы цмок

Кожны дзень змагаюся
з трохгаловым цмокам
колькі не стараюся - усё выходзіць бокам

Бо гэтыя галовы адна адной дапамагаюць
I ведаю дакладна - забіць мяне намеры маюць

Але хіба за Хвядота я горш?
I што, я не здольны пасекці галовы
Каб мне ад яго не пакутаваць больш
Заусёды са Цмокам я біцца гатовы

Галаву зялёную, што замінае думкам



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ты ж здохнув бы в кыл

І вот я тут во повычэрав
Дэсь ажны у 7 вжэ годын,
А послій шэ й в 8
Улад жэ й запыв.

Ну, й шо, розогревшысь
Каль грубочкы рідн,
Заснув собі гэтак
На пару ж часів.

І снецьця вжэ девкы!..
Да-да. Бо ж 1.
І я йіх вгошчею.
Чайком, в темноті.

Но шо гэто. Дэ я…
Кому шчо я влыв?
Ведь нет ны й кофея,
Ны то шо воды.

Ах, згынь жэ мытэль та!
Да дэ ж тая Лідк…



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

бывае ноччу жызнь замрэ
калодзеж апусцее ,
замолкнуць птушкі над ракой,
у сэрцы цемна стане

на раніцу прачнецца ўсе
і птушкі зашчабечуць ,
і мова ажыве ,і светла будзе над краінай
калі драпежнікі падуць

ад сілы нашай ,
мовы гучнай ,
і веры ,
на небы чыстае пятно
забляшчыць

калі падуць яны
і неба чысціней накрое
тады настане час
і мова ажыве !



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Пад,язджаю да радзімы,
Вось і Сцвігі берагі,
Дзе і улетку, і у зімы
Ты, мой бацька дарагі,
Тут рыбаліу адмыслова,
Закідау цянёты у вір,
Я ж - вітау цябе з уловам,
Запрашаючы у Мазыр.

Ты аднеквауся: хай потым,
Шчэ работы дома шмат,
Трэба вунь заняцца плотам,
Хлеу паслаць у парасят,
Ды і пчолы - тыя ж дзеці,
Уцячэ, крый божа, рой,
А у мяне ж пустуюць клеці
Дзве, што згінулі зімой...



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Не прыкмеціу, як збялелі скроні,
Не збагнуу, як дзеці узраслі,
Не адчуу, як матчыны далоні
Да нябёсау думкі узняслі.

З бацька не паспеу нагаварыцца,
Не удалося зберагчы любоу,
Ды й вадой крынічнай наталіцца
Не паспеу за гэтулькі гадоу.

Госпада жывога не убачыу,
Лепшых сябрукоу не зразумеу,
Не хапіла розуму, няйначай,
А інакш бы грошай многа меу.

Не збагнуу, не здолеу, не прыкмеціу,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

На могілкі знаёмым шляхам
Іду-брыду па-над ракой,
Тут, пад нябёс блакітным дахам,
Пануе велічны спакой.

З вякоу жыцця такая проза,
Што як надыйдзе пэуны час -
Цябе пад гэтыя бярозы
У касцюме пакладуць ураз.

Ш тут нічога не папішаш:
Не лічыць смерць чужых гадкоу,
Вунь там, пад камнем - Хімін Міша,
А тут во - Коля Цыганкоу.

Спазнаушы удосталь гора-ліха,
Нібы у збавенне ад пакут,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Мы усе адну памылку зрабілі,
Падаушыся у гэтыя гарады,
Мы незваротнае штось згубілі,
А што прыдбалі апроч нуды?

Няуцям было, што аднойчы уранку
Расплюшчу вочы і праз гады
Убачу: маці сыходзіць з ганку,
Шукае бацькавыя сляды.

І нешта шэптам просіць у Бога,
І усё паглядвае з-пад рукі,
Ці не бачно дзе яе старога -
Нібы чакае яго з ракі.

І горне рукі у глухой самоце,
І папракае нібы яго,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Пад,язджаю да радзімы -
Вось і Сцвігі берагі,
Дзе і у леты, і у зімы
Ты, мой бацька дарагі,
Тут рыбаліу адмыслова,
Закідау цянёты у вір,
Я ж - вітау цябе з уловам,
Запрашаючы у Мазыр.

Ты аднеквауся: хай потым,
Шчэ работы дома шмат,
Трэба вунь заняцца плотам,
Хлеу паслаць у парасят.
Ды і пчолы - тыя ж дзеці -
Уцячэ, крый божа, рой,
А у мяне ж пустуюць клеці



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Я твой згадзілася выконываць загад:
Жыву, нібыта знікла мера
І вымярэнні ўсе прыйшлі ў заняпяд,
І новы лёс нарэшце адчыніў мне дзверы.

Я пагазілася з усім, што ўзвышае
І не забылася пра шмат тваіх парад.
Няхай ніколі мара не знікае
І струны ўсе гучаць на новы лад.

І ты ўспомні пра мае імкненні –
Аднойчы ўсе іх свету пакажы.
Каб не знікалі шчасця нашага імгненні,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Iдзе жніво!
Гудуць машыны!
I зерне сыплецца у амбар,
Як добра, весела, прыгожа!
Бо лета, жнівень, Ураджай!!!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Брату Пятру.

Укіпцілася - не адпускае
Аблогаю з усіх бакоў,
Арэляй розум твой вагае,
Тваю яву і жыцьцё.

Віруюць розум памарокі
І яснабачаньні бяруць,
Каб не тануў, каб знаў ёсьць хто ты
І як цябе з мальства завуць.

Радство, братэрства - рэч такая;
Не шаргацяць абы-травой,
Не лісьцем жоўклым ападаюць,
А вузлы множаць каранёў.

Радство, братэрства - рэч такая:
На іх грашэй не згандляваць,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

п. супрацоўнікам.
Піражкі са смятанай.

Калі табе нальюць тры чаркі,
Дадуць на закусь піражкі -
Выпі. Еж іх са сьмятанай
І не шукай з другім гаршкі.

А як з выпадкам новым будуць
На тым стале зноў піражкі -
Гукні: ,, Вы людзі, ці не людзі?!
Падайце з бочак агуркі!,,

Да агуркоў падайце ж сала,
Капусткі кісьленькай глячок,
Таксама сьцюдзень й хрэн ружавый,
А піражкі - хай есьць ваўчок.



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Як быццам вольнае паветра
малюе ў Гомлі мімаходзь.
Калона каля кіламетра,
скрозь абыякавасці нетры
гучала моцнае: “Сыходзь”.

Не злодзеі, народ звычайны.
Іх немагчыма падлічыць.
Не трэба ім нябеснай манны,
ды забаўлялак разнастайных.
Яны імкнуцца проста жыць.

Пратэст найлепшая прылада,
бо марна заклікаць да тых,
хто дзіўна атрымаў пасаду
і абазваў сябе “ўладай”,
ды хутка страціў зрок і слых.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Пяро.

Рыпець пяро заўжды павінна,
Яго няма ў тым віны,
Калі прыліпне лускавінай
Ганьба хвалебнае маны.

Рыпець пяро заўжды павінна
Ля лісіх нор, ля кратавін,
Ля сьлепаты людской курынай,
Ля душ глінянай глушызны.

Рыпець пяро заўжды павінна
Ў днях, бягучых з даўніны,
Аддаўшы Слова каляіне
Да Векавечча, без маны.
-23.02.17.



Сярэдняя: 2.9 (12 галасоў)

Доля.

Хмараноснае ўсё
Сьвет замажа чорнай ваксай,
Шлях закрые на выйсьцё,
Калі кволы яму плача.

Хмараноснае ўсё
Абыходзіць абыяка
Тых, хто ломіць, як трысьцё,
Яе шкоды і ўладу.

Хмараноснае ўсё
Людзям долю насылае:
За падзяку, за праклён,
Людзям долю насыпае.
-19.02.17.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Абуджэньне.

І пабягуць зноў ручаіны,
І пацягнуць, як здаўна,
Пачуцьцяў новых залаціны
Да грудзей белага руна.

І вераб’і вясну азначаць,
І пер’е ў дзюбах панясуць,
І пошасьці ад нас, лядашкай,
Па стрэхах дома ападуць.

І жаўрукі ўзьляцяць бязважка,
І чарку з сонейкам кульнуць,
І ўславяць новай песьняй бражнай
Жыцьцё зямное і вясну.
-19.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Думка.

Дражніць думка маё сэрца:
Не лянуйся, кроў гані,
Душу дражніць, каб гарэла
Ад шчадротнай дабрыні.

Сэрца глуха, душа цьмяна,
Крумчаць чорные крукі,
Лямантуюць над міглівым
Жыцьцём цёплым, трапяткім.

На мяжэў’е нашай долі
Пазнаю сваю мяжу,
За якой, ужо ніколі,
Слова болей не скажу.

Дражніць думка маё сэрца,
Забуцьвелае значы,
А душа, без шлей зьняверства,
Адно шэпча: трэба жыць.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Чыгуначным маладзіцам.

Каптурамі сьнег лажыцца
На хаціны, на машыны,
Белы сьнег - зімы жывіца,
Якім ёй не наталіцца.

Гэты сьнег ваты бялявай
Прыбіраюць маладзіцы,
Вочы іх глядзяць ласкава,
Быццам просяць пагадзіцца.

Маладзіц тых апранаюць
Ад грымучае чыгункі
І яны сьнег прыбіраюць,
Каб ля рэек не каўзнуцца.

Маладзіцы - малажавы,
Шчокі - яблык чырваней,
Маладзіцы! Вы - выява,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Родны гук.

Спакваля, паціхеньку, міжвольна,
Як птушкі выраю ляцяць,
Вяртаецца мне гук знаёмы
І словы родные гучаць.

Вяртаецца ў моцы гойнай
Ад тых прытулаў дарагіх,
Дзе маленства пах сасновы,
Пах хлева й хлебнае дзяжы.

І зносіць прыкрае каросты
Чужой, нявымоўнай лускі,
Як зносяць у вёснах вада й сонца
Трысту і шэрань з палатнін.
-14.02.17.



Сярэдняя: 4.6 (13 галасоў)

Мы ляжым на раздзёртай металам зямлі.
Хмары таюць паволі.
Нас няма. Тры хвіліны таму - мы жылі.
Нас не будзе ніколі.

І сланечнікаў чорныя вочы датла
Дагараюць абапал
Бальшаку, што сячэ краявід напалам,
Як вайсковую мапу.

І на шыі слупоў цісне сіні каўнер
Бесспагаднага неба -
Бы расейскі салдат альбо польскі жаўнер
Нас пільнуе як трэба.

Ды на струнах дратоў вецер грае няўспын
Анямелыя ноты.



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

Прагну роднага слова
Ачарэпкам душы,
Наталіцца ўволю
Гукам песні.Скажы
Мне ласкава:«Натуля,
Шчабятушка мая −
Майго сэрца прытулак,
Роднай нівы жняя!»
Песня льецца прывольна,
Радасць б’е спакваля,
І прыгожыя гукі
Наталяюць, душа
Патрабуе раздолля
І ляціць спакваля:
«Дякуй, родная мова!
Дзякуй, маці зямля!»



Сярэдняя: 4.2 (27 галасоў)

Беларуская мова – святая,
Хоць пакрыўджаная яна.
Не гучыць яна часта з экранаў,
Успрымаецца - бы не свая.

А паслухаўшы гэтыя словы,
Што вытокі бяруць у вяках,
Добра робіцца сэрцу і вольна,
Быццам зерняткам у каласках.

Мова – маці, яна абдымае
І люляе на цёплых руках.
Беларускае роднае слова
Не забудзецца ў гэтых краях!

кастрычнік 2016 года



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Ціхая вада рые берагі,
Быццам мае годы за вадой сплылі,
На якіх я змалу борздзенька падрос,
Вышай белых санак, бацькавых калёс.

Ціхае вады зьніклі берагі,
Ціхія гады, вы куды сплылі?
-10.02.17.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Ціхая вада рые берагі,
Быццам мае годы за вадой сплылі,
На якіх я змалу борздзенька падрос,
Вышай белых санак, бацькавых калёс.

Ціхае вады зьніклі берагі,
Ціхія гады, вы куды сплылі?
-10.02.17.



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Хірувімы прыляталі -
Нівідушчаму, сьляпому
І глухому штось шапталі…

Нівідушчы не пабачыў,
Ён глухі, шэпат ня чуў,
Ён ў жабрачыне сьмярдзячай,
Зьнепрытомнеў і заснуў…

Хірувімы прыляталі,
З стрэх узьляталі вераб’і,
Толькі людзі, толькі людзі,
Людзі спалі на зямлі.
-09.02.17.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Вёсны.

Не чакайце мяне, не клікайце
Ля юнацкіх, ля год маладых…
Не ганьбіце, мяне не цурайцесь,
Калі ўжо яны прочкі пайшлі…

І ўвосень, і ў стыласьці лютай
Не імкніцеся долі другой:
Вёсны помніце, якіх не будзе -
І за новай імчыцесь вясной.
-09.02.17.



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Як даўно забытую казку,
Запісаны ў мінулым сказ,
Ты пакінь мяне калі ласка
І ўсё, што датычыцца нас.

Не пытай куды зніклі словы
І чаму пачуцці крычаць,
Дастаткова таго, что зноў мы
Пачалі невыносна маўчаць.

Мы памерлі адзін для аднога,
Пацьмянелі як неба ўраз,
І забыўшы пра чорта і Бога
Паўтараем пужліва намаз.

Як даўно запісаную казку
І забыты ў мінулым сказ,
Не чакай мяне калі ласка,



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Палохаць павінна аднолькавасць думак,
А нас яна вабіць.
Не слухаць патрэбна, што іншыя кажуць,
А мы проста так
Прымаем да сэрца, што мабыць і бавіць,
Але не ўразіць ніяк.

Дылема парушыла шмат недахопаў,
Цяпер яны ёсць
Не іншае што, чым вялікая колькасць охаў,
Якія ўсё ж
Знікаюць пакрыху, калі мы працуем над тым,
Што ўжо аджылося.

Няхай не знікаюць ніколі маленькія, сціплыя
Зоркі жыцця.



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Прытуліся душой да аблокаў,
Каб адчуць, што нам мілы лёс:
У жыцці сярод цемры і склокаў
Ён нам шчасце адкульсці прынёс.

Павярніся да сонца свету
І пачні нібы птушка лятаць,
Бо трымаеш у кішэні планету,
Што нам СМІ прапануе прадаць.

Адчыні сваё сэрца мроям,
Навучыся ісці напралом,
Каб сярод мадэрнісцкага зною
Збудаваць на ідэях свой дом.

Так параіць нам кожны зможа,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Штосьці павінна змяніцца,
Але не ведаю як.
З гэтым нельга мірыцца,
Нельга мірыцца ніяк.

Штосьці патрэбна рушыць
І будаваць наноў:
Мабыць патрэбна не хлусіць
І не крывіць душой.

Штосьці патрэбна ведаць,
Каб крок за крокам змяняць:
Мабыць патрэбна верай
Цяжкасцям ставіць мат.



Сярэдняя: 3.9 (12 галасоў)

Колькі жыць засталося на свеце?
Я не ведаю, як і вы.
Гэта ведаюць, мабыць, дзеці
і на гэта маюць правы.

Бо аднойчы нас усіх не стане,
Мы і зараз ужо жывем
Бы ў вар'яцкім якім капкане
І зусім, зусім не пяем.

Спевы душы кранаць павінны,
А кранаюць нажаль сталы,
Дзе ў вялікай патрэбе віна,
Грубіянства, відэльцы, нажы.

Колькі жыць засталося на свеце?
Я не ведаю, як і вы.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Сорамна ня мець грошаў,
Сорамна не любіць пыл,
Што кідае нам з вамі ў вочы
Тэлебачанне з назвай "Мір".

Сорамна казаць праўду,
Сорамна жыць ад душы-
Мы сабе аб'яўляем здраду
І жывем бы вар'яты ў глушы.

Ну навошта? Скажыце, людзі!
Можа лепей забыцца пра зло?
Павыкідваць з сэрцаў смецце
І пачаць жыццё за дабро?

Я прымусіць вас не змагла бы,
Але проста скажу ў эфір
Адным словам, а можа фразай:



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Хацелася б верыць, што талент маю.
Жадалася б думаць, што не дарма.
Што думкі ў паперы не дарма бываюць
І піша рука да таго ж не дарма

Нядрэнна, нядобра,
ад сэрца але.
З пачуццем, з натхненнем,
З часцінкай мяне.

Шматочак, кавалак ад сэрца адрэжу:
Няхай самастойна ён існуе.
А я буду думаць, нібыта аднойчы
Ён стане дзіцём – працягам мяне.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Ты бачыш у журбе зімовай
Здзічэлай памяці сляды –
Душы, як звер, у мрок замкнёнай,
Душы, што вые скрозь гады

На сум, ёй збыты без дазволу,
На пошасць звычак і драбнот.
І рэха голаснае тое
Іскрыць бы небяспечны кнот.

Пакуль ты сам агонь не сцішаш,
Пакуль журбу не праглынеш,
Датуль не збыць заклёнаў лішак,
І ад сябе – куды ўцячэш?

Ты бачыш у журбе зімовай
Нівеча цьямянае сляды –



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Згодна прымаўкі расхожай,
Не нараджайся ты прыгожай.
Ёсць захад тут і іншы лоўкі,
І ён, бясспрэчна, дапаможа:
Ты завядзі сабе сяброўку
З абліччам вельмі непрыгожым.
*
Покуль мяч ляцеў дырэктару ў акно,
Ужо ў хованкі дзеці гулялі даўно.
*
Чатыры стадыі ап’янення суседкі Амілі:
Прыйшла. Прыпаўзла. Прынеслі. Па дарозе згубілі.
*
-Мяне знайшлі ў капусце,
-А мяне дык прынёс бусел,



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Мы два дрэвы якія стаялі побач
Не адзін дзясятак гадоў,
Пасадзіў нас калісьці у садзе пробашч,
Апусціў у халодны дол.

Мы былі тады яшчэ маладымі,
Памятаеш той золкі дзень,
Калі я зірнуў праз твае галіны
І убачыў свой першы прамень.

Ты была тады такою танюткай
Без зялёнай сукенкі сваёй,
І твае пупышкі ужо набухлі,
Каб буяць лістотай вясной.

І было злачынствам не закахацца,



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Памры ідэальна: усе заплаціўшы падаткі
і камуналку за дзесяць гадоў авансам!
Зрабі падарунак краіны сваёй гаспадарцы –
прадухілі сацыяльнае ўтрыманства!

Так ці інакш, ва ўсіх бедах ты сам вінаваты.
Звычайны такі “дармаед”, “народца” тыповы водпрыск.
Вывез валюту, прыпёр польскіх шмотак дахаты…
А дзе ўзяў грошы? Праверка. Кайданкі. Вобыск.

Прадухілі, дарагі, каб шашу падсыпалі соллю,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Калі ты знік з вачэй так хутка,
Калі паехаў так імкліва,
То сэрца сціснулась ад смутку
І свет увесь мне стаў нямілы.

Так лёгка ў нас лілась размова,
Так многа я сказаць хацела,
Але тут нейкая трывога
У тваё сэрца прыляцела.

Паехаў ты.Павёз з сабою
Той цяжар і дакор у сэрцы.
І зноў душа ў неспакоі,
І зноў няма ў каго сагрэцца.

Твой смутак у вачах мне сніцца,
Ты радасці даўно не бачыў.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Чаму так цяжка мне пісаць,
Калі на сэрцы смутак?
Чаму так хочацца ўцячы
Ад гэтых дум і чутак?
Чаму няма каму адкрыць
Сваю душу і сэрца?
Чаму,пражыўшы столькі год,
Няма ў каго пагрэцца?
Чаму сяброў так мала тых,
Каго б я так назвала,
А тыя,што ў душы жывуць,
Былі з намі так мала.
Чаму так многа каля нас
Людзей усякіх круціцца,
А калі трэба памагчы,
То клікаць недаклікацца.
Чаму?..



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Каханне наша што?
Імгненне,тая ж знічка-
Так хутка праляціць,
А трэба ж далей жыць.
Майстэрства наша ў тым,
Каб разам з тым адным
Жыццё сваё пражыць
І ўспамін пранесці,
Што знічку бачыў ты...



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Мінулі Амерыкі чорныя дні,
І рыжага колеру сталі яны.
*
Змяню свабоду безграшоўя
На рабства грошай без умоў я.
*
Калі яна прамаўляе,
што яна не такая,
Гэта азначае,
што яна такая,
Толькі крышачку пазней -
Так што ўсё - окей!
*
-Давай вунь з Іркаю жаніся.
- Яна не даспадобы мне!
-Ну ты штукар! Народ, дзівіся:
Усе хлопцы любяць, а ён, бач, не!
*
Так сам з сабой разгаварыўся,



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Вёсны.

Не чакайце мяне, не клікайце
Ля юнацкіх, ля год маладых…
Не ганьбіце, мяне не цурайцесь,
Калі ўжо яны прочкі пайшлі…

І ўвосень, і ў стыласьці лютай
Не імкніцеся долі другой:
Вёсны помніце, якіх не будзе -
І за новай імчыцесь вясной.
-09.02.17.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Я не маю хаціны,
Ля кладаў роду майго,
Ля тых балот журавінных,
Дзе лавіў карасёў.

Я не маю часіны
У тых мясьцінах пабыць,
Сэрцу жаданьням мілым,
Гукнуць, як гукалась калісь.

Я не маю Айчыны,
Якая песьціла нас,
Якую галодным ваўчынай,
Зглынуў ненажэрный час.

Я не маю вачэй,
Відушчых, празорных, лупатых,
Якімі б пабачыў яшчэ
Люд свой шчасьлівым, багатым.

А я толькі маю мову



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Аер.

Аер - зёлка татарская.
Капытная - не царская,
Балотная трава.

Аер - зёлка татарская,
Мне веры май ці не,
Якая вострай шабляю
Болек шмат сячэ.

Аер - зёлка татарская,
Капытная - не царская,
Зямлі роднай трава.
-06.02.17.



Сярэдняя: 2.5 (15 галасоў)

Ціха...
Чуваць, як крадзецца забойца.
Гучна
сэрца б'ецца ў грудзях.
Бегчы
ці ў шафе стаіцца
баязліва у блакітных сямейных трусах?

Дзіўна...
Героям, аднак, не да жартаў.
Клюшка -
лепшая рэч на зямлі.
Джэдай
будзе абараняцца,
бо шмат яшчэ спраў у жыцці.

Памылка...
I гнецца чарот супраць плыні.
Тадам...



Сярэдняя: 3.7 (16 галасоў)

На карце вялікай краіны
Ёсць кропка маленькай зямлі,
Любімы куточак радзімы-
Там кружаць мае жураўлі.

Між рэчак, балот і затокаў -
Усюды хапала вады.
Пачатак жыццёвых вытокаў -
Маленькая вёска Брады.

Тут неба глядзела ў донца.
Бядою вада не была.
Між лотаці жоўтай, як сонца,
Палеская вёска плыла.

Пасля асушылі балоты,
Засеялі гоні, палі.
Багатымі сталі ўмалоты,
Ды зніклі мае жураўлі.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

К А Р А Ц Е Л Ь К І

За марай рухаўся я ўслед,
Прамень надзеі зваў і вабіў.
Але ж дарогу ў новы свет
Спынілі мне… старыя граблі.
*
-Мой мілы доктар, мне ўсё баліць!
-Ну вы хапілі: “УСЁ БАЛІЦЬ”,
Вам грошай не хопіць за ЎСЁ заплаціць.
*
Такая чалавечая парода:
станавіцца дарослым
– узрост не нагода.
*
Размаўляюць дзве бландзінкі,
разглядаючы карцінку:
-А Меладзе, ён сангвінік ці халерык,



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Як хістаецца ліст на галлі —
чалавечай істоты "ўладарства"!
Ці цары мы
прыроды,
калі,
як на небе, так і на зямлі,
зневажаем Сусветы і Царствы?

Ці рабы "выкрутасаў" душы?
І ШТО — людзі — у велічным свеце,
у якім
"анішто" —
мурашы —
прымудраюцца жыць — не грашыць
на сваёй, "мурашынай", планеце?

А ў паветры, над морам палёў,
што ні дзень па натхнёнасці шчырай
адбываецца
злёт



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Я помню ўсё.

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
І што юнацства як уздых,
І маладосьць быццам лісьцё…

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
А дні маланкамі ляцяць…
І іх ступу, і пошуг іх -
Не супыніць, суняць, стрымаць…

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
І што здабыў, і што спасьціг -
Хай доўжыць плыннае жыцьцё.
-05.02.17.



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Хмара.

Кроплі малыя хмара пакліча,
З рэчкі ўсмокча, з азёр адбярэ,
Вільгаць глебы ашчадзіць, адзычыць,
Калі хто гэту глебу ўзарэ,

Чрэва моцай зямною насыціць
І ўздыме віхор над зямлёй -
Чалавек! Сьцеражысь! Шляху зыйдзі!
Бо не Бог ты, бо ты зямны гой,

Але ж ты, калі віхар паўстане
І нягодай накрые край твой -
Не цурайся сям’і, не хавайся,
А шукай локці роду свайго.
-05.02.17.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Хмара.

Кроплі малыя хмара пакліча,
З рэчкі ўсмокча, з азёр адбярэ,
Вільгаць глебы ашчадзіць, адзычыць,
Калі хто гэту глебу ўзарэ,

Чрэва моцай зямною насыціць
І ўздыме віхор над зямлёй -
Чалавек! Сьцеражысь! Шляху зыйдзі!
Бо не Бог ты, бо ты зямны гой,

Але ж ты, калі віхар паўстане
І нягодай накрые край твой -
Не цурайся сям’і, не хавайся,
А шукай локці роду свайго.
-05.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Жыві ў Беларусі,
Да месцаў тых бяжы,
Дзе ты, як малый бусьлік,
З сям’ёй бацькоўскай жыў.

Жыві ў Беларусі
І скаргаў не насі,
Аб землях, што да густу -
Нікому не хлусі.

Жыві ў Беларусі,
Як жаба, воўк ці вепр,
Як ў вёсках шэрых гусі
І гэтак ж чалавек.

Жыві ў Беларусі,
Усмакчысь, як дробный клешч
І хай жа скажуць людзі,
Што ты ёсьць чалавек.

Жыві ў Беларусі
І помні, што жывеш,
І поўні ёю грудзі,



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Патрэба.

Патрэбу маю да жыцьця,
Пакуль яшчэ яно са мной,
Пакуль краінай забыцьця
Не запыніўся гук, зрок мой.

Патрэбу маю Вам сказаць,
Пакуль з душы маёй не моўкнуць,
Красы вясновай, вечнай зёлкаў,
Прывіды родные і мова.

Патрэбу маю, краю мой,
Каб не спазнаў чужынцаў боты,
Каб жыў ты мудрасьцю сваёй,
Без прагных лапаў дабрахвотаў.

Патрэбу маю да Радзімы,
Каб ёй надалі праз вякі



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Вось паветраны шарык знікае
У таемным блакіце нябёс.
Усе прыкметы і знакі збіраеш
У лёс.

Чалавеча, на што тыя веды,
З якіх цудау нельга стварыць?
...вось знікае шарык у небе,
Ляціць.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Мне часта з дзяцінства ўспамін выплывае:
У небе раскіданы клін жураўліны
Кругамі блукае, журботна гукае,
Згубіўшы, на поўдзень дарогу шукае.

Жураўлікам з крыкам ляту я у хату.
На ганак выходзяць тут мама і тата
І, ў неба зірнуўшы, гавораць з парога:
– Дарога да Бога
Дарога да Бога!

І смутак раптоўны наш хутка растаяў,
Слязамі скаціўся, калі мы глядзелі,
Як зноў журавы стройным клінам пасталі



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Мне набяжыць цяплынь на вочы,
Калі на памяць наляціць:
Машынка швейная стракоча,
Ў руках іголка мільгаціць.

Свайму малому чалавечку,
З мундзіра бацькавага, мне
Матуля шые палітэчка
На зайздрасць лютую зіме!

Залаташвачка мама колькі
Перашыванак сшыла мне!
Падчас матулінай іголкай
Прамень з-за воблакаў мігне…

Без тых абноў было б мне золка,
Было б зусім няўтульна мне.
Нібыта мамінай іголкай



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Олі

За ўсе скарбы на свеце
Для мяне даражэй
Заручальны пярсцёнак,
Што мяне беражэ.

А ў вачах стане цёмна –
Да святла давядзе.
Заручальны пярсцёнак –
Выручальны ў бядзе.

Знак увагі-павагі,
Згоды знак залаты
Надае мне адвагі,
Дадае дабраты.

Станаўлюся, здаецца.
Залацейшым я сам,
Прытуліўшы да сэрца
Гэты мой талісман.

Быццам голуб паштовы,
Акальцованы ім.
Дай Бог добрыя весткі