Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Руж чырвоных я не дарыў,
ні салодкіх цукерак,
а з табою разам жыў...

Затое табе аддаў мары, і
кожную раніцу
бутэлечку
"Аліварыі"...



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

***
Дні карацей. Я ночы сустракаю
Адзін. І ў тым мая віна,
Што не твайго кахання я чакаю,
Што не цябе я піць хачу да дна,

Што не тваёй пяшчотаю быў п’яны,
Што не ў тваім я быць хачу цяпле,
І што праводзіў досвіткам барвяным
З тугой і шкадаваннем не цябе…



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

У хаце ноч адна начуе,
Ніхто не стрэне тут мяне.
Не прыгарне. Не пацалуе
Ў маёй радзімай старане.
Аглохлі сцены мілай хаткі
І не раскажуць ні аб чым...
Пяшчотны голас мілай мамкі
Знік у прасторы, нібы дым.
Бэз сіратліва выкіпае
Пад шчодрым сонцам,
за вакном.
Мне так журботна:
не страчае,
не кліча маці ў родны дом.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Кожны з нас калісьці стане стары,
Не стане нас,
Ніхто не ўспомніць нашы твары,
Змяце іх час.

Але аб гэтым я ні кроплі не шкадую,
Такі ўжо лёс,
Я сёння, як і кожны дзень, працую –
Бо працы стос.

Адно мяне хвалюе, кожную часіну,
Кожны раз,
Калі гляну я на неба, поле, азярыну,
І вось зараз.

Ці знікне разам з намі культура, мова,
Беларусь,
Ці будуць нашы дзеці шукаць нанова
Свой гістарычны лёс.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Што такое каханне?
Спытала ты ў мяне.
Ну што я мог адказаць,
На гэтыя словы табе.

Каханне – дзіўнае слова,
Якое штодзень дару я табе,
Каханне – празрыстае нешта,
Што адчуваю я, калі гляджу на цябе.

Каханне, калі я за цябе,
Гатоў прайсці ўвесь свет,
Каханне, калі ты для мяне,
Гатова пакінуць усе рэчы свае.

Каханне я адчуваю,
Калі абдымаю за плечы цябе,
Калі бачу як радасцю ззяюць,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

***
Я вывучаў цябе ад “А” дя “Я”.
О, то была складаная навука,
Калі ў святле дрыготным ліхтара
Знікалі думкі і ўзляталі рукі.

Ты з шэпату зрывалася на крык,
Ляцела сарамлівае прызнанне
Праз ноч, і бляск вачэй тваіх
Дарыў спакой і светаадчуванне.

Маркота адлятала ў вышыню,
І паміралі водгукі і гукі.
Здавалася, што я з крыніцы п’ю,
А не вучу азы тваёй навукі.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Ціхамірная хваля,
Маўклівая шэрая плынь.
Я цябе разумею, рака,
Я з табою яднаюся.
Задуменна гляджу, як лісток на паверхні вады
Адзінока і сумна ў халоднай прасторы гайдаецца.

Блікі сонца, агні...
Што ты робіш са мною, рака?
Мы бясконца падобны, нібыта старыя знаёмыя.
Ды спакойнасць ніколі не множыцца удвая,
І павольныя хвалі зрабілі мяне неспакойнаю.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Пра яе гаварылі, нібыта яна -
Алхімік.
Надвячоркам нячутна спускаецца басанож
Па каменных прыступках, зарослых імхом ды кмінам
Па адным з таямнічых, нязнаных нікім хадоў.

Пранікае ў пакой, дзе ціша і нерухомасць,
Кнігі, кнігі... ды стол,
Наўкола - няма душы.
У святле каганца, магічнага, трапяткога,
Там заварвае зёлкі, каб некаму памагчы.

...Ці заплюшчвае вочы яна.



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

Раяць дактары пажыць без стрэсаў,
Сэрца берагчы, не турбаваць,
Пазбягаць псіхалагічных прэсаў,
Па раскладу есці і кахаць.

І калі ўначы табе не спіцца –
Гэта стрэсы, больш няма прычын.
Нельга недарэчна мітусіцца,
Нават, каб сябрам дапамагчы,

Шкварку з бульбай замяні кефірам,
Не ўзнімай кілішак угару…
Але ж я, скажу Вам, людцы, шчыра,
Ад жыцця такога ўраз памру.



Сярэдняя: 4.1 (13 галасоў)

Пераправа

Той чорны дзень тут мала хто прыпомніць,
Бо столькі год мінула з той пары.
І на магіле не лунае помнік,
І цішыня ля Сіняе Гары.

А з-за яе, з выццём і гулам грозным,
Нямецкі штурмавік тады ляцеў.
Дзятва ад куль хавалася ў барозны,
А хто - ў акопы... Кожны жыць хацеў.

Пілот жа той стараўся бомбы скінуць
На пераправу, танкі дзе ішлі,
Каб ад яе і следу не пакінуць



Сярэдняя: 3.4 (13 галасоў)

Успамін ветэрана

Хутка бой. І таму наранку,
Па траве, што ў халоднай расе,
Мы паўзём да варожых танкаў,
Што стаяць у лясной паласе.

Кожны лічыць сябе героем,
Бо вярнуцца жывым – наўрад…
А заданне – разведка боем.
Толькі ўперад! Ні кроку назад!

Крык “Ура-а-а”, дробны стук аўтамата,
Ды разрывы гранатаў і мін…
Сірацела чыясьці хата,
Заставаўся адзін успамін…

Бой кароткі, як бляск маланкі…



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Паганіні

Агітбрыгада. Фронт. Пярэдні край.
Хвіліны цішыні паміж баямі.
З аўтамабіляў сцэна. Месяц май.
І сіні водбліск неба на баяне.

Артыст, нібы каханую, абняў
Баян. Вакол – абветраныя твары.
У імгненне “Венскі вальс” настрой узняў,
Пад акампанемент старой гітары.

І скрыпка, быццам курскі салавей,
Выводзіла рулады ў задуменні:
Гучала ў іх сімфонія завей,
Вады бруенне па рачным каменні.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Дакрануся-не першы раз.
Ці то срэбра,ці золата ззяе?
Дробны позірк самшелых бяроз,
Неба сціплы кавалак да ўскраю.

Схамянуся,што бачыў я наўздагон-
І каго прыкмячаў,
Зваў з пяшчотай,
Цень аздобы, а ў ёй
Вобліч знешняй турботы.

Павуцінкаю сонца
На дрэвах ляжыць,
Дакрануся знікне праменьчык,
Але зноў зіхаціць
у бясконцасці ветны
агеньчык!



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

Бабульчын хор



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

Мяне няма.
Адсутнасць ёсць.
Нібы асцё
Нібы лісцё
Пад кожным крокам
Збаўцы.
Мяне няма.
Сшумела кроў
Па вадасцёках
Гонкіх.
Нібы чытаючы кіно
Нібы чакаючы віно
І кнігі
Прапіваючы паглядам.
Мяне няма.
Знямела моц
Гульня сканала
Нібы галлё
Нібы лязо
Па твару
Поўха
Звонка.
Мяне няма.
Не ў гэтым сэнс
Не ў парушынцы
Не ў Сусвеце
Нібы са скрухай
Горкі сэкс
Незадаволенасць
Адвечнасць.
Мяне няма.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Вясновы вецер прыцемкі люляе,
Разносіць пах расчуленых бяроз,
Што быццам бы на дыбачках ад гаю
Бягуць у новы, сакавіцкі лёс.
А родны гай хвалюецца, шуміць,
Адчайна іх варонамі гукае.
Але і дрэвы ўвесну хочуць жыць
Напоўніцу, наводліў і да краю!
Іхцягне ў свет жаночая туга,
Адвечная дзявочая гуллівасць.
І дрэвы пакідаюць сонны гай,
Забыўшыся на розум і цнатлівасць.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Смерць адразае па жывому,
Напіцца болем трэба ёй,
Налюбавацца няўцешным горам
I прашаптаць самотнаму: « Жыві».



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Помніцца так ясна мне карова
Наша
з картай свету на баках.
Раніца
духмянага такога
Наліла мне сёння малака.

Бачыцца, было нібыта ўчора:
Цягне плуг на ворыве наш конь.
І здаецца зараз, што з дакорам
Галавою мне ківае ён.

Сніцца: наш сабака звонка брэша.
Можа, вецер – злодзеем яму?
Ён, разумны, службаю нас цешыць.
І яго я ў думках абдыму.

І ката пакрыўдзіць не хачу я.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Час каменні пазбіраць,
Не раскідваючы болей,
І фундаменты пара
Пазакладваць нам з любоўю.

Брукаванкаю яны
Могуць класціся пад ногі.
Ў лазні ім няма цаны,
Што ратуе ад знямогі.

Час каменні пазбіраць –
Не хапаць з нябёсаў зоркі, –
Дзецям даць урок дабра,
Каб не зналі долі горкай.

Лепей поле засяваць, –
Каб радзіла нам на шчасце, –
Час каменні пазбіраць, –
Іх за пазуху не класці…



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Зноў паклікала нас
Ракуцёўскае лета,
Дзе нас камень сустрэў
Стромкі, як кіпарыс.
Ён не можа маўчаць
Камень праведны гэты, –
Нам гаворыць аб той
Незабыўнай пары.

Зноў паклікала нас
Ракуцёўскае лета,
Дзе Максімаў дамок
Ўдаль глядзіць з-пад рукі,
І сабрала ўсіх нас
У кутку запаведным,
Быццам краскі ў букет,
Бы ў снапок каласкі.

Разышлося паўсюль
Ракуцёўскае лета,
Разлілося віном,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Памяці Міхася Савіцкага

Хіба ж быць можа куточак глухім,
Дзе шумны гай, гаварліўка крыніца?!
Толькі ў прыгожых мясцінах такіх
Мог ён, вялікі мастак нарадзіцца.

Яркія краскі цвілі для яго
Ў лузе за роднаю вёскай Звянячы.
І ад здзіўлення аж дых заняло,
Як першы раз тут вясёлку убачыў.

Вырасці тут ён не чулым не мог –
І не натхніцца на радасць і мукі
Творчасці, як і кахання, –
Сам Бог



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ў акно глядзела, як на ікону,
Дзе зоркі ў небе – святых вачамі,
Й шаптала мама малітву, помню,
Калі прасіцца на свет пачаў я…

І захварэўшы ў дзяцінстве, чую
Як шчыра шэпча малітву мама. –
І ўжо з пасцелі ўставаць хачу я. –
Гасподзь малітву пачуў таксама…

А як збірала мяне ў дарогу,
Мне хлеб агатні дала з сабою,
Перажагнала мяне і доўга
Глядзела мама мне ўслед з мальбою…



Яшчэ не ацэнена

І садзячы, й капаючы –
паклоны
Другому хлебу – бульбе
аддаю.
І прычакаўшы ў раз які
акопін,*
З раднёй, з сябрамі оду ёй пяю.

Так цешаць вока стравы бульбяныя!
Заморскай смакаты смачней яны.
Ёсць бабка, і камы, і цыпіліны,
І з дранікамі побач калдуны…

Вырошчваць бульбу – праца немалая, –
Патрэбна папацець тут.
Не здарма ж



Яшчэ не ацэнена

Мне соладка і горка,
Так салодка і горка,
Як вецер палыном парой дыхне.
І ён жа гэты вецер,
Айчыны добры вецер
Абдасць мядовым водарам мяне.

Мне зноў дзяцінства сніцца,
Мне зноў юнацтва сніцца,
Мой родны край, што ў сэрцы я збярог.
Палын і медуніца,
Палын і медуніца
Стаяць, як брат з сястрыцай, ля дарог.

Мне радасна і сумна,
Так радасна і сумна
Ў начное неба чыстае глядзець.
Мігае Палын-зорка,



Яшчэ не ацэнена

Нарачанскі край,
Запаведны край
Рад мяне сустрэць,
Рад мяне прыняць.
Лечыць сэрца мне
Зёлак медаграй
І вада спяшыць
Маю стому зняць.

Нарачанскі край,
Блаславёны край
Асяніў крылом,
Азарыў кастром!
За твой добры люд
Тост падняць я рад
І за песні, што
Паднялі настрой!

Нарачанскі край,
Партызанскі край,
Аб героях ты
Памяць беражэш.
Запявае бор,
Падпявае гай.
І гараць-трымцяць
Свечкі зор бліжэй…



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ці ўсе лугі пакошаны,
Ці ўсе сенажаці?
Пытаецца сын у маці –
Каторую браці?
(З народнага)

Колькі вёрстаў адмерыць з касою
За жыццё высакоснае змог!
Скласці б разам усё сена тое –
Пад нябёсы узвысіўся б стог!

Абярнулася млечнай рачулкай
Гэта сена з лясоў і лугоў.
А сягоння, як быццам травінку,
Падкасіла хвароба яго.



Сярэдняя: 3.8 (25 галасоў)

Вясна авалодала небам.
Вярнуліся фарбы i гукі.
Кветкамі пахне глеба.
Сонца цалуе рукі.

Красуні ў новых туфлях
і сонечных акулярах
міма істот у касцюмах
цокаюць шпарка па справах.

Горад напоўніўся сонцам,
сагрэўся, пачаў распранацца.
Смяецца і танчыць бясконца.
I я не магу ўтрымацца.



Сярэдняя: 3.8 (16 галасоў)

Пара спатканняў

Нас гасцінна зайсці запрашае
На бярозавік сонечны гай.
У пупышках жыццё набухае,
Расквітае святлом небакрай.

Паспяшайся, глядзі, не спазніся
На спатканне з імклівай вясной,
У блакітнага дня закуліссе,
Адурманенае сон-травой.

Чуеш ветру дрыготкія спевы?
Бачыш мрояў начных чараду?
Твае вусны расчуліць няўмела
Красавік пацалункам дажджу.



Сярэдняя: 4.1 (18 галасоў)

Павесялеў уранку сад –
Шпакам- суседзям вельмі рад.
Іх песня снілася зімой
здзічэлай яблыні старой.

Чакала груша спевакоў,
крылатых весніх смельчакоў.
Яны ляцелі многа дзён
з вятрамі, сцюжай на абгон.

Для вішні чорныя шпакі,
нібы кахання смалякі –
Абудзяць у памяці галін
нямала радасных хвілін.

Шпакі прынеслі ў сад вясну –
і стала саду не да сну.
Шчаслівым хоча быць і ён



Сярэдняя: 3.6 (23 галасоў)

Колер снега ды зор,
Што ззяюць у небе –
белы.

Колер мака ды крові,
Што ліецца па венах –
чырвоны.

Колер паперы ды праўды,
За якую гінуць –
белы.



Сярэдняя: 3.5 (17 галасоў)

Аднойчы я
Аднойчы ты
Вярнемся туды
Адкуль ішлі
І праз вятры
І праз дажджы
Мы зразумеем
Усі шляхі..
Аднойчы я
Аднойчы я
Я зразумею як жыла
Што берагла-
не зберагла
Аднойчы я
Аднойчы ты
Аднойчы ў сны
Вернеш мяне
І з той зімы
Дзе побач
Роднымі былі
Аднойчы мы...



Сярэдняя: 2.7 (9 галасоў)

Дваццаць першага. Ноч. Панядзелак.
У імгле - абмалёўкі сталіц.
Сачыныць жа камусьці карцела,
Што каханне жыве на зямлі.

Ці ад суму, ці то праз ляноту,
Як прыдумалі, так і жывуць.
Без спатканняў галосяць гаротна,
Пра каханне пяюць і пяюць.

Толькі нехта адкрые сакрэты,
І яго цішыня агарне...
Я знячэўку заўважыла гэта
І нібыта хварэю цяпер.



Сярэдняя: 2.2 (13 галасоў)

Хай заход упадзе ў палыны
Ці раптоўна заціхнуць дубровы,
Застанемся й тады мы
Адны -
Ваяры за роднае слова.

Непахісныя, добрыя воі...
У руцэ - васільковы вянок.
Нам мацней за ўсялякую зброю
Несмяротны булатны клінок.

Праз нягоды і тысячы бед,
Пранясем, як агеньчык, мову!
Пранясем палымяны завет:
Вывучаць,
Гаварыць
І захоўваць.



Сярэдняя: 3.1 (10 галасоў)

Надзьмуўшыся, як хрыплая сава,
Яна ішла па брудным тратуары.
І снег, што ўсюды плямамі растаў,
Здаваўся ёй агідным ягуарам.

Яна ступала - ён пад ёй дышаў
І варушыў бялява-бурай поўсцю,
Рычаннем адгукалася шаша,
Глытала яе ногі без літосці.

Яна злавалась. Чвякала вада
І сакавік здаваўся ёй агрэхай.
Раптоўна... рыжых промняў чарада
Праз плот перавалілася са смехам.



Сярэдняя: 2.2 (10 галасоў)

О, благадаць — уцеха ўцех,
ратунак i спадзеў!
З Табой я бездані пазбег,
сляпы быў — і празрэў!

Ты i пастрашыла: "Ад зла
бяжы, як ад агню!",
i Божай ласкаю сышла
у сэрца — ўпершыню.

Я шмат iспытаў па жыцці
з Табою ўжо прайшоў.
Ты, памагаючы iсці,
вядзеш мяне дамоў.

Там мiр, i радасць, i спакой,
вяртання "дэ жа вю".
Там Цар, i Бог, i Творца мой,



Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)

Мы - палонныя нейчай нямогласці,
мы - палонныя нейчай слабасці,
мы ад бога на дужай адлегласці,
мусіць проста мы нізкай вартасці...



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Жыта ясным днём засумавала,
Апусціла каласкоў чубы,
Бы яно малітву зашаптала
Шэптам невыразным і слабым.

Жыцейка,дазволь мне на мяжы
У цянёк пад дзічкай легчы збоку.
Пра сябе хоць крышку раскажы,
Як прыйшло ты з даўніны далёкай.

Нам гады твае не палічыць,
Зернем важкім леглі яны ў глебу.
Здолела ты многіх накарміць,
Хоць не ўдосталь,ды жытнёвым хлебам.

Калі ў хаце голад быў і пуста,



Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)

У малочным тумане,
За шырокім мастом
У хаце бабы Ганулі
Цішыня і пакой.

Трашчаць у печцы паленцы,
І пруткі танчаць у лад.
Вяжа бабця Гануля
Для любімых рабят.

І спявае ціхутка
Пра дзіцё марака,
Пра чырвоную ружу,
Што па рэчцы плыла.

Гэты дзень мне ўсё сніцца.
Памяць — быццам канвой.
…У садзе бабы Ганулі
Вецце гне лістабой.



Сярэдняя: 3.6 (16 галасоў)

Гімн Аланаў (Ясаў)
(Jász himnusz)

Арон Гаал

Прыйшлі мы з месцаў, дзе Сонца ўстае, спяшаючыся за зоркаю лёсу,
І вывелі верныя коні народ да берагоў паўнаводнай ракі.
І мы прынеслі з сабою свае хаты, і ўсё, што змясцілі на вазах:
І танцы, і песні, родную нашу мову, і Бога-немаўля ў сэрцах.
Бязлітасны вораг і змрок са стрэл накрыў блакітныя палі,



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Вясна ўжо гасцюе. Келiшкам звiнiць.
Але "на закуску" —
зiма — "па-ангельску" не хоча "звалiць",
сыходзiць па-руску.

Стакроць "лабызаецца", "на пасашок"
"паўчаркi" "прымае",
з цвiка падзашэрпаны свой кажушок
гуллiва здымае.

Напялiўшы шапку, глядзiць у вакно:
"Падсохла дарога?"
Але за парожак нуду, ўсё адно,
не выправiць "З Богам!"

Яна то пажыткi свае растрасе —



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

А вы верыце ў цуды — у тыя, якія магчымы,
незалежна ад явы — i рэчаў, і "рэкаў"-прагнозоў?
У такія, што ўсюды, заўсёды, без пэўнай прычыны,
нечакана-чакана "збываюць" "нязбыўныя" крозы?

Што ў хвіліны адчаю па ляманту-воклічу сэрца,
як нябесная манна, з'яўляюцца ўцехаю "звышай"
і нязменна ратуюць, калі ўнізе бездань смяецца
і раз'юшаны вецер канат пад нагамі калыша?



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Гук.

Без рода, без племя
Застанешся чужым,
Нікаму не патрэбным,
Як шызы дым,

Хлеба скарынкаю
Долі тваёй,
Яе пылам цьвілым,
Пахарчуецца моль,

Язык, здраўлянеўшы
Ад мовы чужой,
Гук мовіць мілейшы,
Захаваны душой…
-25.03.18.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Прыгажосьць.

Прыгажосьць зіхатліва.
Прыгажосьць добразычна,
Ільне долі шчасьлівай,
Што насустрач ня выйшла,

Што злажылася ў кропку,
Прамільгнула хвілінай,
Дзе мы жылі таропка,
Дзе былі маладымі,

Завалілась упокат
Ля бацькоўскае хаты,
Каля плота старога,
За маімі гадамі…
-24.03.18.



Сярэдняя: 2.9 (13 галасоў)

Зьбядняць жыцьцё сваё ня трэба,
На ланцугу душу трымаць,
Глотку душыць, як рвецца песьня,
Якую нельга ўжо стрываць.

Ідзі за ёй - і знойдзеш шчасьце,
Нідзе якога не знайшоў -
Адным здабыткам і багацьцем
Гэтай няўрымсьлівай душэ…
-18.03.18.



Сярэдняя: 3.4 (12 галасоў)

п. Н.С.
Мабыць, я дужа ганарлівы,
Хоць ганарыцца няма чым,
Мабыць стары я, немажлівы,
Каб крок зрабіць, вусны адкрыць,

Каб імя мовіць тваё зноўку,
Сказаць бясклопатна аб тым,
Што да каханьньня, да любові,
То тухне сэрца, то гарыць.

Яно - узьлёт нястрымным крылам,
Яно - атрута, горкій дым,
Мабыць, я быў бы ганарлівым,
Ды ганарыцца няма чым.
-17.03.18.



Сярэдняя: 3.1 (12 галасоў)

Жыцьцю.

Жыцьцю ійсьці
Мурожнымі даламі,
Яму квітнець, буйсьці
І палымнець над намі,

Жыцьцё - гасподні агмень,
Праз цемрадзь і вятры,
Нам нясьці надана
І быць у ім людзьмі.
-17.03.18.



Сярэдняя: 4.6 (72 галасоў)

Дакранісь да мяне, далучыся…
Не ўспрымай мае словы за пыл,
Што ўздымаецца ў дальнія высі
Ў тых краях, дзе калісьці я жыў.

Падыйдзі да мяне, ды застанься
Назаўседы братэрскім, маім.
Толькі здуру ўжо не вяртайся
Да таго, хто быў панам тваім.

Прыхілісь да мяне, ды паслухай,
Як узбуджана сэрца крывёй,
Ад чаго захапілася стукам?
Мабыць, у пошуках волі сваёй.

Падтрымай жа мяне, ды разам



Сярэдняя: 2.9 (16 галасоў)

Будзь у свеце святлом. Незгасальным. І ў думцы, і ў слове,
і ва ўчынку — любым, як у цемры паходня, свяці!
I ўсе "дзеі" свае насычай выпраменнем Любові,
ратавальней якой анiчога няма у жыцці.

Асвятляй ёю ўсіх, не мiнаючы хмарна нікога: :
і сваіх, і чужых, незалежна ад слоў іх і спраў,
дабрадзеяў і злых, i не толькі сяброў, а й нябогаў —



Сярэдняя: 3.2 (12 галасоў)

Няма павагі да цябе,
Забіў ты лепшае ва мне
Сваім хачу, я так сказаў.
Ты так упарта кіраваў.
Нема павагі да сябе,
Што ўсё дазволіла цябе.
Спакой сям'і ўсё берагла,
І саступала як магла.
На волю, да людзей хачу,
Я ўцяку, я палячу.
I хоць ты крылы падрэзаў,
Мяне ў руках не ўтрымаў.



Сярэдняя: 2.8 (15 галасоў)

Вецер жалобіць.
Апошні ліст адляцеў
у адзіноце.



Сярэдняя: 2.8 (13 галасоў)

Збіраю ў пляшку
кастрычніцкі туман, каб
частаваць сяброў.



Сярэдняя: 2.6 (14 галасоў)

Недапісаны
верш на змоклай паперы:
забаўкі дажджу.



Сярэдняя: 2.2 (13 галасоў)

Храм на пагорку,
могілкі пад гарою:
ростані лёсаў.



Сярэдняя: 2 (7 галасоў)

Жонка ўкладвае
ніці доўгіх медзяных
валасоў. Блішчаць
іголкі стракоз. Кроплі
расы на хрызантэмах.



Яшчэ не ацэнена

Слонкі ўзняліся,
над мокрымі сціртамі
імкліва ляцяць,
мне пакідаючы стынь.
Моўчкі вакно зачыню.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Сьлімачая песьня.

Слухаў - ня чуў, углядаўся - ня бачыў
І ад жыцьця не займаў я знацьця,
Каб адным словам сьвет гэты адзначыць,
Каб яму словам адзнаку надаць.

Словам адным нельга сьвет перайначыць,
Пад свой парадак, навек, назаўжды,
Сьвет гэты, посьвістам шашкі казачай,
Многія з іх пазакідваў у нябыт.

Вось і паўзу я сьцежкай сьлімачай,
Вочы сьляпыя, язык мой замкнён,



Сярэдняя: 3.6 (17 галасоў)

Змрок згусціўся… Нібы прасціною
Занавесіў начное акно,
Ды не спіць адзінота са мною,
Думак зманлівых тчэ палатно.

Лямпы свет адбівае на столі,
Жаўтаваты, бясколерны блік.
Ноч бясконцая лічыць паволі,
Непрыемнасцей робіць падлік.

У абдымках тугіх міжсезоння
Усплываюць і крыўды, і глум…
І схілілася ў стоме бяссонне
Над калыскаю змораных дум.



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Я знайду многа шчырых пачуццяў і слоў,
Па палетках тваіх ідучы,
Каб усім паказаць: трапяткая любоў
Дзіўным імем у сэрцы гучыць.

Ажываюць легенды даўніны сівой,
Вольнасць духу і продкаў зямля.
Ты сілкуеш з калыскі пяшчотай сваёй,
Ты – надзея і праўда мая!

Дзе ж у свеце сустрэць прыгажэй і мілей
У вянку з васількоў і суніц?
У прасторы якім сонца ззяе святлей
Ад натхняльна пявучых крыніц?



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Белым налівам пахне ў садзе.
Яблыкі падаюць прама ў траву.
Сад, як і хата, даўно ў заняпадзе.
Ногі не топчуць траву-мураву.
Некалі ў садзе было па-другому –
Чуўся і гоман, чуўся і смех.
Сцежка вяртала заўсёды дадому.
Поўным і шчасця быў некалі мех.
Толькі нічога вечным не будзе –
Мех той развяжацца, шчасце ўцячэ.
Хтосьці і сцежку дадому забудзе,
Яблыню памяці з часам ссячэ.



Сярэдняя: 3.2 (18 галасоў)

Дрэвы рукамі- галінамі
Неба імкнуцца абняць
У вышыні над далінамі
Птушкі на поўнач ляцяць

Неба – ты ўсіх аб’яднала
Купалам сінім сваім
Нам хіба гэтага мала
Што мы пад небам стаім?

Неба – усё, чым я дыхаю
Неба – усё, чым жыву
Гэтай вясновай адлігаю
Ў неба ўздымі галаву

Неба усіх робіць роўнымі
Неба ўсім шанец дае
I прамянямі няўлоунымі
Жывіць пачуцці мае

Неба увесну адметнае



Сярэдняя: 3.2 (17 галасоў)

Бела – чырвоныя у хаце абрусы
I рушнікі ля ікон
Ведай, мой сын – мы с табой беларусы
Ведай бацькоўскі закон

Ведай, мой сын – мы душу не прадалі
Мову сваю збераглі
Ведай, што будзем мы далей і далей
Жыць на бацькоўскай зямлі

Ведай, мой сын, што найгоршая доля
У тых, хто радзіму прадаў
Ведай, мой дружа – наперадзе воля
Што б табе хто не казаў

Бела – чырвоныя у хатах абрусы
А над хатамі – сцягі



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Беларускія дарожкі
Беларускія края
Надта доўга ля парожку
Не затрымліваюсь я

Я люблю лясы, узгоркі
Срэбра рэчак-паясоў
I вясковыя вячоркі
З цудам іхніх галасоў

Вас люблю зімой і летам
I увосень, і вясной
Валацужным сваім следам
Вас звязаў навек з сабой

Як ні гляну – прыкмячаю
Штось для вока кожны раз
Ўсё навокал прывячаю
Але й шмат ўсяго у нас!

Беларускія дарожкі
Беларускія края



Сярэдняя: 2.9 (15 галасоў)

Апошні матыль асенні
На фары мае ляціць
Камар залятае у сені
I цэлую ноч не спіць

О Божачка, як жа прыкра
Адчуць мне, што лета прайшло
I восень рукой адвыклай
Пакрые марозам шкло

Што вечарам цёмным, доўгім
Я буду узгадваць май
I лета шляхі-дарогі
У сэрцы сваім трымаць

А потым, як толькі сонца
На лета паверне зноў
Адчую я зноў бясконца
Да гэтай зямлі любоў



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Ах, паны мае, паночкі
Заставайцесь хоць на ночку
Заставайцесь, пачастуйцесь
Мёду-брагі пакаштуйце

Ах, паночкі, заспявайце
З нашай лепшай пачынайце
А тады, узяўшысь ў бокі
Пойдзем мы ў скокі, скокі

Прэч гароты, прэч турботы
Хай парэпаюцца боты
Хоць захекаемся трохі
Пазбіваем мы парогі

Ах, паночкі, ах, паночкі
Закароткай будзе ночка
Гляне золак – трэбa ехаць
Добра, што не клыпаць пехам



Яшчэ не ацэнена

Столькі гадоу адляцела
Нешта я сёння узгадаў
Як майму бацьку хацелася
Каб на баяне я граў

Ён сябе бачыў малога
Як сваю маці прасіў
Каб прадавала карову
Хлопцу гармонік купіць

Божачка – што будзем есці
Нам без кароўкі – капец
Ўсё ахвярую за песню
Толькі й падумаў хлапец…
. . . . . . .
Дзядзька з нямецкага краю
Урэшце гармонік прывёз
Думалі – вось я зайграю
Толькі б узяў крыху падрос



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

А ты настрой ніколі не губляй
I на жыццё з ахвотай зарабляй
А як няма табе дзе зарабіць
Дык думай, што рабіць, далей як жыць

А ты любі заўсёды родны край
Заўчасна не лажысь, не памірай
Пра продкаў, пра дзядоў сваіх ўзгадай
Сваю пашану ім, глядзі, аддай

А ты чым горш, тым будзь крапчэй, крапчэй
Глядзі, ні ад каго ты не хавай вачэй
Павагу да сябе заўсёды май
I у руках сябе весь час трымай



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Адляцелі дзянькі бязьбедныя
Не вазьму я ў сваю галаву -
Я на грошы вучыўся медныя
Ды й на медныя зараз жыву

Я багацце нажыць не здужаю
Па-другому мой склаўся лёс
Над чырвонай зламанай ружаю
Як раней, не стрымаю слёз

Што для іншых – лухта і дробязі
Для мяне мае іншы сэнс
Каб вы зналі, што з сэрцам робіцца
Як навокал квітнее бэз

Не купляюць багацця гэтага
Дзякуй Богу, для ўсіх яно



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Ідзе жыцьцё… і новага ня будзе
Па-нада мною і, дружа, над табой:
Турботнага, клапотлівага гуда,
Прасякнутага доляю зямной.

Ідзе жыцьцё… засеянае поле
Хай родзіць, каласуе і буе
І спадкаемца гэтай зямной долі,
Кольнікалі хай успомніць аба мне.
04.03.18.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

п. Р. Ларэцьці.

Кожнаму сваё даецца
І гэты дар як атрымаў,
Не адпускай з душы ад сэрца
Прахнець дарэмна без агня,

Нясі, нясі яго ня пеплам -
Вугельлем чорным да гарна,
Якое плавіць душ жалеза,
Сум і смутак у шэрых днях.

Вітаць я рад цябе, Ларэцьці,
Пабачыць рад, пачуць як дзіва
Голас твой і з ім сустрэчу,
Які не моўкне, йдзе з дзяцінства.
-03.03.18.



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

Санэт Да Вольгі
Усяго два дні, што без цябе, а я ўжо сумую,
Нібыта месяц прамінуў і я ўжо шкадую,
Што гэта лета без цябе праходзіць у адзіноце,
І поўня срэбная глядзіць з нябёсаў у самоце.
І гэтай ноччу без цябе, пара б заснуць, але ж не спіцца,
Я піць хачу і не магу напіцца,
Як без паветра без цябе баюся задыхнуцца,
Хутчэй б заснуць, каб побач апынуцца,



Сярэдняя: 3 (12 галасоў)

“Усё складана”
Невымоўным болем
Ледзь чутны крык душы
“Даволі!”

“Усё складана”
Чуеш? Усе складана.
Калі было б усе проста,
Шчасным стаў бы?

“Усё складана”
Складзены далоні,
Змагацца сіл няма.
Даволі…



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Блукаю паміж вёснамі і зімамі,
Праз восеньскі гукаю зорапад
Хвіліны незабыўныя, счаслівыя,
Якія ўжо не вернуцца назад.

Шукаю іх, калі дажджамі летнімі
Амытая вясёлка паўстае,
Калі вірамі, звонку непрыкметнымі,
Рака жыцця спакою не дае.

Кіруе хуткасць сёняшнімі лёсамі,
І, часам, цяжка з плынню быць на “ты”,
Бо за бартом быцця рознагалосага
Імчаць не кіламетры, а гады.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

На клёнах – вока радуюць! –
Зарой гараць лісты,
Зрываюцца і падаюць…
А ты…
Іх ловіш ты!
Алесь Бачыла
Кляновае лісце палае.
Злаўлю ліст, як некалі ты.
Дзявочае ласкі шукае
Кляновае лісце: палае,

Зрываецца, лёгка ўзлятае,
Як твой завіток залаты.
Кляновае лісце палае.
Злаўлю ліст, як некалі ты.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Няма ад вечнасці адказа:
Чаго шукае чалавек?
Ні паступова, ні адразу –
Няма ад вечнасці адказа.
Скрозь перамогі і паразы
Пытанні ставім з веку ў век…
Няма ад вечнасці адказа:
Чаго шукае чалавек.



Сярэдняя: 3.1 (15 галасоў)

I у маўчанні, і у словах
Маіх памылак не шукай
Што карыстаюсь роднай мовай
На гэта ты не наракай

Бо чым далей ў жыцці іду я
Тым слова роднае бліжэй
Хто ж яго болей пашкадуе
I данясе вам да вушэй?

Так прыкра, што ад дзетак ў вёсках
Адна маскоўшчына гучыць
Нібы папса, што у кіёсках
Да ночы з ранку верашчыць

Хто страціў мову – страціў розум
Прыродны, свой, што Бог нам даў



Сярэдняя: 2.3 (8 галасоў)

-Кахаеш мяне. Не кахаеш, –
Пялёстак з далоні ўзляцеў.–
Адзіная, мне дарагая,
Кахаеш мяне – не кахаеш…
Што, вецер, так цяжка ўздыхаеш?
Ёй вестку паслаць я хацеў:
“Кахаеш мяне? Не кахаеш?”
Пялёстак з далоні ўзляцеў…



Сярэдняя: 2.6 (8 галасоў)

Мовіў незадаволены Паўлюк,
Што шмат разоў зямлю ўжо абыходзіў,
А шчасця ні ў адным куточку не знаходзіў,
Хоць верыў, што не ўпусціць яго з рук.

Здавалася так цёпла і ўтульна
Ў тых краях, дзе сустракалі як свайго,
Дзе частавала ледзь не ўсё сяло -
Але ж і там хлапцу бывала сумна.

"Што б вы ні гаварылі - гэта байкі,
Жар-птушкі не было ў мяне ў руках,
А я вось слухаў гукі балалайкі



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Не ўцякай ад мяне ты, мая маладосць,
Пашкадуй мяне ў сцюжы ўзімку:
Мне з табою так добра ў згодзе жылось,
Шмат прайшлі мы з табой у абдымку.

Не спрачайся са мной ты, святое сумленне,
Бо я ўсё і сама разумею не горш.
І калі я ў жыцці адчуваю сумненні,
Мне здаецца, што раптам трапляю пад дождж.

Не крыўдуй на мяне ты, стары чалавеча –
Я з вялікай павагай табе адкажу,



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Ночка красавiцкая.
Онiкс i вiсон.
Дзiрачкамi блiскае
неба-парасон.
Як нi зацыроўвае
iх маладзiчок,
"прорва" ў азяровую
“ночву", бы ў сачок,
сее мора блiскавак
(рыбак? матылькоў?):
гронкамi i нiзкамi,
велькiх i малькоў —
россыпам i жменямi
зерняў залатых...

Цешуся iмгненнямi,
стойваючы дых...



Сярэдняя: 3.1 (14 галасоў)

Дзякуй Богу!
Вясна!
Алiлуя!
Дажылi!
Да "чырык" i "угу"
зноў сваю далучаю хвалу я —
ручаямi падзяк фантаную —
утрымаць унутры не магу.

Напаўняючы гелiем "ахi",
узмываю ў зенiт галубы
ў захапленнi — мiнаючы дахi,
на якiх славяць Госпада птахi —
верабейчыкi i галубы.

I лiкую! — Ад краю да краю —
там, дзе ўжо ледзяшы "адцвiлi",
ветры гiмны вясеннiя граюць —



Сярэдняя: 3 (11 галасоў)

Вясна атручвае блакітам
І цеплынёй пяшчотных слоў.
Каханне пранікае ў кроў–
Вясна атручвае блакітам,
Паводкай каляровых сноў.
Дзе сэрца вершамі прабіта –
Вясна атручвае блакітам
І цеплынёй пяшчотных слоў.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Люляў нас золак на арэлях,
І мроіўся шчаслівы лёс.
Калі каханне мы сустрэлі –
Люляў нас золак на арэлях.
Тры словы душы абагрэлі, –
Хоць за вакном шалеў мароз, –
Люляў нас золак на арэлях,
І мроіўся шчаслівы лёс.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Люляў нас золак на арэлях,
І мроіўся шчаслівы лёс.
Калі каханне мы сустрэлі –
Люляў нас золак на арэлях.
Тры словы душы абагрэлі, –
Хоць за вакном шалеў мароз, –
Люляў нас золак на арэлях,
І мроіўся шчаслівы лёс.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Люляў нас золак на арэлях,
І мроіўся шчаслівы лёс.
Калі каханне мы сустрэлі –
Люляў нас золак на арэлях.
Тры словы душы абагрэлі, –
Хоць за вакном шалеў мароз, –
Люляў нас золак на арэлях,
І мроіўся шчаслівы лёс.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Шкадую я, што рыцарства няма,
Што сёння гонар рэдка дзе сустрэнеш.
Нас згвалтаваў каштоўнасны падман,
Мы прагнем іншых цудаў і здзяйсненняў.

Як звыкла стала ў наш бурлівы час:
Жанчына – ўсім надзея і апора –
Адрамантуе хуценька абцас
Ды й паляціць да зіхатлівых зорак.

Але сярод прыродных таямніц
Шаную больш цнатлівую пяшчоту
Мядовых вуснаў, даўжыню спадніц,



Сярэдняя: 2.3 (7 галасоў)

Зь якіх палынаў, сьмецьця, пылу
Радкі зьбягаюць да паперы,
Зь якога гольля, якой сьлінай
Плятуцца думкай словы верша…

Нібы жывучы каля гліны,
Дзеля гаршкоў пячных аздобы,
Як прымітыўная цагліна -
Гары ж ты, верш мой самаробны !
-25.02.18.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Сьцізорык.

Малы сьцізорык - не кінжал,
Не меч, не шабля-гурда,
Але ж, але ж ён надан
Ад бацькі ў мае рукі,

Хай сточан ён, лязо вузенька,
Нікель аблез нібы луска,
Але ж, але ж з палоскі гэтай
Бацьку майго чуваць, відаць,

Шоргат касы пачуеш золкам,
Мянташны звон - да нетр душы!
І тое… што не маеш волі
На сьвеце векавечна жыць…
-24.02.18.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Душа застаецца...
у месцах,
Дзе вочы раскрыў немаўлем,
Дзе слухаў матуліны песні
І клёкат пачуў жураўлеў,

Душа застаецца...
у месцах,
Дзе ўбачыў калісьці бацькоў,
Дзе ў сонца прамнях напрадвесні
Пачуў першы звон ручаёў,

Душа застаецца...
у месцах,
Дзе дахі дзядовых дамоў,
Дзе золак ласкавы праменнем
Скрозь вокны свяціў у пакой,



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Мною выдадзены зборнікі вершаў-Беларусь мая родная мілая(2010)Суд над сарокай (2010),Асенняя бліскавіца(2017),а таксама Гаманлівы ручаёк-для дзяцей (2017),З вясёлай торбы(гумар)(2017)



Сярэдняя: 2.4 (7 галасоў)

Ля сцяжынак злева,справа,
На палянах у бары
Заблішчалі ўраз аб'явы:
"Запрашаем,жыхары!"

А ніжей-драбней,выразна,
Чорнай фарбай крыху збоку:
"Суд адбудзецца адказны
Над зладзейкаю сарокай".

Весці суд згадзіўся філін,
У адвакаты пойдзе лось.
За працэсам сачыць пільна
Будзе страус-важны госць.

-Запрашаем тых,хто ў лесе
Гадаваўся,ці жыве.
Мы не супраць нават прэсы,
Не хаваемся ў траве.



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

У садоўніка ў садзе ёсць кветка адна,
Што між іншымі лепшай здаецца.
Гэтай кветцы душу аддае ён да дна,
Паліваць яе першай імкнецца,
I за лёс яе клопат ён мае,
А яна, як і ўсе там, такая.
Калі можна з тым садам і свет параўнаць,
То з нас кожны ў ім мае куточак
Запаветны. I нельга яго адабраць,
Абнячэсціць, ці зганьбіць аднойчы.
Бо не простая гэта краіна,
Бо завецца краіна — айчынай.



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Мову - бязмоўны мае,
Назоўныя словы дае
І народ, што яе забывае -
Не народ, а натоўпы людзей,

Якія зьняйначылі продкаў,
Кладоў і курганаў палын,
Ад памяці ніткі кароткай,
На іх пазразаўшы дубы.

Мову бязмоўны мае
І назоўныя словы дае:
Той народ, які зьдзекі трывае,
Ён натоўпам людскім абзаве.
-17.02.18.



Сярэдняя: 2.6 (11 галасоў)

Скарга.

Бач, Гаспадар наш: людзі - чэрві
Рэчкі п’юць, з’ядаюць нетры,
Капустный вусень згрыз лісток,
Ды чалавек пасек дубок,

Бач, Гаспадар, што спарадзіў Ты,
Каму анёлаў насылаў,
Каб сеяў, праў люд, скарадзіў каб,
Каб зло суседнім не жадаў,

Бач, Гаспадар, як тут пануюць
Гвалт, рабаўніцтва між крывёй,
Як баляць тут і як гасьцююць
У Тваёй Гасподзіне зямной…
-17.02.18.



Сярэдняя: 1.7 (7 галасоў)

Куды йсьці ?

Ланцуг лічбаў звычайных
Чалавечым спатрэбам прыдбаў
Дэкарт, Гавус і Кантар,
Эйлер, Лейбніц і Галуа.

Чорным кратом сьляпечым
Грызу лічбаў лісьцё:
Арыядны клубок дзе авечы?
Як жа быць, што рабіць, дзе выйсьцё ?

Прачынаюсь на досьвітку раньня,
Варушу стос разьлікаў маіх;
Цёмны я, дзе ж памылкі загана ? ...
Як жа быць, куды йсьці, што рабіць ? …
-17.02.18.



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Я для сябе калісьці стварыла свет,
Дзе мне было
Адной
Незвычайна-весела.
Той, дзе ў сонцы смяглі лісты газет,
Ветрык складаў матывы, нібыта Песеннік.

Я сачыняла казкі на рукавах,
І, смеючыся, мір
Пераіначыла.
Я разлівала мора па гарадах,
Сіняе, пахкае, толькі
Зусім нябачнае.

Я выдумляла мапы сваіх краін
І забывала, як туды
Дабірацца.
Промні сплятала ў золата павуцін



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

***

Я лічу, што ўсё яшчэ будзе:
прыйдуць маладыя гады,
і ты забудзеш, мой мілы,
з другою мяне назаўжды.

А я..
Я, як птушка ў паветры,
па небе буду лятаць,
ад шчасця буду смяяцца,
мінулае не ўспамінаць.

Наведаю лепшага сябра,
прайду разам з ім акіян,
аб гэтым напішу ў сваёй кнізе,
і завяду курортны раман.

Мінуюць гады — і ад лета да лета,
не буду я сумаваць.



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

Праўда.

Праўды-маткі не даб’ешся,
Як жыцьцё ёй не танаж,
Лепей йсьці на Кіеў пешшу,
Да Пячэры ля Дняпра.

Кашы з’есьці манастырскай
Не за ,,дзякуй’’ задарма,
Пажурыць з долі расійскай
Ля Сталыпіна Пятра.

Заблукацца ў тых пячэрах,
Дзе сьвятла век не відаць,
Там дзе костак дух сатлелый,
Там дзе Мурамца труна.

Праўды-маткі не даб’ешся,
Ды не ў тым жыцьця віна,
Адзін клопат май ад сэрца:



Сярэдняя: 3.6 (16 галасоў)

Не падзелецца былое
Ні на двое, ні на трое,
Маладосьці былы дым
Прыйшоў колерам сівым.

,,Было’’ ў ,,зараз’’ не прыйдзе,
,,Зараз’’ ,,будзе’’ не зьвядзе,
Нельга час гэты падвоіць -
Ні на двое, ні на трое.
-10.02.18.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Пластылінавы камяк.

Заціхае тонка-тонка,
Не адгукнецца ніяк,
Званом голасна не бомкне
Пластылінавы камяк.

Ты душа, жалобы збыла,
Веру ў шчасьце, боль і жах.
Зь іх, далоней між, зьляпіла
Пластылінавы камяк.
-10.02.18.



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

Уздых.

Не подзелецца былое
НІ на двое, ні на трое,
Быццам рэха гэты зык
Пазаціхне нібы ўздых.

Каб маў крышку маладосьці
Звалі бы суседкі госьцем,
Мілай дачцэ мілай мамы
Я б панёс цукеркі з крамы.

Не падзелецца былое
Ні на двое, ні на трое -
Толькі любых, дарагіх
Сэрцы зрушыць мой ўздых.
-10.02.18.



Сярэдняя: 2.3 (9 галасоў)

Індульгенцый не купляйце -
Неадкупныя грахі!
Пастве боскай грошай мала
Калі Бог на небе сьпіць…

Гэтае было вякамі,
Гэтае ў наш век прыйшло!
Мне ж, языцкія паданьні
Ціснуць сэрца і пяро.

Я не прагну адмаўленьня,
З веры нашай не скрывеў,
Салавейкі чую сьпевы
Як ён продкам маім пеў.

Мне найгорш за немаўленьне
Ніцма падаць і прасіць,
І радзіміцкае племя
З курганоў нашых забыць.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Набажэнства.

Адна маці - адна і Айчына,
Бацькаўшчына адна надана,
Поле, лес, балацянка, лагчына -
Вось майго набажэнства адказ!

Хай жа туліцца хтосьці да долі
І шкрабецца ля іншых зямель,
Гэты ж край - каўнер мне бабровы
Ад дажджоў і зімовых завей.

Адна маці - адна і Айчына!
Бацькаўшчына адна надана!
Поле, лес, балацянка, лагчына -
Вось майго набажэнства адказ…
07.02.18.



Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)

Ты побач,
Беды адступаюць у край,
Ты побач,
Адзінота смутная бывай,
Ты побач,
Хлеб падзелім на дваіх,
Ты побач,
Бачу я сябе ў вачах тваіх...



Сярэдняя: 4.1 (13 галасоў)

Я дзякую вам!
За любоў, дарагія мае
сустрэчнікі і спадарожнікі шляху зямнога —
паплечнікі, звёўшыя тропкі — маю і свае —
на міг — і на век аб'яднаныя дальняй дарогай.

Я дзякую вам!
Як настаўнікам сэрца майго —
камусьці за ўрок (і за жорсткі, сябры, не крыўдую),
камусьці за ўзор і за прыклад яскравы таго,
як жыць, і любіць, і узносіць Тварцу "Алілуя!"

Я дзякую вам!



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Ён нахіліўся,
Выгнуўся над радкамі...

Вечар плыве ў вокны,
Густы і шэры...

З моцай і злосцю,
Нянавісцю
І адчаем
Ён уціскае ручку
У дно паперы.

То немагчыма...
Гэта занадта цяжка,
Гэты ўдар
Пякучы і невыцерпны...

А туманы збіраюцца над лагчынай
І ўзрываюцца дрэвы
Страшэнным енкам...

Ён - не паэт. І як
Ні сядзі над сшыткам,
Як ні крычы,
Заві,
Ні рыдай,
Ні крэслі,



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

Шуміць-гудзе завод вялізны,
Шматгалосы, многазычны
Ад ранку аж да ночы позняй.
І ў гэтым шуме, вельмі розным,
Пазнаеш ты абавязкова
Свой родны цэх безпамылкова.
Бо цэхі розныя бываюць,
Хто там працуе, добра знаюць.
Ды самы знатны цэх – кавальскі.
Вядома гэта кут не райскі:
Няма там казачных паўлінаў,
Не чутны посвіст салаўіны,
Камелій яркія суквецці
Ў вуглу ніякім не прыкмеціш.



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Пазаві мяне, мой куце…

Клікнуць з роднае старонкі -
Не забаўлюсь я - прыйду,
Промнем вузкім, тонкім-тонкім,
Полем, лесам прасьлізгну,

Балацянкай прапаўзу я
Да гароху уюном -
Пазаві ж мяне, мой куце -
Адгукнусь - бо я з табой.
-03.02.18.



Сярэдняя: 4 (15 галасоў)

Жыву выраем птушыным,
Тых матросам караблёў,
Дзе рахунак да Айчыны,
Да хацін тых і двароў,

Дзе парушана калосьсе
Жытных, жнівеньскіх снапоў,
Дзе замала ходзяць вёскай,
Дзетак школьных, жыхароў,

Дзе нахлыне, сэрца зрэжа
Шэраг зменаў на вяку,
Дзе з былога ўзьбярэжжа
Не вяртацца караблю!

І жыцьцё пабегла з мора,
Ад глыбінь да суш-зямель,
Канцы зрэзаўшы швартовы,
Свой спыніўшы карабель,



Сярэдняя: 4.3 (15 галасоў)

Ніколі не змяніцца свет,
Спачатку акіян надзеі,
А потым розныя падзеі:
Сустрэчы і каханне, здрады,
Адвечны пошук, намаганні, страты,
Камусьці сэрца на шматкі,
Камусьці душу ў лахманы.



Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)

Зiма. Завеi дзень задзьмулi.
"Прыняўшы" "з лёдам грамаў сто",
шчыпач-мароз (не, не дзядуля!)
вужом палез...
пад палiто.

Спярша дзяўчыны (цi кабеты?),
пасля мужчыны ("Гэй, мiнак!") —
патэставаць, хто як адзеты
("Бо як абуты
бачна й так!").

Пасля, нахабнiк, (Што, "пашарыў"?
Усiх развязнасцю патрос?)
прайшоўся "экскурсам" па тварам
("зусiм нявiнна"!):



Сярэдняя: 3.9 (31 голас)

Гусі ў небе роўным клінам
З песняй радаснай ляцяць
І сваім гусіным гімнам
Сталі родны край вітаць.

Па-над полем,па-над лесам
Падалей ад гарадоў
На азёрнае Палессе
Прылятаюць зноў і зноў.

Тут іх родная старонка
Тут багаты,мілы край
І для кожнага гусёнка
Тут зямны,прыродны рай.



Сярэдняя: 3.5 (22 галасоў)

Нас узнагародзіў прыгожым словам
Вялікі суайчыннік - Якуб Колас.
Няма падстаў рабіць нанова
Свой родны голас,свой лепшы голас.



Сярэдняя: 3.2 (18 галасоў)

Вялікае.
п. В.С.Высоцкаму.

Вялікае не цісьне як жыве,
Не просіць грошай і славы не бярэ,
Яно, калі яго носьбіт памрэ,
Жыць застаецца - і жывых вядзе.
-28.01.18.



Сярэдняя: 3.7 (15 галасоў)

Глядзець хачу ў твае я вочы.
Яны як зорка мне ўночы,
І як агонь, начны,чаканы.
З чым параўнаць
агонь жаданы?
Агонь бывае патухае.
І ранкам зорка памірае.
А твае вочы, твае вочы
Цяплом мне свецяць
удзень і ўночы.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

"Віншаванне Абаронцу Айчыны"
Сення дзень для таты важны
Дзень для смелых і адважных
У яго сягодня свята
Я віншую цябе тата!
Калі вырасту то стану
Бараніць цябе і маму
І дарослых і дзяцей
І на свеце ўсіх людзей!



Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)

"Восень сварыцца з зімою"
Восень сварыцца з зімою
Сыпле з неба дождж і снег
І здаецца,што парою
Час спыніў няспынны бег
Шэрым неба закрывае
Зрэдку сонейка бывае
Праз парваныя аблокі
Паглядае жоўтым вокам
Сад ад холаду здубеўшы
Ліст дрыжыць неперапрэўшы
Яблык,быццам сіраціна
Ціха гойдае галіна
А зіма запамятала



Сярэдняя: 2.6 (11 галасоў)

Разбрылісь на небе зоркі,
Як мурожныя авечкі,
Запалілісь, зьбеглісь гуртам,
Нібы душ людскія сьвечкі.

Што жадаю я пад імі,
Што шукаю, берагу -
Бостваў многіх адным імем
Гэту яву я заву.

Кола дней бясконцых нашых
І жыцьцё адно ад іх,
Ад далёкіх дней юначых
Надано мне берагчы.

Я ўжо хлопец не маленькі,
На руках яго нясу,
Ім руплюсь, быццам паненкай,
Аб якой каханьне сьню.
-26.01.18.



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

На Айчыну!

Хопіць мне гірбець у Чужыне,
Ад нястач на ёй чарнець -
На Айчыну, на Айчыну,
Клічуць продкі ўжо мае!

Зьвязаць клуначкі-манаткі,
Рызьзё з прэльлю спапяліць -
І дадому, да той хаткі,
Што па мне дзень-ноч журыць!

Хай прабача Валаам мне,
Камянёў шэрых граніт -
Не сябрыны боскай брат я,
Не паслух казаньням іх!

Жыцьцё нашае бясконца,
Без прыпынку, без мяжы
І дакуль над намі Сонца -



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

"Гарыць агенчык адзінока"
Праз туман гадоў мінулых
Бачу родныя мясціны
Неба сіняя,аблокі
Край той блізкі і далекі
Луг за вескай зелянее
Лес палоскаю цямнее
Рэчка вузенькая ўецца
Так было,ці то здаецца?
Снуюць людзі нібы пчолы
Смех дзіцячы каля школы
Пахне дымам,паляць печы
І касцы з касой на плечы



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

На Возера не гоняць статкам
Каровак пасьвіць у берагі,
На Возеры майго юнацтва
Яны чаротам парасьлі

І куст смародзінавы зьвяў той
Зь якога ягады я еў,
Дзе ў першым поклічы каханьня
Трымцеў душой і целам млеў…

І я зчарнеў, як той куст зсохлы,
Як непрытульныя дамы,
Нібы парэзаны асокай,
Якой паплавы аддалі,

Нібы машынаю закопан,
Што заруйноўвае дамы:
Германскай,учэпістай, акопнай,



Сярэдняя: 3.9 (19 галасоў)

… Упала цемрадзь, і прыйшла журба,
I вад іголкай уваткнуўся ў скроні,
Калі ён да распаленага лба
Даткнуўся, як да вогнішча, далонню,
I падзівіўся ззянням уначы,
I зазірнуў імгле за аверс сподні:
Там небасхіл праменныя мячы
Дзіравілі, як полымя паходні.
Ён скалануўся і сышоў слязой,
Бо ля свяціл – янтарных, што пярэсна, –
Iх сем было… I кожнае лязо
Ў зямлю было нацэленым злавесна.



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Вачыма арапа аронія ў бучным лісці,
Сплываючы сокам, пажадліва прагне давільні.
Куды б я не ехаў на захад, круці ні круці,
Але кожны раз я за сонцам імкнуся да Вільні.

Хутчэй бы, ушчэнт адхіляючы бойкі прагрэс,
Шурпатай пятой прымінаючы звонкае стрэмя,
Таптаць тыя гронкі і цалкам пазбыць палітэс,
Што ўпёртае, як падаянка асветы, бярэмя.

Гісторыі верыць удзячна? Якая лухта!



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Моўчкі ля могілак крочу.
Дзева, не тоячы плач,
Моліць, панурыўшы вочы:
«Гэтага, Божа, прабач».

Крапае цэд касахвоста.
Цвілы анёл паміж бруй
Просіць бяскрыла з памоста:
«Гэтаму, Ойча, даруй!»

З сумнай імглістай расою,
Пад разухабісты спеў,
З бабай скуластай з касою –
Вось і халэмус паспеў.

I, дзеля большай карысці
Ўставіўшы свечку ў далонь,
З драным хаўбосцем на выйсці
Кану ў пякельны агонь.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Брала, збягаючы з імглы,
Анёльскі чын душа на выраст,
Распростваючы два крылы
Ў сабе, як скручаны папірус.

У муках прагнула яна
Струменя вечнага спакою,
Жадала моцнага сукна
I складак правільнага крою.

Хацела абмінуць сябе,
Сысці ад слоў і ад маралей…
Але, бядуючы ў журбе,
Душа ўрастала ў свет трывалей.

Бы ніткай дратвеннай, спакон
Фастрыгаваная пакутай,
Яна імкнулася ў прыгон,



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

… I калі павялі Яго, як абавязваў закон,
Кожны волас Яго аб’яўляючы па-за законам,
Ты, за сон палічыўшы жахлівы, ганебны палон,
Да астачы чакала, мо ён зберажэцца палону.

У сярэдзіне радаснай, прагнай, што воўк, мітусні,
Між натоўпу, які вінаваціў праклёнам шчасліва,
Ты хацела сканаць, да гары скіраваўшы ступні,
Дзе драпежнае мора гуло ад людскога наплыву.



Сярэдняя: 4.2 (29 галасоў)

Краіна ніў і белых хмараў,
Блакітных рэчак і азёр,
Крамяных восеньскіх туманаў
І срэбразорных вечароў,
Маёй калыскаю ты стала,
Заўжды была паўсюль са мной,
Пяшчотным ветрыкам люляла
І пела моваю дубоў..
Твой дзіўны водар я адчула
З глытком паветра немаўлем,
І колькі б часу не мінула,
Жытнёвых помню пах палёў..
Са мной у сэрцы назаўседы
Ты будзеш побач, Беларусь,



Сярэдняя: 2.9 (11 галасоў)

З усіх ног, калі скончыцца ноч,
па шашы на імклівым фантоме
парулю за сябрамі прэч
размаўляць на адной з імі мове.

Цісну газ - захапляе парыў.
Хуткі свет, няма часу марудзіць.
Міма гаяў шумлiвых і ніў
рэзкі гук асяроддзе абудзіць.

Дзьме з усходу. Нясемся далей
падначаленыя нікому.
А фантом усё гучней і гучней,
нiбы рэха гарэзнага грому.

Круціць колы суполка сяброў.



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

У келiшак магчыма налiць толькi тое,
чым напоўнены жбан. Як нi марыш вадою
цi духмяным вiном спаталiць сваю прагу,
там быць можа i цвiль, i падкiслая брага.

I у людзей "неспадзеўкi" такiя ж — адвеку.
А таму анi ў кiм — нi ў адным чалавеку —
не чакай анiчога з таго, што чакаеш —
i ў адказ чашу горычы не атрымаеш.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Хаджу задуменная, думкам прытулку няма:
Як міражы, блукаюць, лунаюць кудысьці...
Мабыць, сустрэну сапраўднае шчасце калісьці -
Пакуль жа мяне спасцігае бясконцы падман.



Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Прызналі экстрэмізмам "Ня быць скотам"...
Што голасна прамовім ім у адказ?
Ці зноўку прамычым што-небудзь употай,
як тое ўжо бывала і не раз?
Ім Песняровы лозунгі не любы,
ім "упоительны в России вечера".
Для іх - катэджы, яхты ды спортклубы...
А нам, відаць, апомніцца пара.
Бо тут будуюць шкодныя заводы,
бо радыяцыяй жадаюць нас дабіць!
Бо сёння - забароняць "Ня быць скотам",



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Зiма...

А восенi бязмежжа —
каторы тыдзень. Дзiва дзiў!
Нi снежань веек не заснежыў,
нi студзень шчок не застудзiў.

Дагэтуль "траўка зелянее".
Чакайма ластаўку? А што ж!
Учора ў парку, на алеi,
па-майску "танчыў" зiмнi дождж.

Спадзеў, гаворыце, на люты?
Што "залюцее-загудзе"?
I будзе свет марозам скуты?
Няўжо магчыма? Толькi дзе?



Сярэдняя: 4.3 (24 галасоў)

Над маёй Радзімай -
Белыя буслы
Квеценню чаромшын
Кружацца з вясны…
Рамантуюць гнёзды,
Кормяць птушанят
І вось так усе вёсны,
Многа год падрад.

Гоні і палеткі,
Навець даўніны.
Вы нямыя сведкі
Міру і вайны.
Адлятаюць у вырай
Увосень журавы,
Гуслями ды лірай
Гай гудзе жывы.

Промні распускае
Сонца над ракой.
Да цябе, мой краю,
Не дастаць рукой.
Толькі сэрцам хіба



Сярэдняя: 4.1 (13 галасоў)

Вяртанне да роднае хаткі -
Ссівелай пашэрхласці цуд,
Дзе зграйкай ляцяць курапаткі,
І ў іх - найвышэйшы прысуд.
Яго ты пачуеш заўсёды,
У часіну вяртання здалёк,
Гучаннем той восьмае ноты,
Якую паслаў табе Бог.
І скоціцца радасць слязою,
Дзе ўсё - і жаданні, і сум
Прайшлі праз туман са смугою
У змыты дажджамі табун
Тых коней, што пасвілі ў лозе
Твае ў дзяцінстве дзяды...



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

Я ўглядаюся ў водбліск на цёмным шкле,
Думаю штосьці - а чым мне яшчэ займацца?
Проста дзяўчына, якая са мной жыве,
Мне расказала, як крута не спаць да дванаццаці.

Я, натуральна, ведаю: я жаўрук,
Ноччу сядзець ніколі не будзе весела,
Толькі мне стала сумна калісь, таму
Паспрабавала, ну, а далей панеслася...

Ды ўначы ўсе думкі імчацца ў гонцы,
Голас у вершаў робіцца - быццам сіплы.



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

Тут празрысты плыве спакой,
Дораць клёны рацэ барвянец.
Ціха неба затанчыць з табой
Беларускі народны танец...
Калыхнецца блакіт нябёс,
Як вянкі, паплывуць аблокі,
Пачуццём - да шчаслівых слёз!-
Нечаканым, такім глыбокім,
Трапяткім ды вялікім - зноў
Агарнецца душа раптоўна...
Родны край... Да канца вякоў,
Назаўжды ён твой край чароўны.



Сярэдняя: 2.8 (13 галасоў)

Мары закалыхвалі чаргой -
Мілыя, уяўныя мясціны...
Сінявата-бэзавай смугой
Спавівае памяць успаміны.
Асляплялі водблескі вады
Раўчука ў полі каля гаю...
Як, калі я трапіла туды,
Пэўна, ужо ніколі не ўзгадаю.
Адшукаць бы пожню, дзе раса
На світанні песціцца і стыне...
Там пад гонкім небам напісаць
Лепшы верш - галінкай на сцяжыне.
Мне б яго пазнаць, убачыць зноў -
Краявід загадкава-імглісты,



Сярэдняя: 3.5 (26 галасоў)

Палыхалі зарніцы,
Грымелі грамы-
І жорсткія фрыцы
Палілі дамы.

Крычалі бабулі
І дзеці крычалі,
Варожыя кулі
Крычаць не давалі.

І слёзы, і гора
Ліліся ракою
У грознае мора -
Няшчасце людское.

І людзі ўзняліся,
Як хвалі цунамі,
Якія ліліся
Ў людскім акіяне.

І фрыцаў паганых
Змяталі яны
За болі і раны,
За гора вайны.

Каб сёння, як кветкі
Нарцыс і камелій
Ўсе людзі планеты
Ад шчасця квітнелі.



Сярэдняя: 2.9 (17 галасоў)

Ад Полацка пачаўся свет, наш свет уздоўж Дзвіны:
Там дзіўных цудаў даўні след, паляны-дзіваны,
Буслоў нялічана ў нябёс блакітнай вышыні
А ў багнах ягад-аганькоў нелічаны агні.
Там напаміны валуноў, там веліч кромаў даўніх
Дзе, можа , сам Усяслаў бяжаў на мяккіх воўчых лапах.
Ваду збірая з ручаёў Дзвіна свой гімн пяе,
Нясець на хвалях усе чаўны - чужыя и свае.



Сярэдняя: 3.1 (15 галасоў)

Віншую Вас, каханая дзяўчына,
І шчасця Вам жадаю ў Новы Год.
Не трэба Вам за межамі Айчыны
Шукаць на сваю знатную прыгод.
Абараняе Бог хай ад пачвары,
Вялікай Вам Любові і цяпла,
А новы год хай будзе лепш за стары:
Не пакідае хай на сэрцы зла,
Напоўніць Вас пяшчотаю і ласкай-
І ўсё жыццё хай зробіць добрай казкай!



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

"Вечарэе"
Вечарэе,статак гоняць
Пах парнога малака
Чутна як крычаць,гамоняць
На ўскраіне сяла
Пырсне,грукне ў падойнік
Цеплы струмень малака
Рыжы кот,як той разбойнік
Ходзіць,сочыць ля хлява
Па над рэчкай,над вадою
Стаў туман нібы сцяною
Кветкі голавы схілілі
Як вячэрніх рос папілі
Дзень к канцу а сонца к долу



Сярэдняя: 3.4 (20 галасоў)

Нам Бог дае і адымае,
Ніколі не спытаўшы нас.
I сілу духу правярае,
Калі згінае, разгінае ўраз…



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

* * *

Бывае часам, вельмі трэба
прачуць усёй да дна душой,
што самы родны край пад небам —
з хацінкай бацькавай старой,
дзе ў рэчцы водблеск неба сіні,
красуе ў жыце васілёк…
Зірну ў той бок — перед вачыма
любімых вобразаў звіток
зямлі пад вартаю буслянак,
і са сцяжынкай праз жыты,
дзе абвяшчае жаўрук ранак,
дзе ўсё са мной заўжды на “ты”,
са мной лагодна і адзіна



Сярэдняя: 4 (22 галасоў)

(з восеньскага)

На аголеным палетку -
Уздоўж і ўпоперак гракі.
Адцвітае лета кветкай
Пажаўцелай асакі.

Неба сіняе, пралескай
Вызірае паміж хмар.
Зіхаціць над пералескам
У промнях сонечных абшар.

А над пожняю, за гаем,
Хвост хавае клін крывы -
Птушкі ў вырай адлятаюць,
З крыкам - гусі, журавы.

І марудна, быццам зданем,
Дзень да вечару паўзе.
Марш «Славянкі развітанне»



Сярэдняя: 3.2 (22 галасоў)

Вецер са снегам імкліва танцуе
У небе завея іх песняй чаруе,
Стала паветра празрыстым і чыстым,
Срэбрам заззяла ўсё зіхацістым...

Мароз бадзёры на вокнах малюе,
Узоры дзівосныя ўсім нам рыхтуе,
Як у дзяцінстве яны ўсіх чаруюць,
Нават сняжынкі аж шчасця танцуюць...



Сярэдняя: 3.8 (34 галасоў)

Дагарае восень
Полымем рабіны
І яскравых кросен
Шоўка-павуціны.

І схіляе вецер
Да плакучай івы
Залатую квецень
Сумна і маўкліва.

А ў нябёсах сініх
Аж пад сонцам самым
Гоніць ён імкліва
Хмары-караваны.

І буслоў дзівосных
Не відаць ў балоце...
Дагарае восень
Ў суме і журбоце.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Прыйшоў Хрыстос- і з першай зоркай новай
Любоў Яго напоўніла Сусвет,
Ён быў жыццё ахвяраваць гатовы
Не тым, хто не выконваў запавет,
Не тым, хто жыў у славе і багацці,
А простым людзям: тым, хто соль зямлі-
Маліцеся!- Сын Божы на распяцці
Усіх нас адкупіў, каб мы змаглі

Не думаць аб зямным, душой жывучы,
Адмовіцца змаглі каб ад спакус,
Шукалі шлях да Бога, дзе гаючы



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Сумую ўвесь час аб адзінай жаданай-
**Сапраўдны агеньчык у сэрцы гарыць-
Упэўнены ў тым я, што Богам абранай
**Узнёслае варта каханне дарыць.
Нічым не спыніць у душы хваляванне-
**Няспынна жаданай я вершы пішу:
І ўдзень, і ўначы- прысвячаю іх Ганне
**І шчасце для нас у малітвах прашу.
Цяплом, што ў душы, мару з ёю дзяліцца-
**Цалую і пешчу ў вясёлкавых снах,
А смак яе вуснаў- смак спелай суніцы,



Сярэдняя: 2.1 (15 галасоў)

Вечарэе...
Алым бляскам ваколіца азарана,
І над агеньчыкамі хатак узыйшла ўрачыстая луна.
Ужо не грэмлюць бліскавіцы,
Заціхлі галасы ўначы,
І толькі месяц золатам іскрыцца,
І ветрык нежна шапаціць.
З'явілісь у начным небе зоры,
Як кветкі у весну расцвілі,
Адразу ж стала ўсё ў начы прыгожа,
Як толькі абудзіліся яны.
Аднак закрапаў дождж у маім прасторы,
Забухаў гром,



Сярэдняя: 1.8 (8 галасоў)

Зорка кахання ўзыйшла нада мною,
У душу маю яркім промнем ўвайшла,
Колькі бы я не захапляўся табою,
Ты ўсе ж наўрадці станеш мая.
Мяккія рысы дзівочага твару,
Вочы глыбокія, нібы воды ракі,
Як жа ты так мяне прыкавала!
Чым жа твой узор прыцягальны такі!
Анастасія! Анастасія!
Ты быццам створана з кветак і рос!
Анастасія! Анастасія!
Быццам бы шэпцуцца кветкі бяроз.
Толькі ўбачу, што ты падыходзіш,



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Падляддзе- кут мой дарагі,
Кавалачак прыроды чыстай каля леса,
Ніколі не стрымаць мне па цябе тугі,
Жыць у горадзе мне заўсёды было цесна.
А вось і родна хата,
Дзе, як дзіўны сон, прайшло шчаслівае маё дзяцінства,
Ды толькі вось сгарэў ён увесь датла,
Чаму жа лёс прыносіць нам такое свінства?!
Но ўсё жа рады я, што зноў звярнуўся да сваёй калыскі,