Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

Калі запелі Вам: «Асанна!»,
зусім не трэба забываць,
што нехта гэтым часам спраўна
крыж пачынае майстраваць.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Добрай справай падаецца нам - спяшацца,
Свет змяняць і падбухторваць іншых так.
Мы забыліся са шчырасцю ўсміхацца,
Быць героем амаль кожны з нас мастак.

Адпачынак суадносім часта з працай,
Асуджаем тых, хто вельмі доўга спіць,
А не думае пра тое, як планеце
Ўсю даніну найхутчэй бы аплаціць.

Мой сусед павінен мне, а я суседу -
Кажа той, хто на свой карак узваліў



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ты мне напішы. Ліст, няхай і нядоўгі,
Але каб яго патрымаўшы ў руках,
Я ўсё зразумела, і нашы трывогі
Знікалі так хутка, як дзьмухаўца пах.

Ты ўспомні мяне сярод думак вясновых,
Сярод ажываючай зноў цеплыні,
Калі абуджаючы подых прыроды
Нас рухае з марай па жыцці ісці.

Шапні мне на вуха аб нечым прыгожым,
Каб мары мае на вачах расквілі,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мне вось адно не зразумела,
Чаму ты плачаш, беларус?
Айчыну маеш, розум, цела,
Магчымасць выбраць свой хаўрус,
Зямлю бацькоўскую, матулю...
Не тое маеш, што хацеў?
Дык слоў да сэрца не прытуліш.
Што сам зрабіў, тое займеў.
І не хлусі, што вінаваты
Не ты, а хтосьці іншы у тым…
Ты - гаспадар для свае хаты,
А не суседзі ці браты.

Бо плач і крык - для слабакоў,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Над зялёнатраўем лета
вісіць маё адлюстраванне,
пераліваючыся тонкімі бакамі
мыльнай бурбалкі.

Але, здаецца, дарма
я цешыўся табой,
бо зусім не заўважыў,
што ты з нецярпеннем чакаеш,
як лопне мыльная бурбалка.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мне хацелася быць поруч з табой.
Салавей палка рваўся з клеткі.
А смык першай скрыпкі жадаў
стаць тонкім кійком
у руках дырыжора.



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Хата пазнала мяне, сціпла рыпнуўшы ганкам,
З-пад шырокай страхі цмокнула ў нос скразняком,
Калыхнула павольна бялюткай фіранкай
І кранула патыліцу моцным, крывым вушаком.

Штосьці сказаць мне было, сеўшы ў смуце на лаву:
Дзе я быў, што рабіў? Долю знайшоў. Ці сваю?
Што кранае мяне? Як там маюцца справы?
І пра што, часам, звонка і важка з імпэтам пяю?



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Куды ідзеш ты?"
Куды ідзеш ты чалавек
І што нясеш ты за плячыма
Свой дом аставіўшы на век
І дзе цяпер твая радзіма?
На суд нябесны і няхай
Мяне там судзяць па закону
Не вінаваты-будзе рай
Інакш, пякельня стане домам
Нясу ў заплечніку туды
Што я зрабіў на гэтым свеце
Няма бязгрэшных,вы паверце
І я прызнаюсь,не святы



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

"Адзіноцтва"
Два радочкі хат старэнькіх
Непакошана трава
Агарод і двор маленькі
Каля плота крапіва
Шумнай вуліцы вясковай
Што раней была,няма
І сядзіць цяпер ля хаты
Бабка старая адна
Твар,нібыта тая кніжка
Па маршчынках пачытай
Гора ей хапіла з лішкам
І жыцьце было не рай
Можа гэта чыя маці,
Можа есць у яе радня?



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Айчына, Радзіма…
Слоў гэтых сугучча
На сьмецьце не кінеш,
З душы не пазбудеш…

Яно ўсмакталась
У калыскі ад маці,
Ад бацькі аддалась
Жыцьцё працаваці

І бабінай хаты
Амшэласьцю цьмянай
Мяне зноў клікае
З часоў немаўлячых.
-11.10.18.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Мы Жыткаўшчыну будзем
У песнях праслаўляць.
З птушынага палёту
Абшары аглядаць.
Тут край азёр, затокаў
І Прыпяці - ракі,
Яе малых прытокаў–
Науці і Сцвігі.
На Прыпяцкім Палессі
Раздолле і прастор.
На лузе, на ўзлессі
Птушыны пеўчы хор.
У голасе салоўкі
Гучыць любоўны трэк.
У пошуках сяброўкі
Пазыўнае «літ-чэк».
Пярэстай качкі голас
“га-гаг, га-гаг “у кустах,
Бы лопнуў двойчы полаз



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Хатка што ля дарогі
Ты у сэрцы са мной
Свецяць вокны зімою
Свецяць ранняй парой.

Там матуля чакае
Сваіх дзетак дамоў.
І слязу выцірае
Каб не ўбачыў ніхто.

Плача , сэрца у маці
Горка плача душа.
Разляцелісь па свеце
Быццам птушкі з гнязда.

Хатка што ля дарогі
Многа бачыш ты сноў
Як вяртаюца дзеці
Як гудзіць усё вакол.

Як цвіце зноў чаромха
Як нявеста у садзе .



Яшчэ не ацэнена

Хто першым пабачыў каханне?
Хто першым ступіў першы крок?
Шчымлівых пачуццяў паўстанне
Хто ў сэрцы адчуць першым змог?

Чый першы пранізлівы позірк
Душою душу ацаніў?
Хто сціплую, сумную прозу
На чулыя вершы змяніў?

Хто першым паверыў сумненням?
Хто першым ваганні адчуў
І ў памяць аб першым імгненні
Паспешліва свечку задзьмуў?

Паныла, самотна блукаю
І кожнай п’янлівай вясной –



Яшчэ не ацэнена

Сябры! Можа хто можа дапамагчы кнігамі вясковай бібліятэцы, якая панесла страты ад пажару. Калі хто захоча дапамагчы, даслаць кнігі можна па адрасу:
247040 Гомельская вобласть, Гомельскі р-н, в. Клімаўка, вул.Центральная д.3Б. Клімаўская сельская бібліятэка.

ПРАБАЧЦЕ, ШТО НЕ ВЕРШ.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Агонь кахання можа
Ад іскры ўспыхнуць Божай.
Аднак часцей бывае:
Яго мы здабываем,

Яскравы, добры, чысты
Агонь без дыму ў вочы,
Ад шчырасці іскрысты,
Найбольш узнёслы ў ночы.

І днём з агнём хутчэй мы
Глыбейшы сэнс знаходзім,
З паходняй той лягчэй мы
Да ісціны падходзім.

…З агнём кахання часам
Гуляем небяспечна.
Гульня кахання часта
Каштуе зорных свечак…

І мы ў сабе здабудзем



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бог пачуў – і чуе родны краю:
Дудка беларуская так грае!
Россыпамі сонечнага рання
Гэта гранне –
Быць людзьмі старанне.

Ды парой агорне смутак нейкі:
Грання беларускае жалейкі
Дзіўных гукаў-зыкаў зёлкі-лекі
Ці памогуць – хто душой калекі?

Каб без мовы наскай не сканалі,
Каб жыццё з радзімай ладкавалі,
Пад чужую дудку не скакалі,
Пад сваю жалейку смуткавалі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе ты, лета?
За гарою –
У акно глядзіць сумёт.
А цягучае чаканне,
Як вядома ўсім, –
Не мёд.

Пчолы ж рупнасці матулі,
Разганяючы нуду,
Як натруджаныя рукі,
Задаволена гудуць.

Засцяліць
І ў нас таксама
Шэры будзень
Будзе чым.
Ў такт прытупваючы,
Мама
Заспявала,
Прадучы.

Калаўротам,
Карагодам
Кружаць мроі ў галаве.
У вачах маіх
Кудзеля
Хатнім воблакам
Плыве…



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Успомні маленькім сябе
На руках
У маці і ў бацькі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Успомні падлеткам сябе
На руках
У дрэва і ў рэчкі –
Вазьмі сябе ў рукі!

Дзіцятка малое
На рукі вазьмі,
Яму усміхніся –
Вазьмі сябе ў рукі!

Свяшчэннай зямліцы
Ў далоні вазьмі
З магіл сваіх блізкіх –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб вынесці мукі
І выйсце знайсці,
І радасць – нарэшце –
Вазьмі сябе ў рукі!

Каб потым і ўнукі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ці, можа, здалося,
Што зваў мяне хтосьці?
Агледзеўся:
Восень
Старая –
У госці.

Здалёку вітае,
Махае, ківае
I слёз не хавае
Вяшчунка сівая.

Хоць восень старая,
Душой не глухая:
Мяне дакарае,
Глыбока ўздыхае,

Што ўжо на радзіме
Я быў даўнавата,
Што мама і хата
Глядзяць вінавата,

Чакаюць:
Павінны
Шляхі-пуцявіны
Прывесці мяне
Да сваёй пупавіны.

Журбой спавівае,
Ціхутка спявае,
Мне восень



Яшчэ не ацэнена

Чым сумны, радасны не меней,
Ад’ехаў ты ў вялікі свет.
Як адганяючы сумненне,
Рукой махала мама ўслед.

“Знаўшоў не болей ты, чым страціў” –
Сумленне голас падае, –
“Часцей ты стукаўся да маці,
Як быў пад сэрцам у яе”.

Што да парога дарагога
Цябе дарога прывядзе,
Матуля, як цябе малога,
Надзею туліць да грудзей.

Ад слёз парою не ўтрымацца, –
Журба ў табе гняздзечка ўе:



Яшчэ не ацэнена

Калісьці зеляней была трава,
Блакітней неба і лагодней сонца.
Тут беларусам памагаў трываць
Сам Райніс – наш дарадчык, абаронца.

Ці, можа, што з дзяцінсіва тут пры ўсім –
І песня беларуская запала.
Ці, мабыць, што аб тым яго прасіў,
Наведаўшыся ў Латвію, Купала?

Каб тут сабой самімі быць маглі,
Каб тут сваёй не выракліся мовы,
Каб школы й беларускія былі, –
У Сейме Райніс сцяг трымаў прамовы.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

У небе далёкім лятак адзінокі
І ты, нібы ён, ляціш за аблокі,
Бяскрылы, самотны,
Сапраўдны, як восень,
Няісны як сонца ў замглёнай вадзе,
Што бегла дажджом
Паміж дрэваў ў сухотах,
Паўз словаў згрызоты,
І поглядаў слоты…

У небе далёкім птах адзінокі
І ты, як Ікар, беспадстаўна-бязногі,
Бяскрылы, бязрукі, бязвокі – далёкі
Сам ад сябе, быццам рыба ў вадзе,
Што з хмараў на плоць ападае самотай,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Не абяцаюць вырая гады
І тых, хто нас пакінуў - не вяртаюць,
Ляцяць-ляцяць, нясуць яны другіх
Да ўзьлёту новага, да новага сьвітаньня.

На вогнішчы былым сьлядоў няма
І немата спавіла шматгалосьсе
Тых, хто жыцьцю пазыкі ўсе аддаў,
Як полю зерне аддае калосьсе.

Не абяцаюць вырая гады
І тых, хто нас пакінуў - не вяртаюць,
Ляцяць яны ад клопатаў зямных
І клопаты зямныя сустракаюць.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Шчыры дзякуй, табе, за маё адзіноцтва,
За надзеі, якія мяне збераглі,
Недаказанасць слоў і няздзейснасць прароцтваў,
За віхуру на сэрцы ў гарачыя дні.

Шчыры дзякуй, табе, за сапраўднасць імгненняў,
За пакінуты ў думках пранізлівы след,
За гуллівай вясны маладое кіпенне,
За жыццё, ад якога душой не аслеп.

Шчыры дзякуй, табе, за сямейнае шчасце,
Хоць дарыла не мне ты пяшчоту сваю.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гожа сонца грае –
Божа памагае.
Ды маўчыць салоўка
Ў развяснелым гаі.

Што маўчыш, салоўка,
Зесіўшы галоўку?
Што у салавейкі
Слёзанькі на вейках?

Ці не ты нядаўна
Так самааддана
Песняй заліваўся?!

Сёння ж так азваўся:

– Як я ні стараўся,
Як я ні маліўся –
Заўтра гай мой зваляць! –

І слязьмі заліўся...



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Быццам гэты першы снег
З сорак першага –
балесным
Небатканым палатном
Светлай памяці нябеснай,
Светлай памяці зямной
Тых, хто ўжо распростваў крылы
З выпускнога
узляцець,
Ды вайна рукой накрыла...

І апошні іх званок
З лугу школьнага
ўрачысты
Сёння вырас для мяне
У вялікі звон вячысты!

Ён – аб тым,
Што многім ім,
Адышоўшым у ніколі,
Снегу першага



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Прыляціць вясной сарока –
Навіну з хваста страсе,
Што ўжо бусел недалёка,
Што дзіцятка вам нясе.

І зязюля напрарочыць
І яму багата год,
І варона не сурочыць,
Не абкаркае яго.

Шчабятаць ён будзе міла,
Ў снах лятаючы, расці,
Толькі б мужны голуб міру
Белы свет не апусціў…

І яму яго салоўка
Заспявае на страсе!

Прыляціць вясной сарока –
Навіну з хваста страсе…



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Сюды сышліся ўсе мае кругі:
Акруга гэта – круг жыцця другі.
Мая буслянка – першы круг жыцця.
Я тут шчаслівы сёння, як дзіця.

На Звеставанне на радзіму я
Вярнуўся буслам на кругі свая.
Вярнуўся з весткай, што крылаты лёс
І мне дзіцятка-бусліка прынёс.

Я тут гляджу ў нябёсы, як малы,
Дзе кружацца знаёмыя буслы.
Яны таксама радасна мяне
Вітаюць зноў у роднай старане.

На Звеставанне на радзіму я



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Высакародны лес,
Лёгка з табой сустрэцца,
Ад цеплыні тваёй
Шчырай душы
Сагрэцца.

Глыбакадумны лес,
Добрую памяць маеш:
У глыбіні сваёй
Чулай душы
Трымаеш

Голас дзіцячы мой,
Што да сяброў галёкаў,
I галасы дзядоў,
Продкаў маіх далёкіх...

Дзякуй, вялікі лес,
Што памагаеш столькім,
Цяжка падчас,
але
Ты застаешся стойкім.

Помнім, заступнік наш,
Як ратаваў ты многіх...
Кланяемся табе,



Яшчэ не ацэнена

Клён усплёснуў лісцем:
Як жа гэтак выйшла?
Як жа гэта вішня
Раптам з саду выйшла?

Выйшла вішня з саду.
Клён увішна ззаду.
Счырванела вішня:
«Ты ўжо трэці лішні!..»

Клён усплёснуў лісцем:
Як жа гэтак выйшла?
Як жа гэта вішня
Рана замуж выйшла?!

Вішня-чараўніца,
Перастань мне сніцца!
З кім жа ж мне жаніцца?
Ці з бярозай ніцай?

Клён усплёснуў лісцем:
Сведкаю Ўсявышні:
I мяне ж калісці



Яшчэ не ацэнена

Ты звернеш завалы –
З дарогі не звернеш,
Бо верыш:
Імя сваё добрае
Вернеш.

Ў імя знакамітых –
Бязвінна забітых,
Ў імя безымянных –
Ва ўпор расстраляных.

Ў імя свайго бацькі,
Ў імя свайго сына
Твой дух не пакіне
Цябе злой часінай.

Інакш бы даўно
І душа адляцела,
Часовы прытулак
Пакінуўшы, –
Цела.

Імя сваё –
Чэснае слова –
Падымеш –
Ад бруду паклёпнага
Потам адмыеш.

І хросная маці твая –



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Запыталася хата:
– Што так доўга не быў,
Што ты маме і тату
Пакланіцца забыў?!

Не знайшоўся з адказам
На пытанне у лоб,
Ды з маленства адразу
У вачах усплыло:

Я стаю на парозе,
Абхапіўшы вушак:
– Мама, глянь, ці падрос я? –
Зазвінела ў вушах!..

Запыталася хата:
– Што так доўга не быў,
Што ўваходзячы,
раптам
Гуз на лобе набіў?!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

"На праполцы"
Хто жыў у весцы,добра знае
Што працы там заўжды хапае
Зямля,нібыта немаўлятка
Ей трэба ласка і дагляд
Як палянуешся ты братка
І сам тады не будзеш рад
Упусьціш час і пад травою
Не знойдзеш,што садзіў парою
Вакол асот і малачай
Загоняць кожнага ў адчай
Не трэба нам і лайдакі
Каб прапалолі буракі



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Пакуль жывецца - жыві!
не пытайся ў бога аб смерці.
Не трымай хуткі бег крыві,
бо не можаш лёс свой заперці.

І паветра глытай і пі,
быццам гэта подых апошні.
Ты не бойся, а проста жыві -
зачарпнуўшы жыццё ў прыгоршні...

15.09.2018



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Я верыў, забыўся, памёр,
цяпер мяне няма на свеце.
І зашумеў над хатай бор,
і ўсё на свеце гэтым смецце.

Мяне ахутаў пыл зямны,
бо ўсё пыл - ты, і я, і мы...
І зноў па нам звіняць званы...
Больш слоў няма, і я нямы.



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Калыша вецер зыбку ночы,
Гайдае невалячкай свет.
Ляжу, шырока расплюшчыў вочы,
А свет пакінуў мне зорны след.

Калыша месяц рэха зорак.
Пад коўдрай сцішыўся сусвет.
Ляжу нямогла, а зорны золак
Мне пакідае свой запавет.

Калыша маці ўтульна зыбку:
“Табе, мой Ладзю, – бацькоўскі спеў”.
Ляжу і слухаю, нібы скрыпку:
Не нарадзіўся, а паляцеў.

І мне падаецца жыццё маё раем



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Каб Залюстэр'е не сагнула
аб глебу "промнікі" твае,
не засмучай сябе мінулым —
яно ўжо больш не існуе.

І баязлівым "А што будзе?"
не зааблочвай небасхіл.
Жыві цяпер, на радасць людзям,
твары дабро, па меры сіл.

Нясі святло па лёсу гонях —
агмень любові-мілаты.
І дзякуй Бога за "сягоння"
і тых, каму патрэбны ты.

29.09.2018



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Як усцешна ў палях --
Воля, сонца і вецер!
Хлебны колас у вачах,
Васільковы букецік.
А кругом небакрай
Сінню шыр абдымае,
І рамонкавы гай,
Беллю дол аблівае.
Тут паветра звініць,
І раздолле гукае…
Як жа мне не любіць
Прастор роднага краю?!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская
12.09.2018



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Абудзіўся бярозавы гай,
Сонца промні ў лістоце цярусіць,
Ветрык шэпча: ”Грыбочак, уставай!”,--
У дарожку пара табе рушыць…
Засмяецца шчасліўчык: “Знайшоў,
Прыгажун-баравік! Асалода!”
Нездарма ж я так рана прыйшоў,
Адарыла так шчодра прырода!
Колькі шчасця ў восеньскім дні!
У блуканні зігзагамі сцежак,
Адчуваць што ты з лесам зрадні,
А ўдача ад Бога залежыць…
Я малюсе прыродзе заўжды:



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Эх, бары, вы бары:
Кажух з белых імхоў,
Із галінак – шатры,
І агонь верасоў!
Паліць восень тугу
Па нязбыўшыхся снах…
У юнацтва бягу
Па забытых слядах.
Эх,бары, вы бары!
Сню я вас па начах…
Залатая пара –
Ў зялёных вачах!
© Copyrіght: Ганна Якубоўская



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Не за медаль пішу, не за лісты!
Пішу тады, калі душа у жалі,
Што адцвітаюць белыя сады,
Ці прыгажосць зямелькі роднай зжалі.

Пішу задарам, кажуць ў нас «за так»,
Як пішуць адчуванні сэрцы ў скрусе,
Калі звініць пусты ад ветру гляк,
А поўны, бо цяжкі, маўчаці мусіць.

І не тады пішу, калі хачу,
А вось тады, калі захоча Неба,
Каб адагнаць ад зерня саранчу



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

(вёсцы Залацеева, што на Зэльвеншчыне)

Да родных берагоў свае Радзімы
Плыву я праз усё сваё жыццё -
Да ліпы ля калодзежу, каліны,
Што бацька пасадзіў, як адкрыццё.

Да барвінкоў у гародчыку, да мяты,
Да гушчару з півоняў, касачоў,
Да жоўтай, у абдымках кветак, хаты,
Што так заўжды хвалююць маю кроў.

Да плоту, што ў святло пафарбаваны,
Вясновым дзьмухаўцом жаўціць здалёк.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

"Ціха восень дагарае.."
Тонкай ніцьцю белых кросен
Заплятае дрэвы восень
Чырванеюць журавіны
Сокам пырскае каліна
Восень з фарбаю гуляе
З пазалотай ліст губляе
Ветрам лісцік абарвецца
Уніз да долу панясецца
Усе далей ад маці-дрэва
Не пачуе птушак спевы
Упадзе,згніе,загіне
Назаўседы свет пакіне
Так заведзена з прадвеку



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

"Мне шкада"
Мне шкада,калі дзень пралятае
Не запомніш,такім быў пустым
І лісток каляндарны згарае
Подых ветра развее дым
Не падкажа нічога і дата
Як і сон,раніцою забыты
Як пустая на водшыбе хата
Без людзей, дзьверы,вокны закрыты
Не ўвойдзеш туды,не паглядзіш
І не возьмеш у рукі рэч
Нібы дрэва якое не садзіш
Глянеш-пуста і пойдзеш прэч



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Паўднёвае сонца Касандры не грэе болей цябе.
Ты цяпер пад тутэйшымі промнямі.
Халкідыкі прайшлі праз цябе як дзіда асалоды
Наросхрыст пакінуўшы душу там.
Эгейскае мора засталося кропляй памяці на
Целе, загарэлым, счырванелым, бы
Масянжовыя рукі дрэваў пад Мінскам,
Што таньчаць для цябе стрыптыз трыптыхам восені.
Там – за 30, тут – пад 10.
Там Метэоры-горы, тут – Салігорскія ўзвышшы.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Прытулак для аслеплага

Алмаз – цыркач таленавіты,
арабскі белы конь – аслеп.
Больш на арэну не заві ты.
Артысцкі больш не есці хлеб.

Каня, якому зрок не вернуць,
у Дворышча перавязі!
На мяса не здалі – на ферму.
Гуманна абышліся з ім.

З канём прывезлі фотаздымкі,
дзе на арэне той яшчэ
і дзе ў яго гараць разынкі –
яшчэ відушчыя – вачэй…

Два воплескі – і на прагулку.
Паскубвае Алмаз траву…



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Пляжныя прыпеўкі

Пляшку да пяску нясіце!
Да вады нясі яе!
Бераг з возерам для смецця –
урна жоўта-сіняя!
***
Пляшачак пананасіўшы,
дно зрабілі звалкаю –
шкло купальшчыкаў казыча
пад вадой русалкаю.
***
Хочацца адсюль, дзе мелка,
веславаць рукамі нам…
Цягне пад ваду гарэлка
нас нябачным каменем.
***
Водарасцевыя сеткі
за буйком раскінулі.
За яго заплыўшы, дзеткі
ледзьве не загінулі.
***



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дварышчанскія прыпеўкі

Годзікаў з шасці гарцую
на кані актыўна я:
школа ў Дворышчы працуе
конная-спартыўная.
***
Каб вяліся жарабяткі –
будучыя летуны, –
жарабкі і каняматкі
ёсць на ферме “Эйтуны”.
***
Паліліся поту рэчкі
з жарабкоў успененых.
Да сядла і да вуздэчкі
прывучай тракененскіх!
***
Вам па шляху па якому,
коні з Дворышча, ісці?
Мы з шасці ідзём у школу.
Коні ў спорт ідуць з шасці.
***



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Буся
Чорны бусел – дзікая птушка, якае жыве пераважна ў глухіх лясах. Рэдка чорны бусел селіцца каля людзей, а каб ён сам прыйшоў да чалавека – такога амаль не заўважалася. Адзін з такіх рэдкіх выпадкаў быў зафіксаваны ў 2010 годзе ў аграгарадку Ваверка Лідскага раёна, пра што пісала “Лідская газета”.
Дождж над Ваверкаю густа
ўночы ліў. А ўранку
гаспадар заўважыў бусла
чорнага ля брамкі.



Яшчэ не ацэнена

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мароз, каляды, вечар, зоркі –
Так студзень апраўдаў імя.
Наперадзе ані агня,
І кіламетраў сем да вёскі.

Бярэ святочны калатун,
Трасца хапае ўсё мацней,
І крокі сталі карацей…
Глядзіш наперад, як дзікун.

Пусціце, людзі, на начлег,
Хоць на хвілінку адчыніце.
Ў святую ноч не дасць Збавіцель
Ажыццявіць злачынцу грэх.

Але на грукат – цішыня…
Святло адразу ж загасае –
Ніхто ні кроплі не жадае



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Калі марнею ад нягод
і сэрцу цесна,
Я успамінаю радавод
і продкаў песні

Яны ідуць за годам год
З мячом і з плугам.
О мой нязводны род,
Ён моцны духам.

Імёны памяць берагла.
Вяла праз церні,
Каб я не сеяў зла
А толькі-зерне.

Да іх іду, я зноў і зноў,
ім веру свята,
Таму й вяду сваіх сыноў
Да іх на раду.
Чытаць цалкам: http://www.vershy.ru/content/prodkі-0#comment-13403



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Скразіць адзінота балючым матывам,
Мелодыю нот гэтых знаю даўно.
Ты быў для мяне самым лепшым парывам
Да шчасця... з падзеннем на дно.
Ты быў для мяне, як духмяны, вясновы,
Суботні і сонечны дзень у гаі.
Як вецер лясны і як водар сасновы.
Застанься ж
такім
назаўжды.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Шчырымі словамі сэрца раскрыю,
Хочацца выказаць усё, што магу.
Сёння цябе абдымала за шыю.
Сёння тваю цалавала шчаку.
Вуснамі ў вусны... за рукі трымала...
Ці адчуваў ты, якое цяпло?
Колькі разоў я цябе сустракала!
Колькі разоў развітанне было...
Шмат чаго мае ў жыцці свае межы,
Кропку, канец, завяршэнне і ... ўсё.
Толькі я веру душой па-ранейшаму
У нашае шчасце і ў наша жыццё!



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Кожнаму сваё, а мне - тваё:
Сэрца, словы, вусны, вочы, плечы.
І каханне, як паветра, вечнае,
І штодзённае тваё жыццё.
Кожны робіць выбар для сябе.
Абірае ўздымы, сцежкі, спускі...
Я хачу, каб рукі БЕЛАРУСКІЯ
Абдымалі горача мяне!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Рызыкні аднойчы, адступі.
Сілу волі з межамі не звязвай.
І лядовы айсберг растапі,
І вузлы на сэрца не навязвай.
Адагрэй далонямі хутчэй
Усё, што без пяшчоты зледзянела.
"Я сумую без тваіх вачэй," -
Пры сустрэчы нагадаць хацела.
Развітайся з крыўдамі за раз,
Каб спыніць іх дзейнасць назаўсёды,
І пабачыш, колькі шчасця ў нас,
Закаханых, радасных, шалёных...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

"Пройдзе да лета тваё каханне," -
Так неаднойчы казаў і верыў.
Ты памыліўся ў сваіх чаканнях.
Шкада, што не меў даверу.

Ведала пэўна, бесперашкодна
Стане чароўным любое лета.
Ты на сустрэчы заўсёды згодны -
Удзячна табе за гэта.

Восень да сэрца прыйшла тужліва,
Думак прынесла з сабой нямала:
Некалі восень з табой злучыла
І некалі раз'яднала.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Вераснёвыя цёплыя буднія дні
Прыняслі не жыццё, а самоту і боль.
І цяжку́ю для сэрца разлуку з табой...
Мне на плечы яны, як каменне, ляглі.
З развітаннем, з растаннем ізноў па шляху
Мне да шчасця ўвосень складана ісці,
Праз магутныя страты і згубы прайсці.
Я адчайна трымаю цябе за руку...
Пажадаю табе перамогі ва ўсім!
Я ў баях за каханне няўдалы баец.
Немагчыма прыняць непазбежны канец...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Развітацца як, калі любоў?
Разрываюць неяк людзі сувязь...
І жывуць і сэрцам не сумуюць,
Абыходзяцца зусім без слоў.

Развітацца як, калі з усіх
Толькі ён адзін заўжды адзіны?
Я акно завешваю гардзінай,
Каб застацца з сумам удваіх.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Горад і веска"
Добра ў полі.Пахнуць травы.
А прастор які,а шыр!
А тут праца,а тут справы
Зацягнулі быццам вір
Зранку шклянку кавы выпьеш
На гадзіннік паглядзіш
Не ідзеш,а на прыпынак
Як ашпараны ляціш
У весцы час цячэ павольна
Бачна ціхую раку
І табе там так раздольна
Як у моры мараку
Побач лес шуміць таемна



Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)

Я кіну жменькі літар на паперу,
Cкладу арнамент з простых слоў,
Уплету чырвонай стужкай думку,
Удыхну сваіх пачуццяў моц.



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Зараначка яснюткая мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная, кiм так шчаслiвы я,
што мне i ў будане — нiбыта раi!

Ты — сонейка бясхмарнае маё.
Так, пэўна, бачыць дзiцятка матулю.
Цi "лыцар" улюблёны — хлапчанё —
дзяўчынку, чый "абраз"да сэрца тулiць.

I я — нiбы захоплены юнак —
выглядваю твае азёры-вочы
i ўсмешку — ў сотнi промнiкаў маяк,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Студзёнай вее прахалодай
Зімовы вецер у вочы.
І сэрца поўніцца трывогай
Бясконцай, чорнай ноччу.

У вокны ветка дуба б'ецца
І шоргат чуецца гучней.
У грудзі ліпкі жах уп'ецца -
Жартуе злыдзень чарадзей.

На небе замігціць зарніца
І певень песню праспяе,
Я цяжкім сном змагу забыцца
І знікнуць прывіды ў імгле.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Жыцьцё-шапіто.

Гэтка дробязь, жыцьцё ты маё!
Цырк на дроце і сьмех шапіто,
Нараджэньні і морака здані,
Смага, сьпёк і каханьня кананьне…

Ні пазыка, ні плата ад грошай
Яму літасных год не падоўжаць,
Залатаўшы, на воўчы каўнер,
Насі гэткім жыцьцё кожны дзень,

Нос ім крый, хавай ногі ў бахілы,
Ды гадам, што пазьніклі ў нішто,
Прашапчы, пакуль маюцца сілы:



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Вячэра.

Вячэра не ўдалась,
Бо бульба, як вата,
Хоць смажыў на сале,
Але ж, гаркавата,

На год неўрадлівы
Шмат працы паклаў я,
Але садавіны
Ўзяў небагата,

Бо год неўрадлівы
На цыбулю і моркву,
Бо чарвяк стачыў сьлівы,
А бульба пасохла.

Жыцьцё непавінна,
Бо доля такая:
Без сваёй садавіны
Чужую спазнаеш.
-01.09.18.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Восы.

Зьбіраюцца восы па закутах на восень,
У шчылінах пад тынкам зімаваць да вясны,
Зьбіраюцца гуртам і, у самоце адзінкі,
Сустракаць у здранцьвеньні подых кожнай зімы

І не сьняцца там восам лесу гонкія сосны,
Сьвет у розных дзівосах не патрэбен ім там,
Як і той самнамбул, што свой сон нетрывожны
На ахвяру аддаў нешматлікім радкам.
-01.09.18.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

"Прыходзіць восені пара.."
Нахлыне хваляю туга
А я не веру
Што не пачую голас твой
Не рыпнуць дзьверы
Заплача жалабна струна
І абарвецца
Крычу ў начную цішыню
Не адзавецца
Вясною кветка расцвіце
Ты не пабачыш
А што было,даўно прайшло
Не перайначыш
Сінее неба нада мной
І сонца свеціць
Расце бярозка пад акном



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Мабыць, прайшло меней паўвека,
Ды адзічэў бацькоўскій сад,
Якій забыў рук чалавечых
Руплівый клопат і дагляд.

Прывід зьдзічэлы дух маркоціць,
Нібы жыцьцю ўсяму прысуд,
Напрэч пражытае адносіць
За невяртальную мяжу

І, заблукаўшы лясным рэхам,
Праз паднябесный зоркапад,
Як у лісьце сьпелыя арэхі,
Гады аджытыя ляцяць…
-30.08.18.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Пасталееш, пастарэеш…
Дробязь вы, гады мае!
Ля аклункаў безнадзейных
Ужо сябе не пазнаеш.

Прысак баў былых юначых
Зьнік у шалупках бульбяных,
Енкам зыйдзешся шчанячым -
Ды не быць ужо маладым!
-27.08.18.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Забыў я родныя мясьціны,
Людзей забыў, назову іх,
Засталась кропляй Бацькаўшчыны
Пачуцьце вымавіць услых;

Мабыць, нядужае каханьне,
Шмыгне з душы, нібыта мыш,
Без сьлёз, без болю разьвітаньня,
Ад, птахай, стомленай душы,

Мабыць, яно і не каханьне,
Калі змог час яго здрабніць,
Але ж, звон бомкнуў разьвітальный -
І рэшту сіл забраў маіх.
-11.08.18.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Над чым душа мая квахтала,
Што да набытку бераглось -
Адлігай зьнікла за сьнягамі,
З аблогі доўгай уцякло

І непатрэбна на вяртаньне
Пару прайшоўшую клікаць -
Імчыцца нашае зьмярканьне,
А ўсьлед, камусь, сьвітальный час.
-10.08.18.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Разьлятаюцца дзеці,
Свае гнёзды ўюць,
Свае мэты, надзеі,
Жыцьця долю сваю,

Разьлятаюцца дзеці,
Праз жальбу і тугу,
На тваё ўлоньне, сьвеце,
Іх люляць аддаю,

Разьлятаюцца дзеці
Каб драбніць і яднаць
Гэты сьвет непадзельны,
Несупынны, як час.
-08.08.18.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адстаў і зрокся я Айчыны…
Да болек, спраў, надзей яе,
Нібыта браму зачынілі
І крылы зрэзалі мае…

Так адганяюць прэч чужынцаў,
Не адчыняючы дзьвярэй,
Так крылы рэжуць на злачынцы,
Які рабуе і крадзе.

Дарэмны сорам, прыкрасьць - пуга,
Яна лупцуе і пячэ,
Душа, як злосны валацуга,
Млее, баліць - ды не ўцячэш.
-02.08.18.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Божа ж мой! Гады як адлятаюць!
Іх п’е, мабыць, той прагны чарадзей,
Які ніколі досыці не знае,
Які не адстае ад часу і людзей.

Божа ж мой! Да часу я ў даверы,
Што ён гады не ўсе мае зьлічыў,
Але ўжо пасталелі дзеці,
Да ўзьлёту крыльле ладзяць унукі.

Божа ж мой! Вялікадні адходзяць,
Іх нельга ні суняць, ні прыпыніць,
Нясе іх час грымотным крыгаломам
У вір, у бездань, у нябыт.
-01.08.18.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Праз трыццаць год сябе жыцьцё мяняе:
Найноўшае ірвецца напярод,
А старае - імхамі зарастае,
Хаваецца ў аеры ды чарот.

Хаваецца… яго калі клікаеш,
У адказ лісьцём засохлым шапаціць
І каля тых, хто за жыцьцём і намі,
Варушыцца ў аерным карані.
-30.07.18.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Праз трыццаць год сябе жыцьцё мяняе:
Найноўшае ірвецца напярод,
А старае - імхамі зарастае,
Хаваецца ў аеры ды чарот.

Хаваецца… яго калі клікаеш,
У адказ лісьцём засохлым шапаціць
І каля тых, хто за жыцьцём і намі,
Варушыцца ў аерным карані.
-30.07.18.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

З вечара збяруся парыбачыць,
Падрыхтую спінінг і вуду,
У выходны свой з самааддачай
На прыродзе час я правяду.

Ад прыпынку да вады – сцяжынка
Праз густы, цяністы беразняк.
Тут на воблер з хвосцікам – пушынкай
Можа возьме жэрах ці шчупак.

Адлятае з ветрыкам самота,
Сапсаваць няможна добры клёў.
Ля ўзбярэжжа ў гушчары чарота
Чуйна стала зграйка карасёў.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Сення Жнівень у мокрым лесе
Ніба з неба ногі звесіў
І праменні зоркі Сонца
Раюць лету быць бясконца
Але як ні раіць Сонца
Нельга лету быць бясконца
Неўзабаве Жнівень сыйдзе
Восень к нам на ганак прыйдзе
Прынясе кашэль з грыбамі
Каб не лязгалі зубамі
З мёдам яблыкавы спас
Ен таксама цеша нас
Жнівень - смачны месяц у годзе
Яго любяць усе у прыродзе



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Не так даўно і я не быў стары
І ты была прыгожай маладзіцай,
Ды ўсё ніжэй згінаюць нас вятры:
Стапталіся, даволі маладзіцца.
У жураўліным кліне ўжо здаля
Я бачу месца наша ў паднябессі.
Каб толькі ж разам, бо як першым - я,
То з кім ты без мяне тут застанешся?



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Задняпроўе, Курган, Льнуха, Раніца.
Рабацягі, паэты і п'яніцы,
Стадыёны ды зоны з бальніцамі.
Людзі вольныя, зэкі, міліцыя,
Ні трамваяў, ні тралейбусаў, ні метро,
Але шлях тысячагоддзяў па рацэ Дняпро,
Тут чыгуначны вузел,
Скрыжаванне шляхоў,
Памяць і беспамяцтва,
Слёзы і кроў.

Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша.

Колькі тут усяго паразбурана,



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

На месцы Аршанскае бітвы — ралля…
Забруджана рэчка Крапіўна, дзе вораг тануў.
Па берагу рэчкі — дачы мясцовых зямлян.
Аб бойні тае з іх ніхто і ніколі ня чуў.

Забытыя рыцары тыя, што перамаглі.
Краіна зняверыла ў годнасць, магутнасць сваю.
Адзіныя чорныя птушкі на гэтай зямлі
Адзіныя песні аб вечным адзінстве пяюць:

Колькі год марылі,
Каб прыйшлі маскалі
З верай, мовай сваёй і урадам!



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

У цэнтры – парк Паскевіча-Румянцава.
Бачна з моста пешагоднага Валатава…
Навабеліца, Мельнікаў Луг, Залінія…
А вакол – лясы-палі з нуклідамі.

Пускачы, Балбесаўка, Стары Аэрадром…
Горад, дзе няма трамваеў і няма мятро,
Горад з колькасцю народу як Ерусалім…
Гэта горад Гомель. Я нарадзіўся ў ім.

Колькі тут усяго паразбурана!
Колькі знесена дурнымі віхурамі
І харошага і нягоднага –



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Вось я ў прысадзе, а хутка ў мяне экзамен.
Ветрык складае паперу па згінах тонкіх
І адпускае,
каб чэрвеньскімі лістамі
Ды жураўлямі ляцелі мае старонкі,
Кніжкі, білеты...
У сіняе паднябессе.
Хоць клапатліва трымаюць пружынкі ў папцы.

Цёпла і радасна - быццам бы словы песень
Свецяцца ў тэксце пад нумарам васямнаццаць.

Б'ецца свабода ў яшчэ не прызнаным сэнсе,



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Чытай
Верш.

Ліхтарным слупам,
Вуліцы
З прахалодай ад сцен будынкаў,
Асфальту з яго вечаровай і душнай дымкай
Чытай
Верш.

Голасам гучным, сарваным у вечных сварках,
Моўчкі, вачамі глытаючы цемру паркаў,
Хаваючы ў куртцы
Зорку, яшчэ жывую!

Чытай, калі ласка.
Ты толькі чытай, чуеш?

Крокам па кроку, без страху
І без аглядкі,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Няўтульна ў халодным доме. Пуста ў доме вялізным. Толькі…
Толькі постаць жанчыны тонкай ля расчыненага вакна.
Сярод сцен нерухома-бятонных, сярод цемры халодных комнат
Пасялілася ноччу бяссоннай жорсткая цішыня.
За вакном – валацуга-вецер лісце рве і разносіць смецце. У бясконца-прамёрзлым свеце дождж непрыпынна лье.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Мне казалі аднойчы пра бабку крывіцкага роду,
Як зварыла выдатны круты самагон,
Як спаіла гасцей, да дзвярэй прыхінула калоду
I пусціла пад стрэшку вясёлы агонь.
Занялася, завыла, што ранены звер, зашугала
Пяцісценка з прасохлых бярвён, загула –
Мітусілася карнікаў хеўра і лямантавала.
Бабка біла па вокнах, бо добрая стрэльба была!

Паўзарослыя могілкі: тут ні граніту, ні бронзы –



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Бліскавіца, роўна небыль,
Раскалола свет у прах –
Ясакар трымае неба
На малітвеных руках.

Навальніца па-над гаем
Змыла жнівень у яры.
Перад ёй запабягае
Марна ясакар стары.

Штось бракуе мне паветра,
Штось паменшала святла…
Ці ў нябыт сыходзіць лета,
Ці то сталасць адышла?

Нешта мала мне прыпару –
Надвячоркам, спакваля,
Як рыззё, звісае хмара
З распрастанага галля.

Што задзьмула, завіхрыла,



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Пахне смажанай рыбай каірскі пясок,
Уваткнуўшы ў нябёсы набухлы сасок
Піраміды Хеопса, і хворай
Залацістай акацыі лісцік засох.
Фараон (палісмен) чыркане адрасок
Рэстарана з мясцоваю флорай.

У карчме каля Сфінкса – сусветны садом,
I, калі ты заскочыў у гэты дурдом,
Прапануюць фалафель з кунжутам.
На круглявай жароўні сквірчыць маргарын.
Ты навошта шчаслівы такі, бедуін,



Сярэдняя: 3.4 (11 галасоў)

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Хто мае трывалыя нервы,
Глядзіць без усякай хандры
На тое, як рупна і мерна
Працуюць штодня трунары.

З варштата хваёвае стружкі
Звісае віты касмылёк,
I дыхае пройма з-пад юшкі,
Аднекуль з нябыта здалёк.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Як карычневы ўзрыў, па законе кантрасту
Працінаючы зелень лясную наскрозь,
Валадар-вавілонянін з целам гімнаста,
Па сцяжынцы прамчаўся пародзісты лось.

Вайдэлот асцярожны бычынага статку,
Што народжаны быў адначасна с Зямлёй,
Ён сабой выяўляў векавую загадку
Аб таемнай, надумлівай долі сваёй.

Ён баяўся машын і дарожнага шуму,
Пазбягаючы іх у гушчэчы трысця.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Я, нарэшце, скончыў гэта «Слова»!
Кліч, і плач, і рогі ў серабры,
Княскі коц з падшэўкаю пунсовай,
Енчанне параненай зары.

За ракой, што лебедзі, туманы.
Мо дачасна коней асядлаць,
Быль стварыць; не позна, не зарана
Крыж прыняць? А князю – іспалаць!

Шлях адкрыць таемны ды імглісты,
Дзе сярод змагарстваў і бясед
Вераломны кубак візантыйства
Рускай брагай пеніцца, як след.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Колькі хочаш бяжы, колькі можаш да досвітку кроч –
На задворках Еўропы стаіць азіяцкая ноч.

Тут галінамі клён адзінокі махае бядзе.
Тут запознены лебедзь замёрз у стаўковай вадзе.

Тут счаўрэла лісцё, тут пароша ляжыць на траве.
Тут над горадам сонным чужынская мова плыве.

Толькі міг пачакай – і застыне рака ў берагах.
Толькі момант стрывай – і загразнеш па горла ў снягах.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

О, гэты ўдалы і пануры,
Адзеты ў снягі і грамы!
Дрымучая дзікасць натуры,
Нязломная лютасць чумы!

Упэўнены і несуцешны
Ў сваёй непахіснай журбе.
Як печ смаляная для грэшных,
Усходзіць яго жыціе.

Распалка з хваёвага луцця
Ды іскры з гаручай жарствы.
А ён жа каснеў у аблудзе,
Расколавучыцель сівы!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Свечкі пальмавыя ў Божым
Храме, дзе зямны паклон,
Адбіваюцца падножжам
Сталагмітавых калон.
Як імкнуць яны ў надхмар’е,
Быццам дрэвы ў сасняку,
На Каложы, альбо ў Сар’і,
Ці ў Кажане-Гарадку!
Iм хавацца ў цэрквах сонных,
Павянчаных з цішынёй…
Гэта я не аб калонах,
А аб душах пад бранёй.
Мы не дошкі ў пілараме,
Не разгаты азярод:
Свечкі пальмавыя ў храме –
У сусвету пасярод.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Дадолу сонца рушылася ў бруд,
Датла спаліўшы небылі і былі,
Калі я выйшаў у дарожным пыле
На скрыжаванне гора і пакут.

Там цьмянела ліхтарнае святло,
Там тры жанчыны ўкленчана стаялі
I разам сваё шчасце адпявалі,
Якое іх да скрухі давяло.

Я мерыў іх журбу на свой капыл,
Я брыў за імі па слядах крушэння,
Я пасылаў ім знакі суцяшэння,
Я дзіўным быў і недарэчным быў.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Калі нажытага мяшок намуляў плечы,
а на нагах ужо не пыл, а кандалы,
адное выйсце: ад сябе на волю збегчы

і адрадзіцца...
да Збавіцелю хвалы.

Пракласцi рэчышчы рацэ Яго Любові
у безумоўным — не "завошта" і "чаму" —
а "незалежна" — як салоўка славасловіць —

пяе для ўсіх —
і спевам моліцца Яму.

Заместа скінутых з сябе "жабрачых клункаў"



Сярэдняя: 2 (8 галасоў)

Прошлае всё пазабыць

Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj,
То ек то заjті шэ j до j шіск!?
Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш
Чы навыць новіjшы сціхі зь.

Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок,
Ек правыць пожарных стацьці.
І вершыКом чы любОвалАся Цівка:
Оj! Прамо Есенін, глядзі!

Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь.
І ціскав яе ці цяцькы.



Сярэдняя: 2 (8 галасоў)

Прошлае всё пазабыць

Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj,
То ек то заjті шэ j до j шіск!?
Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш
Чы навыць новіjшы сціхі зь.

Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок,
Ек правыць пожарных стацьці.
І вершыКом чы любОвалАся Цівка:
Оj! Прамо Есенін, глядзі!

Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь.
І ціскав яе ці цяцькы.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Як у раманах Вірджыніі Вульф
Дзень, нібы вечнасць, паволі мінае
Б’ецца світанак з вечарам тут,
Ліпень у жнівень спякотай сцякае.

Птах абазваўся начны, смех, уздых,
Плёскат далёкі ў нератах ветру.
Воўкам-пагодкам памяць бяжыць
Нервы казыча заснулых палеткаў.

Плавіцца плоць пустацвету вачэй,
Дыміцца поўсць пустабрэху… –
На скрыжаванні няісных людзей
Датэрмінова народжаных рэхам.



Сярэдняя: 4 (21 голас)

Спей мне песню, Радзіма,
шумам белых гаёў
пра краіну маленства,
дзе я быў немаўлем,
Пра лясоў пазалоту
і пра квецень палёў
са сцюдзёнай і чыстай
васільковай расой,
Заспявай мне, Радзіма,
шумам весніх дажджоў
пра пралескі у лесе
і пра звон ручаёў,
Пра чаромх белых шаты
і пра квецень садоў,
ля замшэлай той хаты,
дзе я быў немаўлём...
30.08.2018



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Я быў калісь гусём цыбатым,
Жадаў па сьвету пабрысьці
На незнаёмыя абшары,
Да невядомых мне мясьцін,

Жадала што душа і прагла
Тым задаволена зпаўна,
Толькі ахвярай адабрана
Айчына, Матчына мая

І невядомы ўжо сьцяжынкі,
І нельга час перакуліць
Да былой Матчыны, Айчыны,
Да гадоў спаленых былых.
-28.07.18.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Зажурылася аб клёне
Вішня маладая,
Штосьці шэпча, штось гамоніць,
Штось аб ім жадае,

Апусьціла долу гольле,
Госьцем запрашае,
Шле пялёсткі зь ветрам клёну
Вішня веснавая.

Гэта доля ці нядоля,
Ці хлусьня такая,
Але ў дзеўках засталася
Вішня маладая…

Але ў дзеўках засталася
Вішня маладая…
-27.07.18.



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

(прысвячаецца маёй Радзіме - Зэльвеншчыне)
(Пробу песні ў выкананні аўтара можна паслухаць тут https://www.chitalnya.ru/work/2333508/)

Зямля бацькоў з блакітам ясным неба!
Я кожны раз вяртаюся сюды,
Дзе сустракаюць госця соллю, хлебам
І след дзяцінства бачны праз гады.

Дзе белы бусел звіў гняздо ля хаты,
А на стале з арнаментам абрус.
Дзе кожны крок успамінамі багаты,



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Не зберагчы.

Дом не будуй дзяцям пчаліный,
Яны, як птахі адляцяць
На свае гнёзды, на свой вырай,
Удалеч бацькоўскага двара…

Не зберагчы сям’ю адзінай
Мэтай яднаючай, адной!
Час разаў’е, парве, адыме,
Яе, стракатым матузком…
-26.07.18.



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Нібы белыя крылы птушкі, нібы майскага саду квецень,
Нібы дрэў вершаліны ў пушчы, валасы твае трэпле вецер…
Ізноў, як быццам ты дзесці блізка, быццам, можна крануць рукамі,
Бачу твару твайго абрысы і мінуўшчыну ў снах шукаю.

Каляровым малюнкам – неба. Твой пакойчык – ружовай плямай,
Дзе чужая, нагой пад рэбры, постаць нейкага лысага - прама.
Варушыцца агенчык свечкі. За сцяною гургоча целек.



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

У Мірскім замку цішыня, і час спыніцца быццам… Пастой, вандроўнік, не спяшайся і думак рух спыні!
І раптам убачыш постаці па нішах і байніцах, пачуеш чыесьці галасы і крокі ля сцяны.

Вось тут стаяла, мусіць быць, каралева Бона. Вунь там – ля брамы — сумаваў з мушкетам вартавы.
Па брукаванцы рушылі шляхетныя мадонны, ішлі баяры, рыцары, манахі, гандляры.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Я цудаў не шукаў, узніклі яны самі,
Бо Млечны шлях знайшоў закінуты мой двор,
І там, дзе пераход лёг белымі радкамі,
Зайздросліва міргнуў зялёны святлафор.

Гадзіннік адлічыў пакорліва імгненні,
Калі насустрач мы зрабілі першы крок.
Што надышла пара пачаткаў і сканчэнняў,
Нам месяц абвясціў у срэбны гулкі рог,

І столік у кафэ расказваў пра дзівосы,



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Беларускю мову палілі,
У Хатыні гарэла яна.
Дымам, полымем слова душылі,
Спадзяваліся, спаляць датла.

Вырывалася з пекла: “Ратуйце!”,
Бо інакш не умелі крычаць.
- Зберажыце жыццё, ушануйце!
Сцеражыцеся нас забываць!

Наша просьба да ўсіх у жалобе:
Усталюйце спакой на зямлі,
Каб ніколі ні ў якім народзе
Не палілі дзяцей у агні!



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Белая постаць у гмаху касцёла,
Мітра і посах, крыж на грудзях,
Граюць арганы, спяваюць анёлы,
Божае Цела ў старэчых руках.

Вусны прамовілі вечнае слова,
Тайна малітвы ў храме гучыць,
Кропля слязінкі падае долу,
Срэбнай расой на прастоле гарыць.

І узгадалісь пакуты ліхія,
Цёмны барак і зямля Варкуты,
Чорныя сцены, песні глухія,
Хвілі чакання, вечар святы.

Вось ужо рукі з аплаткай узняты,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Паспелі чарніцы - паспела і жыта.
Грымяць навальніцы над полем сярдзіта.
Цяжкое калоссе да долу прыпала,
Нібыта ніколі свабоды не знала.

Прамоклая ніва чакае ўмалоту,
Не хоча на жніва цярпець яна гнёту.
Ідзіце, грымоты, на землі сухія,
Рабіце налёты на землі другія.

Пашліце, нябёсы, нам яснае сонца,
Каб высахлі росы да самага донца,
Каб хлебнае поле ды пожняю стала,



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Нечаканая госця прыйшла, не спытаўшы дазволу:
без званка тэлефоннага, без папярэднiх дамоў –
уварвалася яркай маланкай у сэрца і голаў,
апалiла паглядам – і зрынула неба само.

Бы крэплёным вiном, апаiла душу неспакоем.
Затуманiла розум, агонь у пачуцці звяла,
i прымусiла стаць i ўраганам, i бурнай ракою,
i "рачулкавым" сонцам, i хваляй у пырску святла...



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ганьба.

Зганьбіць можна ўсё: і справы, і рэчы,
Душой нараджоных, рукою тваёй,
Іх нарачы трызьненьнем авечым,
Вартым на сьмецьці палохаць варон.

Зганьбіць можна ўсё. Ганьба недарэча,
Ёй усё роўна чым жыць, як жывіць,
Прагных ганьбіць, палкіх душ чалавечых,
Але ж, годнасьць і праўда - не варты ганьбы.
-21.07.18.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Як толькі раньне забруяе
І птах успалошаць галасы
Спакой паўзмрочный і сьвітальный -
Прачнецца дзень турбот маіх,

А тых турбот гара, гара,
Яны ўжо мохам парасьлі,
Іх не пазбавіць со двара,
Іх не пазбегчы, не пазбыць.

Не шлю я небу галашэньні,
Да Бога справаў шмат людскіх
І годзе мне марнець над вершам,
Яго кідаю. Йду да іх.
-22.07.18.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Ня годзіць годнае зь нягодным,
Жаданьні просяць паратунка,
Я бы пайшоў пешшу на Гомель,
Ног не шкадуючы й абутка;

Знайсьці імгненьні і хвіліны,
Гадзіны, тыдні і гады,
Бярозы, сосны ды яліны
І ля балота чараты,

Знайсьці і тых каго няма ўжо,
За кім замылены сьляды,
Хто адшукаўшы, аджадаўшы,
Быў як я, у тыя часы.
-21.07.18.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Абшар стэпу… (пераклад з расейскай, з аўтарскай багны).

Абшар стэпу, зсохлым хлебам,
Дождж размочыць цераз край,
Ён дарэмны ці патрэбен,
Сухмень рудую спытай,

Бо ўсеквецьце ў ляноце,
У глебе дробязь мака сьпіць,
Першаквет стэпу лазорык,
Не прачнецца да вясны.
-21.07.18.

Даль степную зной иссушит,
Дождь нежданно оросит,
Нужен он или не нужен,
Рыжей суши не спросив,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Стэп, (пераклад з расейскай, з аўтарскай багны).

Стэп патэльняю пячэ -
Няма літасьці,
У куст цярновый не ўцячэш,
Ён - бязлісьцевы,

Не ўздрыгнецца доньнік жоўты,
Змоўклі цвыркуны
І арол, стэпу палёўнік,
Павіс зьмеем ветравым,

Вее рэштай таямніц
Між камней апечанных,
Скіфскім вершнікам стаіць
Стэп спрадвечная…

І, жывучы тут без журбы,
Шукаючы жыцьця крыніц -
Я скамянеў, як камяні,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

"У лесе"
Цямнее лес у дальняй далі
Гайдае вецер промні-хвалі
Туман у нізінах,быццам пух
І дыхаць легка,хвойны дух
Там павучок сплеў павуцінку
Павесіў зранку на галінку
Там дрэва з дрэвам размаўляе
Заве і вабіць ціш лясная
Прасветы ў лесе,як аконцы
Глядзіць прыветліва ў іх сонца
І распускае промні-косы
Знікаюць срэбраныя росы



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Да цэрквы шлях удалеч відаць
І што мне даць ёй, што ўзяць?
Каб набажэнствам я гарэў -
Патрэбы знаў бы ўсе яе.

Хрышчон бацькамі я сваімі,
Крыжык маю, маю імя,
Без крываты, не ганарліў –
Жыву і буду жыць такім…

Да цэрквы шлях удалеч відаць,
Каб браць, аддаць і спачуваць.
Бяру…, даю… і спачуваю -
І долі другой сабе не знаю.
-20.07.18.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Ёсьць забава адна, (пераклад з расейскага, з аўтарскай багны).

Ёсьць забава адна: слухаць грома грымніцы,
Лавіць струны даджджу, іх між пальцаў драбніць
І імгненьні лічыць тых грымот перуновых
Ад маланкі праматкі да вуш тваіх.

Ёсьць забава адна: у неба шэрае гледзя,
Памянуць зь кім нядаўна хлеб кавалкам дзяліў,
Хто нястрымны як дождж, між далоняў абедзьвех,
Бязмоўна ляжыць пад накрывам зямным.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Дзе палі і лясы,
Там чуваць галасы
тых,хто прыйдзе пасьля
і цябе і мяне
можа быць памяне
спакваля.
Пераселяцца нашы душы ў дубы
ці ў буслоў
і забудуцца тыя,
пра дабро і зло,
і працягне зьмяняцца,як і датуль,
навакольны сьвет,
ні дабра ні зла,
толькі крык бусла-
запавет.



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Калі ты адчуў, што стаміўся дарэшты
і страчаны сэнс прагавораных слоў,
і не п’яняць ужо ні музы ні вершы,
і не ратуюць трускаўкі з ільдом, —
значыцца, хлопча, — заводзь рухавік,
досыць упірацца ў абы-што рогам!
З гэтага краю жуды ды нуды некуды ёсць
і ўвонак дарога.

Усё, што сціскала, пякло, прыгнятала,
муляла, усё, што вісела ў душы —
хай у нежыццё, у нябыт адлятае



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Мы ля вогнішча сушым манаткі свае.
Жрэм ражкі з кацялкоў. Штосьці горкае п’ём.
І зудзяць камары. І вакол буралом.
Нам вялікай ракі вельмі не дастае.

Ля ракі Хуанхэ дрэвы спяць у смузе,
падаюць промні сонца бы кроплі дажджу...
Глянь у вочы мае! Сядзь бліжэй да мяне!
Пра раку Хуанхэ я табе раскажу.

Ёсць рака Хуанхэ ў далёкіх краёх.
Побач з ёю — вялікі і шоўкавы шлях.



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Як за пушчай, за лесам, за балотам з асакой,
У нядобрым месцы каля віру над ракой
Стаіць хата, ў хаце той мая каханая жыве.
Навакольны люд заве вядзьмаркаю яе.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.

Па начох па-над хатай цягнецца дымок,
Беражы сваю маці, сцеражыся, панок.
Не хадзі ты да рэчкі, не хадзі да хаты той,



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Я, канечно, очень ганаРуся,
Ну, шо от і вірус абнаружсь.
А то как-то ныц ны j выдно в скунцав,
Скікы пак заплатьвае ім Гусь.

Саня Ганны тута щося вкумВаль?
Ну, а ты чого, Валюн, ны вЮн?
Так шо вы ля мні а ны і трусь уш
Заплаціць за пгрэjдыр ва жыдув.

Так шо, да, ты Яны ны цыбулься
Вэльмы j натто до Наташк однуть.
Ты ходы оно во до завклумбы ш.
Та тобі уж точно вмаж ютуб.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Кожнаму сваё.

Прагныя нажэрты,
Жабрачыя здаволены
Воляй, як няволяй
І доляю сваёй,

У жыцьці ўсё ўлагоджана,
Утульненка прытулена,
Жыць за ласкай божаю -
Ганьбы слова ніводнага!

І прагныя нажэрты,
Жабрачых абабраўшы,
Зьнядолеўшы іх дзетак -
Кожнаму сваё…
-13.07.18.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Стары чарцяка
Вучыў малога
Як скрасці душу
Забраці розум.
Купляць грашыма,
Сляпіць уладай.
Дзяліўся шчыра
Такой парадай.
Малы чарцяка
Казаў старому
Навёў ты суму
Ідзі да дому.
Грашэй ды ўлады
На ўсіх ня стане
Патрэбны сродкі
Прасцей ды таней.
Стары чарцяка
Маўчаў ня доўга
Палез у кішэню,
Дастаў аловак.
Ды начарціў
Чарцяка ж брат
Нейкі дзіўны
Апарат.
З тае часіны
То ж вы паверце
Дурэюць людзі



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Не было, не было, не было
Ані ўчора, ні заўтра, ні сёння.
Быльнягом ўсё наўкол парасло,
Непрыспешна, няхутка, няўмольна.

Уначы нібы гукі з душы
Час пачуецца звонам спаткання
З кім? Ці з чым на пустое шашы
Паразвеянай верай дазвання.

Не дайсці, не дапець, не дабыць
У вайне, што ніколі не сціхне,
Спроба будзе наноў палюбіць
І наноў груганом яна знікне.

Не было, што было, было што…



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

"Стаў начальнікам"
Ен стаў начальнікам нядаўна
Змяніўся скажам, кардынальна
Кім быў дагэтуль,сам забыўся
Як толькі ў крэсла прызямліўся
Такі стаў важны і саноўны
Бо зразумеў,хто тут галоўны
Сядзіць,насупіцца як сыч
Тарасам больш яго не кліч
Не точыць сам цяпер алоўкі
Есць сакратар,даволі лоўкі
Нясуць на подпісы паперы



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

п. Н.С.
Ірвуцца ў выш сосны,
Згінаюцца лозы,
Крычаць сьвету хочуць -
Ты вельмі прыгожа!

Ты вельмі прыгожа! -
Ім маё ўторыць сэрца,
Ты вельмі прыгожа! -
Душа пеўнем б’ецца…

Што маў, з хараўства,
Уладарца нябесны
Табе адной даў
Ад найшчодрага сэрца,

Табе адной даў
Ад вялікай патрэбы:
У прыгажосьці лунаць,
Недасяжна на небе…
07.07.18.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

"Мы- не з семнаццатага года"
Стагоддзі тут напластаваны
На гэтай матчынай зямлі
І крываточаць яшчэ раны
Пад чорным полагам раллі
Лясы,зяленыя палеткі
Сівыя валуны як сведкі
Не раз вайна тут піравала
Даніну горкую збірала
Душылі,вешалі,стралялі
З усіх бакоў ішлі як хвалі
Што не народ мы,так казалі
Чужую мову навязалі



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

З вышыні птушынага палёту
Гляну я рэчку, дом і гай –
Вось яна, любімая старонка,
Капаткевіцкі прырэчны край.
Праплылі стагоддзі, праляцелі,
Нібы птушкі на ракою Пціч,
Нам пакінулі ў спадчыну пясчаны
Бераг родны і адвечны кліч.
Мы на голас гэты крочым, едзем
Ці ляцім праз тоўшчу дзён і спраў,
Каб да берага любімага прыпасці,
Удыхнуць знаёмы водар траў.
Каб рукой да вербаў дакрануцца



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Падолам сукенкі з муару
Заход над зямлёй пунсавеў.
Я бачыў у сне нашы мары.
Ніхто пра іх ведаць ня смеў.

Наяве ці ў зблытаных мроях
Адчуў на пакінуты час,
Што сэрца ў шчаслівым спакоі:
Адно на дваіх яно ў нас.

Нясмелых пачуццяў запевы
Складаліся ў ім ва ўнісон
Мелодыяй гучных прыпеваў.
На жаль, гэта быў толькі сон…



Сярэдняя: 4.8 (24 галасоў)

Не той беларус, што надзеў вышыванку,
А вокам зайздросным глядзіць за мяжу,
А той, хто рупліва і з самага ранку
Прыбраў і ад смецця ачысціў шашу.

Не той беларус, хто на плошчах галосіць,
І з пафасам, грозна трасе кулаком,
А той, хто дарэмна нічога не просіць.
І кожнага лічыць сваім сябруком.

Не той беларус, хто забыўся пра маці,
Не той хто, Радзіму прадасць за даляр,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Зачапілася хмарка за дах,
Разлілася багата дажджамі
Па шырокіх прырэчных лугах
З канюшынаю і гваздзікамі.

На шаўковых хусцінках травы
Дзьмухаўцы заквітнелі пад плотам.
Зашапталіся ўноч паплавы
З узбярэжным, цяністым чаротам.

Пад пранізлівы спеў салаўя,
Сіняй сцежкай блукаю ўвесь вечар
Без надзеі, што некалі я
Зноў прыйду да цябе на сустрэчу…



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Нам - чый бы ні Бог,
абы дапамог.



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Тэкст гумарыстычнай песні.

Палюбіў я валасы
Колеру пшаніцы,
Вусны з водарам лясным,
Што не наталіцца.
Палюбіў, ды толькі ў сне,
А сустрэў на ранку.
Йшла яна насустрач мне,
Любая каханка.

Распляліся па плячах
Валасы ў жанчыны,
У бяздонных у вачах
Бляск, як ад лучыны,
Патаемны, нібы вір,
Як зірнеш - патонеш,
А яна ўсё зірк ды зірк -
Сонца на далоні.

Прыпеў:



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

За сабой пакідаюць гады
Успамінаў хвалюючы вёлюм.
Адцвітаюць увесну сады
Белым воблакам мройнага хмелю.

Застаецца на вуснах сухіх
Асалода ад першай сустрэчы,
І шляхоў, што адны на дваіх,
Белым велюмам леглі на плечы.

Колькі вёсен прайшло паўз дарог,
Колькі сцюжаў і зім халадзіла,
Саграваў вэлюм нас і бярог,
У якім я да шлюбу хадзіла.

І няхай пакідаюць гады



Сярэдняя: 4.6 (17 галасоў)

( У Беларусі 2018 год абвешчаны годам малой Радзімы
і песня прысвячаецца менавіта ёй.

Тэкст песні.

1
Выйду досвіткам на сцежку мурожную,
На зараначку чуць свет пагляджу.
Я тут ведаю травіначку кожную,
Кожным дотыкам зямлі даражу.

Прыпеў:

Тут прайшло маё дзяцінства ваколіцай
І юнацтва пачало шчыраваць...
Куст ракітавы да берагу клоніцца.
Ой, як хочацца яго мне абняць!
2



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

"Край мой родны"
Край мой родны,край далекі
Луг зялены і лясок
Каля хаты клен высокі
У полі спелы каласок
Рэчка ўецца ў нізіне
Гронка ягад на рабіне
Бусел нізка над зямлею
І гнездзечка пад страхою
На узмежку ў радок слівы
Кот на ганку спіць лянівы
Гэта мой куточак мілы
Продкаў тут маіх магілы
У думках мераю дарогі



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

На ўскрайку Еўропы
І ў цэнтры Еўропы
Іваны, Пракопы
Капалі акопы.

Падчас на Каляды,
Парой на Купалле
Пад неба паглядам
Акопы капалі.

Знаходзіў бывала,
Капаючы, хтосьці
Мінулай навалы
Салдацкія косці.

І гнулася зноў жа
Дадолу пытанне:
Акоп гэты, можа,
Магілай мне стане?

Лячыліся жартам
Ад скрухі, знямогі:
– А раптам ёсць скарб тут
У фонд Перамогі!

– Капайма, пяхота, –
Акопіны будуць!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Міхаська рана застаўся без бацькі і, каб дапамагчы маці малодшых брацікаў гадаваць, згадзіўся пасвіць вясковых кароў і авечак. Нейкі заробак быў, гаспадары разлічваліся па дамове хто чым: хто бульбай, хто салам, ды і самога пастушка па чарзе кармілі. І свае Лысуха з Кучараўкай хадзілі ў статку. Статак быў не надта вялікі і хлопчык са сваімі абавязкамі спраўляўся добра.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

У дзяўчынкі Алесі лёс быў нечым падобны да Папялушкінага. Такая ж злая мачаха і яе нядобрая дачка ўсё стараліся дапячы сіротцы. Неяк перад Калядамі прысніўся Алесі сон: з’явілася перад ёй добрая Фея і кажа:
– Скажы, Алеська, свайму татку, каб за ёлачкай не ў лясок, як звычайна, а ў пушчу йшоў...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Не абавязкова кот у ботах, а й басаногая котка свайму гаспадару можа прынесці шчасце. Толькі пры ўмове, калі той жыве з Богам у душы. Адзін хлапчына, не дасягнуўшы свайго паўналецця, таксама, як і гаспадар ката ў ботах, застаўся сіратой. Толькі невялікую гаспадарку яму ні з кім не прыйшлося дзяліць – ні братоў, ні сясцёр ён не меў.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

1.
Здараецца – мы адрас свой мяняем,
Ды адрас не мяняе мамін боль.
І мамы, як сланечнікі за сонцам,
Адвечна углядаюцца ў наш бок!

Ды з нас якія сонцы?
Перад мамай
З нас кожны забыццём не раз грашыў.
Калі ж у нас ад сонца што,
дык – плямы
Няўдзячнасці
чарнеюць на душы.
2.
Няхай бяроза, быццам медсястра,
Ля роднай хаты кропляў нам адлічыць,
Што для бяссоння,