Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Мой Божухна! Чым болей ты ўсяго даеш,
Чым болей год жыцьця ліеш,
Тым болей сорамна, няёмка мне,
Тым болей доўг нясплатны мой расьце…

Не заракаюсь чым змагу аддзячыць,
Рукі аб гэтым да сэрца не лажу
І да цябе заўчаснае падзякай
Я языка свайго не зварушу.
- -6.12.17.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Прызнаньне.

Буда-Кашалёва!
Твой статут незнаём:
Было растаньне доўгім -
Прымай жа мяне зноў.

Я не забаруся,
Табе не надаем:
Прытулюсь да Беларусі -
І быццам пражна з’ем,

Якое, за Купалльлем,
Мы смажылі дзяцьмі,
Якога мы трымалісь,
Ды зь ім не ўсьцераглісь…

Буда-Кашалёва!
Куток душы маёй!
Я твой жыхар не доўгій,
А ты - навек са мной!
-6.12.17.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Імчыць дарога роўным палатном,
Няма ёй ні пачатку і ні краю.
І далягляд за выпуклым акном
У фарбах вечара бліскуча патанае.

Бягуць услед за мною ўспаміны
Шляхамі памяці, зарослай даўніной,
Завуць сумленне на вагі Феміды,
А сам сабе я стануся суддзёй.

Успамінаю ўпартае юнацтва –
Атручвай абыякавасцю дні
Матулі, і ў яе любові царстве,
Раскідваў доўга, плённа камяні.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Шэрае.
п. бабе Каці.

Млын не вецер той штурхала,
А бабуліна рука,
Ад жарноваў шэрых камняў,
Тонка струмнілась мука.

На зачын той таўклісь з бульбай
Бела-шэры кумпякі,
Хлеба шэрага унукам,
Шчодрай, бабінай рукі…

Адыйшло болей паўвека,
Новы век змывае нас,
Толькі памяць з шэрым хлебам
Яго хвалям не дагнаць,

Што было ў жыцьці найпершым,
Спаць з паўночы не дае,
Намагае ійсьці пешшу,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Даецца кожнаму вялікадная справа,
Вялікадзень спаўзае пакрысе,
А справа наша - пасьля нас жывая,
Жывая і жывых з сабой вядзе

І намаганьнем спароджанае наша
На з’едкі не патрапіць блазьнюкам,
І я, колькі жыву, колькі жыцьця жадаю -
Яе ім не пакіну, не аддам!
-25.11.17.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

У абрысах жыцьця маяго
Згубіўся першапачатак,
Сьлізгануў з улоньня далоў,
Пабег малым зайчаняткам…

І ўжо не тапыр як крыло,
Не цмыгай як з долу, не скокай -
Зазімуеш ты вераб’ём,
Белабока-стракатай сарокай.

Абрысы жыцьця маяго,
Вы старэча, ці немаўля?
Абрысы жыцьця маяго -
Сваё назавіце імя!
-25.11.17.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Верш для дзетак.

Снежань прыцемкі цярушыць,
Дзверы ў зІмку адмыкае,
Шкельцам лёду клеіць лужы,
І наступны год чакае.

Паркалёвыя фіранкі
З аканіц смугі здымае.
І рыхтуе дзецям санкі,
Што на дах занеслі ў маі.

Для калядаў коз гадуе,
З поўняй ладзіць ноччу зоркі.
І гасцінцы ўсім гатуе,
Ад мядзведя да вавёркі.

А маленькаму Максімку
Прынясе квіток на свята.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Мяне запытала сумленне:
"Мо варта крыху прыпыніцца?"
"Пазбудзься матываў стамлення",—
Мне шэпча старая паліца.

Праз вокны за мной назірае
І бачыць распад дабрадзея,
Сон — Лесвіца — Якаў (Ізраіль),
Дачушка завеі — надзея.

Зіма неўзабаве праглыне
Халепу і прыйдзе адхланне,
І зрыне ўсе замкі на гліне,
Адорыць трыванне ў дурмане.

Паліца пад цяжарам пылу
Пахіснецца, мабыць, адразу,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Я быў наеўся ў "кабаку",
І Хванчкарой запіў вячэру,
Ды прыгадаў, што ні вянку,
Ні восені я больш не веру.

Залез у кішеню па ўспамін,
І фотку выцягнуў старую,
Я — дзіўны сын, я — цяжкі сын,
Сваіх грахоў вам не дарую.

"Ты на мяжы неўрастэніі,—
Адна дзяўчук мне напісала,—
Ты адгані яе, спыні і
Далей трымайся ад вакзала".

Дык як? Куды журбу схаваці?
Віхуру думак дзе падзеці?



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Ты паглядзі ў сваё люстэрка:
Там некалькі хвароб у камплекце,
Там дактарат і магістэрка,
І вершаў жменя ў канспекце.

Там боль і міліён пытанняў:
Куды далей і жыць навошта?
Жыццё ляціць без затрыманняў,
Не тое, што лісты Белпоштай.

Ты азірнісь - адна пустэча,
Адвечны смутак, нават зранку,
Сяброўкі-кнігі, браце-вечар,
Усмешак чар каханай Янкі.

Гляджу праз прызму акуляраў,



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Ах, восень! Сумная гуслярка!
Дажджамі струначкі звіняць.
І свеціць сонейка не ярка,
І каламуціць лісце гаць.
З тваёю песняй дыхаць лёгка,
І вецер сціплы, дабрадзей.
Спачатку трошачкі павохкаў,
Але данёс да вуш людей
Тваіх цудоўных гусляў песню,
у якой усё наша жыццё
замрэ на зімку і ўваскрэсне,
нібы кахання пачуццё...

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Замалёўка. Мяжа. Паміж восенню і зімой.

Насупіў вечар сумотна бровы,
Навіс, як прЫвід, над лесам змрок.
Ужо два тыдні прайшло з Пакровы
І не чуваць стракатні сарок.

Сустрэла восень зімУ-сястрыцу.
Ідуць упОруч, як мае быць.
Аблюбавалі садок сініцы
І дзень хутчэй і хутчэй бяжыць.

На небе чорным ніводнай зоркі.
Пад капялюшамі ліхтароў
Лятаюць роем нібыта зёлкі,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Але бываюць рэдкія асобы,
Не ведаюць гармоны іх спакой!
Iм кахаць штоб, не сказаў бы,
Пашкодзіла прычоска з сівізной!

І Хай склероз, ды та яшчэ паходка!
Не ад сцягна, але запал кіпіць!
Схаваюць друзласць на нагах калготкі
І макіяж румянец ажывіць!

Так незаўважна ўнукі пасталелі,
Парою парушаючы дзённы сон!
А ўвечар на бабулі ўгледзелі
На шпільках туфлі! Гэта вось гамон!

26.11.2017 18:05



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Не спалучаецца зайздросціць,
Не падымаецца рука прасіць,
І крыўду розум не выносіць,
І толькі так магчыма жыць.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Калісьці мы былі людзьмі.
Мы верылі, жылі, кахалі.
З табою разам мы былі.
З табою разам паміралі.

Я адчуваў твой боль у сабе.
У сэрцы там, глыбока.
Ты ўсьміхалася ў адказ,
Нібы ўсё добра. Ўсё добра...

Ты мне казала - "я кахаю"
І я кахаў, кахаў цябе.
Ізноў сустрэчы ўсё чакаю
У казачным, сапраўдным сне.

Аляксей Жывіцкі
31.03.2014



Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)

Белыя каралі
Зіхацяць у начы.
Стомленая далеч
Велічна маўчыць.

Поле ў белых кроснах:
Ні слядка няма.
Туляцца нябёсы –
Надыйшла зіма...



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Ходзіць коцік па двары.
Сонца свеціць угары.
Лапкі мяккія: туп-туп,
У дом пусціце: тук-тук-тук.

Хлопчык у доме тым жыве.
У госці ён мяне заве.
Будзем разам мы гуляць,
Бегаць весела, скакаць.

Конік ножкамі цок-цок
Праз палянку на масток.
Дзе падзеўся хлопчык той,
Што гуляць хацеў са мной?

З мамай ў садзе ён бываў,
Хлебам, булкай частаваў.
Нібы срэбраны той званок,



Сярэдняя: 3.8 (18 галасоў)

Когда наступит весна,
И солнце растопит лёд-
Я улечу в Париж отдыхать,
Туда,где никто не ждёт.
Я сяду в большой самолёт,
Пролечу над деревней своей
Может,кто-нибудь
Рукой вслед мне махнёт.
Из деревни милой моей...
Знай,я скоро вернусь,
В деревеньку,
Где меня кто-то ждёт.
В мою милую Белую Русь
Совершу из Парижа
Обратный полёт...

/Юлия Юрьевна Соболенко/



Сярэдняя: 3.9 (22 галасоў)

О, Беларусь, моя родная.
Край синих речек и озёр,
И белых аистов крылатых,
И папоротника волшебство.
Тебя воспел не раз Купала,
Теперь и я о том пою,
Что лучше не найти мне края;
О Родине
В стихах пою...

/Юлия Юрьевна Соболенко/



Сярэдняя: 3.6 (17 галасоў)

...я родилась
И выросла в стране,
Белых берёз
И белых рос.
И все теперь мою страну,
С любовью, нежно называют - Беларусь.

Среди лугов жёлтых,
Среди полей хлебных,
Среди лесов вечных,
Среди озёр синих,
Течёт реченька Волма-
Течёт реченька Свислочь-
Текут мои реки
Уже так много лет...

Мне Беларусь
Милее дальних стран.
В ней есть до боли-
Близкое, родное.
Мне эту золотую нить
Вовек не разорвать,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Давайце патанцуем з Вамі танга,
І разам у абдымках завірух
Вучыцца жыць пачнем у танцы прагна,
Жыцця злавіўшы няўтомны рух.

У палкасці забудуцца праблемы,
Якія мы стваралі для сябе.
Зліемся ў адно ў рытме смелым,
Што сэрца ўсхвалявана адаб’е.

Аркестр змоўкне, з ім і нашы душы
Саромліва разыдуцца навек,
І залу танцавальную мінуўшы,
Пасыплюцца слязінкі з-пад павек.



Сярэдняя: 4.2 (15 галасоў)

Асеннія будні.
Кароткія дні.
У лета спякотнае
больш не вярнуцца.
А гронкі рабіны,
нібыта агні,
І хочацца мне
да цяпла
дакрануцца.



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Дзякуй усiм, хто побач,
Дзякуй вам, сябры.
Дзякуй тым, з кiм разам
Дзецьмi мы былi.

За успамiны цёплыя
Шчыры дзякуй вам.
Шмат чаго у жыццi было,
Ты памятаеш сам.

I за тую музыку,
Што грэла у начы,
Дзякуй усiм, хто побач.
Дзякуй вам, сябры!

Аляксей Жывіцкі
31.05.2013



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

***

Спакуса свабоды, спакуса збегчы,
нябачныя краты трымаюць мяне.
Палова жыцця прайшла ўжо ад чвэрці -
палова ў праўдзе, палова ў мане...

***

Дзякуй богу, што жывы,
яшчэ дыхаю паветрам.
З маёй буйнай галавы
шапку не сарвала ветрам...

***

Аркестр разявіў пашчу, як звер,
мы строем ідзем па бліскучаму льду.
Не быў мой такім жыццёвы намер,



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Бераг жыццёвы мой злізаны морам,
песак счарнеў ад горкіх слязін.
Ціхі стаю я над дзікім прасторам,
хмуры і сціплы, чэрствы, адзін...



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Сумны верасень, кастрычнік сумны,
лістапад здзівіў мяне фарбамі...
Мне здаецца, што хтосьці разумны,
раскідаўся па свеце марамі...



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

бог, дзе ты ёсць?
ці ёсць ты на свеце гэтым?
па ўсім свеце чалавечая косць
раскідана, ці ж з пэўнай мэтай?

ці адзін ты ў нашым сусвеце?
ці адны мы ў нашым сусвеце?
ці ты першы, ці можа ўжо трэці?
ці на гэтым ты, ці іншым свеце?

маеш вочы? ці маеш сэрца,
маеш душу, ці маеш вушы?
і ты шэпчыш нам ціха: " паверце,
расхініце мне свае душы".

я ж не маю веры ў цябе,



Сярэдняя: 2.1 (9 галасоў)

п. Н.С.
Шэрыя вочы.

Погляд кінеш, мільгне штосьці
Ў зрэнках воч - не зразумець…
Вочы, вочы, вашай мосьцю
Я жыву, дыхаю ледзь.

Вочы шэрыя бы могут
Валатуюць нада мной,
Засланяюць неба, зоркі,
Сны непраўдзяць і спакой.

Яны вабяць сьвятлом боскім
І чвартуе нібы кат,
Абыякавы, халодны,
Ад вачэй гэтых пагляд.

Спапяляе, з тла ўздымае,
Грудзі поўніць, крылы дзьме,
Гэта шэрань воч льняная -



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Стаў лес па-развітальнаму празрыстым,
Калі густыя фарбы змыла восень.
I свецяцца хвалююча і чыста
Падобныя на тонкі лёд нябёсы.

Даўно не чуцен шчэбет галасісты,
Напоўнена паветра прахалодай.
I золата тужлівая ўрачыстасць
Змянілася ранімасцю прыроды.



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Навошта мне быць чалавекам?
У натоўпе жудасных машын.
Навошта быць з душой і сэрцам?
За грошы шчасце я набыў.

Навошта мне кахаць дзяўчыну?
У сьвеце іншых шмат забаў.
Мне б піва трошкі, цыгарэту...
Іх сапраўды я пакахаў!

Навошта быць, навошта верыць?
Навошта даражыць жыццём?
Дзеля таго, каб шчасце мераць
Не грошамі, а пачуццём!

Аляксей Жывіцкі
29.11.2013



Сярэдняя: 4.2 (14 галасоў)

Ой, вэй!
Ліцвінскі штэтл, ты – прыстанішча маё!
Адсюль за далеччу не бачна Палесціны.
Замест падворлікаў лятае вараннё
Над лісцем высахлым дрыготкае асіны.

Ой, вэй!
Даўно сатлелі ў моры нашы караблі,
Пераламаліся ў дванаццатым калене,
I мы прасыпаліся прыскам па зямлі,
Як зерне сажнае з трухлявае кішэні.

Ой, вэй!
Мяце парывамі пякельны сухавей,
У хілы карак гоніць перакаці-поле.



Сярэдняя: 4.3 (15 галасоў)

Упала ноч, і морак вочы засціў,
Паставіўся паблажліва да нас.
Тваёй рукі каханае запясце
Цалую сціпла я ў каторы раз.
Упала ноч маланкава, як шчасце…

Упала ноч, і сонца пагасіла
Праменне да світанкавай зары
Кахання развярэджаныя крылы
Нас вабяць у нябесныя шатры.
Упала ноч, што ягада кізіла…

Упала ноч, звяла бяссільна вочы,
Атруціла бязлітасна душу.
I мы ўдваіх пад коўдрай гэтай ночы



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Кастрычнік. Лета — на вакацыях.
Ці на Мальдывах, ці на Мальце.
А восень — майстра дэкарацыі —
ў тры змены лепіць аплікацыі
на "арт-выстАвачным" асфальце.

Нястомна з промнікамі рыскае
ў бярозках, ясенях і клёнах —
і "дапрацоўвае" над рыскамі
іх "асвятлення" — і вятрыскамі
зрывае рэшту ў "асвятлёных".

І кружыць "злішкі" карагодамі —
як кошка з мышкамі, гуляе.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Прыгажуням Целяхан

Велькі дзякуй, красуні “Міс-Восень”!
Падарылі нам задавальненьне!
Зберагчы свае чары вас просім:
Гэты ўзлет будзе вам азарэньнем!

Падарыла нам сьвята Паліна
І сьвяцілась усмешкаю Наста.
Не адвесьці вачэй ад Крысціны.
Аляксандра так зьзяе шчасьцям!

І была як песьня Алеся,
А другая Настасься – то панна!
Анжаліка – вясны прадвесьсе!
Каралевай выходзіла Ганна!



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Я ад жыцця кахання не прасіла
Ў малітвах не прасіла гэткіх мук
Над лёсам я сваім не галасіла
Ў плачы не ламала рук!
спакойна я жыцце дажыць хацела
І не звяртаць увагі на мужчын
Свае ўжо пахараніла цела
Кахаць мужчын не бачыла прычын!
Ты гаварыў,ты ліў бальзам на сэрца
На раненае сэрца і душУ
Цяпер знайшла я к шчасцю дзьверцу
І больш нічога ў Бога не прашу...



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Цераз кладачку над рэчкай,
у якой зіяе зорка,
а пасля — цвітучай грэчкай
нібы ў вырай мчу з пагорка.

Кліча памяць да высноў —
да святыні, роднай вёскі,
каляровых мар і сноў
у хацінцы ля бярозкі.

Хоць гадочкаў мне нямала,
ды нястомнае вяртанне —
з той, што ўсё не выпадала,
ёсць надзея на спатканне.

Светла вокал, лёгка йдзецца,
гарачэе ў целе кроў.



Сярэдняя: 4 (16 галасоў)

Гэта родныя мясціны,
Гэта светлы, добры край,
Першакрокі і пачынак,
І хаціна - першарай.

Гэта – бацькава сядзіба,
Чыстаплоцце ўздож барозд,
І жалеза - малацілка,
Супрацьлегла - пеўчы дрозд.

Гэта ўсё маё багацце -
Ручаі, як паясы,
І найлепшыя, чым цацкі,
Чыстарудныя лясы.

І пакоі, і палацы –
Паабапал хат хлявы,
Рукі, сціплыя ад працы,
І варожы кроў-нарыў.

Гэта ўсё – адна сяліба -



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Напрыканец зімовы
Нізкай цягне аблокі,
Шэрань цягне надвор’ю,
Сонца крые і зоркі.

Зюзя ўжо надыходзіць,
Супіць сівыя бровы,
Шые строй карагодный
Баляваньням зімовым,

Зюзі подых сьцюдзённый,
Зоркі ў небе дрыжаць
І галёнкі дрыготка
Зь імі згодна трымцяць.

Напрыканец зімовы
Чым гадзіць, частаваць,
Карцель Зюзе бабровы
Як пашыць, упаляваць?
-12.11.17.



Сярэдняя: 4.3 (23 галасоў)

Я бачу ў снах Радзіму..
Там свеціць маладзік,
Чакае пад вярбой адзіны,
Які даўно ўжо знік..

Ён кожны раз чакае,
Мяне ў салодкім сне,
Дзе гора я не знаю
І шчасце сніцца мне...

Але расплюшчу вочы
І сыйдзе ён ураз,
Каб зноў чакала ночы
Як самы лепшы час..



Сярэдняя: 4 (22 галасоў)

Месяц глядзіць у маё вакно,
Зоркі ледзь бачна свецяць,
Сення я буду глядзець на яго,
Думаць пры лунным свеце...

Думаць пра тое, што спаць не дае,
Сэрца ціскамі шчэміць,
Думаць, каханы мой, пра цябе,
Буду пры лунным свеце..

Не ты глядзіш у маё вакно,
Але мне сэрца грэе
Вобраз забыты твой і віно,
Што пью пры лунным свеце..

Не сустракала цябе я даўно,
Мабыць ужо й не сустрэну,



Сярэдняя: 4.3 (28 галасоў)

Мы няспынна сталеем,
Час нясе нас у даль,
З кожным днём усе меней
Будзе крокаў, нажаль...

У жыцці вельмі многа,
Ужо памылак было,
З цяжкім грузам былога
Ціха пойдзем на дно...

Усё складаным ўраз стала
У дарослым жыцці,
Калі б я толькі знала
Дзе дзяцінства гады???

Нам здаецца, што будзе
Наша вечным жыццё,
Але ўсе мы ідзем
ціха ў небыццё..

Крок за крокам жыццё



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Чужына мне плечы муліць,
У цуглях, зь лейцамі вядзе,
Як матуля не прытуліць,
Па-бацькоўскі не ўздыме,

На Чужыне нагам колка,
Каляінамі хада,
Запляла гады вяроўкай,
Маладосьці не аддасьць!

Плывуць хмары ды аблокі,
Золка, ранка не відаць,
Дзе калісьці я галёкаў,
Дбаў, рупіў каля жыцьця…

Чужына мне карак коліць,
Цуглей, лейцамі трымціць,
Зорка шэпча з-за аблокаў:
,,Ськінь іх ковы ды бяжы…



Сярэдняя: 3.3 (14 галасоў)

Я ноччу боль загавару,
Усе крыўды ціха адпушчу,
I сілы зноў у сабе знайду,
Жыццё па крузе не спыніцца…



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Усё прымаю. Хоць душа ў смяротнай
скрусе.
Хоць дух і цела — затаптаныя ў зямлю.
Не праклінаю. Бласлаўляю. І малюся —
усё даруючы таму, каго люблю.

Памілуй, Ойца, як я мілую — у горы —
таго, хто мары і жыццё маё скасіў!
Ён, мой забойца, сам не ведае, што
творыць.
Прабач яго, Ўладар сусвету, Божа сіл!

Не наракаю на скалечаную долю.
Хаця і знаю, Ты — адзіны ў свеце Ўрач,



Сярэдняя: 3.3 (14 галасоў)

Як ўжо без піва не абысціся,
глядзі, ад піва ня абасцыся.



Сярэдняя: 3.9 (14 галасоў)

Філасофія новага часу
Шмат прынесла вар’яцкіх ідэй,
Усе вакол нібы шэрая маса,
І падманваць імкнуцца хутчэй.

Не стамляюцца жыць у фальшы
Вынаходнікі модных падзей,
Вабяць іх фантастычныя шаржы,
Што малюе ім злы ліцадзей.

Кожны мае сваю навуку,
Кожны лепей жыве, лягчэй.
І мастацтва сваё ў друку
Прапаведвае ўсё званчэй.

Я хацела змагацца з гэтым,
Але раптам пачула: "брэйк".



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Наканаванае.

Вочы мае тэлескопаў,
Вушы кажанаў слых,
Не ацьмяць, не аглушаць аблокі
І рук не адужаць маіх.

Ад долі, якой наканован,
Сваю часьціну нясу,
Ад зор, узыйшоўшых над мною,
Запаліўшы зорку сваю.

А тое, жыцьцю чым блукалась,
Ідзе неадступна за мной,
Кволым, дрыгкім жарабяці,
Жыцьця кабылы сівой,

Ідзе, не кідае ды лашчыць
Гадоў зацугляных спакой,
Першароджанае, быццам дзіцяці,



Сярэдняя: 1.8 (6 галасоў)

п. Н.С.
Каб ля сэрца твайго быць.

Сэрца крохка, сэрца торгка
І няўрымсьліва яму
Ў закаханасьці, пяшчоце,
У згодзе сэрцу тваяму.

Не хлусіць яно, не мане,
Не блазнуе, не журбіць,
Яно кнігаўкай клікае,
Каб з табою побач быць.

Шчырасьць сэрцу не загуба,
Бо інакшвй нельга жыць,
Бо вядзе душа-галуба,
Каб ля сэрца твайго быць.
-28.10.17.



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

п. Н.С.
Каб ля сэрца твайго быць.

Сэрца крохка, сэрца торгка
І няўрымсьліва яму
Ў закаханасьці, пяшчоце,
У згодзе сэрцу тваяму.

Не хлусіць яно, не мане,
Не блазнуе, не журбіць,
Яно кнігаўкай клікае,
Каб з табою побач быць.

Шчырасьць сэрцу не загуба,
Бо інакшвй нельга жыць,
Бо вядзе душа-галуба,
Каб ля сэрца твайго быць.
-28.10.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Чысцільшчык комінаў

Пад аблокамі-пялёнкай –
парушальнік дахаў цішы,
у аранжава-зялёнай
форме комінаў чысцільшчык.

Рукавіцы (нават летам),
пояс страхавы, вяроўка…
Тым чысцільшчыкам-атлетам
чысцяцца каналы лоўка!

Да канала дымавога
прыкладаецца люстэрка…
Сажы ў дымаходзе многа –
з гіраю патрэбна жэрдка.

Стаў, як рыдаль у магілу,
у канал жардзіну ўпёршы.
Прабівае сажу гіра…



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Вальшчык лесу

Небяспечныя, бясспрэчна,
сосны пры сваім падзенні.
Вальшчыкам быць небяспечна –
і ў шматслойным ён адзенні.

Боты цяжкія. Устаўкі
ў ботаў металічныя.
Тыя ўстаўкі, майстар валкі,
для цябе нялішнія.

Пад аховай вочы, вушы.
Пад аховай галава.
Цішыню ў бары парушыць –
будзе дрэва пілаваць.

Паляцяць убок апілкі,
завішчыць бензапіла –
пень пакіне напамінкам
пра сасну, што тут была.



Сярэдняя: 1.5 (8 галасоў)

Багі шкла
Майстрам ААТ “Шклозавод “Нёман” прысвячаецца

Ля гарачай печы-гуты
год за годам, год за годам
робіць безупынна цуды
бог шкла – майстар шклозавода.

Ён працуе неўтаймоўна
(і адкуль бяруцца сілы?!):
у рабоце гэтай момант
упусціў – і шкло застыла.

Выдзімаецца праз трубку
выраб – “бурбалка” шкляная.
Ні памалу, ні таропка
“бурбалка” не адлятае.

Майстар вырабляе, бачыць:



Сярэдняя: 3.4 (12 галасоў)

Размалявала праца рукі,
Узоры вен і мазалі,
I колер добры падабрала,
Не звесці і не адскрабсці.
Удары, раны і апёкі –
Для іх такія медалі,
I толькі праца назаўжды.



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Белыя росы — не рэха мінулага "ўчора" —
любае "сёння" — і людзі, і маці-зямля:
мора нябёсаў цалуецца з морам азёраў —
i пакiдае ў iх сонейкi — бачна здаля.

Глянеш на свет з вышыні сакалінага лёту —
і уздымаюцца крылы жар-птушкі-душы.
Гэтак любоў ахінае, i прага палёту,
і хараством захапленне — хоць оды пішы.

Змейкі дарог аплятаюць лясы, лугавіны,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Настырны беларус
Памяці Вацлава Шукевіча



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Маёй любай мамачцы Сафіі Васільеўне Супрун прысвячаецца.

Яна ў нас падобная на кветку,
Матулечка цудоўная мая.
Ласкава называе ўсіх нас - дзеткі
званлівым галасочкам салаўя.

Пяшчотай захінае, як малечу,
Хоць мы даўно дарослыя ўсе.
Я матчынай усмешкай дом уквечу
І шчырасці развешу пакрысе.

Няхай нам свеціць воч яе ліхтарык,
Ахоўвае малітвай ад бяды...



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

На дыванах пажоўклай скрухі,
Між змрочных крылаў гругання,
Самотна мітусяцца згукі
Спрадвек нязбытага жыцця.

Спрадвек нязведзенай істоты,
З пажадным поглядам спакус.
Калі галосіць ў свеце восень,
І цісне карак лёсу змус.

Лунае воддаль цень спагадны,
Нібы абрус з той даўніны,
Калі спавіты небаззяннем
З крыжа ўзнімаўся Бог у сны.

І не згубіўся праз стагоддзі
Цяпельца скрадзенага сум.



Сярэдняя: 3.9 (17 галасоў)

Залаціцца зямля, залаціцца.
Сцеле цёплыя коўдры сабе.
Ёй лістота ў завею прысніцца
І сагрэе ў халоднай імгле.

Залаціста-агністыя строі
Будуць доўга вярэдзіць спакой,
Як таемныя згадкі і мроі
Між мінулым і будучым днём.



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Першазімкавы снег зіхатлівы
Над зямлей пухам белым ляціць,
Я сягоння надзвычай шчаслівы
І душа ў дзяцінства бяжыць,
Па скрыпучаму снегу ступае,
У марозную белую даль,
І няма ні канца ёй, ні краю,
Усюды белая чыстая шаль,
Завіруха гуляе іскрыстая,
Запрашае на казачны баль,
І танцуюць сняжынкі махрыстыя,
Пад ледзь-чутны завеі раяль .



Сярэдняя: 3 (10 галасоў)

Калі разбіты ўшчэшт давер да чалавека,
асклепкі ўжо не склее суперклей.

Але...

Калі душа —
падранак-недарэка,
дурное немаўлё,

свае "але"
збывае
"назусiм",

з таемнага "Аднекуль",
з'яўляецца "таяўнае" —

Святло.

І Ласка-Мiлата
сярэдзiну-калеку
як маці закалыхвае:

"Было...

Было —
ды ўсё сплыло!

А ўкол —
прышчэпка болю,
каб болей — ані крыўда, ані боль..."



Сярэдняя: 2 (8 галасоў)

Асабліва гэта лета, ты не забудзеш ніколі.
Будзеш доўга ўспамінаць вечарамі,
Як запісваў песьні ад цётачак на полі.

Бо ты, як будучы філёляг,
Альбо філолаг (так пазначана ў слоўніках
Пад грыфам “рэкамендавана Міністэрствам адукацыі”),

Паедзеш праходзіць фальклёрную практыку
На тыдні два дзесьці за Менскам,
Дзе да людзей не даходзіць аніякай інфармацыі.

Ты пачуеш шмат чаго дзіўнага,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Незабыўныя каляды

Вось і свята…
Заглянула нам у вокны сонца.
Будзем мы цяпер багаты,
Мы заробім на каляды.
Весяліцца ўся сям’я
Што за свята? – Каляда.
Пойдзем мы калядаваць:
Падаруначкі збіраць
У прахожых, у дзяцей
Не аставім ім надзей.

Мы пайшлі да цёткі нейкай,
Вынеслі каўбаскі,
Лусту хлеба, пару яек,
Шклянку з нейкай кваскай.
Затым пайшлі да мужыка.
Дзвярэй не адчыніў,
Пасля налаеўся на нас



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Змяніўся свет, а з ім і людзі,
Сяброўства стала простай рэччу.
І вымяраецца “ў кантакце”,
А ворагі ў кібернэце.

Пакут ад гэтай трасцы
Ўсё болей год пры годзе
Зло бічуе над дабром
Усё часцей сядзім у ляноце.
І сон людзей не бярэ,
Усё болей падскоквае ціск.
Як следства – нервовай сістэме капец,
Рызыкуем патрапіць пад рыск.

Як выжыць ў штодзённых іt-тэхналогіях,
Як быць сярод правадоў і шнуроў?



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Жывем у лесе мы паўгода.
Звяроў мы знаем амаль усіх.
І з імі весела гуляем,
Ды нават трошкі выпіваем.
З лісою п’ём заўсёды піва –
Яна прыносіць нам паўліна.
З мядзьведзем п’ем тэкілу-лёд–
Прыносіць нам салодкі мёд
А з зайцам п’ём мы каньячок –
Прыносіць моркву, бурачок.
Прыносіць воўк нам барана,
Даю яму я кабана,
Бо воўк зусім не п’е –
Не тое, што ўсе.
Вось так мы весела жывём,



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Чалавек – гэта прафесія,
Нейкая трасца, у галаве месіва.
Сабе і начальнік і падначалены,
Сябе перайначыць імкнецца адчаена.
Змаганне з нудою, забіванне часу –
Гэтак пад старасць нарошчваем масу.
То мы абыякавыя, то вельмі ўважлівыя,
То клапаілівыя, то вельмі ўражлівыя.
Памылак более год ад году,
Толькі аправіліся – зноў у прыгоду.
Часу бракуе. Час! Час, пачакай!
Урэшце роспач… Ды ну ўсё у гай!



Яшчэ не ацэнена

Першыя дзесяць год
У цябе цячэ з вачэй,
Бо ты малое,
І заўсёды лезеш туды,
Куды рупіць.
Нступныя дзесяць год,
Ты таксама плачаш.
(Апраўданне: пераходны ўзрост.
І гэтым усё сказана).
Хоць падлетку не вельмі пасуе хныкаць,
Але табе пашчасціла:
Зараз модна быць эмам.
На мяжы трэцяга дзесяцігоддзя
Ты плачаш,
Бо пабіраешся шлюбам з нейкай
(Як табе падаецца)
Самай лепшай у свеце асобай.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

ГIПЕРБАРЭЙСКАЯ ЛЕГЕНДА

1

Недзе ў далёкіх гадзінах, што зніклі навечна пад спудам
Сыпкага часу, які скрозь дрыготкія пальцы,
Нібыта супесак дробны, са жмені Стваральнік цярушыць,
Iм замятаючы дзеі і лёс чалавека,
На прыбярэжжы Міжземнага мора, дзе енчаць верблюды
Ў цугах купецкіх; дзе покатам спяць пастаяльцы
Ў цішы заезных дамоў; дзе паветра калхідскія грушы



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Дзе сонца малую яе цалавала,
Дзе кветкі й народныя песні збірала,
Дзе танцы народу свайго танцавала,
Дзе слодыч і горыч кахання спазнала,

Успыхнулі, быццам паходні, каліны,
І бачыць нябёсам без слёз не магчыма:
Свой люд падымае на бітву дзяўчына,
Каб больш не таптаў вораг роднай краіны.

Гаворыць: “Ад волі і нашай залежыць
Ці будзе ў нас зноў панаваць Незалежнасць!”



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Узрос на мінулага веку зары,
Ў сябе увабраў колер роднай зары,
Паходняй да ісціны шлях азарыў
Чырвоны касцёл, як натхнення парыў.

У цэнтры планеты, Чырвоны касцёл,
Ты вежы ўздымаеш да сонца, да зор.
У сэрцы Айчыны Чырвоны касцёл,
Нібы ачышчальны Купальскі касцёр.

Як памяць удзячная – Вечны агонь.
Падобны Чырвоны касцёл да яго.
Тут з годнасцю мужна твае святары
Народу нясуць роднай мовы дары.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Парой надвечаровай
У роднай старане
Знаёмая чаромха
Здалёк махае мне.

У вэлюме чаромха
Махае мне здаля,
Нявесціцца чаромха –
Равесніца мая.

Я з гэтаю чаромхаю,
Абняўшысь, пастаю, –
Успомню зноў чароўную
Дзяўчыначку сваю.

Як пад чаромхай гэтай
З равесніцай стаяў, –
Яе сваёй нявестай
Так марыў бачыць я!

Як воблакі-чаромхі,
Гады былі, – сплылі.
Ад водару чаромхі
Мне голаў не баліць...



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Гадоў прайшоў вялікі статак,
Ды год рыкне той
I душа
Замрэ:
Ўваходзіць мама ў хату:
– Чарнуха з пашы не прыйшла!
Глухою восенню дзічэе
Скаціна ў поле, ў лес бяжыць.
Мы больш яшчэ асірацеем,
Калі дзе воўк...
Як будзем жыць?

Ды я кажу:
– Пакуль не трэба
Нам плакаць. –
I выходжу ў ноч,
I натыкаюся на дрэвы...
Хоць не параніць бы мне воч.

Каб ноч была хоць трохі зорнай,



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

Хто не грашыў, той і не жыў,
Той дабрачыннаcць старажыў,
Заўсёды вочы апускаў,
I не ў што той не ўлезаў.



Сярэдняя: 4.4 (11 галасоў)

Духмяная ноч над зямлёю
Плыла пахам кветак у глушы,
Прынёс для мяне ты з сабою
Ахапак рамонкаў ў цішы..
Усміхаліся зоры іскрыстыя,
Глядзелі на нас з вышыні,
А мы сеўшы ў травы імшыстыя
Свяціліся шчасцем знутры..
Твае валасы саламяныя
Я гладзіла плыўна рукой,
Праз вочы твае бірузовыя
Згубіла даўно супакой...



Сярэдняя: 1.3 (7 галасоў)

Калі б я на бел свет нарадзіўся
Ўсяго шчэ адзін толькі раз,
Я бы зноукі ўсё там жа з'явіўся,
Дзе радзімы агеньчык не згас.

Я прыйшоў бы ў Літву,каб убачыць
Каля хаты старой жасьмін-цьвет,
I сьвітанак усё той жа палашчыць,
На Барках свой пакінуўшы след.

Я прыйду не бурыць, я нічога няйначу,
Ціха ў хату сваю да бацькоў зазірну,
Там я прадзедаў,дзедаў нарэшце ўбачу



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

Адцвілі ў полі кветкі,
Зжалі жыта камбайны,
Сталі голымі палеткі,
І прыйшлі ўжо халады...
У небе шэрым бродзяць хмары,
Нібы ў моры караблі,
І на збляклыя абшары,
Пазіраюць з вышыні..
Вецер рвецца па прасторы,
Гоніць хмары чарадой,
Нібы сівыя вароны,
Яны лётаюць гурбой...
Дожлж ліецца ў полі дробна,
З неба ніткамі бяжыць,
І спявае штось жалобна,
Гукам кропелек дрыжыць...



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Жменьку пяску, прыдняпроўскага ветру
Я прынясу ўтамлёна дамоў,
Радасць сваю ў свавольным паветры
Выкрыкну гучна на матчынай мове.

Хай мая сутнасць не ўсім зразумела,
Можа ня ведаеш,як з ёю быць?
Ты зазірні мне стомлена-смела
Ў вочы,каб сорам чынкаў забыць!

Хай несціхае зноў срэбны мой кашаль,
Чысцяцца бронхі сумесна з душой,
Гэта ўсё ж лепш,чым заедзены Шашлем
Гора-любоўнік і Псеўдакаўбой!



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Дзіўны ў парку сядзеў чалавек,
Спяваў рэквіем марным дням,
Пакланяўся памерлым агням,
Што Дзень знішчыў на веру Багам.
Пад цяжа’рам закрытых павек,
Ўтойвай думак гоністы ход:
Калі гэтай красы мастак не засек,
То навошта глядзець на заход?

Неба рыхлае і сухое
Следам белым разрыў самалёт,
І дзіцятка, раскрыўшы рот,
Правароніла свой паварот.
Лётчык хлопца зацяў за жывое,
З рычагамі й душу кранае.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Водар сьнежаньскай адзіноты.
Гэты верш - і нічога апроч,
Толькі ветру бязгучны дотык.
Востры месяц сьвяткуе ноч,
Ды на золку гараць аблокі.
Чуеш крокі за белай сьцяной?
Бачыш зорку за краем вока?

Не хвалюйся. Гэта за мной.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

За вокнамі ліецца дождж
І месяц сонны свеціць,
А я глялджу ў яго святло,
І не магу сябе суцешыць...
Ледзь чутна бьецца сэрца,
І мне ужо здаецца,
Што больш не будзе шчасця мне
Гуляць па матчынай зямле...
Пакутваць буду ў далячыне,
Туліць у сэрцы боль сваю,
І кожны час і кожную хвіліну
Успамінаць пра родную зямлю..



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Мінае ноч, мінае дзень,
За імі – тыдзень, месяц, год…
Ізноўку восень – вечны цень –
Тугу шчымлівую адродзіць.

Там, за вакном, шарэее свет,
І ліставей самоціць сцежкі,
Блукае ў скрусе Бог-паэт
Па счырванелых рыфмах вершаў…

Удвух з кастрычнікам віно
Прыгубім ледзь, настой журботы.
Распавядзе мне, як даўно
Зжаўцелы лёс мой крочыць бокам.

Яшчэ глыток – напой з вятроў,



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Неба шарэе на золку,
Толькі патрэбна у'ставаць,
Каб дзень прыходячы толкам
Вырабіць і спрацаваць.
Сёння ідзём у суніцы!
Сонца у' ялінах гуляе.
Там, дзе блішчэлі грамніцы,
Неба блакітам міргае.
И'ду басанож па расе,
Што ціха у' мох адлятае,
З ельніка вецер трассе
Каплі начныя, збівае.
Вось Яна,чырвань-паляна,
Што у' снах я доу'га шукау'!
Смакам сунічным я п'яны,
Год цэлы десьці блукау'.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Тута мы ужэ кудысь зайіхалы.
І нам, пажалыста, хоть блогый с 5.
От кака мечта майво зь таварыша:
Всэ за вас узь зроб аваст!

Ты повой-повой да на во месяц свой
Да й, гой, получыш навыть ф гусь сырка.
А ны то шо, хы, тобі молозыва
Занысэ яка сыстра.

Мы тут вспользоВальСя блогом з гонором.
Бо, го, дывысь но, й здымак ваш.
А то шо-то ты оно дэсь гойсайіш



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Мір вабіш прыгажосцю непаўторных
**Мастацкіх твораў і жывой душы,
Ад простых слоў і да пачуццяў зорных,
**А, значыць, не спыняйся і пішы.
Сардэчна я табе жадаю шчасця,
**Сапраўдных новых творчых перамог,
Тых скарбаў, што ніколі не украсці,
**Тых талентаў, якія дорыць Бог.
А талент твой, як свет чароўнай зоркі,
**А скарбаў сэрца- цэлая гара-
Чакаюць хай не толькі нашы Горкі



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Пад кашулю прапоўз халадок,
У нябёсах аблокаў конніца,
У вачах ад свячы аганёк,
А з ім я і мая бяссонніца.

Закруціўся ў кокан коўдры,
Ноч размову са мной павяла.
Праглядаю жыцця паўторы
І ратую кавалак цяпла.

Месяц зноў захацеў падмануць –
Ён падслухаў мае таямніцы,
То спрабуе пад коўдру слізнуць,
То гадае, чаму мне не спіцца.

Ў вышыні перамігваюцца зоркі –
Не сумуй, маўляў, мы жа з табою.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Святлом напоўніла пакрыўджаныя дні,
Аблокі з неба выгнала з дажджамі.
Ў вачах гарэлі сонца прамяні –
Дзяўчына з вогненнымі валасамі.

У кожным кроку постаць балярын,
А шчэбет голаса зліваўся з салаўямі.
Ад кожнага кранання – успамін
Дзяўчыны з вогненнымі валасамі.

Лісіца, і інакш не назаву,
Як ў покер гралася з календарамі.
Імгненнямі сустрэч цяпер жыву
З дзяўчынай з вогненнымі валасамі.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Ты мяне не бачыш, ты мяне не чуеш,
Мы с табой існуем ў параллельнам свеце.
Я знікая, таю, з болем адчуваю,
Усё прайшло, бывай…



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Каханне не магчыма нам купіць,
У падарунак папрасіць,
Прымусць або сілком забраць,
І толькі сэрдца яго зможа даць.



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

А што сэрца? Каму яно патрэбна,
Калі ўсе глядзяць толькі на цела?
Калі вочы палаюць дзіўным срэблам,
Але ім ўсё ж іншага хацелась.

А душа? Яна зноў маўчыць ды плача
Уначы, сярод цемры і болю.
Ніхто плачу таго не зможа ўбачыць,
Не пачуе ніколі, ніколі.

Сколькі можна так жыць у гэтым свеце,
Калі толькі краса, больш нічога
Не патрэбна людзям? Нібыта вецер,
Дні мінаюць, але не трывога.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Мінае час, гады лятуць,
А я ўсе блукаю,
Шукаю шчасця я сляды,
А дзе знайсці не знаю...
Яго згубіў я ў хмызняках,
І ужо стаміўся крочыць,
Не знаю лёс як адшукаць
У маім жыцці-балоце..
Рванусь туды, рванусь сюды,
Каб зноў знайсці дарогу,
Але даўно згубіў сляды,
Якімі сюды крочыў..
Свой лёс згубіў у хмызняках,
І сам стаю ў балоце,
Калі б раней я толькі знаў,



Сярэдняя: 3.5 (14 галасоў)

Гавань народаў,
Горад пад вежай
Зноў валацугу вітае віхурам.
Валіцца ветах
З выцвілай сцежкі
Выспаў пагоркаў,
Дахаў панурых.

Горад-апоўзень,
Горад-замежжа,
Горад-фланёр
Блізка-далёкі.
Даўні драпежнік —
Чый, белавокі?
Чый, прайдзісвет
Зніклай эпохі?

Горад адкажа:
--Віхур мацнее,
Горад адкажа:
--Варта хавацца!
Месяц, — лапоча, — падзе безнадзейна
Мне на макушку...



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

Магчыма твар, магчыма стан дзявочы,
**Магчыма погляд стомленых вачэй,
А, мабыць, прыгажосць асенняй ночы
**Адкрыта вабяць- да цябе хутчэй
Спяшаюся прыйсці з букетам кветак,
**Сказаць, што ты намнога прыгажэй
Тых падарункаў восеньскіх палетак-
**Ты скарбаў усялякіх даражэй.
А пажадаць табе хачу кахання-
**Астатняе ня важнае ў жыцці-
Чакай яго ад вечара да рання,
**Чаромхаю вясноваю цвіці,



Сярэдняя: 4.2 (21 голас)

Восень прыйшла ў Беларусь
Ў родныя нашы абшары,
Птушак чароды нясуць
Лета скрозь шэрыя хмары,
На развітанне лятуць
У небе журботныя спевы,
Бо не ўбачаць ужо
Птушкі радзімыя дрэвы,
Вецер над пушчамі вые,
Лісце люляе ў імгле,
Стогнуць дубы векавыя,
Мараць аб леце у сне..
Восень ахутала зноўку
Кроны іх яркай барвой,
Што ападзе нетаропка
Перад сцюдзёнай зімой,
Сад апранула ў чырвань,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Доўмант, ці гэта ты!?
ці зноў я бачу зданні?
перада мной стаіць ваяр!
у пышным рыцарскім убранні,
зямлі пскоўскай уладар.
узяўшы меч моцнаю рукою,
ён глядзіць у даль.
быццам бы чакае нешта,
але марна, усе скончылась нажаль...
у полі вецер травы гойдае калыша,
над зямлёю чырванее небасвод,
і відаць як тур магутны цяжка дыша.
ён бачыў усіх тых ваявод,
што з Доўмантам дружыны гналі,



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Прабач за ўсе нас ты дарагая,
за ўсе ліхое нас прабач.
за тое ,што не змоглі і за тое, што сказалі.
прабач. Плач ты проста плач

як цяжка бачыць смерць перад вачамі,
як цяжка верыць у добры час.
ты плач, ты проста плач.
хай усе, што есць на сэрцы выйдзе са слязой.

прабач, ты нас прабач...
і сонца ярка ў небе больш не свеціць,
і жыцце не вернецца назад.
як цяжка жыць у гэтым свеце,



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Не кувай ты, шэрая зязюля,
аб памерлых ты болей не кувай.
узгадай ты, шэрая зязюля,
узгадай святую браму ў рай.

не кувай ты мілая сяброўка,
аб нябужчыках ты болей не кувай.
узгадай ты лепей гора!
якое цягня за сабою час.

цягнецца з народзінаў то гора,
з малку хутка ляціць час...
жыцце бурліць як мора,
але маргнеш і скончыўся твой час.

не кувай ты, шэрая зязюля.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Чаму баліш ты мае сэрца?
сутрасаючы спакой,
чаму баліш ты мае сэрца?
расскажы мне, што з табой.

ці каханне цябе турбуе?
можа хвалюешся дзе зараз ён,
вунь зязюля там кукуе,
шэпча нейкі свой праклён.

а можа рве цябе самота?
бо счасця ўжо ў цябе няма,
з-за гэтага грызе турбота,
а ты скінь яе з пляча.

можа сормна за нешта?
а ты скажы сумленю не займай,
скора будзе добра ўсе,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Згубілі веру? У людзей?
А вам патрэбна вера тая?
Дык вось танцуйце: добры "дзей"
яе знайшоў і вам вяртае!

А сам у пошуках любві.
Яна цвіла ў яго. Калісьці.
Пакуль аднойчы — сэ ля ві —
не раструсіў, як вецер лісце.

Цяпер вось маецца, бядак,
у недарэчнасці рэалій.
Мо натыкнецеся няўзнак,
апавясцiце: "Адшукалі!"

І не праходзьце мімаходзь
у гразь убітага сумлення!



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Напрасткі да неба,
Дзе лістота коўдрай
Атуляе восень
Залатой пяшчотнай.

Напрасткі да зорак,
Талераў зіхоткіх
Для душы сасмяглай
У лесе гэтым волкім.

Напрасткі да Бога,
Ў якога і не верыш,
Верыш калі сцюжна
Сэрцу ў цесным целе.

Напрасткі да… Краю,
Дзе вякуюць Неба,
Зоркі, Сонцы, Богі,
Дзе душа збалела…



Сярэдняя: 3.9 (12 галасоў)

Я – пасажыр. Я еду без квітка
у цягніку, набітым кантралёрамі.
Я нізашто не злезу з цягніка.
Я страціў сорам. Мне даўно ня сорамна.
А за вакном разгортваецца шыр
і вецер захлынаецца прасторамі.
Напэўна, я адзіны пасажыр
у цягніку, набітым кантралёрамі.



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Не адарвацца: так прыгожа, міла,
Аж дух ад захаплення прыхапіла,
Ты- быццам песня аб пачуцці раннім-
Усхвалявала ціхі мір паэта
Лагодным промнем з сонечнага лета,
Якое ты напоўніла каханнем.



Сярэдняя: 4.4 (19 галасоў)

Даволі стамляцца ў прыгоне,
Даволі марнець у журбе!
Пад сонцам свабоднай Пагоні
Падымем штандары свае.
Дармо мы шапталі малітвы,
Дармо вы хацелі вайны!
Iдуць на апошнюю бітву
Вялікага Княства сыны.

Паўстанем за свабоду, брацце!
Узнімемся на люты бой!
Няхай святоўнае распяцце
Вядзе да волі за сабой!

Мы доўга пакорна трывалі
Ад вашых прытворных даброт,
Ды раптам узнесліся хвалі –



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Як ты там, за далёкімі шляхамі-дарогамі?
Як ты там, у горадзе, дзе пануюць вятры?
Я іду да цябе невялічкімі крокамі,
Скрозь пакрытыя золатам восені сады.
Як ты там, пад адным са мной хмарным небам?
Як ты там, сярод мне незнаёмых людзей?
Зноў пішу я лісты адтуль, дзе ніколі ты не быў.
Зноў пішу ў цішыні, дзе пачуцці адчуць лягчэй.
Як ты там? Усё чакаю тваіх адказаў,



Сярэдняя: 3.8 (21 голас)

Звінелі два камарыкі,
Свяцілі два ліхтарыкі,
Заснула немаўлятка-
Маленькае дзіцятка.

Па небе месяц ходзіць,
Дрымоту, сон наводзіць.
Камарыкам не спіцца.
І сон зусім не сніцца.

Камарыкі –званарыкі,
Маленькія гусарыкі,
Вы моцна не гудзіце,
Данілку не будзіце.

Камарыкам цікава:
А сон той злева, справа?
За ім так цікавалі,
Аж шчочкі пакусалі.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Каб вярнуць тыя часіны,
Як вучыцца не хацеў,
То цяпер ўжо, магчыма,
На заняткі б я ляцеў.

Вочы вылупіўшы б слухаў
Як лічыць i як пісаць.
І ў дзверы бы не грукаў
Іншых каб не "даставаць".

З Шатэлье і Муассанам
Рэакцыйна бы ўзлятаў.
З Піфагорам бы аддана
Усе вуглы павымяраў.

Разам з Далем патлумачыў
Я б Ефрону, што цяпер
Ўжо мангол, татар не бачыў,
Але вельмі бы хацеў.



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

Крэўнасьць.

А мне бы бегчы, бегчы, бегчы
Да тых мурогаў, да лясоў,
Да сваіх родных, да стрыечных,
Да незабыўных галасоў,

Што ад народзінаў наданы,
Што ў доўгіх ростанях жывуць,
Якіх Вялікасьцю клікаю
І крэўнай еднасьцю нясу

І каб з душы не пазбыць у стэпах
Таго ні кропелькі адной -
Бягу, бягу, бо ўдосталь зьведаў
Я прагу крэўнасьці маёй.
-16.09.17.



Сярэдняя: 4.5 (34 галасоў)

Беларусь - мая Радзіма,
Ты чароўная краіна!
Толькі тут дубы гурбою
Мне спяваюць песні ў полі,
Тут гамоніць лес спрадвечны
Аб зямным і чымсьці вечным,
Кожны куст і кожны лісцік
Тут знаемы мне і блізкі...
Беларусь - мая Радзіма,
Ты прыгожая краіна!
Тут блакітныя азёры
Разліліся па прасторы
І сваім блакітным срэбрам
Мне малююць неба бездань.
І хістаюцца ў прасторы



Сярэдняя: 4.7 (20 галасоў)

Ты пакліч мяне з сабою
І пачуццяў не хавай,
Шмат каго кахала ўжо я
Але ты цяпер мой рай..

Зноў агонь палае ў сэрцы,
Грае музыка ў душы,
Я б з табою так хацела
разам быць і назаўжды..

Толькі ты пакліч з сабою
Крочыць поруч скрозь часы,
Каб зліліся нашы лёсы
Быццам ніткі ў паясы...

Мы мінем усе благое
І ўсміхнемся ў канцы,
Дойдзем мы пад небам зорным
Да апошняе вясны...
,



Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)

Спатканне

Помню нашае спатканне
У цяні садоў,
Палыхала як агонь каханне,
Не хапала слоў...

Твае вочы ззялі
Нібы зорны свет,
Я ў іх глядзела
Быццам у сусвет...

Ты шапнуў мне штосьці
Чутнае ледзь-ледзь,
Ціхае кахаю
Паляцела ўслед...

Шмат гадоў мінула
З тых былых часоў,
Але не хапае
Тых салодкіх сноў...



Сярэдняя: 4.2 (14 галасоў)

Жоўтае лісце лажыцца ў далоні.
Восень сумуе. За ёю - зіма
Кіне сняжынкі сівыя на скроні.
Выйсця з палону ўзросту няма.

Толькі ўчора смяялася лета
Пасля сустрэчы з гарэзай-вясной.
Ах, ну чаму не здзяйсняецца мэта-
Каб заставацца заўжды маладой?!

Я не сумую, а слёзы ільюцца
Разам з самотным, халодным дажджом.
Кліча дзяцінства і просіць вярнуцца
У сінюю далеч, у родны мой дом...

1 верасня 2017г



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Ці ў апошні раз я бачу гэта поле?
хто я такі? Ці проста чалавек?
не выбіраем у жыці сабе мы ролі,
эх, маркотна цягнецца наш век.

І ніякіх сонцаў нам не хопіць,
каб асвяціць чалавеку міру шыр.
толькі сваім дабро ён робіць,
дэрэмны толькі ў мышалоўцы сыр.

І не бачыўшы краю роднай прыгажосці
усё лятуць бязумныя гады...
каб спыніць іх нам не хопіць злосці,
куды спяшаюць яны?Куды?



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Пакуль не замялі зімовыя завеі
мінулых летніх дзён апошнія сляды,
сустрэнемся ізноў на восеньскай алеі,
бо з будучыні мы не вернемся сюды.

Дзе нагадае мне вачэй тваіх суквецце
(струн-успамінаў спеў з падзякай успрыму),
як валасы твае ўначы прылашчыў вецер
пяшчотна. То было амаль жыццё таму.

І месяц, можа быць, апошні раз зайграе
святлом сваім маўкліва. Як раней, калі



Сярэдняя: 4.6 (24 галасоў)

ВОСЕНЬ

Восень бегла трапятліва,
Падганяючы зіму,
Рваўся вецер хапатлівы
І гнаў хмараў чараду.
Знікла сонца з небагляду
І заставіла зямлю,
Слухаць гукі лістападу,
Ахінуўшыся ў імглу.
Кроплі пелі штось журліва,
Бегла восень трапятліва,
І спявала калыханку
Пад мелодыю дажджу...



Сярэдняя: 4.7 (12 галасоў)

Сяброў сабраць бы ля кастра,
Параскідала што па свету-
Работы шмат і спраў гара,
А адпачыць- дык часу нету-
Вось так і цягнуцца гады...
А я пакуль што малады-

Мне б выпіць шкалік первача
І зьесці дранік на закуску,
Размову ветліва пачаць:
Не абы як- па беларуску-
Аднойчы гэтак і зраблю,
Як стану кумам каралю.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

і дрэва гэтае ўпала
самотна росшы ў гаі.
не мужыцкая рука яго зрубала
не мужык яго вырашыў ссякчы.
бярозка доўга памірала
яна гніла з нутры.
тачылі яе чэрві,
грызлі яны яе з нутры.
ніхто не чуў болю ў плачы
ніхто не чуў яе мальбы
а яна ў самоце моўчкі памірала
не ў сілах быў ветрык ей дапамагчы.
бярозка звонку выглядала стройнай
была прывабна, як і ўсе
цудоўна ў весну загарала



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

ці заўседы я з табою буду?
мая радзімая зямля,
ці зноў пабачу тую руту?
што супакойвала маля.

ці зноў пачую песні я самоты?
у гушчы пушчаў і бароў,
ці зноў стапчу старыя боты?
шпарка бегшы да сяброў.

ці маці зноўку маладою прыгажуняй стане?
і сына прыгалубіць як дзіця,
бацька на стол чарку ставіць?
вып'ем жа за мір, мае дзіця.

ці зноў заплачу я расою?
узгадаўшы маладосць,



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Хоць і вайна жаночага роду,
але колькі мужчын палягло
тых хто браў у рукі крывавыя зброю
як так адбыцца магло?

наўрацце жыццё аддавалі дарэмна,
але памяць пра іх амаль не жыве.
яна праляцела імгненна,
забылі мы што наша зямлі ў геройскай крыве.

і парады навошта праводзіць?
калі ветэран у халоднай хаціне жыве...
толькі страх тоя зброя наводзіць,
колькі герояў забытых ляжыць ў зямле.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Ноч скарыла гукі мрояў,
пакарыла сенажаць.
не бачна жаночых у полі строяў
ноч прыйшла малят пужаць.

там дзе хітае вецер дрэвы,
яна гуляе страшны пір.
бор гудзе, спявае спевы,
страх запоўнівае шыр.

поўня ў небе ярка зяе,
нібы сонца ў ясны дзень.
ваўкалак яе шукае,
абганяючы свой цень.

зверы ў норы паўцякалі,
баючыся ўладара свайго.
ваўкалак на паляванне выступае,
кроў пральецца ў ног яго.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

На небе зорка зяе,
захапіўшы небасвод!
яна простор любоўю авявае ,
ціха крочыць на пярод.

та зорачка ярчэй за сонца.
роўных у прыгажосці ёй няма!
загляні ж у мае аконца,
прашу цябе, але дарма.

Яна на небе ў танцы скача,
какетку,польку, падыспан.
ты пакахай мяне вар'ята,
закахаўся я, ці то месяца падман?

я пакахаў цябе адразу,
як толькі трапіў у тую ноч.
не прабачу нікаму тваю абразу!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзень добры, спадарыня мая.
пішу вам, таму што не магу я болей.
трываць разлуку, ідзе з пад ног зямля.
бяз вас, не магу змірыцца з такой я доляй.

я як тое немаўля, кручы і ў душы я плачу.
няўжо не прымяце дзіця?
што адчувае ў апошні час адну няўдачу.
вашы губы як святочная куцця.

салодкія і часам горкія ў прыдачу.
пазіраю я на вас, усё трымціць у захапленні.
яшчэ не надыйшоў той час.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Дзе ж быў Твой народ, мая Радзіма?
калі пілавалі ворагі цябе.
забівалі твойго сына...
стаяць на могілках матулі ў журбе.

Чаму маўчалі нашыя мужчыны?
папусціўшы голавы да ног.
пакуль снавалі дзікія дружыны,
Твой, Айчына, разбураючы парог.

Крыжы кругом ды крумкачы-вар'яты.
сцерагуць папусцеўшы бор,
стаяць паўсюль пустыя хаты...
няўжо прайшоў маей Радзімай мор.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хай пацалункі зарастаюць травамі ў тумане.
каб ніхто не ведаў праўды той,
што блукалі мы з табою ў сваім падмане
як я дрыжаў, калі казала ты слова Мой.

як вусны твае казаліся саладчэй туману,
у вачах тваіх гарэў, блішчаў сусвет!
І здавалася, што не прачытаць мне нашага раману.
я бачыў як ад кахання у вачах палалі тысячы камет.

як груді шырыліся глытаўшы паветра ў захапленні.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Ізноу дажджы памылі мне дарогу,
Маучыць, з рулём у абдымку, Аляксей,
Быць можа, дзён нам засталось нямнога,
А мы з табой у растанні усё часцей.

Казау табе, што цяжка, усё злавауся
Калі мы побач - і не мець сустрэч,
А сам да мора Чорнага падауся
Нібыта ад сябе самога прзч.

Уцёк сюды, каб пра цябе не помніць -
Мне дактары прызначылі спакой,
А я імкнуся кожны дзень напоуніць



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

У стане пастаяннага здзіўлення
праз мора сноў і нетры іншасвету
мы з хуткасцю свабоднага падзення
ўразаемся ў блакітную планету.

Вялікі выбух. Вынік - дзве палоскі.
Жыццё паўстала трапна, бездакорна.
Дзяўчынкай быць, вядома, страшна трошкі,
а хлопцам нарадзіцца вельмі добра.



Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)

Цемная ноч ахінула зямлю,
Зоркі на небе яскрава ззяюць,
Толькі цябе аднаго я люблю,
Ціха шапчу небакраю...

Колькі з табой мы знаёмы былі?
Мабыць гады, ну а можа стагоддзі...
Мусіць у мінулым жыцці набылі
Нашы з табою кахання пацёркі ...

Колькі разоў сустракаліся мы?
Тут, на Зямлі, ці на іншай планеце..
Чуе душа, што раднымі былі
У нашым дзівосным Сусвеце..



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Калі на досвітку віднець
Распачынаў абшар спрасоння:
– Хлеб наш насущный даждь нам днесь,
Хлеб наш штодзённы дай нам сёння, –

Шаптаўся з дэрашам старым
Такі ж сівы як лунь араты,
Яго за кантаровы рым
З хлява выводзячы праз краты.

На небе зоркі ўразнабой
Згасалі ў немачы ганебнай,
I конь шаўковаю губой
Кранаў шаўковы мякіш хлебны.

Быў трапна звостраны адвал
Траха што зношанага плуга,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За высокімі сценамі
На месцы цяперашняй Лідскай друкарні доўгі час знаходзілася турма, абнесеная высокімі сценамі.
За высокаю сцяною
быў гарадавы астрог.
З мімікаю ледзяною
твары наглядаць майстроў.

Тут рэвалюцыянераў
у зняволенні трымалі,
каб адвучваць ад манеры
царскі трон хістаць грамамі…

Пан наглядчык стаў, прыйшоўшы
(галава з прагалінкай).
Лідскую турму “пры Польшчы”
называлі Каменкай.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Мост праз Нёман
Ля шашы Ліда – Бярозаўка, за мастом праз Нёман, стаіць помнік у выглядзе жанчыны-маці з забітым юнаком на руках. Ён пастаўлены ў памяць аб расстраляных у 1941 годзе фашыстамі палонных чырвонаармейцах, якія будавалі мост.
Халодныя хвалі кацілі
вятры пад гучанне грымот.
Даўно ў Агародніках ціхіх
праз Нёман пракладзены мост.

Фашысты на ўсход павалілі.
Каб ворага стрымліваць моц,



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Калі б who is знала who,
дык who бы дала лаху.



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

Ведзьма

Я не чарауніца — ведзьма маладая
Добрым людзям побач гора не жадаю.
Разумею птушак і звяроу размовы,
І на гэтым свеце мне нішто не нова.
Погледам адзіным запаляю душы,
А маё жа сэрца — куляй не ўзрушыш.
Мне наканавана бязлітасным лёсам
Захаванне ведаў тайных і дзівосных.
Нельга тыя веды мне выкарыстаці,
Толькі захаваць іх, толькі перадаці.
Не пытайце людзі нашто тыя веды,



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

На кірмаш
(байка)

Дзядзька меўся на кірмаш...
З-пад паветкі колы
выгнаў...
Воз той, Бог прабач,
Пеўню на смех — кволы.

Дзядзька кола пахістаў
Асцярожна ботам —
Дзе той час рамантаваць,
Будуць грошы — потым...

Так і выбраўся:
наклаў
Збожжа і бялізны,
Яек кош, два кумпяка...
Скарб — ого! — вялізны...

На Каня хамут уздзеў
(З дзірак лезе вата)
Конь на кола паглядзеў,
І здзівіўся надта



Сярэдняя: 2.2 (10 галасоў)

Не еўшы цытрусаў, не абасцы трусоў,
бо хто ж паверыць ў жаўцізну ад цытрусаў?



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Восенню ты і вясною
Ніву упарта арэш.
Часам у рукі з любоўю
Пульхную глебу бярэш.

Следам сяўба надыходзіць,
Перадыхнуць не дае.
Зерне далоні лагодзіць,
Рукі залоціць твае.

Як збажына даспявае,
Гладзіш падчас каласы
І пад рукой адчуваеш
Родных дзяцей валасы.

Вось і жніво наступае.
І, прывітаўшы зару,
Шчодры ўраджай ты збіраеш,
Не пакладаючы рук.

Сёння дажынкі спраўляем, –
Рады цябе сустракаць.



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

За жыццё б нямала зведаў
Адзінокасці пакут,
Каб не зваў сусед суседа
Да сябе на талаку.

Павукі адны такія –
Ў адзіноце сеткі ткуць.
Камары ж здаўна і тыя
Талакою мак таўкуць.

Крыць страху, прывесці дровы
I дзялянку пакасіць –
Памагчы ты сам гатовы, –
Самаму смялей прасіць...

Часам ліха ў страшным гудзе
Разлівалася ракой.
I вайну змагалі людзі,
Стаўшы дружнай талакой!

А таму не хоча ведаць



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дома ў адной сялянскай сям’і жыў Дамавік. Вызначаўся ён тым, што быў вельмі дамавітым. Паснуць ноччу гаспадары, дык ён выйдзе са свайго сховішча і, калі ўбачыць што-небудзь не там дзе трэба ляжыць-валяецца, дык адразу пакладзе на сваё месца. Часцей за ўсё гэта былі раскіданыя цацкі маленькай Алёнкі.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

З намі, прычакаўшы лепшай долі,
З цеплынёю помніць Беларусь:
Казімір Сваяк, як кветкі ў полі,
Землякоў збіраў у свой хаўрус.

Блізкімі былі там сваякамі
Ўсе яны, – радніла іх любоў
Да Радзімы мілай, што вякамі
Засланялі прашчуры сабой.

Мовай беларускай сэрцы грэлі –
І таму агмень яе не чах.
І, як тыя зорачкі, гарэлі
Мроі іх іскрыліся ў вачах…

Веру гартавалі – уставалі
Да пляча плячо, як ваяры,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Памяці маці маёй
Францішкі Іосіфаўны

1.

Прачнуўся.
Хутка прагучыць: пад’ём!
А сніў: за мною старшына ганяўся!
О, бог мой-старшына,
Я ж дома!
І
са мной з пасцелі
Мой настрой падняўся!

Ў акно зірнуў.
О, як жа там дымам
Вальготна перад раніцай
Крыўляцца!
І пры святле зары ружовым
Зноў
пайшлі ў мяне ўспаміны праяўляцца!

Ды мама дзе ж?
Ага, на кірмашы.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Дзесяткі тысяч рук гартаюць "Каласы...",
І, як з глыбі стагоддзяў, чутны галасы:
"Урад для народа, а не наадварот -
гэткае ўлады наш годны народ.
Няма ў нас дваран, у нас роўныя усе -
калі тут не так, то дай волю касе,
бацькавай стрэльбе ды вострай сякеры.
Няволю, галечу выкінь за дзверы!"
Змяняецца свет, гады ў рады.
А тут усё жыццё пад знакам бяды,
і на краіну адзелі хамут -