Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

х х х

Мама сядзіць на прыпынку,
З Мінска чакае мяне.
Вецер старою пласцінкай
Вечную песню пяе
Пра адзіноту, якая
Кожнага з нас тут чакае,
Быццам бы маці старая,
Быццам жана маладая,
Быццам бы доня малая…

Сёння прыехаў дахаты,
Толькі ніхто мне не рады
Гэтак, як мама была.
Стрэўшы мяне на прыпынку,
Доўга дахаты вяла
Ціхай бязлюднай дарогай
Той, што нядаўна да Бога
Наша суседка пайшла…



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Даўно пасаджаныя мамай кветкі
І сёння ў агародчыку цвітуць.
Яны цяпер маёй самоты сведкі,
Яны цяпер з маёй душы растуць.
Ніхто не рве, ніхто не даглядае
І ўжо ніхто не будзе даглядаць.
Адна пчала над імі залатая
Лятае й заўтра будзе шчыраваць,
Нібыта мама, што пчалою стала.
Кім стала мама— знаю толькі я,
Бо мне пчала пра гэта расказала,
Як мама расказала б мне мая…

29.09.2013



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ад мамы засталіся акуляры
На століку каля старых газет.
Гляджу праз іх і бачу толькі хмары,
А мама бачыла ўвесь белы свет
І вуліцу, якой я ў горад ехаў
На пару год, а выйшла— назаўжды.
Газеты, нібы з леташняга снегу,
Дзе літары, як з мёртвае вады,
Што супынілася і пачарнела,
Як і для мамы тут спыніўся час.
Праз акуляры мама не ўглядзела,
Калі яе жыццё прайшло праз нас,
Пакінуўшы ад мамы акуляры



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Мне цяжка жыць далёка ад Радзімы,
Быць адарваным ад айчынных каранёў.
Але я веру, што надыйдзе час шчаслівы,
Калі я вернусь да Бацькоўшчыны маёй.



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Ах які ты задавака!
Нават шэранькі сабака
Гаўкнуць на цябе баіцца
Ды схапіць за нагавіцы.

Задавака важна ходзіць...
Смешна так сябе паводзіць.
Усім здаецца -- ён начальнік,
А на самой справе -- "чайнік".

Задавака глядзіць зверху
І на ўсіх наводзіць вэрхал,
Важны, быццам бы варона,
Хоць надзень яму карону.

А дзе ж сціпласць, задавака?
Ды няма зусім ніякай.
Гонар ёсць, мазгоў няма,



Сярэдняя: 2.4 (7 галасоў)

Па-над лугам павольна вальсіруе бусел,
Вечаровай расою пакосы блішчаць,
Ці даўно проці ночы ў стваральнай спакусе
Па тым лузе блукала паэта душа?

Ёй хацелася стаць на крыло і ў блакіце
Прыцягнення зямнога закон парушаць.
Узнялася яна. Толькі, як ні маліце,
Луг ніяк не пакіне паэта душа.

Нам за лёсам спяшацца ад лета да лета,
Рана – позна зямное жыццё завяршаць…



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Жыццё пражыць не поле перайсці
І кожнаму даецца свая доля.
Ты гэту долю крэпка не кляні
Ў кулак сабраць старайся сваю волю.

Каб кожны крок ўвысь цябе падымаў
І спатыкаючы каб зноў ты падымаўся.
А калі лёс крыху табе пашанцаваў
На іншых ты зусім не спадзявайся.

Ў перад кроч і з белай паласой
Ў мінулым чорную пакінь ты назаўсёды .
Насустрач кроч з адкрытаю душой



Сярэдняя: 3.9 (21 голас)

Што ён прывёз дамоў з вайны
Цягнік вялікай Перамогі!
Каму сустрэчу праз гады,
Каму шмат гора, боль і слёзы.

Хто дачакаўся родных, блізкіх
У іх слёзы радасці цяклі.
А хто прыйшоў на папялішча
Душу хоць з сэрцам разарві.

Радзіму на руках з вайны
Няслі бацькі з руін фашысцкіх.
Стальныя зняўшы кайданы
Нам перадалі і нашым блізкім.

Нам перадалі на ахвяру
Каб мы шчаслівымі жылі.



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Мне здаецца, што нашы буслы
Таксама былі на Айчынай вайне .
На белых крылах вывадзілі краўцы
Плямы чорныя, што атрымалі ў агне.

Іх крылы агнём тым вайна апаліла
Пасяліла ў іх душы смяротных салдат.
Калі кружаць над хатай бабуля казала :
То ў дом той прыносяць, маленькіх дзіцят.

А ногі ў чырвоныя боты адзеты
Таму, што на вуглях шукалі яны
Дзяцей нашых вёсак,сялян абгарэўшых



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Пайду па вуліцы па вузкай,
А па шырокай не пайду.
На мове роднай,беларускай
Я словы для цябе знайду.

Галінка ў валасы трапляе
І расплятае мне касу.
Гавораць:"Ўсё адна гуляе".
А я цябе ў сабе нясу.



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

З той гары
Мне б пабачыць бары.
Ну а там,-хутары,хутары..

Дзікі мёд мне збяры
На зары.
Ўдыхну яго пах.

І скажы:"Падары
Мне вянок чабаровы.
Я яшчэ не стары.
Падары.."



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Памяці С.К.

У мяне няма спакою
Ад журбы.
Пойдзем ў лес хіба з табою
Па грыбы.

Будзем ў лесе
Дзіва-дзіўнае глядзець.
Хвалявацца,
Мо прытупае мядзведзь.

Ды галінкі
І травіначкі згінаць,
Каб грыбныя
Капялюшыкі шукаць.

Вось чырвоны,
Вось ружовы сыраеж.
Ды глядзі ты,іх
Сырымі не паеш!

Ну,не злуйся,
Я жартую над табой.
Сам жа ведаеш,
Ты самы любы мой.

Пойдзе дожджык.
Сумна дубу аднаму...



Сярэдняя: 4 (12 галасоў)

Я зноў вяртаюся з дарогі
Ў вёску родную сваю.
Тут пражыла сваё дзяцінства
Я тут на лаўцы пасяджу.

Гляджу, адшукваю вачыма
Сцяжынкі тыя ля дарог.
Дзе ножкі босыя тапталі
Травінкі, цёпленькі пясок.

Дзе хата старая стаяла
Дзе бэз цвіцеў каля вакон.
І дзе вясёлкай любавалісь.
Вясновы ўдыхвая азон.

Схіліўся плот на бок ад ветру
Няма каму яго паправіць.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Жахі вайны за сабою прывёў.
Плямай крывавай праз бінт супакою
Жудасны Марс узышоў.

Пыльны пейзаж на Чырвонай Планеце
Ў госці, напэўна, сабраўся да нас.
Гінуць дарослыя, гінуць і дзеці –
Менш перамог, чым параз.

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Толькі Надзея б ізноў ажыла,
Сведкай Кахання калі б над журбою
Зорка Венера ўзышла.



Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)

У глухамані непрыкметнай
Сядзеў і плакаў чалавек…
Паблізу йшоў Тварэц Сусветны
I ціха мовіў: – Iмярэк,

Я брат убогіх і галечных,
Я ўсіх няшчасных берагу,
Бо я дарыльшчык ласак вечных,
Бо я твой Бог! Я ўсё магу!

Нашто ты енчыш у прымусе?..
I чалавек прызнаўся: – Друг,
Я нарадзіўся ў Беларусі, –
I Бог заплакаў з ім удвух…



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Асенні сад ганяе пруткім веццем
Iрваныя парывы скавыша.
Пахмельны дворнік дужыцца са смеццем,
А пад лаўчонкай курчыцца душа.

Так, так, душа. Звычайная. Вось толькі
Прамокла і ад холоду дрыжыць,
Гаспадаром разнятая на долькі,
Які сказаў: – Ты замінаеш жыць.

Усіх шкадуеш тых, хто быў распятым,
Расціснутага ботам мураша,
Маё сняданне аддаеш шчанятам…
Я болей не магу з табой, душа!



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

Зранку заўжды крумкачы
Глум прадракаюць сусвету.
Першы намер – уцячы!
Першая думка – карэту!

З ветрам, вільготным ад слёз,
Добрыя згадкі навейма!
Лёс адшпурнуўшы з калёс,
Гётэ з’язджае на Веймар.

Што яму поспех і чын!
Што неблагая кар’ера!
Бо наўздагон крумкачы
Ганьбяць разбойным манерам.

Мошчаны шлях чацвярык
Б’е капытамі, як беды.
Колькі ж патрэбна квадрыг
Збегчы ад Элізабеты?



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

Я гойсаў маладым аленем,
Паўсюль шукаючы прыгод.
Цяпер на стомленых каленях
Прашу рахмана прабачэння
У дзён маіх пад старасць год.
Хачу не шчасця, не лагод,
А бачыць палевую свечку
Ў тым неспазнаным мной мястэчку,
Дзе дарагія сэрцу цені.
Там капаў воск, святлелі твары,
I бачнымі былі ў нагары
Маіх шляхоў хітраспляценні.
Не так сабе цішэе голас:
Адкрасаваў на ніве колас,
I я, нібы стары старызнік,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Парваныя радаводы
Памяці беліцкіх яўрэяў-ахвяр фашызму
Да Вялікай Айчыннай вайны трэцюю частку насельніцтва мястэчка Беліца Лідскага павета – каля 700 чалавек – складалі яўрэі. У ліпені 1944 года, пасля вызвалення Лідчыны, з зямлянак у Беліцу вярнулася каля 60 яўрэяў – менш чым 10 % ад даваеннага яўрэйскага насельніцтва. Большасць з іх пазней з’ехала за мяжу.
I

Трэць белічан складалі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Звінелі вы,калі ішлі салдаты.
А ў салдат ад болю сівізна.
А Ў салдат ў сэрцы страты,страты..

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Звінелі вы ў маршах ветэранаў.
І мы стаялі стройна,як струна
Пад гукі ўрачыстых барабанаў.

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Хай гэты звон заўсёды чутны будзе
Ў Беларусі.Ў нас яна адна.
І Подзвіг Ваш ніколі не забудзе!



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Чаму суровы позірк Ваш
На фота так хвалюе?
Мо мы жывем не так,інакш,
Душа Ваша сумуе?

Вы бачыце ганебнасць дум,
Не вартых намаганняў,
Надзей,што цераз боль і сум
Пранеслі Вы ў змаганнях

З тым злом нямераным,пякучым,
Што ў край прыйшло наш родны.
І стала Вам за нас балюча,
Як за сыноў бязродных

Забылі мову і вайну,
І пот і кроў дзядоў,
Не ставіўшы сабе ў віну
Незначных дробных слоў.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Вы ляціце гады,
Дагарайце вуглінай,
Ад народзін маіх
Да мае дамавіны.

Адрывайцесь гады
Часу плыньню вірлівай,
З ручаін веснавых,
Ад лясоў шапатлівых.

Разьлятайцесь гады,
Як лісточкі з галіны,
Быццам верша радкі
Да старонкі радзімай.
05.03.19.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Вы ляціце гады,
Дагарайце вуглінай,
Ад народзін маіх
Да мае дамавіны.

Адрывайцесь гады
Часу плыньню вірлівай,
З ручаін веснавых,
Ад лясоў шапатлівых.

Разьлятайцесь гады,
Як лісточкі з галіны,
Быццам верша радкі
Да старонкі радзімай.
05.03.19.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Жылося шчасліва на вольнай зямлі сінявокай.
Штодня працавалі ва ўсю гарады і вёскі.
Раптам многім прыйшлося забыцца на старасць глыбокую-
Без папераджэння прыйшлі варожыя войскі...

Дзяцінства, юнацтва і сталасць вайной апалілі .
Давольны вы гэтым, няшчасныя каты, давольны?
Дзве трэці пайшлі на вайну... Пайшлі і загінулі
За маці, за сына, за жонку, Радзіму, за волю.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Чалавеку патрэбна не слава,
Не багацьця паўнюсенькі воз,
А жыцьцё без гарэтнае справы,
Без вайны, без крыві і без сьлёз.

Чалавеку сонца патрэбна,
Глыт паветра на вольныя грудзі
І кавалак працоўнага хлеба,
Каб жабрацтвам жыцьцё не занудзіць.

Чалавеку ня быць чалавекам
Без мужчынскай й жаночай красы,
Без сьцяжын, дзе на шляху адвечным,
Гучаць продкаў яго галасы.

Чалавеку не слава патрэбна,



Сярэдняя: 3 (13 галасоў)

Мабыць, той паэт хто знайшоў
Назовы пачуцьцяў сваіх,
Хто да родных гукаў і слоў,
Дадаў сваё слова ўслых...

Мабыць, той паэт хто шукаў
Чым дыхае народ, жыве сьвет,
Нараджаўся хто зь ім, паміраў -
Мабыць, той сапраўдны паэт.
- 01.03.19.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Любіце Радзіму,
Каханку-дзяўчыну:
Яна нарадзіла цябе,
Балацянак і рэчышч яе азярыны,
Цякучых праз думкі твае…
І час той любіце,
У далёкім і блізкім,
Што жыцьцё несупынна нясе…
Любіце Радзіму, любіце Айчыну -
І яна не пакіне цябе.
-17.02.19г.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я спытала ў бабулі,
Якая ў вайну жыла,
Як свісталі тады кулі,
Партызанка дзе ішла.

-Вельмі страшна, дзеткі, жыць
Змрочнаю вайною,
Боль цярпець, дзяцей карміць,
Ахвяраваць сабою.

Вёска наша ў сем двароў
Ля лесу гаравала,
Бо ўсіх хлопцаў, мужыкоў
Вайна пазабірала.

Цяжка там, дзе ішлі баі...
А ў нас катаў не відаць,
Бо партызаны ў гаі.
Можна жыць, агарод саджаць.

Як чужынцы ля двара



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Я ўстану да самай зары
Ды прайдуся па юр’еўскіх росах.
Будзе свет, як заўжды, малады,
Будзе радасць на сонечных плёсах.

На зялёнай траве маладой,
Нібы пацеркі, першыя росы.
Я крану іх пяшчотна рукой,
А ў адказ – перазвон шматгалосы.

Так спявае зямля па вясне.
Б’е па травах, па росах конь белы…
Дзесьці побач –здалося ці не? –
Залатыя ключы празвінелі.

Адмыкае зямлю Юр’еў конь,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Сасьніцца зноўку ойчый дом
І шэраг вулачак драўляных,
За іх рагом, пабліз дамоў,
Бляшаны дах вясковай крамы,

Завечарэе на двары,
Закурыць лямпы цьмянай дым,
Сястра, над ложакам маім,
Чытае казкі братоў Грым...
-29.01-04.02.19.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

"Месяц май"
Месяц май.Вясны разгар
У небе купкі рэдкіх хмар
На зямлі бела-зяленай
Цеплы ветрык лашчыць твар
Бэз цвіце і гоніць хвалі
Як нябачную раку
Пах плыве ў сіняй далі
Водар кружыць галаву
На галінках белы цвет
Як ад снега зімні след
Промні сонейка ў акне
Над зямлею пар плыве
Адагрэлася зямелька
Зерне просіць,толькі дай..



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Сумнавокі дзень, травеньскі, самотны,
нібы сонца цень, светлы, ды далёкі,
нібы росны дол, прахоладна лёгкі, –
гэта нечы спеў, ціхі, сумны, крохкі.

Крокі да яго, голасу здалёку,
да сівых вякоў, песняй новай поўных.
Тых, што за гарой, за мяжой, за светам.
Тых, дзе мы былі траўня першацветам



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Сонца за горачку ціха сядае.
Цені ад дрэў усё даўжэй і даўжэй.
Вяцер за лес паляцеў. Ля рэчкі чакае
Хлопец, якому спяваў салавей.

Выйшаў на бераг ён, стаў на масточку:
"Дзе ж чараўніца? Чакаю даўно".
Шэпчушь яму маладыя лісточкі:
"Лепш за яе няма ні адной".

Ціха ўздыхае юнак над ракою.
Сумна яму. Яна зноў не прыйшла.
Каму ты, дзяўчына, махаеш рукою?
Хіба што лепшага дзесьці знайшла...



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Быць можа, ва ўсім вінаваты прагрэс?
А можа, то выхадкі д’яблавы спрэс?
Да войнаў у лёсе зямлі дадалася,
бы гром сярод яснага неба, – АЭС.

АЭС, радыяцыя, ноч і вясна…
Вясна тая чорная, а не красна.
У сэрца прыроды і ў душы людзей
ўвайшла радыяцыя – злыдзень яна.

І вецер-забойца нясецца туды
атручваць каб вёскі, лясы, гарады,
і ўсіх без разбору – дарослых, дзяцей



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Стамілась, ўпала, хачу паляжаць,
Няма такой сілы, што можа ўзняць.
Адцяг і вокам лянотным сачу я вакол,
Але ж праз хвілінку сынок падышоў,
Ціха «трэба» на вушка сказаў
і ўмомант спачынак увесь паламаў.



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Памяці маіх аднасельчан з невялічкай вескі,з якой у 1944г на вайну прызвалі 43 чалавек,
а дамоў вярнуліся толькі трое...

"Помнік"
Даўно мінуў той час жахлівы
Калі грымела тут вайна
І адпраўляла ў магілы
Людзей загубленых штодня
Нам толькі памяць застаецца
І помнік сціплы ля дарогі
Тут душы тых,хто не вярнецца
Свае аставіўшы парогі
Не нарадзіўся,не загінуў



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

У людзей прыборка перад святам.
У баку ад вэрхалу яе,
я цiшком з вядзерца мірам свЯтым
абмываю ножанькі Твае.

Не знаходжу знятыя сандалi —
белы свет не бачу ў лiўнi слёз,
што вачам заслонаю паўсталi,
як i пэйсы зблытаныя кос.

Стопы я ў падол Твае схавала,
заліла слязьмі сваймі, Ісус.
Абвіла каралямi з апалаў,
спавiла ў валоссе бы ў бурмус.

Мне прадстала будучыня ясна —



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Душа баліць, скуголіць, плача...
Чаму няшчасце ды няўдача
Ідуць, на пяты наступаюць,
Сяброў цкуюць, варон склікаюць?

Куды ні ткнешся -- усюды закрыта,
Дарога роўная размыта,
Калдобіны і там, і тут.
Не грэе нават родны кут.

Жыццё ідзе па каляіне,
Што тоне ў брудзе, вязне ў гліне...

У чыстай бы вадзе яе адмыць,
Дадому роўненька пусціць.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Мураш знайшоў бруснічку на балоце,
Ледзь-ледзь яе падняў і узваліў на спіну.
З апошніх сіл цягнуў яе ў поце,
“Няўжо не данясу, няўжо яе пакіну…”

Ён ведаў, халады ўжо прыйдуць хутка,
І зробіцца бялюткім бор сасновы,
Як толькі мог, так працаваў малютка,
Каб да зімы мурашнік быў гатовы.

Ён кожную крупінку і зярнятка,
Калі знайшоў, не еў, а пакідаў,
Братам сваім малодшым, немаўляткам,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На мяжы між каханнем і шчасцем
пелясткуе акветнены ўчастак -
тут пяшчоткі, ласкоткі, казыткі,
абдымонкі і неразлучыткі,
нестамляльныя мілавастры
дыванком пунсавеюць прыўкрасным,
даўкім водарам ноч напоена
смачнавуснай буйной цалавоніі…

Ты з іроніяй, прыкрай воку,
як заўжды, пазіраеш звысоку
на маё нараджонае раніцай
слова новае у батаніцы.



Сярэдняя: 2.7 (27 галасоў)

Паеду заўтра ў горад,
Але ў дом твой я не зазірну.
Набралася шмат спраў, мо цэлы кораб--
Патрачу там гадзіну не адну.
. . .
Шкада, сяброўка, што жывём далёка,
Дзесяткі кіламетраў раздзяляюць.
Дабрацца да цябе не так і лёгка--
Адлегласці сяброў не разлучаюць.

Няхай зіма, снягі ці завіруха
Пазамятаюць усе дарогі--
Дождж, вецер, непагадзь і скруха



Сярэдняя: 3.2 (20 галасоў)

Аднойчы з дуру курыца рашыла,
Што ёй спяваць на сцэне ужо патрэбна.
Талант спяваць яна ў сябе адкрыла
Кудахча пад павеццем акапэльна.

Яна ў капэлу харавую падалася
Якая моцнымі талантамі слывець.
Адгаварыць мясцовы певень браўся:
“Больш не вяртайся к курам пад павець!”

Курыца ганарова саграбла свае пажыткі
Пакрасіла ўсе пёры ў красный колер.
Адкінуўшы мінулага ўсе перажыткі



Сярэдняя: 2.9 (18 галасоў)

Нікнуць росы пад промнямі сонца.
Подых ветрыку гойдае хвалі.
Водар кветак узбуджае бясконца,
Нясе памяць у мілыя далі.

Проблеск Нёмна між сосен узнікае,
Звонкі спеў салаўёў, Пажарова,
Дзе чаромха пялёсткі губляе
І званцы зацвітаюць нанова.

Птушкі кружаць над Нёманам, кружаць --
Берагі для дзяцей абжываюць.
Ну а людзі з мясцінамі дружаць,
Дзе дзяцінства ў нябыт адпраўляюць.



Сярэдняя: 3.2 (14 галасоў)

Інжынер Іяхім

Рэжым фашысцкі пакрываў
карычневай смугою Ліду.
Піўным заводам кіраваў
Іяхім, інжынер з Берліна.

Яўрэі многія пры ім
знайшлі работу на заводзе.
Ды ў ботах колеру крыві
тэрор-фашыст па Лідзе ходзіць.

Ля завадскіх варот тэрор
і ботам грукае ў вароты.
Ды не пусціў Іяхім морд
і гутарка была кароткай.

З завода кінулі на фронт
яго, заступніка яўрэяў.
У Ханвега* ва ўхмылцы рот:



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

“Донарскі матэрыял”
Памяці малалетніх ахвяр фашызму прысвячаецца

Пыл узнялі санмашыны колы.
Гул матора цішыню ўзрываў.
А ў будынку Споркаўшчынскай школы
дзеці – “донарскі матэрыял”.

Афіцэры-медыкі з машыны
выйшлі – і выстройваюць дзяцей.
Позірк іх драпежніцка-птушыны
ўважліва “матэрыял” глядзеў.

Адабралі некалькіх. Павезлі.
Фрыцам раненым патрэбна кроў.
Хто застаўся – мокры нос павесіў,



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Хмары ліхалецця
Памяці расстраляных фашыстамі 23 ліпеня 1941 года 42 яўрэяў з вёскі Сялец Лідскага раёна
Раніцой прыехалі ў Сялец
дзве машыны, крытыя брызентам, –
і сягоння ў хатах не сядзець –
у зямлі ляжаць яўрэйскім сем’ям.

Вылезлі эсэсаўцы з машын,
чэрапы ў эсэсаўцаў на форме –
і таму дзяцей, жанчын, мужчын
добрае не ўсцешыла надвор’е.

З перапуду стала пазяхаць
дзіцяня, на боязь не скупое.



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Зноўку восень жаўцюткім лісточкам
Паціхеньку ў акенца стукае,
Як жабрак благенькім кіёчкам
На начлег да нас вечарам грукае.

Лісту холадна. Ён адарваўся
Ад радзімай галінкі навекі.
Мне не сорамна. Я не цураюся
Ні радні сваёй, ні зямелькі.

Дзе ж цяпло знайсці лісціку восенню?
Людзі грэцца ідуць да людзей.
Адчыніце таму, хто ў ноч цёмную
Прыціскае свой кій да грудзей.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Забалелі мае ногі
Ад дарогі, ад трывогі,
Ад пакут забытых дзён
Сунецца на іх праклён.

Ланцугоў жыццёвых путы
Цягнуць ногі да зямлі.
Ці ты босы, ці абуты --
Абамлелі, "загулі".

Топчаш, топчаш свае сцежкі
Ты нагамі кожны дзень,
Пакідаючы сумежкі
Ды слядоў блакітны цень.

Мы з рукамі ды нагамі
Сябраваць заўжды павінны
І ў хаце з абразамі,
І ў астрозе, хоць не вінны.

Не дай, Божа, страціць ногі.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Красавіцкі бузун-ранак.
Пульхнашчокі пястун весні.
Вокагляду майго абраннік,
пунцавееш ў далёкім надлессі.
Белакудзерныя аблочкі
так пасуюць твайму наіву.
Над блакітнай шаўковай сарочкай
ветраскок трасе лёгкай грывай.
Ты хапаеш яго за ногі -
узлезці і пракаціцца хочаш
па расяным шэрым аблогам,
дзе спачын атрымала ночка...
Смех залівісты душу радуе:
Не ўтрымаўся!
Дробязь - няўдача!



Сярэдняя: 3.7 (20 галасоў)

Здаецца, у цябе я закаханы.
Не разумею што рабіць.
Калі цвярозы - быццам п'яны
І п'яным я не хочу быць.

Не хочу і табе я хлусіць,
Не хочу глупстваў шмат казаць.
Я зазірну ў твае вочы
І ў губы буду моцна цалаваць.

І абдымаць цябе штодзённа,
І песні пад акном спяваць.
Здаецца, у цябе я закаханы,
А зоркіў небе дзеля нас гараць.

Аляксей Жывіцкі
16.03.2019



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

На вясковай вуліцы
Ўсе да плоту туляцца.
Днём -- каб не раз'ехалі,
У ноч -- каб не "наехалі".
А ў нашай вёсцы -- лаўкі
Каля плоту, каля брамкі
І сядзяць на іх заўжды
Нашы бабкі і дзяды.
Днём вядуць яны размову
Пра дзяцей ды дзядзьку Вову,
Пар палітыку талкуюць,
Аб здароўі пагаруюць.
А як вечар надыходзіць
Лаўкі моладзь не абходзіць;
Дзядзькі і цёткі пайшлі спаць,
Маладыя -- пагуляць.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Па-беларуску пісаць буду.
Мовы роднай не забуду,
Бо яна мая, мая.
Песні ёй спяваю я.
Мілагучна гучаць словы:
Журавіны, лес яловы,
Хмызняк, студня ці адрынка,
Татка, цацка ці ялінка...
Я на ровары паеду
Шпарчэй у краму, на бяседу --
Усюды буду размаўляць.
Без турбот словы гучаць.
Няхай кажуць, што не модна
Па-беларуску гаварыць...
Наша мова так лагодна --
У вяках ёй доўга жыць.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Я чакаю цябе на беразе,
Блакітнага,цёплагa мора,
На чаўне бяз ветразяў...
З маланкай і штормам.

Я чакаю цябе аднойчы,
Усе жыццё з чорна-белага здымка,
Зоры ў воду падаюць ноччу,
З рук калісь ці маленькай дзяўчынкі.

Я кахаю цябе ўжо раз соты,
Тады час зупыніўся ўлетку,
Твае чорна-белае фота,
Да душы прытулю,як кветку.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Раззлаваўся нешта муж.
Мо аб'еўся дрэнных груш
Ды збундырыла жывот?
Можа, ноччу сніўся чорт?
Мабыць, стрэў ты дзе кабету,
Пацягаўшыся па свету.
Не адна ж я на Зямлі...
Вось табе і ай-лю-лі.
Пэўна, страціў ты анучу,
А мо тую смецця кучу,
Што зграбаў ты на падворку,
Утварыўшы з яго горку.
Адкажу табе я так:
"Мілы мой! Даруй, бядак,
І не злуйся, не гары,
Я парадак на двары
Навяла пасля цябе,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Міска грэчкі і кубак кісялю
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне
У першыя месяцы сваёй дзейнасці Лідскі камбінат харчовых канцэнтратаў пастаўляў кашы для патрэб часцей 3-га Беларускага фронту. Захаваліся ўспаміны былой работніцы прадпрыемства Соф’і Фёдараўны Купчанка аб тым, як у адным з цэхаў камбіната сустракалі Новы 1945 год.
За вокнамі зіма лютуе.
Па добрым леце паўздыхаўшы,



Сярэдняя: 2.9 (15 галасоў)

Радзіма.
У гэтым слове
Чуецца посвіст шпакоў.
Трактар працуе на полі,
Сабраўшы чароды гракоў.
Радзіма.
Бэз каля хаты,
Яблыні, вішні ў садзе.
Калодзежны жораў гарбаты,
Ды дзеці за плотам у засадзе.
Радзма.
Вёска над Нёманам.
Гаўя з чыстай вадою.
Нарва з ямкаю-бродам,
З вясковых кароў чарадою.
Радзіма.
Закуткі. Завулкі.
Клуб, дзе моладзь танцуе.
Масточкі. Тусоўкі. Прытулкі.



Сярэдняя: 3.1 (21 голас)

За акном лятае вецер,
У шыбы дзьме і рве страху.
--Ты скажы мне дзе на свеце
Жывуць людзі без граху?
Дзе не п'юць, не брыдкасловяць,
Не крадуць, не б'юць сяброў?
Патрымай ты, вецер, сповядзь
І ляці сабе за роў.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Не ўсё скажуць людзі ўслых,
Бо шануюць для шчасця малых,
Помняць, ды толькі ціха ўздыхаюць,
Калі летуценні, як хмаркі, мільгаюць.
. . .
Выплывуць белыя-белыя хмаркі.
Ціха адзавецца ветрык няшпаркі,
Гойдае воблачка ў сініх нябёсах.
Хораша ў сэрцы, што ў нейкіх палосах.
Белая, светлая -- выпадзе шчасце.
Чорная-чорная -- здарыцца гора.
Божачка мілы! Адкуль ты ўзялася?



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Аступіўся зноў чалавек-бядак.
Што глядіш сабрат раўнадушна так?
Сто разоў хадзіў,каяўся ў грахах.
Зараз зноў прыйшоў,але ў сэрцы жах.

Вартаўнік сядзіць каля брамы там.
Мусіць не пусціць цябе ў Боскі храм.
Вочы ў цябе заплылі зусім.
І нага баліць.Боты ўсе знасіў.

"Ну пайшоў,пашоў.Колькі ўжо казаць?"
"Пашкадуй,прашу,дай хоць пастаяць."
"Ад цябе смярдзіць.Замінаць людзям."



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

"...Толи по воде,толи против воды чудесным образом,
или на реке Свислочи под замок встал,а светом необычным
с себя исходившим выданный,от обывателей места с воды добытой,
и до Церкви Замковой года 1500 дня 13 августа был сопровожденный."

Са старога летапісу

Агняся вочкамі акенцаў,
Як добры сябра на мяне
Глядзіць мой горад.І на сэрцы
Так цёпла-цёпла настае.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Я табе не клянуся ў каханні
вечным,
бо не муза і не тубылка
з Парнасу.
Я з пачуццем зямным, надзвыча′й
чалавечым,
паэтычна пляту косы з’явам
сучасным.
Маляўніча ўзбухторваю хвалі
рэаляў,
і стаю, і гляджу - у вачах спеліцца
гонар.
Я цябе ўсё жыццё, быццам пазл
збіраю,
адшчыка′ю штодня з пачуцця
гронак.
Не шпурляй зерне крыўд над маім
“нявечным”,
і няхай табе будзе мізэрнаю
ўсцехай,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Адчыніце дзверы
Зноўку восень жаўцюткім лісточкам Дзе ж цяпло знайсці лісціку восенню?
Паціхеньку ў акенца стукае, Людзі грэцца ідуць да людзей.
Як жабрак благенькім кіёчкам Адчыніце таму, хто ў ноч цёмную
На начлег да нас вечарам грукае. Прыціскае свой кій да грудзей.
Лісту холадна. Ён адарваўся
Ад радзімай галінкі навекі.
Мне не сорамна. Я не цураюся



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Заход напаўняе пакой непразрыстай чырванню -
Чырвоныя сцены выштурхваюць вонкі,
Дзякуй, што не праз вокны,
Яны са страху завешаны шчыльнымі шырмамі.

Турка на кухні напамінае з дзівоснай грацыяй,
Што кава з яе толькі для рэдкіх гасцей,
Сабе можна шмат прасцей -
Заліць кіпенем і маўчаць аб сваёй дэградацыі.

Збегчы: ад людзей, праз людзей, да людзей.
На гэтых вуліцах хочацца стаць празрыстым,



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Пазірае на нас звысоку
шэра-сіняе НЕБАВОКА,
не стамляецца, не міргае,
бо павейкаў яно не мае.
Ад стварэння за намі сочыць
днямі светлымі,
цьмянай ноччу.
Як падлічыць усе правіны –
зарыдае слязой дажджынай.
Як жа моташна НЕБАВОКУ
з усюісным яго звышзрокам!
…і на мой светлы твар, дарэчы,
крыху ўпала яго сінечы.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Пазірае на нас звысоку
шэра-сіняе НЕБАВОКА,
не стамляецца, не міргае,
бо павейкаў яно не мае.
Ад стварэння за намі сочыць
днямі светлымі,
цьмянай ноччу.
Як падлічыць усе правіны –
зарыдае слязой дажджынай.
Як жа моташна НЕБАВОКУ
з усюісным яго звышзрокам!
…і на мой светлы твар, дарэчы,
крыху ўпала яго сінечы.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

"Забытая дарога"
Дарога ў лесе,што забыта
Як след жыцьця ў нашы дні
Ігліцай мяккаю прыкрыты
Растуць пад ею карані
Уніз спускаешся з прыгорку
Ледзь бачна след ад каляі
Паміж сабой вядзе гаворку
Шапоча лісьце на гальлі
Абапал дрэвы-веліканы
Палянка,жоўценькі пясок
Пянькі сасновыя як раны
Цвіце ліловы верасок
Далей,нізінка-балаціна
Жаўцее купкай асака



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Маміна малітва, як белыя крылы.
На дарогах лёсу, змацуе паднясе.
Маміна малітва, як гаюча сіла.
Сонейкам засвеціць, шчасце прынясе.

Маміна малітва, калі першыя крокі.
Ці світанак ціхі, а ці ноч ясна.
Маміна малітва, у дзіцячы годы.
Побач ўсе зімы, чыстая раса.
Прыпеў:
Памаліся мама за сына і дачушку
Памаліся родная, і за унучкоў.
Апраніся мама ў вышыту сарочку.



Сярэдняя: 4.2 (32 галасоў)

Верш для дзяцей.

Красавік - вясны усмешка!
Ручаёк прачнуўся, гай.
У вандроўку кліча сцежка.
Поўніць лес птушыны грай.

На разгалістых таполях
Мітусьня - кішаць гракі.
Рунь азімую у полі
Грэюць песняй жаўрукі.

Поіць свежасцю паветра
Дзень вясновы, малады.
Чэша хвалям грывы ветрык
У азёрнае вады.

Пералескі-першацветы
Вабяць погляды здалля.
Габелены тчэ ў букетах



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Аранжавым узроўнем небяспекі
Палохаюць усе тэлеканалы,
А колер мараканскіх апельсінаў
Нам абяцае шчырае каханне.

Пяшчотную духмянасць тонкай скуры
Лязо нажа здымае асцярожна,
Да вуснаў смакавіта ліпнуць вусны,
Зыходзіць мякаць жыватворным сокам.

Чакаецца сварлівае надвор’е,
А сонейка наперакор прагнозам
Над дахам апельсінаваю коткай
Нам чэшырскай усмешкай ухмыльнецца.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Спіць ставок, не калышуцца травы
Вецярок ў вербалозе заснуў.
Дзесь зайгралі, зайгралі гітары
Там дзяўчына сустрэла вясну!

Ты паедзеш далёка-далёка,
Так далёка ад мяне, ад сяла
І не скажа ні месяц, ні хмара
Што ў цябе я любімай была.

Ой, не плач, не журыся дзяўчына,
Ой, не плач,не сумуй,не бядуй,
І праз год як квітнее каліна
У ціхі вечар мяне сустракай.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Калі ў начы яму не спіцца,
мой сябра падбірае рыфмы,
збірае іх на звалцы словаў,
чытае вершы светлай поўні,

якая ціхім сумным поні
калыша грыўкай, нібы німбам,
а дым апошняй цыгарэты
перад світанкам лашчыць зоркі.

І знічкі сыплюцца расою
на канюшыну і на пуню,
гуляюць промні круглай поўні
ў зялёным шкле пустой бутэлькі.

Стаіць мой сябра ў белай шыбе,
як чорных шыбеніц ахвяра,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Ішоў Настрой бадзёра
вулкай звычнаю
майскім шчодрым небам
аблакічаны,
рабаціннем сонечным
абвеснены
жаўручыным пошчакам
апеснены.
У заплечніку ён нёс падзяк
абвешчанасць,
усіх напояў хмельных
перамешанасць,
шпаркіх дум вар’яцкую
арэлістасць
і надзей раптоўную
асмеленасць.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Вісіць абраз у маёй хаце
Пад белым вэлюм рушніка.
Яго мне падарыла маці,
Каб абразу малілася дачка.

На абразу там Матка Боска
Ахоўвае маленькага Хрыста .
Яе прасіла маці мая слёзна :
“Ты беражы і маё дзіця”.

Маліла маці на каленях
Аб лепшай долі для дачкі.
Стаіць цяпер у маіх успамінах
Абраз у маці са слязьмі.

І вось нямала год прайшло
Я абразок бяру бярэжна ў рукі.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Вось беларускі наш кірмаш, сабраў ўсіх сяброў
Прыехаць кожны сюды рад, з замежных вугалкоў.
Усе, хто помняць Беларусь і славяць ў вяках
Яны з’яджаюцца раз у год, на гэты вось размах.

Спяваюць гулка песні тут і ў пляскі тут пускаюцца
Калі спявае Беларусь, мурашкай пакрываюцца .
І шмат цудоўных тут падзелак, купляюць усе дамоў
Мастачкі зробілі рукамі, ўдыхнулі ў іх любоў .



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

"Ціха веска памірае.."
Час бязлітасна сцірае
І падзеі і сляды
Ціха веска памірае
Нібы дрэва без кары
Дзе дарогі,дзе ўхабы
Знікла рэчка ля сяла
Добры дзень сказаць бы рады
А каму сказаць няма
Пакасіўся крыж драўляны
Дожджык мые абразок
Вецер трэпле палатняны
З арнаментам рушнічок
Цераз хату пуста,гола
Пустазельле ў двары
Ні каменьчыка ад школы
І калодзеж без вады



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

На вайне я ніколі не быў,
не насіў на плячы аўтамат,
пад бранёй
не гарэў
і пад кулямі ў бой не хадзіў,
не страляў з мінамётаў
і зенітных гармат.

Я не быў партызанам,
не закладваў пад рэйкі траціл,
як мой бацька, малым
ад разрываў снарадаў не глух,
у шпіталях ад гною мне раны
без наркозу
не чысціў хірург.

У дзяцінстве, як маці,
тыфам я не хварэў,
ад варожых салдат



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

На сцяжы, на сцяжы , што сняжком запарушана
Мы з табой, мы з табой развіталісь даўно
Што ж ты хо. што ж ты ходзіш за мною, харошы мой,
Што ж ты зноў заглядзеўся ў акно?
Што ж ты хо. што ж ты ходзіш за мною, харошы мой,
Што ж ты зноў заглядзеўся ў акно?

Бо не я, бо не я пазабыла ды кінула,
Сам рашыў, сам рашыўся на выбар такі
І не я, і не я цябе, мілы, прымусіла



Сярэдняя: 3.7 (20 галасоў)

Прырода круціць калаўрот
Жыццё ляціць як ніць уперад
Закруціць як вадаварот
Яго той ніткай не памерыць.

Жыццё ідзе клубок матая
І рвецца нітка ад нацягу
Вакол нічога не азірая
Нам некалі звяртаць увагу.

Звязалі крэпка вузялком
Надрыў свайго жыцця.
І ўперад цягнем напралом
Як неразумнае дзіця.

А потым лёс мы свой клянём
Што ён цяжкім дастаўся нам .
І што крутый у нас пад’ём



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Я жыць хачу, каб верыць і смяяцца,
Камусьці несці каб маленькае святло.
Я жыць хачу... Каб толькі не баяцца,
Што надта рана прыйдзецца здавацца...
Што кнот мой раптам можа адарвацца,
А не згарэць ад полымя свайго.

Пісаць хачу, каб думкамі дзяліцца:
Чароўным шчасцем ці мо зраненай душой,
Пачуццям каб у чытачоў з'явіцца,
Нібы адкрытая зноў таямніца,
У сталасці каб тым радкам дзівіцца,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Алеся
Даўно гэта песня пяецца,
Што некалі тут, на Палессі,
Дзе гэта гаворка вядзецца,
Жыла прыгажуня Алеся.
Каханне прыйшло нечакана.
І кветкай лясной красавала,
Чакала яго на ўзлессі
Дзяўчына красуня — Алеся.
Якія лагодныя росы,
Не холадна ножанькам босым
Прайсціся з каханым па лесе
Прыгожай дзяўчыне Алесі.
Гарэла, як свечка, ў той вечар,
Не будзе ў іх болей сустрэчы.
Рашыла сама: ён — не пара,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Беларусь мая - казка дзіўная

Там, дзе сосны гамоняць з аблокамі,
Дзе ў палях рамонкі цвітуць,
А ў пушчах зубры, нібы волаты,
У гаях салаўі пяюць.

Беларусь мая - казка дзіўная,
Сінявокая старана.
Беларусь мая ты адзіная,
Нібы маці ў сына – адна!

Выйду ў поле за ваколіцу,
Дзе хвалюецца збажына.
Песняй сэрца маё напоўніцца,
Тут спявае аб шчасці зямля.

Тая песня ляціць над прасторамі



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

"Сонца хіліцца да долу"
Сонца хіліцца да долу
Як агністы,яркі шар
Пасылае промні ўгору
На кудзельку рэдкіх хмар
І здаецца за пагоркам
дагарае як пажар
А ўжо на небе зорка
Паказала жоўты твар
Сарамліва запылае
Нібы свечка ў вышыні
Глянеш,месяц выплывае
Бацька зорачнай сямьі
Кіне погляд свой на травы
Што заснулі на лугах



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Памяці малалетніх вязняў
Азарыцкага канцлагера

Калыша ў балоце крывая сасна
На голлі сваім бяду і дрымоту.
Ля мёртвай матулі прыснула дзіця...
Люляе, люляе сасна адзіноту.

І ходзіць навокал самотны “бай-бай”,
Здувае сняжок і змятае пушынкі.
Падаўся пад цёплы бачок цераз гай
Маленькі ваўчок да другое дзяўчынкі.

А дрэва калыша. А вецер пяе,
Выводзіць нямую, без слоў калыханку,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Дзевяць юаняў

Колькі каштуе жыццё?
Куляй жаўнер яго раніў.
Колькі каштуе жыццё?
Ці можа дзевяць юаняў?

Колькі каштуе жыццё?
Чырванню медзь адал'ецца...
Колькі каштуе жыццё?
Так ціха калышуцца вецця...

Колькі каштуе жыццё?
І снег ад крыві растайваў...
Што ж каштавала яно?
Дзевяць нікчэмных юаняў...

9 юаняў - у Кітаі цана адной кулі.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

О ! Беларусь –мая краіна !
Краіна зубраў , жураўлёў
Дзе чырванеюць журавіны ,
Дзе родны кут , белых буслоў.

Там чабаровыя паляны ,
Там верас пахне ў бары
Нібы пірог спяклі румяны
Цвіце сланечнік малады .

У беластвольнай там бярозкі
Вісяць галінкі над ракой.
Туман накрыўшы луг ля вёскі
Стаіць там ціш і супакой.

Твае блакітныя азёры
З крынічнай чысцінёй вады.



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Ізноў вайна, ізноў дэсант
Сняжынак кружыць у час палету.
Знікаюць птушкі-самалеты.
Стаіць сумет – падбіты танк.

Здаецца, зараз затрашчаць
Салдат-марозаў аўтаматы,
Пачнуць вятры шпуляць гранаты,
Як міны, будзе лёд ляжаць.

Дарма, Зіма, вясновым днем
Франтам вы рушыць загадалі.
Параза хутка вас чакае,
А вашу армію – разгром!



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Крыжаванка са страчаных фраз:
У палоне – здранцвелыя гукі.
Ёсць пытанне – не знойдзеш адказ,
Замест песень – усхліпы і грукі.

Рэчаіснасць ілюзій сышла,
Нібы свечы ў ваду летняй ноччу…
Не шукай, бо не знойдзеш цяпла,
Не сагрэюць бяздонныя вочы.

Ты з шыпшыны звіваеш вянок.
Па асоту блукаю разуты.
Не ад гэтага сэрца замок
Я адкрыў, бо ізноў не пачуты.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

За тонкай, задзёрнутай шторай –
Спякотнае, жоўтае лета
Малюе загадкава ўзоры
Святлом азіяцкага свету.

Ці пэндзлік дадуць, ці аловак
Пакінуць кароткі аўтограф,
Змяніўшы славянскае слова
На чорны, крывы іерогліф.

На пальцах блішчаць кроплі тушы,
Як знакі сусветных энергій.
Паміж камянёў нашы душы
Стаяць за нязвыкласцю ў чэргах.

І я не шукаю спакою
Ў сучасным абрынутым свеце –



Сярэдняя: 3.6 (16 галасоў)

Навокал грукае,лятае,
Гудзе,бяжыць,перамагае.
А я імунітэт не маю
Ад шквала гэтага.І ціск

Вышэй свой градус падымае.
І здзіўлена я адчуваю,
Як хваля моцная гайдае
Наш карабель пад назвай Мінск!



Сярэдняя: 3.1 (11 галасоў)

Прыдзірліваму воку ўсё не так.
Адказнай галаве клапот немала.
Шчаслівы той,хто па душы прастак.
Ў добрай песне шчыры запевала.

Не прыкмечае ён пахмурных дзён.
Рады дажджу,як сябруку старому.
Адкрыўшы свой віхлявы парасон,
Ён шэрым раннем выбегае з дома.

І раптам,азірнуўшыся здалёк
Шле пацалунак-птушачку ад сэрца.
Які ляціць нібыта матылёк
Да той,якая ля акна смяецца.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Нібы далоні ад вушэй
Вясна адняла.
Я чую гукі ужо мацней,
А мне ўсё мала.

Акно ў пакоі адчыню
Старонкай кніжнай
І свежы вецер удыхну
Глыбей,увішна.

Душа захоча адарваць
Сябе ад цела.
І прыйдзецца яе стрымаць
Каб не ўляцела.



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

"Люблю свой край"
Люблю свой край,сваю старонку
І лес і поле і лугі
І рэчку ціхую,дзе звонка
Спяваюць у лозах салаўі
Дзе хвалі мірна ліжуць бераг
Звініць крынічка пад вярбой
Дзе човен штурхае наперад
Рака ласкаваю рукой
Тут разліваюцца туманы
Па росных травах след бяжыць
Тут з павуцін дыван сатканы
На кусьцік кінуты ляжыць
Стракочуць конікі і скачуць



Сярэдняя: 4.3 (16 галасоў)

Ні я, ні ты не вернемся ужо
У тую зіму, весну, восень, лета...
Ўсё засталося дзесьці за мяжой,
У садзе маладосці нашых кветак.

Дзе не губляюць звонкасць ручаі,
А ўзімку аж па самы дах сумёты...
Усё засталося ў райскім тым краІ,
Дзе кожны крок - пяшчотнай ласкі дотык.

Ўсё засталося там, ў дзівосным сне,
Што, як прывід, развеяўся на ранку,
У шыкоўнай маладосці і вясне,



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

"Вясна"
Усе ідзе адвечным шляхам
Зіма закончыла свой бег
Прыгрэла сонца,адным махам
З палеў сагнала шэры снег
Паміж праталін,на ўзлеску
Там,дзе цяплей,сярод травы
На свет прабілася пралеска
Нібы пасланніца вясны
Зямля страсае сон і гоніць
Сок пад бярозавай карой
Пакрэпіць дожджык і прагоніць
Ліст клейкі з завязі тугой



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Калыханка

Спі дзіцятка разам з ночкай –
Спі салодкім сном,
Няхай месік табе дбае
За начным вакном.
Няхай песню складзе вецер,
І станцуе грач.
Спі дзіцятка, наш букецік,
Родненькі, не плач…
Каб няведаў ты нястачаў
У жыцці зусім,
Каб лавіў заўжды ўдачу,
І любімым быў!
Спі малеча, спі раднуля,
Ты ў сне расцеш,
Спі-засні, мая сынуля,
Сілы набярэш…
Аблачынкай белай коўдра,
Побач спіць даўно,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Такое роднае і перапеўнае…
Па матывах беларускіх паэтаў
“Мой родны кут, як ты мне мілы”–
Зямляк наш, Колас напісаў,
І выраз гэты лёгкакрылы
Навекі сэрца пранізаў.
Паэт-правідзец. Шчыра вельмі
Любіў стаўбцоўскую зямлю
І слова роднае навекі
Закінуў зернем у раллю.
З таго зярнятка шмат усходаў--
Сявенька добрая была.
Святая любасць да прыроды
У сэрцах, душах прарасла.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Жыццё круціла калаўрот,
На калаўроце ніткі пралі.
дні чарадой за годам год,
Нібы па нітачцы зцякалі.
На кроснах ткалі кужалёк,
каб зрэбную пашыць кашулю.
А хтосьці выткаў ручнічок,
Камусьці паясок пасуе.
Абрусам тканым на стале
Урачыста госця сустралі,
Чагосьці мо і не стае,
Што мелі, то і даставалі.
Кавалак сала, агурок
і бульба сопкая пад маслам --
усё расціў свой агарод,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я не ведаю, кім быў ты ў мінулым жыцці,
І чыя тут душа прылягла ля гасцінца?
Можа, прадзед мой слаўна калісьці пачыў,
Бо зямлю бараніў ад чужынца.

Адзін бок у раллі, другі ў неба глядзіць,
Дні за днямі пакладзены ў скрутак эпохаў…
Сколькі мудрасці ты ў сабе накапіў,
Што яшчэ прыхаваў ты пад мохам?

Многа дзіўных легенд помню я з малых год,
Занатоўвалі іх нават нашыя продкі .



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Адзін другога пераконваў:
«Паэзія – гэта пошук дна бяздоннага маўчання».

Але другі яму паважна запярэчыў:
«Не! Гэта адчуванне бязмежнага болю ў нетрах
спрадвечнай мілосці».

А трэці паспрабаваў іх прымірыць:
«Паэзія – гэта спасціжэнне спрадвечнага маўчання мілосці на дне неабсяжнага болю».



Сярэдняя: 4.5 (18 галасоў)

…І падалося ў дзень той,
што нябёсы
абрынуліся раптам на зямлю,
і быццам люты цмок
з нябёс спусціўся,
каб здзейсніць
справу чорную сваю.

…І падалося ў дзень той,
што бярозы
імгненна пачарнелі,
а вада
у рэчцы чыстай
стала брудна-шэрай,
бо ў дзень той змрочны,
у той дзень жахлівы
людскія лёсы
пакалечыла вайна.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Гэй, вясна, хутчэй прыйдзі,
і свайго ты сябра – сонца –
за сабою прывядзі!
Вы абодва -- гэта радасць
для людзей і для зямлі.

Стань, вясна, уладаром
над прыродай і над намі,
сагрэй душы нам цяплом!
Ты – наш госць доўгачаканы:
“Ой, чалом табе, чалом!”

Гэй, вясна, ну дзе ж ты, дзе ты?!
За-ча-ка-лі-ся цябе!
Ляці з хуткасцю каметы,
ўсё-ўсё кепскае змяці



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Мова родная,мова мая,
што раз-пораз зрываецца
з вуснаў,
быццам чысты струмень
ручая,
наталі смагу па Беларусі.
Аднаві мой народ,аднаві
з-пад зьнявагі,злачынстваў
і болю,
каб на гэтай пакутнай зямлі
паспыталі сапраўднае волі.
Ад цябе адракалісь бацькі
ды тапталі абразамі каты.
І няўжо гэта лёс твой такі
быць заўсёды зь нябыту ўзьнятай?
Мова родная,мова мая,
бліскані быццам сонца 
праменьнем!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Вольнаю хваляй
мора
я ад цябе адхлыну.
Болей ня маю гора,
клопату,каб адну
толькі мяне галубіў,
песьціў ды мілаваў.
Я адступлюся скора,
каб ты мяне шукаў
у часе і ў прасторы,
наяве і ў ва снах.
Вольная хваля мора
я
і нібыта птах.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Водарам цішыні,
мяне не шкадуй,-
вазьмі
зноўку ў свой
палон.
Хай адыходзіць
сон.
Птушка душы
пяе,
у змораку растае
вобразаў вабных
плынь.
Блізіцца далячынь
мараў,
дзе мы ўдваіх
зліемся ў адзіны
ўздых.



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

А ў нашым у двары
Было заўсёды проста:
Збіраліся сябры,
Вялі размовы вострыя.

Дзіцячы смех і гвалт.
І пад гітару спеў.
Суседа чуцен жарт,
Што з працы падаспеў.

Вы,мінскіе двары!
Старэнькія хрушчоўкі.
Ад ночы да зары
Ўсё позіркі,гаворкі.

І хмельны той пагляд
Спазнёлага гулякі
Абходзіўся наўрад
Без вашае адзнакі.

Стук-грук перастук
Даміно ляціць з-пад рук.
Дзедзюкі дваровыя
Капялюш па-бровы.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Адкуль жа нам ведаць пра ўсё што жадаем?
Мы раніцай каву сабе наліваем.
У душы паліўшыся хутка вадою
Бяжым апранацца ў бодрым настроі.

Муркочым фальшыва мелодыі вака,
У люстэрке мы робім з сабе чалавека.
І вусны,і вочы падведзіўшы так,-
Што шэптам гаворым:"Я лепшы мастак!"

Ліловенькі блайзэр,у руцэ парасончык.
Прыкід неблагі,сымпатычны фасончык.
Бягі па прыступках,спяшай на сустрэчу.



Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Верш для дзетак.

Плачуць коўзанкі, сумёты
Горкімі слязамі:
- Дзесьці дзеці пазнікалі
Разам з маразамі.
Не на санках, не на лыжах
Не відаць нікога.
Верабейчык толькі пыжам
Ціўкае ля стога.

Дзе вы, Саша і Сярожа,
Лена, Насця, Каця?
Захварэлі, дзеткі, можа?
Не пускае маці?
Лёд растаў, зіма слабее,
Бо вясна ў парозе.
Нават сонца болей грэе,
Ручайкі у лозе.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

О, дзяцінства маё, ты само, як нядзеля,
Як пірог на пахучым кляновым лісце.
Гаварыла матуля: “Не стукайце, дзеці,
Бо ад стуку у печы пірог не расце”.

Толькі выраслі мы з пірагамі у печы
І ўцяклі калабкамі за родны парог.
І матулі нясмачным здаецца адвечна,
Што спячэ не для нас перад святам пірог.

Можа ён ў матулі ніяк не ўдаецца
(Бо ў гэтым вялікая наша віна)
Ад груку яе найвялікшага сэрца,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

…уж – змеи муж.
М. Цвятаева

І прысніцца ж:
Змяя.
І факір нібы – я,
Што сіл-моцы стае
Заклінаю яе:
– Ныць-шыпець перастань,
Добра, кобра, адстань!
Бач, хоць магам ёй стань,
А пуцёўку дастань!..

Ды змяецца змяя:
– Зараз воля мая!
Гэты ж год мой цяпер! –
Годзе мне ўсё цярпець!
Больш пад дудку тваю
Танцаваць не хачу!
Як японцы маю
Цэняць мудрасць, – ці чуў?
Там з далёкай пары
Каб жанчыне сваёй



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

Мне трэба жыць за ўсіх,
Каго няма тут, родных,
За міласэрных іх,
За іх высакародных.

Мне трэба жыць з усіх
Апошніх сіл часамі
І за дзядоў сваіх,
І за бацькоў з братамі.

Мне трэба многа ўмець
І мець, каб жыць як трэба,
Каб не было глядзець
Мне сорамна у неба.

Днём кожным даражыць,
Хоць час падчас няроўны,
За ўсіх мне трэба жыць,
Каго няма тут, родных.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Высокі беларускасці касцёр,
Раздзьмуты адраджэння ветрам свежым,
Касцёр да неба рукі распасцёр,
Нібы касцёл свае ўздымае вежы.

Цяпло ад беларускасці кастра
Нам не скалець, людзьмы быць памагае.
Заранка, быццам родная сястра
Таго кастра, шугае па-над гаем.

Купальскі беларускасці касцёр
Асветнікі распальвалі рупліва
І Вайвадзіш усё сваё жыццё
Яго ахоўваў, зберагаў цярпліва,

Радкамі паэтычнымі



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я падняўся на гэты Курган –
Над будзённасцю шэрай прыўзняўся,
Са святочнасцю болей спазнаўся
І да Бога прыблізіўся там.

І далёка мне стала відно.
І я ўбачыў праз вёрсты з гадамі
Як дарог беларускіх радно
Ў свет вялікі выводзіць Адама.

Вось ідзе ён складаючы верш,
Лёс якога выдатна складзецца.
Пакідаючы вотчыну, перш
Трэба ў Свіцязь яму паглядзецца.

З гаю птушак даносіцца гам.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

І радасць і смутак
У маці ў паглядзе,
Што вырасла мірта
Раскошная ў садзе,
З якой доня хутка
На покуці сядзе, –
І радасць і смутак
У маці ў паглядзе.

Матуля шаптала
Замоўныя слоўцы,
Каб доня прыпала
Да сэрца й свякроўцы,
Каб мірта не стала
Калючым ядлоўцам, –
Матуля шаптала
Замоўныя слоўцы.

Няхай табе, доня,
Ўсміхаецца доля.
Лагоднаю будзе –
Ніколі не ўколіць.
І некалі ў садзе



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Добры жарт – не пажар,
Каб слязою тушыць!
А па праўдзе сказаць
Мне мой зяць – па душы.

Каб зяцёк не уцёк,
Каб вятрыска не здзьмуў
Да другой дарагой –
Даглядаю яго!

Ў аграномы пайдзе, –
І навуку грызе,
Як гуркі.
Гаваркі,
Ды і ўмелы такі!

Добры жарт – не пажар,
Каб слязою тушыць!
А па праўдзе сказаць
Мне мой зяць
Па душы.

Каб хто іншы
таго
Хоць палову умеў,
Не ўсміхнуў бы яго –



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

– Купі мне завушніцы залатыя.
Яны для зроку лепш, чым зёлкі тыя,
Каб век я акуляраў не насіла, –
Мяне аднойчы мама папрасіла.

І маме ў падарунак я прывёз іх.
І мама выцірала шчасця слёзы:
–Я ж столькі пераплакала, сыночак,
Ад бедаў – як не выплакала вочы...

...І зараз недзе добра з тога свету
Матуля бачыць нас на свеце гэтым,
Дзяцей сваіх, – за кожным сочыць крокам, –



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

1.
Сплывае сум-туга з вачэй,
Дзяцінства бачыцца ярчэй,
Як гляну: з мілай Беларусі
Рака праз Даўгаўпілс цячэ.

Мяне хвалюючы, праз годы
І праз стагоддзі коціць воды,
Ў якія родны лес глядзіцца
І Віцебск з Полацкам заўсёды…

2.
Знайсці прычал свой
лёс Бог даў мне, –
Якая ў тым мая віна? –
У той краіне, дзе – Даўгава,
Не ў той краіне, дзе Дзвіна.

Бягуць мае сыночкі жвава



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Год нямала з блізкага далля,
Быццам з-пад рукі, з-пад аблачыны
Матухна латвійская зямля
Ў гэты бок глядзіць азёр вачыма,

Дзе да сэрца блізка прыняла,
Як прымае родных сваіх, гэтак
Маці беларуская зямля
Дарту – маці генія-паэта

Яніса, што ўзяў яшчэ змаля
Дар ад маці шчырасці, сумлення…

Будзь ёй, беларуская зямля,
Мяккай,
чым латвійская не меней.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Гэты край і не быў мне чужынай.
Ды з гадамі ён стаў мне мілей,
Чырваней мне тут сталі рабіны
І бярозы як быццам бялей.

Як прыйшлі тут на свет мае дзеці, –
Іх вачмі я наўкол паглядзеў.
Іх радзіма таксама мне свеціць
І ў асенні нахмураны дзень.

Чырваней мне тут сталі каліны
І аблокі як быццам бялей.
Гэты край і не быў мне чужынай.
Ды з гадамі ён стаў мне мілей.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Мне шосты год няспешна йшоў,
Калі бяда ўзялася скуль тут:
Я ў скрынцы бацькавай знайшоў
Сярод цвічкоў і гаек
кульку.

Малыя ўсе такі народ,
На смак усё ім зведаць трэба.
І кульку я паклаў у рот.
І тут куды глядзела неба?!

Я раптам кульку праглынуў.
Аднак было ўсё значна горай:
Сам не адчуў я – ну і ну! –
Што кулька – ў дыхальнае горла.

І вось прастыў я, захварэў,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дарыў я маме кветкі рэдка,
Ды ёй прыносіў зёлак кветкі
З палёў валошак, дзівасілу,
Калі, хварэючы, прасіла.

І ў агародчыку ля хаты
Нагодкі ёй вырошчваў, мяту.
З акна ўсміхалася мне мама.
І ўсмешкай я квітнеў таксама.
І часам чуў:
– Мая ты дзетка.

Дарыў я маме кветкі рэдка.
Нячаста й зараз, Божа мілы, –
Прыношу кветкі на магілу.



Сярэдняя: 4.4 (20 галасоў)

Роднае слова!.. Роднае слова!..
Ты, для народу, як кроснам - аснова!
У кожнай народнасці - розны арнамент,
Ты - наш каменьчык, мацуеш фундамент.

Нельга знайсці разумення без слова.
З гукаў тваіх пачынаецца мова.
Ў песнях матулі гучыш ты с калыскі.
Ты - за сталом, каля чаркі і міскі.

Ты - на вучобе, на працы і ў хаце...
Роднае слова!.. Ты - наша багацце!



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Я для цябе апрану карункі,
Запалю свечку.
Буду тваім падарункам,
Ў гэты халодны вечар.

Валасы спадуць на плечы,
Цемра забярэ хвіліны,
Ў гэты халодны вечар-
Ня будзе гарбаты з малінай.

Будзе палаць да раніцы,
Каханне змучаных цел-
Ты знікнеш раней, чым сонца зьявіцца-
Сцяг сэрца майго забялеў.



Сярэдняя: 3.6 (15 галасоў)

Цешуся словамi:
"Вера... Надзея... Любоў...
Мiр i спакой..." —
i ўслаўляю Тварца за багацце —
мову,
якая,
па веры
у сiлу замоў,
творыць наяве
"збыванне" слаўца-немаўляцi.

Найпрыгажэйшага:
"радасць", "удзячнасць" i "лад"...
Гукi звiняць i лiкуюць,
як сонейка ўвесну.
Ззяннем
душу
асвятляюць —
бы квеценем — сад —
i наталяюць, сасмяглую,
маннай нябеснай.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Бульвар Шаўчэнкі.На вясну!
Усе дрэвы цеплыні чакаюць.
Гракі,прачнуўшыся ад сну,
Ваколле крыкам абуджаюць.

На лаўках росных ранні люд
З турботаю сядзіць маўкліва.
Чакаюць.бедакі,як цуд:
Хто-сонца,хто і куфаль піва.

Вядуць сабак на павадках.
Змянілі модніцы адзенне.
І дзень нясе пад зорны дах
Сваё вясновае стамленне.



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Толькі падай знак.
"Хочаш пайсці?"
"Так".
"Думаў куды?"
"Не"
"Ты на яве,не ў сне.
Знойдзеш арыенцір?"
"Вунь на перадзе цір".
"Зойдзем".
Стрэльбу пад вока.
"Палі!"
Куляюцца караблі.
Стрэльбу пад вока.
"Яшчэ!"
Дом разляцеўся ўшчэнт.
"Добра палюеш."
"Ты мне?"
"Яшчэ намалюеш."
"Не..."
"А я на вайне."
"На якой?
Можа з самім сабой?"
"Не.Толькі з табой."
"Са мной?Ну,што яшчэ?"
"Ушчэнт!"



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Асілак духоўны -- хто мову шануе,
бо зброю надзейную мае!

Пігмей той і раб інфантыльны, бязвольны,
хто бэсціць яе, зневажае!

Жыцця эліксір ты,
о родная мова,
і зёлкі ад немачы ты;
і ноччу бяззорнай для ўсіх ты паходня --
не зблудзім ніколі з ёй мы!



Сярэдняя: 4 (10 галасоў)

-- Якое дзіва дзіўнае,
зірні,-
па небу вецер скача на кані!

Калі ж зірнуў я,
адарваўшыся ад спраў,
не ўбачыў дзіва –
мо,
той вецер...праскакаў.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

зноў шнары на спіне збалелай начы
зверам сонным чорным на зямлі
ляжаць аскепкі мрояў сон бяжыць
надзеяў куфар і ўначы спявае дрэва
праточваюцца шэпты стогны ненароджаных
містэрыя любові ды кілім пакутаў шэры
і зблытаны клубок і хтосьці тчэ самоту
а хтось рукамі вуснаў размаўляе
каб наталіцца захмялелае паветра
дзесь вочы працінаюць шал прыбою
і подых ветру крышталёвы небакрай



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Мегаполіс… Цішыня
днём сюды не завітае:
добра ведае – яе
аніхто тут не чакае…

І таму бяжыць яна
днём на хутар
на бязлюдны,
з ветрам
у хованкі там грае,
п’е ваду
з далоняў студні.

Ну а ў мега-…мегаполіс
вернецца яна ўначы,
каб ізноўку на світанку
стуль паціху уцячы
на той хутар
на ўлюбёны,
дзе
яна сэрцам і душой
хоць адпачне.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Ідзе па нашым горадзе Зіма.

Ідзе павольна
і чамусьці ўся дрыжыць.

Чаму ж дрыжыць яна?
Таму што у яе
няма пантофлі на адной назе
(відаць, згубіла пасля ночкі у карчме).

Усе смяюцца ў нашым горадзе з Зімы --
такой самотнай і нат трошачкі няўклюднай,
але ж Зіма між тлуму, гаманы
ідзе-бурчыць паціху, бы аблуда:
“Я вам ў заплечніку тут несла падарункі



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Задумала адна калісь старуха
З казлом старым растацца назаўжды.
Стаў ён стары , таўстое адвесіў бруха
І рэдка ўстае нават дыбы.

А я зажытачная бабка- жыццялюбка
Вазьму сабе пажыць казла другога
Яшчэ ж вясёлая , ды й неадналюбка
І будзе шэрсць і будзе дапамога .

На перабор мясцовыя збягаліся казлы
І вельмі паважаныя з замежжа.
Дасталася замежнаму казлу гран-пры



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

"Не ствары сабе куміра"
Не ствары сабе куміра
Бо магчыма прыйдзе час
Ен пацягне быццам гіра
За сабой у пекла вас
У жыцьця свае законы
Думай добра галавой
Хоць і носіць ен карону
І крычыць:Усе за мной!
Есьць аракул,прадсказальнік
Паўсямесна есць начальнік
Ды не рэдкасьць,так бывае
Прадсказаў-не супадае
Вось артыст(яшчэ вядомы)



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

А вас не агарошвала пытанне:
чаму мы, людзi, колькi б не жылi,
самоцiмся аб тым, што нас не стане
аднойчы — ў дзень апошнi — на зямлi?

I, ў той жа час, нiводнае iмгненне
нi кроплi не сумуем ад таго,
что некалi, яшчэ да нараджэння,
на свеце нас таксама не было.

20.02.2019



Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Ты над рэчкайю блукаў
Вартаўнікоў начных шукаў
У чужым садзе мяў шаўкову мураву
Ты ў акно маё кідаў
Тыя кветкі, што цалаваў
А я імі любавалася ранкам
Ты ў акно маё кідаў
Тыя кветкі, што цалаваў
А я імі любавалася ранкам

Ты касіў траву ў лугах
Спаў пад стогам у валошках
На світанку зноў сцяжыначку таптаў
Прама у хату да мяне
Дзе ў бэзавым дымe
Для мяне ты ў небе сонца зачыніў



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Крыж на камені
У памяць аб Адаме Міцкевічы і Марыі Путкамер (Верашчацы)
Мясціны, дзе гулялі мы з табою,
Дзе нашы мроі, слёз святло пад вязам,
Да скону дзён застануцца са мною,
Бо толькі там з табой навек мы разам.
Адам Міцкевіч, “Да М***”



Сярэдняя: 3.6 (14 галасоў)

Самотнікі і перасмешнікі,
збіральнікі і рыфмаловы,
паэты — вялікія грэшнікі —
таму, што гуляюць са словам.

Замовамі "чыркаюць" палкімі —
пажар выклікаюць (цунамі?).
Як дзеці малыя з запалкамі —
што твораць — не ведаюць самі.

Сваволяць, пакуль не пазбавяцца
апошняй саломінкі ў моры.
Ды, тонучы, нават, не каюцца
ў накліканым імі ж — учора.

I знаюць жа (колькi гаворана!):



Сярэдняя: 3.4 (13 галасоў)

За што я так удячна Богу?
Якое шчасце не баліць нічога,
I ў мяне даўгоў зусім няма,
Таксама не патрэбна ў дарогу,
I блізенька мая сям’я.
Чаго жа я прашу ў Бога?
Прашу таго, што моцна не хапае,
Упэнінасці ў наступным дні.



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Дзе ты мілы начаваў, начаваў.
Чаму мяне не абдымаў, абдымаў.
А падушкі я збівала, а падушкі я збівала
Цябе мілы выглядала. / 2 разы

Ты да мяне не прыйшоў, не прыйшоў.
А я дзверы на засоў, на засоў.
І пайшла на вечарынку, і пайшла на вечарынку.
Мяне другі хлопец кліча. / 2 разы

Пройгрыш.

Я музыку наняла, наняла.
Танцавала да рання, да рання.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Замалёўваюць фасады
І пытаюць:"Рады?Рады?"

Ў здаравенных дзядзюкоў
На ўсіх хапае мацюкоў.

Цыстэрнаў фарбаў каляровых,
Каб паднаўляць фасад нанова.



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Ну ты і цягнішся зіма.
Цярпення ўжо с тобой няма.

Вялізнаю сланіхай шэрай
Павісла неба.Я ў кватэры

Шукаю нейкага святла
Нервова ссунуўшы фіранкі.

А за акном калючы снег
Зусім не супыняе бег.

І тут ужо не да гулянкі.

Таму сяжу і ў блакнот
Пішу мой верш.А руды кот

З лянотай пазірае.
Яму ўсяго хапае.

А мне так хочацца бясконца
Пабачыць сонца!Сонца!Сонца!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Вы ад'едзеце ў лясны чароўны кут.
Я ж у Мінску родным застануся.
Мне не трэба клятвы "Я вярнуся"
Там душа.А сэрца будзе тут.

Тут са мною.Так жадаю думаць.
Размаўляю з сэрцам сам-насам,-
Я яго ўжо вам не аддам.
Прыкладу да вуха.Буду слухаць,

Як у зімку ракавінку мора.
Шумных хваль размову пазнаеш,
Прыгадаеш сінія прасторы,
Ў глыбіню русалкаю нырнеш.

Так плывеш,плывеш блакітнай зданню,



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

"Адгукніцеся,беларусы!"
Адгукніцеся,беларусы
Дзе падзеліся,не відаць..
Адкажыцеся ад спакусы
З чужых плеч на свае адзяваць
Хіба горшыя мы за народы
Хіба сорамна нам за бацькоў?
Дык чаму тут чужыя ўсходы
Глушаць зерне,што з нашых палеў?
Не змаглі,ні паны,ні падпанкі
Знішчыць мову,як знішчылі мы
І расцем,як у лесе паганкі



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Я залюляла твой спакой
пяшчотнаю рукою.
У закалыханасці маёй
табе так смачна мроіць.
Бязмежны шырыцца намер -
супасць у адзінстве блізкім.
Я для цябе Сусвет цяпер,
другая рэчаіснасць.
І толькі ноч павек кране -
табе адзіна сніцца:
на мне, ува мне, вакол мяне
са мною побач…
збыцца.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

"Не пакідайце, каб не ўмерлі!" -
Крычу навокал ды ўслед
У тыя крохкія паўмерні,
У чалавечы новы свет.

Нашчадкам роду на завальні...
Так збэндзіць мову - гэта шок!
Зрабілі з замка прыбіральню,
А з мары - пральны парашок.

У кожны погляд беларуса,
У абрусеўшы "г'ордый взг'ляд".
Крані вас, хлопцы, дык пальецца:
"Шыпшына, качка, пан, хмызняк"

Ды з вас русак, як з чоўна крэйсер!



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

"Маскі"
Можа праўда,можа казкі
Чуў,што люді носяць маскі
Не ўсе,ды пападаюць..
Твар пад маскаю хаваюць
Маскі розныя бываюць
Час ад часу іх мяняюць
Есць для працы,есць для дома
Для начальства і знаемых
Есць на будні,есць на свята
Для замужніх і жанатых
Есьць і добрыя і злыя
Кожны сам сабе іх шые
У масках могуць нават спаць



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Гэю-гэй!
Сакавік-снегатай!
Дырыжор ручайковых аркестраў.
Нецярплівай рукой замятай
надакукі-зімы пратэсты!
Трушчы лёд!
У грудзях брадзі
ап’яняючым думкі пахам!
Па прыступкам лясоў узыдзі
на нябёсаў блакітныя дахі!
Уніз куляйся бяздумна зноў,
павісай на дажджу вусах!
Сок пампуючы з каранёў,
дай смакоты
ўсім прагным вуснам!
Ты здзіўляк, Сакавік!
Ты блазён!
Кожны дзень не такі,
як учора.



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Мой сад
Разгублена стаю ў родным садзе,
А вецер працінае да касцей,
Тут мерзнуць рукі, ў думах несуладдзе,
Мой сад даўно не сустракаў гасцей.
Здзічэў ад болю і ад адзіноты,
Замшэлыя ствалы не белены даўно,
Зіма да плоту намяла сумёты,
З паветра п’ю прагорклае віно.
Хачу сказаць я штось старому дрэву,
Ды словы храснуць у глыбіні душы,
Куды пяшчоту я сваю падзела?



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Вар’яцтва, сыдзеш ад мяне калі ж ты?!
Як птушкі пааблеплівалі ліштвы…
Iм што тут: салам змазана акно?
Я гэтай ежы не страчаў даўно.
Адкуль у вязня масла або сала!
З такім пайком і віленскі маршалак
Рыгне душой, як чорт на аналой,
I вочы пазацягнуцца імглой…
Дзяўбі сухар, вяртлявая сініца!
Не наракай на гэтую драбніцу:
Цябе багата часу баляваць,
Таму чаго душу не балаваць?



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Нашым часам прытулак магчымы адно на кладах,
Крумкачыныя брэхі прыняўшы ў сябе ўнутрывенна.
Тут упокат бамжы з чыхіру не стаяць на нагах,
I ты, вернучы нос, разумееш, што існае – тленна.

Паблукай паміж костак, хаця б з абавязку журбы,
I патроху адчуй ўсю бязважкасць фамільнага праха.
Абарвалася сувязь часоў, летуценне нібы…
Скажаш, быццам няма на душы ані кропелькі страха?



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Калаўрот часу…
Штосьці робіцца паволі.
Штосьці – адразу.
Недзе робяцца дзеці,
Паволі ў кагосьці,
Бясконца – нехта.
Дарога ў бясквецце,
Шлях у шматкроп’е –
Дзеці робяць сусветы.
Ловы на волі,
Вольныя словы ў
Бяздушшы пакоры.
А Я перд Ім,
Ён па-над Ты,
Разам робяцца Мы.
Мадэрнова даволі нянова,
Утульна ў няволі
Спісаных паветраў
Бадзягаю-ветрам,
Папераў з газетаў
Мазгоў-прыбіральняў,