Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Лясгасаўскі пчальнік
Напісана пад уражаннем ад наведвання пчальніка Лідскага лясгаса ў парку “Гарні”

Мядовага рух паху
з Гарнёў дасюль не знік:
ёсць у тутэйшым парку
лясгасаўскі пчальнік.

Вуллі лес абкружае –
вятрыска не прадзьме,
спакой не парушае
лятучы ветрык-змей.

Хоць доступу не мае
сюды звяно вятроў,
свабодна пранікае
да пчальніка святло.

Выводзяць пчаласем’і
і матак пчаляры.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нямецкі бункер
Напамінам аб нямецкай акупацыі ў гады Першай сусветнай вайны на Лідчыне з’яўляюцца бункеры ў ваколіцах вёсак Сялец і Дакудава.

З падзямеллем бурым
будучы ў ладах,
Лідчынай і ў бункеры
немец уладаў.

У ладах з зямлёю
кайзеравец-крот,
а не песціць мрою
ў ёй працягваць род.

Вось, не разабранае
дужай парай рук,
урасло цаглянае
сховішча ў зямлю.

Моцна (вось прыслоўе,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Памяці Лідскай ратушы
Гісторыя Лідскай ратушы налічвае тры стагоддзі і заканчваецца пажарам 1891 года.

У мінуўшчыне пашару.
Памяць не загінула –
ратушу рука пажару
ў Лету не закінула…

Наша Ліда атрымала
права Магдэбургскае,
вестку радасна прымала –
і гарматы бухалі.

Горад, быў не пажылы ты –
у гадах юначых.
Ля цэнтральнай плошчы Ліды
збудавалі ратушу.

Век за векам плыў, праходзіў



Сярэдняя: 1 (1 голас)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
(працяг)
РП
IX
НЕ-БА праз краты і НЕ-БА праз шкло…
Стрымы ў інэце – было так даўно!
Брыфінг і Маркаву “інтэрвію”…
НЕБА! Я падаў, але я ЖЫВУ!!!
На эшафот узыходзіў, калі прызямлілі…
катаў чакаў, але ўсё адмянілі…
Гвалт, запыталіся, зьдзекі і ціск?
ТУТ існаваньне МАГЧЫМА бязь іх?!
Жарт лялькавода – абмен Мінск-Гаага –
Мне каштаваў, зразумела, нямала…



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Нам ДАЗВОЛІЛІ
рэзаць вены –
бо чырвоная кроў БЧБ…
ці павесіцца –
бо турма ў турме…
скочыць уніз зь любога паверха –
бо бяз крылаў-ідэі
ратаваньня няма нідзе…
скончыць есьці і піць за кратамі,
а на волі атруціцца –
бо ня маем нічога сказаць
у абарону сваіх і сябе…
ці ў попел спаліцца на вогнішчы –
каб зьнішчыць абалонку душы,
што яшчэ змагалася…
Але… той, хто сказаў гэта…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

(Пераклад з англійскай)
Змярканне – гэта час, калі з галінак
Ліецца дзіўны пошчак салаўіны.
Калі пад павалокай вечаровай
Гучаць салодка закаханых словы.
Вада і ветрык музыкай глыбокай
Пяшчотна ласцяць слых мой адзінокі.
Кранаюча-вільготны кветкі ў росах,
Яскрава зоркі ўспыхваюць ў нябёсах.
Блакіт глыбей становіцца на хвалях,
У адценнях шэрых змрок лісцё хавае.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Пачуй мой подых, пачуй быццё,
Пачуй маё сэрца - у ім жыццё.
Ня ведай, што будзе, забудзь, што было,
Пачуй кожны крок і зірні на сьвятло.

Бывай, мая кветка, бывай, мой спакой!
Я адлятаю, шкада, не з табой...
Ты не сумуй - я хутка вярнуся,
Бо ў сэрцы каханне і я не баюся!

Не слухай, што скажуць кепскія чуткі!
Згарнуцца нябёсы, пападаюць зоркі
І знікне увесь сьвет, нават існасьць і час,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

ЮНАК І ДЗЕД
НЯСКОНЧАНАЯ КАЗКА
Раману Пратасевічу
І
На Беларусі ў год АДЗІНСТВА
з народа выйшлі ТЭРАРЫСТЫ.
Адзін –
юнак са сьцягам БЧБ у руках,
каханай дзеўчынай, імпэтам
і словам дзеяньня ў інэце.
Другі –
заўсёды з малышом,
айцец і дзед, узброены да зубоў.
Юнак хацеў, юнак жадаў,
у ідэю верыў і натхняў.
А дзед загадваў, кіраваў,
узнагароджваў і караў.
Змаганьне йшло, народ трываў,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Ліпень

Ліпень прыйшоў са спякотай,
З водарам летуценняў.
Лесу нячутна, употай
Сыпнуў суніцы жменяй.

Ветрыкам і стрыжатам
Падараваў моц крылаў,
Сум пасадзіў за краты,
Каб па жыцці фарціла.

Дожджыку даў лагоду,
Жыту наліў калоссе,
Пчолкам - няктар для мёду -
Соладка каб жылося.

Ліпу ўвабраў у вэлюм.
Назва з нагоды гэтай -
Ліпень у кветках хмелю,
Месяц паловы лета.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

КРАСАВІК

Уварваўся красавік
Ветрыкам імклівым.
Да дзвярэй і шыб прынік
Позіркам руплівым.

Зайчык сонечны ў вакно
Зазірнуў, як злодзей.
Снегу белага радно
Знікла, бо не ў модзе…

Неба сонейка часцей
Цеплынёй лагодзіць,
Сустракае парк гасцей
Шыльдай на ўваходзе.

Лес прачнуўся, гай і луг,
Рунь хвалюе поле.
Даставай, араты, плуг!
Папрацуй уволю!

Не дарма красавіком



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У барах зялёных і балотах
Па-над гнёздамі буслоў
Жыве наш край, наш кут улюблёны
Чакае ён годных сыноў

Дзе ж вы падзеліся, героі,
Якімі славіўся наш край?
Ці вы забыліся на мову,
На звычкі роду свайго?

Няма Тадэвуша-героя
І хлопцаў-касінераў з ім.
Кастусь загінуў на Лукішках
Вінцэнт палёг у Трасцянцы

Няўжо забыўся ты, Ісусе,
На наш гаротненькі куток?



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Воды точаць камяні
Хутчэй, чым яблыкі – чарвякі,
Калі воды – справядлівая,
А камяні – ілжывыя.

Быць вадою – быць сабою
Плыць, струмяніць, біць –
Усе камяні разбіць!



Яшчэ не ацэнена

Кавід.

Жыву праўдаю бацькі і маці,
Тло драўлянай хаціны нясу
І нявер'е вялікай уладзе
За вялікі падман і хлусьню.
Не бягу я вакцыну ўсмактаці,
Да ўсіх згатавана адной:
Кавід зьменліў, безьліч мае штамаў -
Чалавек, ці спасьцігнеш яго!
27.06.21.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Пра здзекі, стогны і пагромы пАмятаю.
ПамЯтых квятаў не сарву,
Бо ў рове роў сыноў зямлі задушанай
За дух свабодны ды за родную зямлю.

Гавыла чарна вышэй за сонейка.
У сне самотным стогне любы край.
За маю хаціну, што на ўскрайку роўненькім,
Годны мой народзе, выбачай!

Завіруй неабыякавай сумленнасцю,
Зруш халупу з сумных якароў,
У плынь знясі з завучанай нікчэмнасці,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Навошта мы ёсць у асобе?
Камяк амбіцый, якому не хапае...
Як быццам ад пачатку ў хваробе.
Трохі скажоная, трохі сляпая...

Ці правільна карыстаемся формай
Для неабмежаванай адлегласці,
Чаго немагчыма перадаць словам,
Але выказаць канкрэтнай дзейнасцю?

Дзякуючы чыёй недасканаласці
Можна явіць такія магчымасці,
Як мужнасць самаахвярнасці
І прыгажосць шчырасці.

Няма лепшага выйсця...



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Мы чакалі палякаў-братоў
Ратавацца з няволі маскоўскай
Ды прыйшлі да нас заняпад
І здрада шляхты літоўскай

Кацярына зірнула на нас
Мы чакалі сяброў з усходу
А замест братняй ласкі
Атрымалі прыгон і нязгоду

Вось і гвардыя ў Вільню зайшла
Мы чакалі ласкі з Парыжа
Ні кавалку ўласнай зямлі –
Атрымалі толькі крыжы

Мы чакалі ад кайзера-бацькі
Што падорыць нам-незалежнасць



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Не шукай прычыны,
Бо іх шмат і розных.
Заблукаць магчыма
І без сіл, натхнення
Ўжо вярнуцца позна.

Не шукай падзякі,
Бо твайго сумлення
Можа толькі згода
Быць узнагароды
Найвышэйшым смакам.

Не шукай любові.
Толькі час губляеш,
Бо замест - самому
Лепей гэтак шчыра
Аддаваць, што маеш.

Ты шукай дарогі,
Па якіх на крылах
Цеплыні, увагі,
Клопату, павагі
Сам праявіш Бога.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Салаўіная песня
Адганяе думкі,
Прымушае быць
Зараз у гэтым месцы
Адкрыта і чуйна -
Гэта значыць жыць.

Вяртае цябе з памылак,
Лішніх хваляванняў,
Вяртае дамоў,
Дзе час быццам застылы,
Ніякіх чаканняў,
Непатрэбных слоў.

Дзе ўсё інакш працуе,
Сябе адключыўшы,
Становішся ўсім.
Калі межы мінулі,
Сваю сутнасць змяніўшы,
І ўсё стала адным.

Усё часовае - Божым,
Чужое - братнім,
Сваё ж у чарзе.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Шукалі разумнага
Сярод разумных.

Не знайшлі.

Шукалі моцнага
Сярод моцных.

Не знайшлі.

Шукалі здаровага
Сярод здаровых.

Не знайшлі.

Засталіся:
Дурны,стары і хворы.

Потым і іх шукалі.

Не знайшлі.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

На добрых тварах злачынцаў
Шчырыя вочы хлусні.

Сачы за іх словамі.

Адзін момант,-
І ты ўжо не ты.

Сачы за іх рукамі.

Адзін момант,-
І цябе няма.

P.S.

Душа неўміручая.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Неба зноў дажджом спадае,
Кроплямі табе спявае
Шчыра блаславенне.

Апускаецца на плечы
Пажаданнямі і шэпча
Цёплынёй струменя.

Аддае ўсё, не марудзіць,
Не трымае і не будзе
За цябе трымацца.

Неба самадастаткова.
Ты яго умыйся словам,
Каб наноў стварацца.

Тваім марам больш дасць моцы.
Калі шчыра, то бясконцы
Ад малітвы слодыч.

Неба побач ёсць заўсёды,
Неназойліва, бязмоўна…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Чароўная сімфонія прыроды
Гучыць, калі зліваюцца ў адзінае
Мелодыя вады, шэпт прахалоды
I велічная песня салаўіная.

Праз зараснік вільготнай зеляніны
Прамень нясмелы ціха прабіраецца…
I вось яны – цудоўныя хвіліны,
Калі ўсё навокал прачынаецца!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я азірнуся і цябе сустрэну,
У твае вочы зазірну павольна,
Без забабонаў, падазронаў ценю…
І што сустрэча прынясе мне сёння?

Ты мне наогул цалкам невядомы,
Але з глыбокай да цябе павагай,
Удзячна ў кожным выніку размовы,
Ці ўсё прыемным будзе, ці знявагай.

З увагай слухаць іншага ўсе словы,
Сабе знайшоўшы ў кожным неабходнасць,
Свае таксама падбіраць шаноўна,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Засеў на селішчы дзядоўнік,
Пусціў глыбока карані,
Хоць не садзіў яго садоўнік,
Хоць не шукаў ён глыбіні.
Забыта сцежка да парога.
Глядзіць у вокны бадыллё.
Відаць, ад погляду пустога
Дзічэе ў яблыні галлё.
Начуе вецер пад страхою.
Шукае радасць на двары.
Яе хапала тут уволю,
Пакуль былі гаспадары.
Цяпер вакол адзін дзядоўнік,
Калючка проста, ці бур’ян.
Ды толькі ён і не віноўнік,



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Жыццё незвычайнае гэта
З Богу вядомай мэтай,
Тваім каханнем сагрэтае,
У маім з'явіўшыся сне.

Жыццё сапраўды вялікае
З надзеямі шматлікімі
Для нас нябёсы блакітныя
Спусцілі ў сілы твае.

Жыццё, што бязвіннае, чыстае,
З тваімі, маімі рысамі,
Агульным кампрамісам,
Каб нас аб'яднаць мацней.

Гэта жыццё зусім новае,
Нашай пяшчотай створана
І свету яшчэ не знаёмае,
Што зараз жыве ўва мне.



Яшчэ не ацэнена

пад мала’дзикам моладцы мыюцца-
мылам мажуць абмылки мялёныя.
маладыя и мужныя- маюцца,
думку думаюць- думы змяняюцца.

а мажоры мажуцца маслам,
тлустам мянуючы массу.
у само вымя миксуюць микстуру-
то ж минулы мираж майстра!

метусЬня не зламае мэту,
миякарда,- то ХЗ- можа...
мадэльеру мадэрн- маёмасць,
а другому- маёнтак- мода.

змагары, зразумела,- мэта!
узмацненне мазгоу’- мара.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Сонца шэпча цёплай казкай,
У паветры водар мёду.
Ён апоўдні ля ўваходу,
Як дамовіліся разам.

А яна настрой на плечы,
Лёгка ўніз па тых прыступках
І ляціць натхнёна, хутка.
Так жаданая сустрэча.

Сапраўды, любоў ніколі
Адзіноты не трывае.
І пачуцці ўсе ствараюць
Кожны раз прынамсі двое.

Як бы выгляд ні рабілі,
Шчасце ад таго залежыць,
Ці ў стасунках з бліжняй вежай
Супакою, згоды крылы.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Ціхая раніца. Сонейка ўсходзіць.
Песню салоўка над рэчкай заводзіць.
Ластаўкі хутка над Нёманам кружаць.
Воблачкі белыя з ветрыкам дружаць.

Дожджычак ціхі ноччу прайшоў.
Шпак для сяброўкі гасцінцы знайшоў,
Сеў на галінку, чакае яе.
Глянь--прыляцела. А сонца ўстае.

Пахне зямля. Зацвітае чаромха.
Траўка расце. Сон-трава ўжо ківае галоўкай.
Пеўнікі ў вёсцы збудзілі людзей.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ніколі не здавайся! Не здавайся, чуеш?
Калі ўвесь у памылках, не ратуюць словы,
Калі табе здаюцца страчанымі душы,
У роспачы не будзь, бо ты дзіця любові!

Усе з яе мы выйшлі, ёй адной працята
Усё навокал толькі, больш няма нічога!
Яна дагэтуль б’ецца ў сэрцы так упарта
І застанецца з намі разам назаўсёды!

Няхай люстэрка толькі мы яе, не болей,
Нас так абмежавалі і недасканала,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Кто сказал вадабез паху



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Жыві для сябе, сваёю душою
Спазнай гэты свет, з любові жыццё…
І нават калі спаўна непакою,
З усмешкай прымі як навуку ўсё.

Жыві для дзяцей, малодшых і родных,
Хто мае патрэбу ў тваёй дабрыні,
Каго ты мацней, пад тваёй абаронай
Хто гэтак залежыць ад тваёй рукі.

А раптам калі ты цалкам без сілаў,
Ахвяра зусім непад’ёмная ўжо,
Працягвай быць, уставай ізноў, мілы,



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У парку, ля раучука



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Добры дзень. Выбачце.
Я не памятаю, таму не магу сказаць вам,
Дзе дагэтуль мог з вамі спаткацца.
Але валасы вашы, вусны і вочы,
Міленькі тварык дзявочы
Я недзе бачыў быццам.
А ведаеце, не так даўно, мне пачала сніцца
Незнаёмка.
Казаць гэта вам мне няёмка,
Але мне чамусь здаецца
Што яна - гэта вы.
Не, не. Маўчыць мае сэрца.
Ідзе ўсе ад галавы.
Не магу ўспомніць твару рысы
Той незнаёмкі са сноў.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Імкнуць заўжды да рэчкі
Крыніца і ручай.
А сэрца, нібы птушка,–
У петрыкаўскі край.
Там ёсць маё гняздзечка–
Вёсачка Брады.
Хапала ў дзяцінстве
Цяпла і дабраты.

О вёсачка! Калыска
Дзяцінства басанож!
Быў сябрам мне вятрыска–
На крылах шчасця нёс.
І маці маладая…
І бацька малады…
Ляцелі незваротна
Птушкамі гадЫ.

Пусцелі ў вёсцы хаты,
Хаця цвілі сады.
Раслі самотна ўшырку



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

а жонки з жуванками жураць жау’нерау’...
жыды зажували пажытки Бажкоу’.
жывёлы жалобна жаляцца на жали-
жанчыны жамерна Ижмуць жаралоУ’...

жаночая жа’рабка жвава жабруе-
и недзеля жарту- жыу’цом жыццяпис!
ни жыта пад жоран, не жорны пад жолуд-
жаданни жаласные жах- бытта жмут!

жаноцкасць жахлива у’здзюжыла жыу’насць,
ускружыла жыха’рам жэлчЪ назау’жды
ни Сьвета, не ЦИХИ и не Бабарыка-



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Калісьці гонар баранілі шпагай.
Змяніў арыентацыю народ:
да ўзнёслых думак неяк знікла цяга –
на п'едэстал узведзены даход.

Красуе ў рамах і падман, і подласць:
партрэты
хлусаў,
злодзеяў,
мянялаў ...
Запаснікі пакрылі пылам годнасць,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

На гары калгас, пад гарой саўгас,
А мяне міленькі не пазваў ў ЗАГС
Не пазваў ў ЗАГС, тлумачыў доўга:
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
- Што калгасніца я не адмаўляюся,
І любіць цябе я не збіраюся .
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
І любіць цябе я не збіраюся .
Я пайду туды, дзе мой кут родны,
І знайду сабе, хто мне падобны.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Хацеў бы расказаць наступную гісторыю:

Пра дзяучыну, якую сустрэў,

Якой была яна цудоўнаю.

Хто бачыў адразу б мяне зразумеў!

Вочы што два васількі!

Блішчалі як сонца ў адлюстраванні ракі..

Бачылі зоркі на небе?

У параўнанні з усмешкай гаслі яны!

Моцна за руку яе я трымаў,

Але ўтрымаць не змог..

Сэрца яе ўкраў хлопец другі

Злодзей, якому чорт дапамог.



Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)

Сніцца кут мне родны наш,
У печы агонь даўно пагас.
Там няма матулі нашай,
Не цвіце больш бэз за хатай.

І няма роднай сялібы,
А думкі цягнуць да Радзімы.
Сніцца ноччу хата, сцежкі,
Ды на вокнах занавескі.

Як квітнеў вясною сад,
Зорак яркіх снегапад.
Смак вады з роднай крыніцы,
Каласы спелай пшаніцы.

У думках ноччу ўспамінаю,
Затым у снах сваіх ствараю.
Хату тую, што бацькі,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вецер-адарві,
Вецер-уздымі,
Вецер-пранясі,
Вецер-разарві!
Вецер-уздыхні...
Вецер.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Я ехала ў ліфце роддома.
Мне скора ражаць.Ну а ёй
Тралейбусам ехаць да дома
Ў абшчагу.Ўжо не адной.

"Ну,што,не сустрэлі сыночка?"
Спытала ў халаце сястра.
Яна адказала:"Я маці-адзіночка."
І хутка на выхад пайшла.

Сястра ў догонку:"З мосточка
Так лёкка скокнуць маладой.
Завуць цябе маці-аднаночка.
І што ў галаве ў такой?"

У сэрцы маім тыя словы
Дагэтуль балюча гучаць.
Не бойся агідныя мовы!



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Не хавайся за дрэвы.
Я цябе пазнаю.
Красавік,чуеш спевы?
Гэта птушкі пяюць.

Красавік,ну,хадзем жа,
Кінь палітру хаваць.
Дай натхненню без межы
Гэты дзень фарбаваць!



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Бацькі ў вёсках дружна жылі,
Суседзі ў госці прыхадзілі.
Мятла для іх была замок,
Аль бо ў клямцы быў пруток.

Вось так яны калісь жылі,
Для ўсіх адкрытымі былі.
І гуртам бульбу ўсім капалі,
Затым дакопкі святкавалі.

Чужога гора там не ведалі,
У полі дружна ўсе абедалі.
Вяселле вёскаю спраўлялі.
А шлюб прыданным мацавалі.

Цяпер жа ў вёсках усё іначай,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Шчэ промня моц пакуль недасягальна,
Каб сокам дрэў галіны ажывіць.
Але вясна ўжо тут.І так банальна
На лавачцы ў шаліку сядзіць.

Блакітнымі паводзіўшы вачыма
Па-добраму чакае,каб зіма
Убачыла,што болей немагчыма
Тут заставацца,і сышла сама.

Ды ганарліўке гэта непрыемна.
Яна гукнула вецер з вышыні,
Каб гнаць вясну.Але ўсё дарэмна,
Бо скончаны яе ліхія дні.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Калі сагрэе сонца азяблыя нябёсы,
Разбудзіць ручаіны ад ледзянога сну,
Яскрава засмяецца ў верхавінах соснаў –
Па сонечнай усмешцы пазнаю я вясну.

Напоўніцца прастора святлом і спадзяваннем,
А зранку шчэбет гучны развее забыццё.
Ад лёгкасці блакіту адчую хваляванне
I, свежасці ўдыхнуўшы, услаўлю зноў жыццё!



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мрою зноўку балацянкі,
Зьбег чаротаў да асок,
Апантаных жаб-вар'ятаў,
Раптам збуджаных вясной,

Уздоўж чыгункі, з луж, сажалак,
Пераможны енк ды лёк,
Да зямлі, да хатак нашых
Ідзе новае жыцьцё,

Дырыжуе хорам зьлітным,
Між анёламі, пан Бог:
Малы люд, мой люд вялікі,
Прымай новае жыцьцё!
-19.03.21.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Забыта геліевая ручка,
Закінут сшытак за шуфляд
І на чародзе дум нягучных,
Спачые рыбінай душа.

Было: плыла драпежна, хціва,
Іх палявала дацямна,
Дапытліва шукала дзіва
Ў сьвеце гэтым - ды змаглась!

Было: шукала ад каханьня
Вялікай шчырасьці цяпло,
Ля зор, Чорных Віроў жахалась
І даўніны мільгаючым сьвятлом!

Ляжыць пад пылам вершаў сшытак:
Душы адбітак на нябыт!
А верш найноўшы, аб пражытым,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Раней усяго была Айчына
І грудзей матчыных прыцмок,
Людской лагоды дабрачыннасьць -
Жыцьцё ж, адгэтуль пачалось!

І каб злажылась насапраўды,
У прывід няважкій не сплыло -
Верша, няхітрымі радкамі,
Занітавалася яно,

Прынітавалась да чаротаў,
Да балацянак і лясоў,
Да курганоў, дзе прашчур-продкі
Ляжаць на попелу кастроў...

Шматраз сумотная душа
На крылах сна прытул шукала,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Семя любові ў сэрцы дзіцячым,
Семя любові да роднай зямлі,
Не залятае аднекуль, знянацку -
Гэтае семя сеюць бацькі.

Дзеці глядзяць, як бацькі ўспрымаюць
Тое, што іх акружае наўкол.
Чуюць, ці іх бацькі размаўляюць
На мове роднай паміж сабой.

У гэтай любові з дзяцінства расту я,
Маці заўсёды вучыла мяне
Не забываць родны край, дзе ні буду:
Хай для цябе ён усіх будзе цанней.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Я не любіла мову беларусаӯ,
Калі на золку папараць шукала.
Здавалася незграбнаю для вуснаӯ,
Як быццам пад замком яе трымала.

Ей здрадзіӯшы аднойчы, уцякала
Асеннім растывожаным світанкам…
İ доӯга мая мова гаравала
Сярод лясоӯ заблуканым паӯстанкам.

На чужыне усяго было нямала,
Так не хапала роднага крыла!
İ дзесці там, на ростанях, блукала.
А папараць даӯно ужо адцвіла…



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам спелая збажына,
Што гуляе буянымі хвілямі
Ад самай раніцы да цямна.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам голавы землякоӯ,
Што яшчэ жывуць на гэтай зямлі
Продкаӯ сваіх- дзядоӯ и бацькоӯ.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белая, быццам пясок на могліцах,
Дзе магілы маіх родных и сваякоӯ,
Душы іх тут пакояцца.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

О Прыпяць! Мудрасці рака
І повязі стагоддзяў!
Хаваеш нораў свой круты
У плыні паўнаводдзя.

У час разводдзя і дажджоў
Сама ты быццам мора,
Нясуцца чайкі стрымгалоў–
Шукаюць Малімона.

Завуць так рыбіну адну,
Жыве ў падземным моры,
Дзё ёсць упадзіны свае,
Узвышшы, нават горы.

Гавораць, быццам Малімон
На дне ляжыць, пасецца.
Калі наверх усплывае ён,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Яшчэ сто гадоў таму
Клара Цэткін пайшла на вайну.
Усіх жонак з сабою пазвала,
Бо ўсім ім правоў не хапала.
А зараз ад гэтых правоў
Ужо час бараніць мужыкоў.
Ад іх не схавацца нідзе,
Нат у паветры ці на вадзе.
Крыўда цяпер у жанок карацей:
Толькі яны нараджаюць дзяцей.
Ну а таму, адкажыце на міласць,
Дзе раўнапраўе тут, дзе справядлівасць?
А час такі і век такі,
Што лайдакі ўсе мужыкі.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ёсць рай і на зямлі,
Хай ведае народ,
У крэсле прэзідэнта
Ды толькі першы год

Што дрэннае-не ад яго,
Што абяцаў, то потым будзе.
Жыві ў сваю асалоду,
Глядзі толькі каб не ў блудзе.

Так і Трамп пачынаў,
Ды ён нават не сніў,
Што ў далёкай Расеі
Адвакацкі ёсць сын.

Да таго ж ён галоўны
За ўсіх ліберал,
А бутэльку ў кішэні
Ён даўно захаваў.

Як толькі пачуў ён,
Што Трамп перамог,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Дзядуля, жанчына-манкурт бывае,
Бо так сваю Галку сусед называе?
Як бы прасцей адказаць табе, дзетка?
К няшчасцю-бывае, а к шчасцю-што рэдка



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хоць мужыцкі нораў – поўнач,
Моцна любім мы вясну.
Чым яна чаруе, вабіць?
Зараз праўду далажу.

У вясны – жанчыны голас:
Спеўны, дзіўны, трапяткі,
Што ліецца на прасторах,
Як званкія ручаі.

У вясны – жанчыны нораў:
Неўстойлівы заўжды,
Часта цеплынёй лагодзіць,
Але можа і змарозіць,
Як пачнуць квітнець сады.

У вясны – жанчыны вочы:
Бездань-космас-прыгажосць,
Дзеля іх усё навокал



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

У шыбах гудзе завіруха,
А ў сэрцы – чаканы спакой.
І, нават, прыснуў віславухі
Сабака, накормлены мной.

Ні сцежак вакол, ні дарогі
Не бачна ў марознае шкло –
У вольных, бязмежных разлогах
Двары і сляды замяло.

Снягі небасхіл адбялілі
Пад вей малітоўны напеў,
Нібыта анёл пухкакрылы
Над хатай маёй праляцеў…



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Легенда пра Марыну ( Ваўкавысскія легенды)
(Напісана па матывах народных легенд і паданняў)
1
Калісьці на горцы, ці можа гары,
Стаяў сярод лесу мур-замак стары.
Падобны да зданя, пануры і шэры…
Свяціліся з цемры вялізныя дзверы.
2
Магутную крэпасць нагадваў здалёк.
Нат воўк не адважваўся выць у той бок.
Нядобрае людзі казалі пра замак -
Нібыта і дзверы былі там без клямак.
3



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Пакарыцелі неба
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца
Мы мужныя, і смелыя,
і з сэрцамі гарачымі.
Налётваем, умелыя,
нябёсы пакараючы, мы.

Палёты – мара, што ў руках.
Стаць лётчыкамі – мэта.
Па небе будзем мы блукаць
з прыстойнай мэтай гэтай.

Пад Лідай, на стальных “буслах”
праходзім падрыхтоўку.
На самалётах нібы лак
пры светлавым патоку.

Мы юныя, бязвусыя,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Сівы стары сядзеў каля царквы,
Схаваўшы за каўнер сляпыя вочы.
Дні для яго былі чарней, чым ночы.
З-за пазухі звісаў рукаў крывы.

Нічога не прасіў, маўчаў няёмка,
Грэў пад крысом маленькае шчаня -
Галодныя ў нядзелю, удвух, зрання -
Якшаліся з гарэзаю-пазёмкай.

Спяшаўся да абедні розны люд.
Прыхваткамі сёй-тоё падкідалі.
А іншыя зусім не паглядалі



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарацелі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

верш для дзяцей

На паляну зубр-асілак
Выйшаў з пушчы, нібы гмах.
Распластаў у небе крылы
Бусел белы - мірны птах.

Жыта ў полі каласіцца,
Водар рапсавы, як мёд.
Набірае моц пшаніца,
Грэе сажалку чарот.

Над ракой, як мост, вясёлка
Абняла два берагі.
Бзыкаціць над грэчкай пчолка -
Гэта - край мой дарагі!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2020



Сярэдняя: 4.7 (7 галасоў)

Жыў на свеце невядомы
Певень з прозвішчам «мастак».
Зранку горла драў без стомы,
Таньчыў з гускай кракавяк.

Не займаўся слушнай справай.
Марыў - быць на вышыні -
Апранаць гусыню павай,
Жыць, як Цэзар, «на кані»…

Вось пачуў аднойчы Пеця,
Як спявае барытон
Перастаў грабціся ў смецці
Ды пабег купляць трамбон.

У трубу падзьмуў - зайграла.
Певень песню зацягнуў,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Прыйшоў нарэшце студзень.
Мяцеліца ў двары…
Вось радасці ўжо будзе
Мясцовай дзетвары.

Віруе сівер снежна,
Праз шчыліны пішчыць…
Бялёсае бязмежжа…
Сняжыць, сняжыць, сняжыць.

На вуліцы - нікога.
Спужанае шчаня
Нос туліць да старога
Таполевага пня.

Нічыйнае? Ці можа
Адбеглася з двара
Знямоглага, старога
Свайго гаспадара?

Няма варон, сінічак.
Замёў кармушку снег.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

"Да валасатых юнакоў
І такіх жа мужыкоў:
Можа,хопіць, можа годзе
Жыць с прычоскай не па модзе?
У тэлевізары, у кіно
Героі лысые даўно
Зробім вас на іх падобным,
Паспяховым, непаўторным.
А калі грошы беражэш,
Дык зробім на табе мы плеш."



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нельга браць, сынок, пазыку
Без належнага разліку:
Ці тут выгоды дастае,
Каб браць на час чужыя грошы,
А назаўжды аддаць -свае



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У хованкі гульню наклічыш,
Як сябрам грошай напазычыш.
Ды толькі роляў вам не памяняць:
Ім ад цябе хавацца,
Табе жа іх шукаць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ці то прысніў, ці то здалося,
Ці то прайшло ды не збылося.
Хай прыйдзе толькі да мяне,
А ўсіх астатніх абміне.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Як не здалася справа,
Хоть нервы зберажы.
Пашлі яе падалей,
Сам ляг ды паляжы



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Было пяцёра нас дзяцей
І не было сям’і дружней.
Я помню толькі чацьвярых,
Сястра пакінула нас адных.

Затым і бацька раптам злёг,
Забраў яго да сябе Бог.
Матуля нас адна расціла,
Нябачная яе трымала сіла.

Старэйшый брат дапамагаў,
Узамен ён бацькі ўсім стаў.
Няведалі каб гора больш рабяты,
Ён нас расціў- быў доўга не жанаты.

Матуля рук не пакладала,



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

ПАН ФРЫДЭРЫК

Вільгаццю, бэзам, азонам
Вее Шапен, і застыў
Тысячакропельным звонам
Недатыкальны матыў.

Нейкім законам прыроды
Зроблены той гукарад:
Знічкі, паветра і воды,
Ты – іх маркотны сабрат.

Спевам прасторным, найбольшым,
Быццам, як птушка ў лісці,
На аддаленні ад Польшчы –
Той, што ніяк не знайсці,

Бо лазурковым фантанам,
Светлай слязой з-пад павек,
Выракам фартэпіянным



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Трымайся за мяне!
Каб не адчуць свой страх.
Каб быць упэўненай у сябе –
Трымайся толькі за мяне!
02.2019



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дом для кніг
Напісана пад уражаннем ад наведвання Лідскай раённай бібліятэкі імя Янкі Купалы

Бібліятэка – дом для кніг,
галоўнае іх сховішча.
Сюды, прахожы, загляні,
па Ленінскай праходзячы!

Прыгожы дом для кніжных тон
пяром ты не апішаш!
Бібліятэкі гэтай фонд –
дзясяткі тысяч кніжак!

Ты адчуваеш кніжны пах
абанементнай залы
і бачыш кнігі – кажаш: “Ах!”
Яны ў палон узялі!



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

Ужо ў сіняй недзе далі
гучыць мелодыя вясны.
Яе Грамніцы нам паслалі,
крануўшы гулкія званы.

Гучыць матыў
у капежным звоне,
у пырсках радасных са стрэх,
у першым і нясмелым громе,
які пакуль што для пацех.

Яшчэ круціць завея будзе
і замець бегчы наўздагон,
Ды толькі памяць не забудзе
пачуты напрадвесні звон.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Лютуе ад апошніх сіл зіма.
Як быццам можа панаваць бясконца.
Але чакаюць людзі не дарма
Вясенні подых непазбежны сонца.

Яшчэ спрабуе люты кайданы
на нас накінуць маразоў і змроку.
Аднак выводзіць спадзявальны хоку
чырвань світання ў процьве сівізны.

Расплюшчы вочы, любы брат, ад сну!
Раскіне сэрца крылы хай, як бусел!
Бязбоязна хадзем гукаць вясну
і клікаць вызваленне Беларусі!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ваюй з хваробай на выдатна!
Участковым тэрапеўтам прысвячаецца

Як хвароба заскрабе
ці ў суседа, ці ў цябе,
забываючы пра стому, –
участковы тэрапеўт
вызываецца дадому.

Пры надвор’і пры любым,
кожны дзень на выклік ходзіць.
Пыльныя шары-клубы
ветрык-спадарожнік коціць.

Ёй – памочніцы сваёй –
хворыя як роднай рады.
Доктар, з хворасцю ваюй
на выдатненька, на ўра ты!

Лекар, выпішы рэцэпт,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Зразумееш ці мяне ты, мама?
Не пакінеш беспатольную ў журбе?
Не прагоніш ад сябе ў ганьбе?
I не скажаш, што у шлюбе рана?

...узгадаеш сябе з бацькам, мама?
Як ён быу не клапатлівым, многа піў,
I не толькі шафы часам біў...
А табе "Цярпі!" казала мама...

Палюбіла зяця - бачу, мама:
Гаспадар у хаце і не п' е зашмат.
I, здаецца, паміж намі лад...
Для мяне ты лічыш лепшым самым.



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

А бамкаць чым жа па Пацуках?

Над Беларусьсю кружыцца воран.
Як быттам хоча крыві нажрацц.
А мы тут стонем: да нет вам, грозны
Панове с псовняй! Наш мірны марш.

Нябыт, няволя – усё благое ж.
Як бы но верыць у лепшы час.
Вось і ву свёкра ж – прапав званочак.
Ці што такое а во у й Вась?

Палосьсе знов нам імчыць марозцы.
Дык што, абурыцца й на крата?



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Мая зямля агнём гарэла,
маю зямлю дзяўблі дажджы.
Ганебна нацыя нямела
і памірала на Крыжы.
І там,дзе светлая Сафія,
час прыпыняў павольны рух.
Там войскі гойсалі чужыя,
там забівалі вольны дух.
Але стрымалі белы вежы,
стрымаў падмурак,камяні!
І я вітаю Незалежнасьць
сваёй няскоранай зямлі



Сярэдняя: 4.4 (15 галасоў)

Быць-ды не адбыцца,
крочыць-ды не дайсьці.
Божа,ня дай зьдзяйсьніцца
гэткаму ў жыцьці.
Спраў каб не бракавала,
выйдзем спаткаць вятры.
Станем магутнай хваляй
кожны:і я,і ты!
Каб панавала Праўда,
трэ схамянуць душу.
Учора,цяпер і заўтра:
"Я выхаджу!"
Сьцяг Бел-Чырвона-Белы
бы зь небыцьця ўскрос.
Вольна лунае,сьмела
знакам Саміх Нябёс!



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Сьвет перакуліўся
і стаў
бела-чырвона-белым!
Воляй наўкол заблішчаў,
учынкам
народа сьмелым!
Разліта
паўсюль сьвятло
нашых
узнёслых мрояў.
Цемрадзі
час прайшоў!
Час надыйшоў
герояў!



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Дзень ці тыдзень, месяц, два
Будзем разам да канца.

І пакуль усё не сцямнела
Ходзім разам па надзелях.

Я, сусед, бацькі і брат
П’ем гарбату, пішам у чат:

Заклікаем усіх для спева,
Танчыць будзе самы смелы.

Ліст пашлем адважным людзям
І каго нахабна судзяць:

“Хутка будзем мы ўсе разам.
Не сумуй – лічы наказам.

Ён адзін. Нас вельмі шмат.
Сыдзе ён. І будзе так!”



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

+ + +
"Татачка, я б фашыстам не стаў ніколі!" —
хлопчык казаў год за дваццаць да працы ў АМАПе.
Ён быў сумленны і разумны даволі.
Мог і Мінск, і Берлін паказаць на контурнай мапе.
Ведаў, што сталася ў трыццаць дзевятым і сорак першым.
Асуджаў паліцаяў, любіў франтавыя вершы.
Сціскаў кулакі і слёзы глытаў у Хатыні.
І кляўся, што дух партызан у ім не загіне...



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На сівым даляглядзе, адчаю на зло,
выспявае зара Беларусі.
Каб у кожнай душы Сонца Праўды ўзышло
я ў калядную ноч памалюся.
Спавівае ў хляве Богамаці Хрыста.
Уцялесіўся Бог не у палацы.
А ў палацы з крывавым загадам паўстаў
Ірад цар, яго каты й дарадцы.
Але Бог не з "бамондам" сягоння, а тут...
Хор анёлаў пяе прастачынам...

Не праскочыць нікому Гасподзень прысуд



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нам гонды во ж на Рождество

Паэта кормяць не дарогі.
І не мальцы, шо все с Казлов.
Ён проста ходзе адмыслова
Тут гондэ во с сваёй гармоньк.

А еслі ты такі убогі,
Шо нават масла с сырам в лоб
А ні дасі такому Коці,
Ну, то чаго табе яшчо.

Ах, наша крама не багата
Вжо дажэ й ій, ох, на хлебок!
А дідка трэ чы шанаваты,
Калі яму вжо за 100 год.

Так мы ужарымо шас кавав!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вы трымайцеся, браточкі, - 
Жонкі раны зацалуюць… 
Станьце мужнымі, сыночкі, - 
Вашы дзеці дагуляюць… 
Памаліцеся, сястрычкі - 
Скідзені хай не лютуюць, 
Хай гвалтоўныя сутычкі 
Ў нашым краі аціхаюць… 
Не пужайцеся, бабулі, 
Зноў вайны мы не дапусцім. 
Супакойцеся, матулі, 
Нам патрэбны ясны вочы. 
Бацька, стань плячом да дзеда, 
Родны кут ахоўваць мусім…
Еўфрасіння і Рагнеда 



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Ад імя і без даручэння
Дробным катам былых часоў
Гэта змрочнае прысвячэнне,
Гэты выбух ажыўшых слоў.

Хто забіты, хто – напалову,
Губіць час невядома дзе…
Мы ж не лезлі вам у галовы
І не кралі вашых ідэй,

Мы ж не лезлі вам у кішэні,
Не бурылі вашых муроў.
Дык чаму мы для вас – мішэні?
Дык чаму мы накшталт звяроў?

Мы ж не лезлі ў вашы душы,
Каб сумленней стаць і цвярдзей,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

…але аднойчы выходзіць на бераг язь
з срэбнай усмешкай
і кажа табе
“вітаю!”
Н. Кудасава

Бывае з кожным: каторую ноч не спіш…
Хто свае крыўды раскладвае па палічках,
а хто, адзіноце бяссоннем сплаціўшы чынш,
язёў касякі бясконца можа падлічваць.

Куды ж ад смутку – весці карову ў бор?
Ці ў збожжа схавацца, вырыўшы там укрыцце?
А мо да ракі, дзе хатку будуе бабёр,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

І зноў душа мурзой проставалосай
ля ног Тваіх схіляецца ў літАнні:
"Амый мяне, Гасподзь, як брудны посуд,
не годны для Твайго выкарыстання!

Ды толькі не трымай, як мёртвых Цэрбер!
Пастаў у лёсе коску, а не кропку.
Хай буду я й не золатам, не срэбрам,
а глінаю — ачышчанай чаропкай.

Ты мне ў яе даруй святую брагу —
з рукі Сваёй жывільную вадзіцу.
Мо некаму, зняможанаму смагай,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

***

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 3 (12 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Ражство святло
Нясе людзям!
Ражства цяпло
Патрэбна нам!
І там, дзе цемры
Быў змрочны след,
Асвецяць свечы
Шлях у добры свет!
Дзяліце радасць,
Што Бог паслаў,
Шануйце вартасць
Сапраўдных спраў!



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Ужо даўно згубіліся дарогі,
Якія ў маладосці ішлі да нас.
Пацерліся аб быт трывогі.
Каханне знёс імклівы, жорсткі час.

Сапраўдныя пачуцці засталіся,
Бясспрэчна, ціха ў сэрца заляглі.
Дарогі нашы, што ж вы разышліся,
Гармоніі каханню не далі?

Жадаю на імгменне сапраўды сустрэцца,
У вочы любыя таемна зазірнуць,
Пайсці і больш не азірнуцца:
Назад каханне болей не вярнуць.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Ізноў патрыёта муштруюць за сцяг,
Пра які яшчэ толькі Скурко, а не Танк,
Прыгадваў узнёсла ды з гонарам так:

“Глядзіце ў будучыню смела!
Настаў доўгачаканы час,
Пад сцягам бел-чырвона-белым
Чакае перамога нас.”

Паэта радкам без дэкады стагоддзе.
А голас праз дрот усё крычыць: “Хопіць, годзе!”,
Бо чалавечая годнасць не ў згодзе,
Што дух пераможны пакуль не ў свабодзе.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

ПРА АРЛОЎ ДЫ ГУСЕЙ

Пад сьнегам гор дзесь лётаюць арлы,
Шчыпаюць дзесь траву на лузе гусі...
Вялікі гэты сьвет, альбо малы,
А ў ім хапае месца Беларусі.

Але-ж, сябры, спытаю я, якой?
І верш напоўню прозаю крытычнай,
Бо сэрца мне праніжа неспакой,
Як сам і ўдакладню: "Геаграфічнай...".

А іншую даўно ў нас хтось забраў.
Яе заўважыць можна вельмі рэдка.
Прычыны, кажуць, гэткіх дзіўных спраў,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

А мада-
м Ада -
Адама
дама.

13.12.2020



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Паміж туманных літар Торы,
Чые птушыныя сляды
Сувоя друзлага прасторы
Параскладалі на рады,

Схавана даўняе павер’е,
Якое некалі знайшоў
Стары пісец, вастрыўшы пер’е,
Калі сыходзіў у Шэол.

Аб церні ігласкурых знакаў
Раздзершы на шматкі таліт,
Ён не юродстваваў, не плакаў –
Той масарэт-касмапаліт,

Бо ведаў, што па волі Ягвэ
Стокроць прызначана яму
Ў жыццё ізноў прыходзіць прагна,



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Цяпер амаль па праве жабрака,
Што сочыць за мінулым спадцішка,
Я аб жыцці мяркую непрыкметна,
Бы ў моры раствараецца рака,
Гусцеючы ад солі... Так рука
Кранаецца да цемры апраметнай.

З нязграбнасцю чароўнай і дурной
Было юнацтва, і яно смугой
Вілося ўвысь абсягам на паўсвету.
Але раптоўна трэсне пад нагой
Галлё сухое, і тады з тугой
Ты зразумееш, што набрыў на мэту.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Як сонца распачне збірацца
За гарызонт кулём спадаць,
Няўзмогу тварам да вар’яцтва
Штоночы ў люстру заглядаць,
Расчуўшы шоргат масянжовых
Нябесных мял і зорных круп,
I хруст хвілін у сонных жорнах
Дрыжачых анямелых губ.

Нібы па волі чарадзея
Ты паглыбляешся ў трысцё,
Дзе донар прышласці – надзея –
Па кроплі ўсмоктвае жыццё.
Так акіян з рачнога вусця
Драпежна п’е, і праз уздых



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Яшчэ не ацэнена

Дарога раскісла ад ліўня,
Паўзком слізганулася ў яр,
Цухмоліць па небе надрыўней
Iмжой звар’яцелы маляр.
Уносіцца волкае лісце
Накшталт развітальных лістоў.
Няўжо яму мала карысці
Пакутаваць, быццам Iоў?

Цікаўным жняцом-крыхаборам
Зазімак, дратуючы прэль,
Абводзіць лядком танкакорым
Рабіну і марны бружмель.
Ля хмызаў ад холаду шчуплых
Цяпло выкалупвае з-пад
Лаўжа, калупаецца ў дуплах



Яшчэ не ацэнена

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Яшчэ не ацэнена

Душа мая не сатанела
Ў жыццёвай цемры аніяк,
I мне святло ў канцы тунэля
Было, нібы бяссмерця знак.

Аб смерці думаў я нячаста
I траціў сэрца, як мантач.
А непазбежныя няшчасці
Былі адбіткамі няўдач.

Я знаў, што некалі з наскоку
Парвецца вышытая гладзь,
Душа памкнецца да вытоку
I не пакіне існаваць.

Так зліцца з ім душа хацела
Па-над прасторамі быцця!
Нашто мне збродлівае цела?



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Алесь Борскі 11 декабря 2020 года в 19:34
http www. pogost. germanі. lebus. html, ці Цёзка

Пераклад верша Аляксея Бінкевіча

Усяго 4000-4500,
вядомых 1699
рад. Бяроза Міхась Міхайлавіч 1900 - 17.04.45
мл. с-т Бубновіч Андрэй Максімавіч 18.04.45
рад. Бурштын Мікалай Цімафеевіч 1908 - 08.05.45
ст.с-т Бондар Сяргей Антонавіч 1896 - 18.04.45
рад. Бінкевіч Аляксей Адамовіч 1909 - 16.02.45



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

За акном ляцяць лісты--
Восень дае лататы.
Птушкі ў выраі даўно.
Хмары. Сонца не відно.

Мокры снег цярушыць з неба.
Холад. Апранацца трэба,
Каб пайсці гуляць на вуліцу.
Сумна. У каўняры ўсе туляцца.

Каб мне выйсці пагуляць
Трэба шалік адшукаць,
Боты цёплыя абуць,
Рукавіцы нацягнуць.

Як знайсці тут весялосці?
Мо, прасіць цябе ў госці
Кавы, чаю паспытаць,
Сырнікамі частаваць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За акном ляцяць лісты--
Восень дае лататы.
Птушкі ў выраі даўно.
Хмары. Сонца не відно.

Мокры снег цярушыць з неба.
Холад. Апранацца трэба,
Каб пайсці гуляць на вуліцу.
Сумна. У каўняры ўсе туляцца.

Каб мне выйсці пагуляць
Трэба шалік адшукаць,
Боты цёплыя абуць,
Рукавіцы нацягнуць.

Як знайсці тут весялосці?
Мо, прасіць цябе ў госці
Кавы, чаю паспытаць,
Сырнікамі частаваць.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Кахаюць не тыя,
Дык я ж не таго.
Пакуты пустыя
Нам для чаго?
Над сэрцам шаптала,
Дарэмна ўсё.
Кахаюць не тыя,
Так што же з таго.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Птушкі яго радасна вітаюць,
Ён заўжды ў птушыным царстве свой.
І зязюля, грэшніца святая,
Для яго не можа быць скупой.

І калі каханую аднойчы,
Быццам птушку, ён акальцаваў,
Бусел і дачушку, і сыночка
Ў хуткім часе ім падараваў.

Сцюжнаю парою не пустуе
У яго кармушка пад акном.
Добрым Айбалітам пашкадуе,
У бядзе не кіне птушку ён.

І, як арнітолаг, хто ж так шчыра,
Нібы ўдаль праводзіць сваякоў,



Яшчэ не ацэнена

М. Казлоўскаму

1.
Ў бібліяфіла у руках –
Удача!
Вельмі рад ён кніжцы,
Якую ў сябра адшукаў
Ў музеі хатнім – на гарышчы.

Яго сюды сам Бог паслаў.
Устаць ён рана пастараўся.
За горад ехаў, а пасля
Ў завею пешшу дабіраўся.

І вось галубіць кніжку ён. –
Старонкі зжоўклыя гартае.
Дыхнула ветрам даўніх дзён, –
Цяплом і сцюжай, – кніжка тая.

Бясцэннай бачыцца яна,
Як старадаўняя ікона.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Няма безыменных герояў,
Якія ў баях паляглі.
Яны і пад мірнай зарою
Запляміць імя не маглі

І неслі імя сваё годна,
Сумленна жылі кожны дзень,
Выносілі стойка нягоды,
Адпрэчвалі слабасць і лень…

Вайна ўжо за дальняй гарою,
А ўспомніцца – жаль апячэ:
Няма безыменных герояў,
Ды шмат невядомых яшчэ.

Шчыруйма, як сонца, нястомна,
Каб таяў няведання снег,
Пакуль толькі Богу вядомы



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Я зноўку часінай самотнаю, ціхай
Бяру цябе ў рукі, гарну да грудзей,
Баян мой, найлепшы мой сябар з дзяцінства,
Не здраджваў ты мне аніколі нідзе.

Вялікую сілу чароўную маеш.
У горане быццам агонь залаты,
Святыя пачуцці ў душы раздзімаеш
Сваімі мяхамі кавальскімі ты.

Узрушваеш музыкай часта касмічнай, –
Як зорачкі, кнопкі твае, мой баян.
Бывае журчыш, як у лузе крынічка,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

РАБІНАВАЯ ЭЛЕГІЯ

Я шчакой да дрэва прытуліўся.
Прыгажуня – не адвесці воч.
Збыўся сон прарочы, што калісьці
Сніўся мне ў рабінавую ноч.

Вырасла, пасаджаная намі,
Стройная рабіна пад акном.
Веткамі злых духаў адганяе,
Каб не ведаў бед, жагнае дом.

Каб і ўночы бачылі вясёлку,
Каб не заблудзіліся нідзе,
Нас з табою вера ў сваю зорку
Посахам рабінавым вядзе.

Чутна як крычаць нам птушкі “Горка!”



Яшчэ не ацэнена

Хутка прыдзе Новы год.
Дзе вадзіць нам карагод,
Вірус, хваробы абысці,
Болей радасці знайсці.

Дзе сустрэць той Новы год
Без cavіda і турбот?
Пойдзем у лес ды на палянцы
Зробім царскія мы танцы.

Ёлку будзем там шукаць,
Цацкамі ёй дагаджаць,
Грушы, ліхтары павесім,
Свечкамі яе асвецім.

Будзем у лесе святкаваць--
Тут хваробы не відаць,
Шмат азону, кіслароду.
Любім мы сваю прыроду.



Сярэдняя: 3.1 (13 галасоў)

*** 15
«Карона» і дэпрэсія.
Цвіль на брудных сценах.
Шмат каму гукнулася
патрэба у пераменах.

У клетцы мала злодзеяў.
Турбуюць толькі блошкi
Iх дзевяць чалавек
на чатыры ложкі.

Усе адукаваныя,
а без шнуркоў абутак.
За сем хвілін даказана -
чакаць пятнаццаць сутак.



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Сонца ў небе ўзышло, месяц даганяя
Яркім сонечным святлом зямлю сагравая.
Золкі, сонечны прамень на зямлю прабіўся
Дакрануўся да лісця і расой памыўся.

Распусціліся лугі, краскі запалалі
Там дзе сонца прамяні кветкі цалавалі.
Месяц у ззянні сонца знік у цемру пакаціўся
І далёкіх зорак бляск у святле згубіўся.

Раніцою на вадзе сонечны прамень іграе



Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)

Вачыма плачуць і усміхаюцца
Вачыма могуць шмат сказаць.
Яны і ноччу не змыкаюцца,
Калі журба с тугой шчэмяць.

Калі ж каханне раптам ўспыхне
Яны як зоркі зіхацяць.
Вясёлы погляд да душы пранікне,
Каб гэту радасць перадаць.

Ні шчасце ў іх, ні боль не скрыеш
З надзеяй можна патануць.
Калі дурныя думкі адкінеш,
То вочы погляд ў бок вядуць.

Усё адлюстроўваецца ў вачах



Сярэдняя: 4.8 (10 галасоў)

Дзеўка ягады збірала
Чаравікі ўсе стаптала.
Ягадкі, салодкія
Ой, дужа нагаворныя.

Прыпеў:
Ча ча, ча ча, ча чаравічкі
Ножкі босыя ў маладзіцы.
Росы тут халодныя,
Ой, ягадкі нагаворныя.

Раніцою па расе
І з валошкамі ў касе.
Ў кошык ягады збірала
Ды на Юзю паглядала.

Прыпеў:
Юзя пожаньку касіў
Ён вадзіцы папрасіў.
Дзеўка квасу прынясла
Ой, ягадкі нагаворныя!

Прыпеў:



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Што — чалавек —
сам-нАсам, галяком,
калі яго пазбавіць нажытОга? —
Калі кальчугу, мантыю ці тогу,
бы шалупу, садзьмуць на збiты ком
набытых звычак — тых, што на зямлi
крапчэй за ўсё ў зняволеннi трымаюць?

Што там, за маскай?
Пыса?
А якая
за ёю "псі"—
"псіхея"?

А калі...
адняць усё:
машыну і смартфон,
грашы i грошы,
дачу i кватэру,
работу й "працу",



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Чорныя людзі
З чорным нутром
У чорных балаклавах
Цяпер - грамадзяне. Нераўнадушныя.
На поўныя грудзі
Нельга ўздыхнуць. Гамон
Іншым думкам. Па вашых парадах -
Маўчаць, каб законнасць не была парушана.

Спекуляцыі
На чэсным імені
Чэснага чалавека
Цяпер - цынічная штодзённасць.
Датацыі
З дзяржаўнага вымені
Не робяць калекай,
Бо правільнае меркаванне не парушае законнасць.

Оруэл - кумір



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Вярні!

У печы лопаюцца дровы,
Язык чырвоны ліжа іх,
Гары, гары агонь смаловы,
Агонь, альховых дроў маіх!

І вынікай гэтай часінай
Прывід далёкіх год малых,
Як шэры птах на шляху вырным,
Крыло вітальнае ўздымі!

І золкі з клопатам матулі,
І дзежкі пах, жытнёвы, хлебны,
І зорак рух ва нашай студні -
Вярні ў пустэльню, сьвет таемны!
-18.11.20.



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Перачытаўшы мноства добрых кніг,
Становіцца балюча і агідна,
Калі ў спіну чую злосны крык,
Што я дурное быдла.

Перавучыўшы шэраг дысцыплін,
Узяўшы лепшыя ідэі ў чужынцаў,
Ніяк не зразумею факт адзін:
Калі я стаў злачынцам?

Шануючы гісторыю вякоў,
Я гонар, веліч, моц бяру як складнікі,
Пытаннем задаюся зноў і зноў:
У чым я здраднік?

Аддаўшы сваёй справе ўсю душу,
Сумненні я наконт яе адрыну,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Беларусь, летні квет мой, зіма надыходзіць.
Белы дзікі пялёстак заінеў ці не?
Жаваронкавай годнасцю неба лагодзіць -
"Годзе, годзе" - спявае вайне.
Супакойвае, як немаўлятка ў калысцы
Каласоў пачарнелай жнівы і маны.
Вечнай праўды лісты альбо восені лісце
Вецер, вецер, за краты згарні.
Пагартаюць, пялёсткі на лёс пералічаць
Вязні, вязні сумлення. І гнёзды жыцця
Вецце, ты збарані.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Лістапад
верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарачэлі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Я цябе затаю.

Між няроўнымі ўдарамі пульсу,
Між імёнаў, забытых сябрамі,
між сьпісаў хвароб.

Я цябе прапушчу паўзь сябе –
як някліканы сон, як спакусу.
Столькі шчасьцяў было не наяве –
і лепш не было б.

Я цябе не крану –

не зьнявечу чужой адзіноты.
Не крану – і ня здраджу,
ня кіну, спаліўшы масты.

Я цябе прапяю – як умею,
губляючы ноты.
Толькі Поўнач пачуе
запойны фальшывы матыў.



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)

О, мой народ, рассечаны на часткі!
Як жа твае ўсе долечкі зляпіць?
Як выцягнуць цябе з памежнай пасткі?
Як аб’яднаць, каб мог ты ў ладе жыць?

Каб моцны быў, бо ў аб’яднанні сіла!
Каб розум меў жывы, свабодны, свой!
І за зямлю, дзе маці нарадзіла -
Стаяў з братамі й сёстрамі гарой.

О, мой народ! Руплівы, працавіты!
Чым твае раны ў сэрцы загаіць?
Пад розным сцягам розным кіем біты,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Тут вока краты-мачахі не лашчаць,
А пах ідзе нібыта ў д’ябла з пашчы.
Які па ліку, падлічы старанна,
Сядзіць ў турме бязвінна пакараны?

На сценах скруха вісне павуціннем,
Раку-душу далі сціскаць плаціне.
Сляпой Фемідзе зноў ахвяраваны,
Гніе ў турме бязвінна пакараны.

Тут Справядлівасць ў кайданах навекі,
А Самавольства з Праўды чыніць здзекі.
І ў сэрца нож ужо накіраваны



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Нядужых, хворых і здаровых
Агарадзіў каронавірус,
Яго наскокі ад баксёра:
Пагроза лёгкім й зубам сківіц…

Яго ўздымаюць і нясуць,
Як трыумватара двубоя,
Не даючы адказ жыцьцю:
Хто ён такі і што такое?

Зь ім падабенства не найдзеш
У мінуўшчыны архіўным пылу:
Здаецца, ў нашай галаве,
Найбольш усяго, яго пудзілак!
-11.11.20.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Карнавіруса пудзіла
Стала явай, мроі зьніклі,
Пакаціўся ў сьвет вялікі
Пан вяльможный Карнавірус!

Што пасееш - то й пажнеш
І набытак не ўтрымаеш,
Дзесь зімуе ўтульна клешч,
Мы ж - прад хеўраю рагатай!

Карнавіруса пудзілкі -
Найстраходняе яго,
Найстраходняй яго - улікі,
Што пхнуць у ведама маё!
-11.11.20.



Яшчэ не ацэнена

Не аддам ніколі.

Эх Маланьня, курыца такая,
Трампа сабіраецца пакінуць:
Нам яе намеры перасьцерагаюць,
Да вячэры сёньнішняй, навіны.

Я - не палітасьветчык, не палітрэдахтар,
Ды і справа ім мая малая:
Так што і жывіце ў сваіх гадах, Вы -
Трамп стары й міловіца Маланьня!

Болей непакоіць жыцьця супярэчнасьць,
Да якой таксама, быццам, справа мала,
Але як жыву я, дакуль сэрца б’ецца -



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Веру!

Веру: зноў будуць жыць паміж намі
пацалункі ды поціскі рук,
явай будуць яны, а не снамі
і не выклічуць вірусных мук!

Веру: зноў нас запросяць у госці,
на канцэрт, на прэм’еру, на матч –
і без масак, і сем’ямі сходзім,
ведаць будзем: пагрозы няма!

Веру: свету не будзе пагрозы,
маску скіне з усмешкаю свет,
эпідэміі цёмнай палосы
ад усмешкі разгладзіцца след!

2020, лістапад



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Нязносная стаіць у хаці цішыня
Матуля вочы краем хусткі выцірае.
А дзеці моўчкі з кружкай ля стала
Сядзяць панура, бо яна перажывае.

Чаго матуля плача ў закуцце
Няўцешнымі, гаручымі сьлязьмі.
Можа бяда старонкай абыйдзе
Адпусціць сэрца сжатае ў ціскі.

Кароўка нас карміла малаком
У дастатку было многа сыра і масла.
Даілі больш пятнаццаці гадоў
А зараз з ёю трэба нам растацца.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Ён светач быў зямлі латвійскай
Паэт, палітык і кумір.
А для дыяспары беларускай
У сэйме быў іх правадыр.

Ён нёс культуру і асвету
Гімназій, школ шмат адкрываў.
Дапамагаў майму народу,
Удзел у рэформах іх прымаў.

Ён падтрымаў у нашым Дзвінску
Суполку “Бацькаўшчына” адкрыць.
І пад сваёй дзяржаўнай апекай
Іх мэты змог ажыццявіць.

Таксама сябрам быў каштоўным,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

А хто прайшоў шмат перашкод,
Той праўду адну знае:
Што і ў найвышшых медалёў
Ёсьць старана другая,

Што ёсьць падман, гразло з крывёй
І нельга быць іначай,
Калі загадчык над табой
І ты паўзеш, як яшчар,

Калі надзея ўжо адна:
Жыць, выжыць, і не здацца,
І змушан ты - сталяць, страляць
І за кагось змагацца…
-05.11.20.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

(Напісана пад уражаннем ад пандэміі 2020 г.)

А конь чорны топча жыта,
Жыта-жыцейка людское.
Дзе грымяць яго капыты,
Там не будзе супакою.

А конь чорны топча жыта
І крывавым косіць вокам.
Нас, о Божа, беражы ты.
Хай навала пройдзе бокам.

Хай навала пройдзе бокам –
Неба жыцейка ўратуе.
Хай навала пройдзе бокам –
Людцам шчасце не атруе!



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

"Занямог"

Сівы як лунь,гады сагнулі
І твар у маршчыны апранулі
Дзядуля ў хаце праз акно
Глядзіць на вуліцу даўно

Выходзіць рэдка за парог
Раней часцей,ды занямог
Сядзіць,жыцце перабірае
Што меў калісьці і што мае

І дзеці есць і іх няма
Сядзіць у раздумьі ля акна
Яны даўно тут не бывалі
Дык хоць бы вестачку падалі..

Ім можа трэба дапамога



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Дасягнуць бы…

Даляцець да зоркі думкай,
Ля цяпла яе спачыць,
Ды й падумаць, ды й патумкаць:
На Зямлі ці гожа жыць?

На Зямлі каранавірус
Зноў народы непакоіць,
На яго рагах загінуць -
Незайздросна жыцьця доля,

На Зямлі людское мора
І віруе, і тармосіць,
А над ім чыясьці воля
Крыві новай зноўку просіць!

Дасягнуць бы планет здатных,
За прамень сьвятла ўчапіўшысь,
Уздоўжкі княстваў трыдзевятых,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Купалле

Запрашаюць на Купалле
хлопцы ды дзяўчаты,
просяць, каб ішлі – не спалі:
гульні ўжо зачаты.

Каб праз вогнішча сігалі,
вогнішча распаляць.
Кацю, Соню, Чэсю, Галю
ад яго распарыць.

Надзяюць вянкі каханым,
на ваду пускаюць.
Шчасця кветку Янкі, Ганны
навакол шукаюць.

У азарце, у запале,
святкавання сведка,
я таксама на Купаллі
пашукаю кветку!



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

"За днямі дні.."
За днямі дні няспыннай чарадою
Жаўцее восень за маім акном
Цячэ жыцце бурліваю ракою
Даўно асірацеў бацькоўскі дом
Сябры мае згубіліся з гадамі
У сэрцы пасялілася туга
Шапоча восень лісьцем пад нагамі
Яшчэ не лед а першая шуга..
А час няўмольны,пасівелі скроні
Мне хочацца як золата падняць
Пажоўклы ліст узяўшы у далоні



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Жана жана Жак кажа на Жана "ж***"



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Жана Жана - Жак (кажан - ажан аж!)

---
Заўвага: ажан - паліцэйскі чын ў Францыі