Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 2.5 (8 галасоў)

Доля.

Хмараноснае ўсё
Сьвет замажа чорнай ваксай,
Шлях закрые на выйсьцё,
Калі кволы яму плача.

Хмараноснае ўсё
Абыходзіць абыяка
Тых, хто ломіць, як трысьцё,
Яе шкоды і ўладу.

Хмараноснае ўсё
Людзям долю насылае:
За падзяку, за праклён,
Людзям долю насыпае.
-19.02.17.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Абуджэньне.

І пабягуць зноў ручаіны,
І пацягнуць, як здаўна,
Пачуцьцяў новых залаціны
Да грудзей белага руна.

І вераб’і вясну азначаць,
І пер’е ў дзюбах панясуць,
І пошасьці ад нас, лядашкай,
Па стрэхах дома ападуць.

І жаўрукі ўзьляцяць бязважка,
І чарку з сонейкам кульнуць,
І ўславяць новай песьняй бражнай
Жыцьцё зямное і вясну.
-19.02.17.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Думка.

Дражніць думка маё сэрца:
Не лянуйся, кроў гані,
Душу дражніць, каб гарэла
Ад шчадротнай дабрыні.

Сэрца глуха, душа цьмяна,
Крумчаць чорные крукі,
Лямантуюць над міглівым
Жыцьцём цёплым, трапяткім.

На мяжэў’е нашай долі
Пазнаю сваю мяжу,
За якой, ужо ніколі,
Слова болей не скажу.

Дражніць думка маё сэрца,
Забуцьвелае значы,
А душа, без шлей зьняверства,
Адно шэпча: трэба жыць.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Чыгуначным маладзіцам.

Каптурамі сьнег лажыцца
На хаціны, на машыны,
Белы сьнег - зімы жывіца,
Якім ёй не наталіцца.

Гэты сьнег ваты бялявай
Прыбіраюць маладзіцы,
Вочы іх глядзяць ласкава,
Быццам просяць пагадзіцца.

Маладзіц тых апранаюць
Ад грымучае чыгункі
І яны сьнег прыбіраюць,
Каб ля рэек не каўзнуцца.

Маладзіцы - малажавы,
Шчокі - яблык чырваней,
Маладзіцы! Вы - выява,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Родны гук.

Спакваля, паціхеньку, міжвольна,
Як птушкі выраю ляцяць,
Вяртаецца мне гук знаёмы
І словы родные гучаць.

Вяртаецца ў моцы гойнай
Ад тых прытулаў дарагіх,
Дзе маленства пах сасновы,
Пах хлева й хлебнае дзяжы.

І зносіць прыкрае каросты
Чужой, нявымоўнай лускі,
Як зносяць у вёснах вада й сонца
Трысту і шэрань з палатнін.
-14.02.17.



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Мы ляжым на раздзёртай металам зямлі.
Хмары таюць паволі.
Нас няма. Тры хвіліны таму - мы жылі.
Нас не будзе ніколі.

І сланечнікаў чорныя вочы датла
Дагараюць абапал
Бальшаку, што сячэ краявід напалам,
Як вайсковую мапу.

І на шыі слупоў цісне сіні каўнер
Бесспагаднага неба -
Бы расейскі салдат альбо польскі жаўнер
Нас пільнуе як трэба.

Ды на струнах дратоў вецер грае няўспын
Анямелыя ноты.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Прагну роднага слова
Ачарэпкам душы,
Наталіцца ўволю
Гукам песні.Скажы
Мне ласкава:«Натуля,
Шчабятушка мая −
Майго сэрца прытулак,
Роднай нівы жняя!»
Песня льецца прывольна,
Радасць б’е спакваля,
І прыгожыя гукі
Наталяюць, душа
Патрабуе раздолля
І ляціць спакваля:
«Дякуй, родная мова!
Дзякуй, маці зямля!»



Сярэдняя: 3.2 (11 галасоў)

Беларуская мова – святая,
Хоць пакрыўджаная яна.
Не гучыць яна часта з экранаў,
Успрымаецца - бы не свая.

А паслухаўшы гэтыя словы,
Што вытокі бяруць у вяках,
Добра робіцца сэрцу і вольна,
Быццам зерняткам у каласках.

Мова – маці, яна абдымае
І люляе на цёплых руках.
Беларускае роднае слова
Не забудзецца ў гэтых краях!

кастрычнік 2016 года



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Ціхая вада рые берагі,
Быццам мае годы за вадой сплылі,
На якіх я змалу борздзенька падрос,
Вышай белых санак, бацькавых калёс.

Ціхае вады зьніклі берагі,
Ціхія гады, вы куды сплылі?
-10.02.17.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ціхая вада рые берагі,
Быццам мае годы за вадой сплылі,
На якіх я змалу борздзенька падрос,
Вышай белых санак, бацькавых калёс.

Ціхае вады зьніклі берагі,
Ціхія гады, вы куды сплылі?
-10.02.17.



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Хірувімы прыляталі -
Нівідушчаму, сьляпому
І глухому штось шапталі…

Нівідушчы не пабачыў,
Ён глухі, шэпат ня чуў,
Ён ў жабрачыне сьмярдзячай,
Зьнепрытомнеў і заснуў…

Хірувімы прыляталі,
З стрэх узьляталі вераб’і,
Толькі людзі, толькі людзі,
Людзі спалі на зямлі.
-09.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Вёсны.

Не чакайце мяне, не клікайце
Ля юнацкіх, ля год маладых…
Не ганьбіце, мяне не цурайцесь,
Калі ўжо яны прочкі пайшлі…

І ўвосень, і ў стыласьці лютай
Не імкніцеся долі другой:
Вёсны помніце, якіх не будзе -
І за новай імчыцесь вясной.
-09.02.17.



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Як даўно забытую казку,
Запісаны ў мінулым сказ,
Ты пакінь мяне калі ласка
І ўсё, што датычыцца нас.

Не пытай куды зніклі словы
І чаму пачуцці крычаць,
Дастаткова таго, что зноў мы
Пачалі невыносна маўчаць.

Мы памерлі адзін для аднога,
Пацьмянелі як неба ўраз,
І забыўшы пра чорта і Бога
Паўтараем пужліва намаз.

Як даўно запісаную казку
І забыты ў мінулым сказ,
Не чакай мяне калі ласка,



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Палохаць павінна аднолькавасць думак,
А нас яна вабіць.
Не слухаць патрэбна, што іншыя кажуць,
А мы проста так
Прымаем да сэрца, што мабыць і бавіць,
Але не ўразіць ніяк.

Дылема парушыла шмат недахопаў,
Цяпер яны ёсць
Не іншае што, чым вялікая колькасць охаў,
Якія ўсё ж
Знікаюць пакрыху, калі мы працуем над тым,
Што ўжо аджылося.

Няхай не знікаюць ніколі маленькія, сціплыя
Зоркі жыцця.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Прытуліся душой да аблокаў,
Каб адчуць, што нам мілы лёс:
У жыцці сярод цемры і склокаў
Ён нам шчасце адкульсці прынёс.

Павярніся да сонца свету
І пачні нібы птушка лятаць,
Бо трымаеш у кішэні планету,
Што нам СМІ прапануе прадаць.

Адчыні сваё сэрца мроям,
Навучыся ісці напралом,
Каб сярод мадэрнісцкага зною
Збудаваць на ідэях свой дом.

Так параіць нам кожны зможа,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Штосьці павінна змяніцца,
Але не ведаю як.
З гэтым нельга мірыцца,
Нельга мірыцца ніяк.

Штосьці патрэбна рушыць
І будаваць наноў:
Мабыць патрэбна не хлусіць
І не крывіць душой.

Штосьці патрэбна ведаць,
Каб крок за крокам змяняць:
Мабыць патрэбна верай
Цяжкасцям ставіць мат.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Колькі жыць засталося на свеце?
Я не ведаю, як і вы.
Гэта ведаюць, мабыць, дзеці
і на гэта маюць правы.

Бо аднойчы нас усіх не стане,
Мы і зараз ужо жывем
Бы ў вар'яцкім якім капкане
І зусім, зусім не пяем.

Спевы душы кранаць павінны,
А кранаюць нажаль сталы,
Дзе ў вялікай патрэбе віна,
Грубіянства, відэльцы, нажы.

Колькі жыць засталося на свеце?
Я не ведаю, як і вы.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сорамна ня мець грошаў,
Сорамна не любіць пыл,
Што кідае нам з вамі ў вочы
Тэлебачанне з назвай "Мір".

Сорамна казаць праўду,
Сорамна жыць ад душы-
Мы сабе аб'яўляем здраду
І жывем бы вар'яты ў глушы.

Ну навошта? Скажыце, людзі!
Можа лепей забыцца пра зло?
Павыкідваць з сэрцаў смецце
І пачаць жыццё за дабро?

Я прымусіць вас не змагла бы,
Але проста скажу ў эфір
Адным словам, а можа фразай:



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Хацелася б верыць, што талент маю.
Жадалася б думаць, што не дарма.
Што думкі ў паперы не дарма бываюць
І піша рука да таго ж не дарма

Нядрэнна, нядобра,
ад сэрца але.
З пачуццем, з натхненнем,
З часцінкай мяне.

Шматочак, кавалак ад сэрца адрэжу:
Няхай самастойна ён існуе.
А я буду думаць, нібыта аднойчы
Ён стане дзіцём – працягам мяне.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Ты бачыш у журбе зімовай
Здзічэлай памяці сляды –
Душы, як звер, у мрок замкнёнай,
Душы, што вые скрозь гады

На сум, ёй збыты без дазволу,
На пошасць звычак і драбнот.
І рэха голаснае тое
Іскрыць бы небяспечны кнот.

Пакуль ты сам агонь не сцішаш,
Пакуль журбу не праглынеш,
Датуль не збыць заклёнаў лішак,
І ад сябе – куды ўцячэш?

Ты бачыш у журбе зімовай
Нівеча цьямянае сляды –



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Згодна прымаўкі расхожай,
Не нараджайся ты прыгожай.
Ёсць захад тут і іншы лоўкі,
І ён, бясспрэчна, дапаможа:
Ты завядзі сабе сяброўку
З абліччам вельмі непрыгожым.
*
Покуль мяч ляцеў дырэктару ў акно,
Ужо ў хованкі дзеці гулялі даўно.
*
Чатыры стадыі ап’янення суседкі Амілі:
Прыйшла. Прыпаўзла. Прынеслі. Па дарозе згубілі.
*
-Мяне знайшлі ў капусце,
-А мяне дык прынёс бусел,



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Мы два дрэвы якія стаялі побач
Не адзін дзясятак гадоў,
Пасадзіў нас калісьці у садзе пробашч,
Апусціў у халодны дол.

Мы былі тады яшчэ маладымі,
Памятаеш той золкі дзень,
Калі я зірнуў праз твае галіны
І убачыў свой першы прамень.

Ты была тады такою танюткай
Без зялёнай сукенкі сваёй,
І твае пупышкі ужо набухлі,
Каб буяць лістотай вясной.

І было злачынствам не закахацца,



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Памры ідэальна: усе заплаціўшы падаткі
і камуналку за дзесяць гадоў авансам!
Зрабі падарунак краіны сваёй гаспадарцы –
прадухілі сацыяльнае ўтрыманства!

Так ці інакш, ва ўсіх бедах ты сам вінаваты.
Звычайны такі “дармаед”, “народца” тыповы водпрыск.
Вывез валюту, прыпёр польскіх шмотак дахаты…
А дзе ўзяў грошы? Праверка. Кайданкі. Вобыск.

Прадухілі, дарагі, каб шашу падсыпалі соллю,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Калі ты знік з вачэй так хутка,
Калі паехаў так імкліва,
То сэрца сціснулась ад смутку
І свет увесь мне стаў нямілы.

Так лёгка ў нас лілась размова,
Так многа я сказаць хацела,
Але тут нейкая трывога
У тваё сэрца прыляцела.

Паехаў ты.Павёз з сабою
Той цяжар і дакор у сэрцы.
І зноў душа ў неспакоі,
І зноў няма ў каго сагрэцца.

Твой смутак у вачах мне сніцца,
Ты радасці даўно не бачыў.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Чаму так цяжка мне пісаць,
Калі на сэрцы смутак?
Чаму так хочацца ўцячы
Ад гэтых дум і чутак?
Чаму няма каму адкрыць
Сваю душу і сэрца?
Чаму,пражыўшы столькі год,
Няма ў каго пагрэцца?
Чаму сяброў так мала тых,
Каго б я так назвала,
А тыя,што ў душы жывуць,
Былі з намі так мала.
Чаму так многа каля нас
Людзей усякіх круціцца,
А калі трэба памагчы,
То клікаць недаклікацца.
Чаму?..



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Каханне наша што?
Імгненне,тая ж знічка-
Так хутка праляціць,
А трэба ж далей жыць.
Майстэрства наша ў тым,
Каб разам з тым адным
Жыццё сваё пражыць
І ўспамін пранесці,
Што знічку бачыў ты...



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Мінулі Амерыкі чорныя дні,
І рыжага колеру сталі яны.
*
Змяню свабоду безграшоўя
На рабства грошай без умоў я.
*
Калі яна прамаўляе,
што яна не такая,
Гэта азначае,
што яна такая,
Толькі крышачку пазней -
Так што ўсё - окей!
*
-Давай вунь з Іркаю жаніся.
- Яна не даспадобы мне!
-Ну ты штукар! Народ, дзівіся:
Усе хлопцы любяць, а ён, бач, не!
*
Так сам з сабой разгаварыўся,



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Вёсны.

Не чакайце мяне, не клікайце
Ля юнацкіх, ля год маладых…
Не ганьбіце, мяне не цурайцесь,
Калі ўжо яны прочкі пайшлі…

І ўвосень, і ў стыласьці лютай
Не імкніцеся долі другой:
Вёсны помніце, якіх не будзе -
І за новай імчыцесь вясной.
-09.02.17.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Я не маю хаціны,
Ля кладаў роду майго,
Ля тых балот журавінных,
Дзе лавіў карасёў.

Я не маю часіны
У тых мясьцінах пабыць,
Сэрцу жаданьням мілым,
Гукнуць, як гукалась калісь.

Я не маю Айчыны,
Якая песьціла нас,
Якую галодным ваўчынай,
Зглынуў ненажэрный час.

Я не маю вачэй,
Відушчых, празорных, лупатых,
Якімі б пабачыў яшчэ
Люд свой шчасьлівым, багатым.

А я толькі маю мову



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Аер.

Аер - зёлка татарская.
Капытная - не царская,
Балотная трава.

Аер - зёлка татарская,
Мне веры май ці не,
Якая вострай шабляю
Болек шмат сячэ.

Аер - зёлка татарская,
Капытная - не царская,
Зямлі роднай трава.
-06.02.17.



Сярэдняя: 2.5 (15 галасоў)

Ціха...
Чуваць, як крадзецца забойца.
Гучна
сэрца б'ецца ў грудзях.
Бегчы
ці ў шафе стаіцца
баязліва у блакітных сямейных трусах?

Дзіўна...
Героям, аднак, не да жартаў.
Клюшка -
лепшая рэч на зямлі.
Джэдай
будзе абараняцца,
бо шмат яшчэ спраў у жыцці.

Памылка...
I гнецца чарот супраць плыні.
Тадам...



Сярэдняя: 3.6 (15 галасоў)

На карце вялікай краіны
Ёсць кропка маленькай зямлі,
Любімы куточак радзімы-
Там кружаць мае жураўлі.

Між рэчак, балот і затокаў -
Усюды хапала вады.
Пачатак жыццёвых вытокаў -
Маленькая вёска Брады.

Тут неба глядзела ў донца.
Бядою вада не была.
Між лотаці жоўтай, як сонца,
Палеская вёска плыла.

Пасля асушылі балоты,
Засеялі гоні, палі.
Багатымі сталі ўмалоты,
Ды зніклі мае жураўлі.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

К А Р А Ц Е Л Ь К І

За марай рухаўся я ўслед,
Прамень надзеі зваў і вабіў.
Але ж дарогу ў новы свет
Спынілі мне… старыя граблі.
*
-Мой мілы доктар, мне ўсё баліць!
-Ну вы хапілі: “УСЁ БАЛІЦЬ”,
Вам грошай не хопіць за ЎСЁ заплаціць.
*
Такая чалавечая парода:
станавіцца дарослым
– узрост не нагода.
*
Размаўляюць дзве бландзінкі,
разглядаючы карцінку:
-А Меладзе, ён сангвінік ці халерык,



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Як хістаецца ліст на галлі —
чалавечай істоты "ўладарства"!
Ці цары мы
прыроды,
калі,
як на небе, так і на зямлі,
зневажаем Сусветы і Царствы?

Ці рабы "выкрутасаў" душы?
І ШТО — людзі — у велічным свеце,
у якім
"анішто" —
мурашы —
прымудраюцца жыць — не грашыць
на сваёй, "мурашынай", планеце?

А ў паветры, над морам палёў,
што ні дзень па натхнёнасці шчырай
адбываецца
злёт



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Я помню ўсё.

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
І што юнацства як уздых,
І маладосьць быццам лісьцё…

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
А дні маланкамі ляцяць…
І іх ступу, і пошуг іх -
Не супыніць, суняць, стрымаць…

Я помню ўсіх…
Я помню ўсё…
І што здабыў, і што спасьціг -
Хай доўжыць плыннае жыцьцё.
-05.02.17.



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Хмара.

Кроплі малыя хмара пакліча,
З рэчкі ўсмокча, з азёр адбярэ,
Вільгаць глебы ашчадзіць, адзычыць,
Калі хто гэту глебу ўзарэ,

Чрэва моцай зямною насыціць
І ўздыме віхор над зямлёй -
Чалавек! Сьцеражысь! Шляху зыйдзі!
Бо не Бог ты, бо ты зямны гой,

Але ж ты, калі віхар паўстане
І нягодай накрые край твой -
Не цурайся сям’і, не хавайся,
А шукай локці роду свайго.
-05.02.17.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Хмара.

Кроплі малыя хмара пакліча,
З рэчкі ўсмокча, з азёр адбярэ,
Вільгаць глебы ашчадзіць, адзычыць,
Калі хто гэту глебу ўзарэ,

Чрэва моцай зямною насыціць
І ўздыме віхор над зямлёй -
Чалавек! Сьцеражысь! Шляху зыйдзі!
Бо не Бог ты, бо ты зямны гой,

Але ж ты, калі віхар паўстане
І нягодай накрые край твой -
Не цурайся сям’і, не хавайся,
А шукай локці роду свайго.
-05.02.17.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Жыві ў Беларусі,
Да месцаў тых бяжы,
Дзе ты, як малый бусьлік,
З сям’ёй бацькоўскай жыў.

Жыві ў Беларусі
І скаргаў не насі,
Аб землях, што да густу -
Нікому не хлусі.

Жыві ў Беларусі,
Як жаба, воўк ці вепр,
Як ў вёсках шэрых гусі
І гэтак ж чалавек.

Жыві ў Беларусі,
Усмакчысь, як дробный клешч
І хай жа скажуць людзі,
Што ты ёсьць чалавек.

Жыві ў Беларусі
І помні, што жывеш,
І поўні ёю грудзі,



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Патрэба.

Патрэбу маю да жыцьця,
Пакуль яшчэ яно са мной,
Пакуль краінай забыцьця
Не запыніўся гук, зрок мой.

Патрэбу маю Вам сказаць,
Пакуль з душы маёй не моўкнуць,
Красы вясновай, вечнай зёлкаў,
Прывіды родные і мова.

Патрэбу маю, краю мой,
Каб не спазнаў чужынцаў боты,
Каб жыў ты мудрасьцю сваёй,
Без прагных лапаў дабрахвотаў.

Патрэбу маю да Радзімы,
Каб ёй надалі праз вякі



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Вось паветраны шарык знікае
У таемным блакіце нябёс.
Усе прыкметы і знакі збіраеш
У лёс.

Чалавеча, на што тыя веды,
З якіх цудау нельга стварыць?
...вось знікае шарык у небе,
Ляціць.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Мне часта з дзяцінства ўспамін выплывае:
У небе раскіданы клін жураўліны
Кругамі блукае, журботна гукае,
Згубіўшы, на поўдзень дарогу шукае.

Жураўлікам з крыкам ляту я у хату.
На ганак выходзяць тут мама і тата
І, ў неба зірнуўшы, гавораць з парога:
– Дарога да Бога
Дарога да Бога!

І смутак раптоўны наш хутка растаяў,
Слязамі скаціўся, калі мы глядзелі,
Як зноў журавы стройным клінам пасталі



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Мне набяжыць цяплынь на вочы,
Калі на памяць наляціць:
Машынка швейная стракоча,
Ў руках іголка мільгаціць.

Свайму малому чалавечку,
З мундзіра бацькавага, мне
Матуля шые палітэчка
На зайздрасць лютую зіме!

Залаташвачка мама колькі
Перашыванак сшыла мне!
Падчас матулінай іголкай
Прамень з-за воблакаў мігне…

Без тых абноў было б мне золка,
Было б зусім няўтульна мне.
Нібыта мамінай іголкай



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Олі

За ўсе скарбы на свеце
Для мяне даражэй
Заручальны пярсцёнак,
Што мяне беражэ.

А ў вачах стане цёмна –
Да святла давядзе.
Заручальны пярсцёнак –
Выручальны ў бядзе.

Знак увагі-павагі,
Згоды знак залаты
Надае мне адвагі,
Дадае дабраты.

Станаўлюся, здаецца.
Залацейшым я сам,
Прытуліўшы да сэрца
Гэты мой талісман.

Быццам голуб паштовы,
Акальцованы ім.
Дай Бог добрыя весткі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

То ў зор, то ў сонца полі зроку
Ідзе, а з ім – то снег, то дождж.
Турыстам ён па волі року
Схадзіў краіну ўшыр і ўдоўж.

І што ў грудзях у многіх
праўды,
Як і ў нагах ляных, не больш,
Заўважыў ён даўно: для ўлады –
Як брыдкі смоўж – няшчасны бомж!

І зразумець мне не магчыма
І не магу свой страх схаваць:
Як можа мілая айчына
Сваё дзіця – жыўём хаваць?!



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Што ж так доўга не пагожа,
Зябка ў гэтым садзе, Божа?
І калі ўжо ў гэтым садзе
Стракатушка-птушка сядзе
З навіною аб сустрэчы,
Што раз’ясніць сад старэчы?

Што ж так змрочна ў багадзельні
І ў Вялікі дзень нядзельны?

Ці за ўсё жыццё на долю
Мала выпала ім болю?

Хто ж суцішыць боль,
Суцешыць
Іх зняважаных усцешыць?

Бабка Вера плача:
– Гэтак
Скрыўдзіў Бог – не даў мне дзетак...



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Маё каханне-птушка легкакрылая,
Яно не любіць клетак і замкоў.
Маё каханне-песня тая мілая,
Што у душы гучыць ўсё зноў і зноў.

Я дзякую Табе,што з паўсядзённасці
Узняў мяне да вышыні нябёс.
Я дзякую табе,што з безнадзейнасці
У свет кахання ты мяне прынес,

Ты дапамог душы маёй адкрыцца,
Насустрач радасці і марам паляцець.
Ты дапамог пра талент не забыцца,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

У безлічы шляхоў,
Што лёс наканаваў,
Дзе засталіся вузялкі
На памяць,
Не знойдзецца, бадай,
Больш светлы за той шлях,
Што нас вядзе дамоў,
Да маці.
…Пад снегам хата спіць.
Ледзь чутны шэпт ракі.
Па замчышчы старым
Гуляюць цені.
І цішыня густая,
Хоць рукой крані
Падорыць падарожнаму
Збавенне.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Прадонне бяссоння
Глыбока віру
Жыцця пераспелага
Зімова-заснежнага.
У водах халодных
Адчаяў нязводных
На прошласцяў ценяў
Як смерці схварэлых,
З часоў дапрадоння,
Бяздумных і вольных,
Зусім не зімовых,
Аднак і нявольных.
Ценяў стварэння
Другіх вымярэнняў,
Дзе Мерцва жывая,
Прывідам лунае,
І ты наўздагон
Па расе пакрысе
За ёю, за марай,
Пакуль не сканаеш…

Прадонне бяссоння
Грэх часу сталення.



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

Мы кудысьці ішлі па шашы.
Удваіх. І былі не знаёмы.
Мой "таварыш па кроку" спяшыў —
як нажніцамі, спрытна "крышыў"
"снегадожжа" нагамі. Дадому?

Я за ім ледзь услед паспяваў.
Плыў на крылах "нятуташніх" мараў,
муляў думкі нязробленых спраў,
навакольныя цуды "збіраў"
і яшчэ... (выбачайце!) кімарыў.

Ен не спаў. І размовы не вёў.
Хоць ужо мы "зрадніліся", двое,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Апошняю песняй, дыханнем Зямлі
аддаўся абдымкам Нябёс на парукі.
Ты нашай любоўю сябе адмаліў
ў Бацкоўскія шчырыя рукі!
Ты нашай любоўю сябе адмаліў
ў Бацкоўскія шчырыя рукі!

Твой стомлены голас, што лёг спачываць,
абудзяць вясновыя раны
світанне заранкай адвечнай гукаць
над мостам усім закаханым.
Світанне заранкай адвечнай гукаць
над мостам усім закаханым.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мяне абдымае вецер,
Надта кароткім будзе жыццё,
Я нават не марыў з'явіцца у вершы,
У вершы пра быццё...

Нехта глядзіць у сузор'е,
Прабуе пазнаць як дыхае свет,
А нехта зірнуў праз гало маіх промняў,
І зніклі аскепкі бед.

Іх не убачыць за роем
Анёлаў, якія да неба лятуць,
Давай па-дзіцячаму беды зароем
І проста пакінем тут.

Калі падымаецца вецер,
Здымае ён маё хараство,



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Раз-пораз ўвечары схіляю галаву,
Калі чарговы раз праходжу ля бажніцы,
Бы неўсвядомлена я сам сябе маню,
Нібыта гэты жэст паменшыць грэх блудніцы.

Нібыта гэты жэст пазбавіць і мяне
Ад ўсіх маіх зямных правінаў і заганаў,
Калі душа з людзей жывыя сокі п'е,
Не пакідаючы і кропелькі нектару.

Як кінуць медзякі ў далоні жабраку,
Ў надзеі што цяпер не вернецца благое,



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Яшчэ адна душа недзе памерла,
Я пасумую над ёй з гітарай
у шэрым куце сваім.
Не знаю,
ці была яна добрай,
шчырай і вернай,
Не хачу знаць,
іх так шмат,
а я адзін.

Кожную хвіліну
хтосьці атрымлівае асалоду,
Ім не патрэбна мая дапамога,
ім добра і так.
Я знайду таго, што пакінуў Бог



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Вачыма дзіцяці альбо мудраца,
які затрымаўся ў маленстве,
зірні на сусвет праз "гало" дзьмухаўца —
і ўгледзь
ува ўсім
падабенства.

Ва ўсім, што народжана ўлоннем зямлі
пад сонейка-ліўня наглядам:
што ўранні квітнее — так хораша! — і...
злятае...
увечар...
ападам.

Знікае кудысьці "нікім і нічым",
пагнанае ветрам-вазніцай
у дальнюю блізь
і ў блізень-далячынь,
каб потым...



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Травень

Як жа хораша навокал!
Гэты бераг сінявокі,
аксамітныя даліны спеюць травамі зялёнымі.
І вясна гулліва-молада
дзьмухаўцоў ссыпае золата
ў сакавітыя раўніны яе шчырымі далонямі.
Не апішуць сродкі моўныя
пачуццё гэта няўлоўнае ,
што на спевах дзікіх крылаў пад нябёсамі ляціць.
Сціплай ласкай непакоранай
краю родны мой адораны,
не памерыць яе вокам,
толькі сонцам ,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я жадаў на зямлі свабоды
і аб праўдзе людской мроіў.
Браў у рукі мушкеты і корды,
толькі праўду не знойдзеш крывёю.

Я жадаў натхніцца героямі
і на іх біяграфіях звузіцца,
але кожны ўрад кроіць новае:
пад сябе называе вуліцы.

Я жадаў адшукаць рэлігію,
што была б самым светлым законам,
але люзді забрудзілі Біблію
і Каран залілі чырвоным.

Я спыніўся, адчуў, што блукаю



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Засынае ноч. За акном вятры
заплятаюць акно заінелым.
Месяц белым віном апаіў яры ,
асыпае ўсё белым...
белым...
У пакойчыку ты са мной адна.
Цемра снежная грукае ў дзверы.
Я кажу, што ўжо хутка надыдзе вясна.
Я кажу, ну а ты не верыш...
Не чакай мяне, бо я снегу - брат.
Я народжаны ў студзеньскім сне.
Як вайны невядомай забыты салдат
я травою ўзыду па вясне.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Лятуць восенні, зімы, і вёсны і леты,
а ў ва мне адна болька: каханая, дзе ты?
Ад вячэрняй зары да світальнай
стань мне зноў самай тайнаю тайнай.
Пацалункам пяшчотным, заплюшчыўшы вочы,
зноў змані на край свету ў салодкія ночы.
Я паддамся твайму спадману,
я сябе адчуваць перастану,
аблачынкай бязважкай, бялёсай
узляту некуды у нябёсы...



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

Гучанне музыкі, цудоўнай музыкі.
Заплюшчы вочы, мы ўваходзім у павароты
на поўнай хуткасці, на цёмнай вуліцы,
адчуўшы страх, адразу зразумееш хто ты.

Я думаў ведаю, дзе скалы чорныя,
дзе на паўднёвых схілах множацца раслiны.
А хмары снежныя пад коўдрай белаю
схавалі ад вачэй тыя мясцiны.

Малюю лініі ў дні маўклівыя
праз ноч бясконцую i доўгія размовы.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Рэч Паспаліта, крывёю абліта
Колькі ў цябе палегла сыноў?
Рэч Паспаліта, полымем змыта
З нафтаправоду цячэ чорная кроў

Рэч Паспаліта, крывёю абліта
Колькі дачок слёзы лілі ў ваду
Рэч Паспаліта, полымем змыта
Каб зноў прачнуцца ў жахлівым аду

Рэч Паспаліта, крывёю абліта
Колькі стагоддзяў жыла ў нудзе
Рэч Паспаліта, полымем змыта
Каб растварыцца ў вякоў хадзе



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Жыцця свайго старонку
не адгарнуць назад,
але хацела б я ізноўку,
цябе разок хоць павідаць..
Расплюшчыць вочы спазаранку
і ўбачыць весні небасход,
Дзе у блакітным небе зоркі,
Апошні ладзяць карагод..
Расой празрыстаю умыцца,
І басаножжу за табой,
Па сакавітых травах майскіх,
Пабегчы шчасцю наўздагон...



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

На дрыготкіх вазах рыпелі мы.
У ракеты запрэглі час.
Колы лёгкія і прапелеры,
Нібы лёкаі носяць нас.
Даль праз шыбы машын намацваем
Мы, ад хуткасці жмурачы зрок.
Ногі жаласнымі ўтрыманцамі
Просяць: дайце ступіць хоць крок...
Хіба годнасць сваю раняеце
ТЫм, што пешшу ў жыццё пайшлі?
Я не ведаю, з чым зраўняеце
Радасць дотыку да зямлі.
Басанож-- па мурожнай ваколіцы,
Дзе нядаўна гуляла каса,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

*
Паняцці часу змяняюцца скора -
І заўтра сёння стане ўчора.
*
Жанчына жадае ўсяго ад аднаго,
Мужчына – ад усіх жанчын аднаго.
*
Тэхніка бяспекі – штука такая:
Парушыў – і так здараецца,
Што чалавек памірае,
А бывае, і нараджаецца.
*
Жанчыну шмат што ўпрыгожвае:
Аснова, напэўна , - парода.
Але нішто так не красіць яе,
Як перакісь вадарода.
*
Вам дапамагаць,
Ці не замінаць?..



Сярэдняя: 4.4 (22 галасоў)

Лятае вольна павуцінка,
Блукае ў сумным лесе муравей,
Прыйшла ужо восені часінка
І адляцеў у выйрай першы журавель...
Пафарбавала восень лес у чырвань,
З усіх палеткаў накрыўку зняла,
І у валасы свае апошніх кветак
Шматкаляровых жменьку увіла...
Лятае вольна павуцінка,
Больш не спявае песні салавей,
Вада у рацэ цячэць не так журліва,
І грук дажджоў бясконцых чуецца часцей...



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

К А Р А Ц Е Л Ь К І

Каб з іншым агульную мову пачаць,
Часам патрэбна ўмець памаўчаць.
*
Прыгажосць - ахоўны вектар
Ад засілля інтэлекта.
*
Вынаходнік самалёта – аптыміст,
А парашут прыдумаў песіміст,-
Вы колькі кожнай якасці
Дасьце працэнтаў значнасці?..
*
Адбудзецца дыскусія. Усіх задаволім.
(Уваход свабодны, выхад пад канвоем).
*
Народ багацце мае.
Дык гэта ж добра! – Не зусім:



Сярэдняя: 3.7 (22 галасоў)

Беларускія далягляды,
Мне за цеплыя моры мілей,
Шэрань хмараў і водар сасновы,
Не магчыма забыцца нідзе...
Маё сэрца Радзіме аддана -
Таямнічых балот старане,
Дзе блакітныя рэчкі вякамі,
Так імкліва бягуць па зямле,
Дзе дубы ў лясах неабсяжных,
Свой журботны напеў мне пяюць,
І крынічкі ў палетках янтарных
Быццам стужкі кудысці лятуць...



Сярэдняя: 4.5 (14 галасоў)

Беларускія далягляды,
Мне за цеплыя моры мілей,
Шэрань хмараў і водар сасновы,
Не магчыма забыцца нідзе.
Маё сэрца Радзіме аддана -
Таямнічых балот старане,
Дзе блакітныя рэчкі вякамі,
Рыссю імкліва кудысці бягуць,
Дзе у пушчах спрадвечных дубы-веліканы
Свой журботны напеў мне пяюць,
Дзе звіняць і бруяцца крынічкі у палетках янтарных,
І рабінавы сад, у прыгожым каралявым убранні,



Сярэдняя: 2.2 (10 галасоў)

Прадаюць у нас каўбасы,
Толькі мала ў іх там мяса,
Бабры ў нас тут шурудяць,
Мяса ўсё яны ядзяць,
Ўсё, што лепшае з'ядуць,
Нам астаткі аддадуць.
З мукі зробяць нам каўбасы,
Ні шмат будзе ў іх там мяса,
Наш народ не разбярэ,
Што дадуць, то і сажрэ.



Сярэдняя: 1.4 (10 галасоў)

Калі вершы ты складаеш,
І ўладу не чапаеш,
Мо дадуць іх пачытаць,
І падзяку атрымаць.
Будзеш праўду ты пісаць,
Табе вершы не чытаць,
Наляцяць тады сабакі,
Праўладные служакі,
Будуць выць, цябе кусаць,
Чорным брудам паліваць,
Гаўкаць будуць, горла драць,
І па радыё крычаць: -
«Граждан! Ему не верь,
Ён наёмник БНР».
Кабы праўды дачакацца,
Трэба доўга пазмагацца.



Сярэдняя: 1.4 (10 галасоў)

Самной выпадак раз быў,
Прастату я застудзіў,
Закупорыла праход,
І ні ў зад і ні ўпярод.
На халодным пасядзеў,
І па поўнай заляцеў.
Моцна я не іспужаўся,
Думаў камень з почкі здраўся,
Дактары сказалі,
Што ім усё вядома,
Для ўсіх дыягназ
Ставяць - «Адэнома».
Покуль паляжыце,
А потым пабачым,
Калі само не пройдзе,
То рэзню назначым.
Праляжаў я 3 дні,
3 дні і 3 ночы,
А зад «прыпякае»,



Сярэдняя: 1.6 (7 галасоў)

Цяпер у нас такая ўлада,
Роднай мовы ей не нада,
Мо Іўрыт нам павучыць,
Можа стане лепей жыць.
Можна і ў Ізраіль падацца,
У Мёртвым моры пакупацца,
Зарабіць там пенсіон,
Запісацца у легіон.
Пенсіон мы атрымаем,
І ў Арабау пастраляям,
А Арабы як паймаюць,
Добра ў карак накідаюць,
Напаследак у пакаранне,
Зробяць нам усім абразання.
І тады мы загалосім,
Мову родную запросім,



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Ты лепей богу не грашы,
Заўсёды праўду ты пішы,
Пішы об тым, як мы жывем,
Што мы ядзім і што мы п’ем.
Пішы пра кошак, пра сабак,
Пішы пра то, што ў нас не так.
Пішы пра іншых ты звярэй,
А ці шануем мы людзей?
Пра то пішы, якая ўлада,
Ці паважаць яе нам нада?
А мо дзяржава для народа!?
Якая ж нам с таго выгода?
Праўдзіва толькі ты пішы,
І болей богу не грашы.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Малым я ў детдоме быў,
Шапку старую насіў,
Есці мала нам давалі,
Бо багата з кухні кралі.
А дырэктар строгі быў,
На спіне звязду насіў,
Яму немцы ў вайну,
Пяканулі там звязду.
Ганарыуся ён звяздой,
І хадзіу быццам герой,
Хлопцаў ён частенька біу,
Пакуль сам не зарабіў.
Стой пары прыціх «герой»,
І хадзіу ён сам не свой,
Вот такі ў нас быў герой,
Ужо мабуць не жывой.



Яшчэ не ацэнена

З суседам скаргу напісалі,
І ваўку мы адаслалі,-
«Абіжая нас бабёр,
Адабраў дарогу, двор.
Дарогу ту пацук купіў,
Ен бабра ўгаварыў,
А бабёр яму прадаў,
Невядама, колькі ўзяў.
Па дарозе мы хадзілі,
Там калітку сгарадзілі,
А цяпер нам не прайці,
Вельмі ж цяжка абайці».
Воўк наш скаргі не чытае,
Скаргі лісам даручае.
Лісы скаргі там чытаюць,
І бабру іх дасылаюць,
Каб бабёр іх разабраў,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Калі маладым я быў,
Моцна я гарэлку піў.
Гараваў. Мае вы дзеткі,
А цяпер я п'ю таблеткі.



Яшчэ не ацэнена

Зьявіуся ў горадзе бабёр,
І на жыхароў папёр,
Калі воўк авечак краў,
То бабёр не заўважаў,
Капусты ліст заяц сцягнуў,
То бабёр яго пужнуў.
Кабану ён пазваніў,
Той яго і засудзіў і …
Надоў-га пасадзіў.
Калі паставілі бабра,
Значыць нам не ждаць дабра,
А хто яго закране,
Добра гора цапане.
Заяц раз к бабру падходзіць
І поціхенку гаварыць: -
«Хутка выбары панове,
Хоць на іх я і не пайду.



Сярэдняя: 3.5 (14 галасоў)

З вялікага мноства зімовых сімфоній
мне чуецца сёння адна:
на шкле ледзяшоў, быццам на ксілафоне,
іграе музыка Вясна.

Зляцеўшы аднекуль з-за Гангу, з-за Нілу
ў наш "кут" на якійсьці дзянёк,
яна так "дэбютам" ашаламаніла,
што нават марозік уцёк.

Услед яму рэха рассыпала шчодра
крыштальныя "дзінь-дзілідзень".
Гэй, людзі! Збіраеце ў музычныя... вёдры
"стакатаў" шальных "тапацень"!



Трохгаловы цмок

Кожны дзень змагаюся
з трохгаловым цмокам
колькi не стараюся - усё выходзiць бокам

Бо гэтыя галовы адна адной дапамагаюць
I ведаю дакладна - забiць мяне намеры маюць

Але хiба за Хвядота я горш?
I што, я не здольны пасекцi галовы
Каб мне ад яго не пакутаваць больш
Заусёды са Цмокам я бiцца гатовы



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Агонь гарыць у печы зырка.
Мароз на вуліцы пячэ.
А недзе там, у рацэ глыбока,
Вада хрышчэнская цячэ.

Вада цячэ – бягуць стагоддзі.
Крыжом асвечаны наш шлях.
Хоць мы часовыя тут госці,
У дзецях маем свой працяг.

Святой вадой ачысцім душы.
Вада – жыццёвы талісман.
У ноч завейную на сушы
У сэрцы знойдзем Іардан.



Сярэдняя: 2 (8 галасоў)

Кандытатаў у дэпутаты адабралі,
У «Жыцці Бабруйскім» напісалі,
Іх даходы паказалі,
Як узнаў я іх даход,
Што атрымалі яны ў год,
Вельмі я тады здівіўся,
Ажна рот у мяне адкрыўся.
Рот я хуценька закрыў,
І ў краму паспяшыў.
320 я аддаў,
Літру сывараткі ўзяў,
Рыба мне не пакарману,
Бо жывем мы ўсе па плану,
Сталі мы міліянеры,
Каб не трацілі мы веры,
Веры ў то, што кажды год,



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Певень бойкі і чубаты,
Каб у гэты Новы год.
Прыляцеў і сеў ля хаты
З поўным кошыкам на плот.

І з яго на ваш падворак
Сыпануў удачу,шчасце.
Ланцужок з нябесных зорак.
Змог на ганак вам пакласці.

Каб надзёўб яшчэ і грошай,

Сцежкі крыламі падмёў.
Так зрабіў, каб год не горшы
Быў за той, які прайшоў.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

На цёплых вастравах я жыць не марыў
Дзе хвалі ліжуць белыя пяскі.. .
Не клічуць мяне дзіўныя Канары,
Там не збіраць у барах баравікі.

З каменняў саклю будаваць не буду
У гарах,што падпіраюць неба.
Бо не лавіць там плотак вудай,
Не каштаваць ржанога хлеба.

У пустыні голай жыць не стану
Гаі ў ёй не калыша вецярок.
І ўвесну не пап’еш са жбана
З бяроз салодкі і гаючы сок.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Маладзенькі бялявы хлапчук,
Што яшчэ не ведаў жыцця,
Бачыў столькі жахлівых пакут,
Бачыў столькі смярцей штодня.

Ён яшчэ нікаго не кахаў,
Не трымаў на руках дзіця.
Па начах у аблоках лятаў,
Ды спыніла яго вайна...

Гэтых хлопчыкаў, сябра мой,
Ведаеш, колькі тады было,
Колькі іх у радную зямлю
За нас з табой палягло?

Неба чыстае, цішыня ў далі.
Ты ведаеш, сябра мой,



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Усе словы,якія я сказаў,
Усе думкі мае не пачуты.
Усе рэчы,якія я забраў,
Ужо кожны дзень для мяне мутны.

Усе вершы,якія напісаў,
Усё,што я змагу зрабіць потым.
Ды асноўнага я шчэ не сказаў,
Што не магу жыць без кіслароду.

Усе песні,якія ўжо спеты,
Усе сказы,якія напісаў,
Усе словы,якія не сказаў.

Усе мовы,якія я ведаў,
Усе мары,якія даўно меў,
Усё,што я калісьці так хацеў.



Сярэдняя: 1.9 (9 галасоў)

Хочаш ты з ваўкамі жыць,
Навучысь по воўчы выць,
Не навучышся ты выць,
Цяжка будзе табе жыць.
Бо жыцця вам не дадуць,
Яны хутка вас з'ядуць,
Скруцяць гэтак, скруцяць так,
Не прадоўжаць вам кантракт.
Скажуць вам:-«Ты занемог,
Там вот дзверы, там парог,
Стаю ты не паважаў,
Нас законамі пужаў,
Ад нашай стаі ты адбіўся,
Больш ты нам не прыгадзіўся.
Ідзі ад нас, ідзі гуляй,



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Яшчэ год адзін адплывае ў бязмежжа,
трымціціць на далоні сняжынкай-слязой.
Што - памяць забрала, што – снежань заснежыў,
а нешта - паранена часу лязом.
А недзе – усмешкі, як птушкі на голлі,
іх песню шчаслівую хоры пяюць…
Дзесь бураў змагарнае рэха скуголіць,
дзесь волі агмень зорыць песню сваю…
У кожнага лёсе ёсць мноства эцюдаў,
і тчэцца у часе жыцця палатно.
Абы час не ставіў дыягназу Юды,



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Я бачыў, як пагожым ранкам
Праткнуўшы моцам срэбну высь
Дзьве вежы, стаўшы як адное замкам
Сцягамі вечнымі ляцелі ўвысь

На тым пагорку гарадзішча
было калісці. Шмат вякоў,
гадоў мо нават тысячу,
Цячэ рака, цалуе дол

Пяшчотай той вады празрыстай
Аднойчы прагнаў смагу чалавек
І стала там паселішча мясціцца
На буйным шляху із вараг да грэк

Задумаў чалавек бараніць хаты,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Гадоу таму, здаецца, мала,
Як пачыналася жыццё,
Дзе усё бурліла, усё кранала,
Дзе, што ні дзень, то адкрыццё.

Дзе наша вёсачка старая
Глядзіцца у Сцвігу праз масты,
Дзе надвячор гармонік грае
I пахнуць вільгаццю кусты.

Дзе, як прачнуся летнім ранкам
На Селіцу, ці па грыбы,
Дык маці услед: глядзі ж,Iванка,
Каб хораша усё, абы!

Шкада тых дзён, ужо не будзе
Дзіцячых клопатау штодня,



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Мне мая радзіма дарагая,
Сэрцу любая краіна-Беларусь.
Толькі вось пакуль зусім не тая,
Пра якую марыў так Кастусь.
Родны кут,аб ім Купалы песні,
За яго Касцюшка ваяваў.
Незалежны зараз,ды хоць трэсні,
Волі аніхто ж не атрымаў.
Жудасна,алеж мая краіна,
Дзе знікаюць людзі незнарок.
Хто забойцы?Хто яшчэ загіне?
Чый яшчэ апошнім стане крок?
Гэта так,гэта мая краіна.
Як было раней так і цяпер.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Трава ласёу чакала на паляне,
Ля смоклау завіхаліся чмялі.
I рэха бегла - у залатое ранне,
Кудысь праз бор - мо аж на край зямлі.

Стаяу між соснау лось і звау кагосьці,
Нібы вітау з вясёлым, ясным днём.
I ціха, як на стрэчу, а ці у госці,
Сюды ласіха выйшла з ласянём.

I на паляне утрох яны сышліся -
Што манументы у ззянні сінявы.
I лось - і ласянятку, і ласісе
Пракладвау шлях да рослае травы.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Каб ведаў хто, як я баюся
Згубіць адзінства ў сабе,
Згубіць усё то, чым ганаруся,
Згубіцца ў жыццевай журбе.

Каб ведаў хто, як я шукаю
Падтрымкі ад сваіх сяброў...
А адзінота забівае,
Ільецца вольных думак кроў.

Каб ведаў хто, аб чым я мару,
Чаго я дасягнуць хачу,
Знайшлі б што новае ў твары,
Пазналі б за чым я сачу.

Каб ведаў хто, якія думкі
Мяне пранізваюць штораз,
Якія бачу я малюнкі,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ДЗЬВЕ КУМЫ

Ёсьць дзьве кумы.І іх са дна
Шпурнула хваля ўверх тугая.
- Я - прэзідэнт ! - крычыць адна.
- А я - стваральніца! - другая.

Адна вярзе: " Гуртую плынь!
Так шмат жадаючых напіцца!..".
Другая крывіцца: " Астынь!
Табе ўсё гэта толькі сьніцца...".

Адна пяе: " Я столькі год
Народу праўду гаварыла...".
Другая гне: " Які народ ?!.
Вось я стварыла, дык стварыла!".

Ўскіпае першая кума:



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Я прашу, не маўчыце, сняжынкі,
Супыніце палёт на зямлі,
Адкажыце, чаму да сцяжынкі
Толькі гора, нянавісць вялі;
Калі мы ўбачым світанне,
Якога чакаем даўно;
Адкуль на планеце каханне,
Што трывожыць сардэчка маё?
Я прашу, не маўчыце, сняжынкі,
А ідзіце павольна на свет.
Можа быць загарыцца іскрынка,
Можа новы ўзляціць запавет.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Не я там быў, не я, на жаль,
Калі вячэралі пры свечках,
Ты не са мной ішла на баль,
Размову не вяла аб вечным...

А я ўсё ўводзіўся ў зман,
Чакаў - чаго, і сам не ведаў...
Жыццём напісаны раман,
Але сабака ім паснедаў!

Завеі ў чэрвеньскія дні -
Бываюць і такія цуды!
І страчваюцца карані
З-за паўсядзённасці і бруду!

Але шчэ страчана не ўсё -
Мільярды зор на небасхіле!
Рыхтуй скарбонку-парасё -



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пакаемся, брат!
У слязах спавядаем грахі!
Якія грахі?
А такія, што смеццем і хлудам
ляжаць на душы,
назбіраныя ў плоці мяхі.
Пакаемся!
Як...
у маленстве:
"Я болей не буду!"

Прыпомнім усё,
што калісь нарабіла бяды —
наўмысна,
як зло асазнанае,
ці
выпадкова.
Адмовілі ў хлебе галоднаму,
ў шклянцы вады?
Працялі...
учынкам няміласным?
Поглядам, словам?

Ці думкамі ўласнымі



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ахвярую Максіму Танку

Люцыян, уяві, ты адзін,
ты застаўся адзін на славяншчыне,
і нікога няма, паглядзі,
і нікога з Купалавай спадчыны,

і забралі жанчыну тваю,
віна налілі ёй атрутнага,
загадалі: адпі за сям'ю,
а да дна — за радзіму акрутную,

і сканала жанчына твая,
і памерла радзіна апошняя,
і паглохлі зязюлі ў гаях,
а ў нябёсы ўсмакталіся коршакі,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Родны мой Пімен Панчанка,
Вы сказалі: настала змярканне?
Вы сказалі на маці мачыха?
Бо настала Вам развітанне?

З яе словам — ужо не родным,
з яе сонцам — ужо халодным,
з яе людам — спрадвек галодным,
нават Богу й таму няўгодным…

Адыходзіце ці зракаецеся?
Ці сухімі слязамі каецеся?
Пад крыжамі Сафіі Полацкай
бюракрат за Вас не памоліцца,

а памоліцца за Вас мачыха,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Вялікая дзяржава —
Вялікая ідэя.
І ўсё ж, таварыш мой,
Мазгамі шавяльні:
Каля агню братэрства
Растуць і ліхадзеі
І расцвітае
Вялікадзяржаўны шавінізм.

Малыя народы —
Як грошы разменныя ў касах.
На бронзавых конях
Усюды сядзяць палкаводцы:
То пакарэнне Каўказа,
То высяленне Каўказа,
То Беластоцкая вобласць,
То ваяводства.

Якія б войны
У нас ні перакатваліся,
І як бы акупанты



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Проста занурыся ў цішыню,
Вобмацкам знайдзі ў душу дарогу.
І адчуй, як чоўнамі плывуць
Па рацэ жывой стагодзьдзі к Богу.

Родную пачуй бацькоў зямлю,
Што шукалі долю ды кахалі.
Зьведалі гароту, жах, суму,
Хоць сьвятла й прагнулі нямала.

Шмат было і думак, і надзей,
Роспачы й радасьці багата.
Нішчыў вораг, зводзіў ліхадзей,
Але сонца зноў зіхцела ў шатах.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Агонь на дрывотні расклалі мы,
I закурыўся дым,
Якога тады наглытацца
Прыйшлося нам усім,
Пакуль кабана смалілі,
Пакуль падрумянілі так,
Што і за сялом чуваць быў
Духмянай скваркі смак.

Вехці з гаручай саломы
Падкладвалі пад кумпякі,
Пад карак, пакрыты шчацінай,
Пад вышчараныя клыкі.
А потым скраблі нажамі,
А потым змывалі вадой
I ў хату, як п'янага бога,
Ўняслі кабана грамадой.



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

He шкадуйце, хлопцы, пораху,
куль гарачых і гранатаў.
Усе, каму свабода дорага,
падымайцеся на ворагаў,
на катаў!

Пушча змрочная, высокая,
недаступная паляна,
будзь ты могільнікам ворагам,
стань прыстанішчам для сокалаў —
партызанаў.

Век жывым звяр'ю не вырвацца
і ад помсты не схавацца.
Нашы сілы растуць, шырацца, —
над Дзвіной стаім, над Прыпяццю
на варце.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Калі няма на свеце маёй мовы,
Майго народа і мяне самога, –
Дык для каго будуеце, панове,
Канцлагеры, катоўні і астрогі?

Супроць каго рыхтуеце расправы
І шыбеніцы ўзносіце пад хмары,
Штодня арганізуеце аблавы
І ўсіх мабілізуеце жандараў?

Супроць каго рыхтуеце вы змовы
З прадажнымі і юдамі і богам, –
Калі няма на свеце маёй мовы,
Майго народа і мяне самога!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Чаравала цябе зорам
Красой чаравала.
Ясным зорачкам нябесным
Думкі давярала.
І хацела я з табою
Жыці, пажываці.
Ў сваім ў родным краю
Дзяцей нараджаці.
Ўспамінаю як хадзілі
Мы с табой ў край вескі.
Доўга-доўга гаварылі
Чулі адгалоскі.
Мы глядзелі буравую
Што была за плясам.
І вярталіся дадому
Мы не позднім часам.
Калі ішлі з табой да хаты
Ішоў дождж маленькі.
Цалаваліся да рання



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Пакінутых вёсак забытыя рэчы
Старэюць дачасна пад пылам гадоў,
Чакаюць дарэмна гадамі сустрэчы
Пад пошум самотных здзічэлых садоў.

Пакінутых вёсак забытыя людзі
За ўсіх пражываюць чужыя гады.
Крыжуе ім доля і сэрца, і грудзі
І рэжа дачасна на ліках сляды.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

З пакрытага коркаю долу
Шчыльнымі промнямі зор
Снег белабрысы падае
У бясконцы нябёс калідор.

Назад усё у сусвеце коціцца
І сонца заходзіць на ўсход,
Аблокі павольна маркоцяцца,
У імгненні праносіцца год.

З усімі такое здараецца:
Падзеі жадаем змяніць...
Нашто на мінулае скардзіцца?
Мы здольны яго перажыць!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты – воск,
Ты гарачы расплаўлены воск,
Каторы сцякае ўніз,
А затым застывае.
Ма-роз,
Працінае ўсе жылы мароз,
Ад тае непаўторнасці рыс,
Вобраз сэрца кранае.

Ру-да,
Ты пакуль што не больш, чым руда.
Ты ляжыш у нетрах Зямлі,
Свайго часу чакаеш.
Бры-да,
Непатрэбная звонку брыда.
Толькі чысціць цябе пачалі,
І ты зноў ажываеш.

Ты – плынь,
Сталі ўпартай няспынная плынь.
Ад цябе постаць стала прамой,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ты – воск,
Ты гарачы расплаўлены воск,
Каторы сцякае ўніз,
А затым застывае.
Ма-роз,
Працінае ўсе жылы мароз,
Ад тае непаўторнасці рыс,
Вобраз сэрца кранае.

Ру-да,
Ты пакуль што не больш, чым руда.
Ты ляжыш у нетрах Зямлі,
Свайго часу чакаеш.
Бры-да,
Непатрэбная звонку брыда.
Толькі чысціць цябе пачалі,
І ты зноў ажываеш.

Ты – плынь,
Сталі ўпартай няспынная плынь.
Ад цябе постаць стала прамой,



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

На паутор

Ужо колькі раз бяда уцінала,
Яе б большай не было.
Свінка ежу збракавала,
У блуд кабету павяло.
Доктар спінку ей паляскау,
-шосты месяц,ужо пара.
Гаспадар свінню у каляску,
Шлем на лыч, ды да кныра.
Той зрабіу удала ,спрауна.
Доктар шчырасцю карціць
-Будзе больш надзейнай справа,.
Калі з ранку паутарыць.
Зранку пеуням сон парваны,
Гаспадар бягом к акну.
-Дулю злодзеям паганым,



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

САНІ

Месяц сыпле серабро,
Па зімовых далях.
І здалек відаць ,ажно,
У ноч імчацца сані.
У бездарожжа, напрасткі,
Ім нішто суметы.
У моцных цуглях рысакі,
Санкі у палеце.
Снег пад санкамі рыпіць,
Быстрыня у грывах.
Хоча далі усе скарыць,
Тройка слуг імклівых.
Ветру мчыцца уздагон,
Вось яго мінае .
З пад капытау перазвон,
Куляй мчацца сані.
Аж усе вакол дрыжыць,
Ад натугі гэтай.



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Упартасць

Лупцавала ж горка доля,
Замест так, кажу -ні-ко-лі!
Мо змірыцца тое здолець.
Не, назло пишу- ні-ко-лі!
Лёс мо биу хаи,можа,болей,
Не было б таго- ні-ко–лі!
Ужо ж цярпела колькі болю.
Усім на зло крычу ні-ко-лі!
Хай смяецца наваколле,
Не паддамся ім ні-ко-лі!
Я ж ваяр, гартую волю,
З перамогай, ці -ні-ко-лі!
Хаи па ранах сыплюць соллю,
Не самлею,а ні-ко-лі!
Каламута мо,таропкасць?



Сярэдняя: 4.1 (17 галасоў)

(тэкст песні)

У лясах Беларусі дзівоснай красы
Напрыканцы лета цвітуць верасы.
Прасціны ліловыя гойдае вецер
І водар гаючы разносіць па свеце.

У моры квяцістым купаюцца зёлкі,
У хованкі граюць з дажджамі вясёлкі,
Лісточкі праменнямі сонейка лашчыць,
А воблакі ткуць павуцінавы плашчык.

Лясныя, цудоўныя кветкі Радзімы!
З дзяцінства я з вамі ў думках адзіных.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Ёсць рэчы, якія змяняюць наш лёс:
Сустрэчы з людзьмі і погляд з усмешкай,
Кнігі і зоркі, каханне, канешне.
…шмат рэчаў, якія змяняюць наш лёс.

Ёсць дробязі розныя – хіба што не цуд! –
Увагі нават не вартыя нашай.
Напрыклад, звычайная манная каша…
А ўсё ж уплывае на лёс нібы цуд!

Бо манная каша – дзяцінства ўспамін.
I робіць дабрэй мяне гэты ласунак.
Матулі маёй такі падарунак –



Каценьцы, дачцэ лясніка, вельмі не хапала мацярынскай ласкі і таму яна так гарнулася да маці-прыроды. Не тое што луг, поле, лес і рэчка вабілі яе да сябе, аддаючы сіротцы сваю цеплыню і пяшчоту, а нават балота здзіўляла і зачароўвала дзяўчынку. Як і сваёй назвай – Жураўлінае, так і жураўлінымі танцамі...



Неяк раз адзін малады чалавек, назавём яго дзядзем Колем, у кепскім настроі позна вечарам вяртаўся дадому. Ён дзве гадзіны пад восеньскім дажджом чакаў сваю сяброўку, а яна на спатканне так і не з’явілася. Калі дзядзя Коля адчыняў дзверы свайго пад’езда, убачыў ката, які падышоў да яго і даверліва пацёрся аб нагу. Кот быў прыгожы, пушысты, хоць яго шляхетны выгляд трохі папсавала слота.



На Яблычны Спас у адну кватэру пазванілі. Гаспадары, убачыўшы бабулю з працягнутай рукой, тут жа зачынілі дзверы. Яны і сваю маці справадзілі ў дом для старых, бо ім стала цесна жыць пад адным дахам. Але і пасля гэтага ў іх успыхвалі сваркі, ад якіх найбольш пакутавала дачушка Верачка. I зараз, убачыўшы бабулю, якая пайшла ні з чым, дзяўчынка ледзь не заплакала ад жалю.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

З новым годам !
З новым шчасцем !
Я віншую вас сябры !
Будзе весела на свяце,
Ўсім дарослым ,дзетвары.

Будзе Дзед Мароз з Снягуркай,
Падарункі раздаваць,
Будзем мы ўсім карагодам,
Весяліцца, танцаваць.

Новы год усім нясе
Шчасце і здароўе
І усе мы па крысе
Мір дабром напоўнім!



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Віншую ўсіх са святамі,
Вясёлымі калядамі,
Каб у жыцці Вам шанцавала,
І радасці на ўсіх хапала.

Я жадаю ўсім пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы
Не сыходзяць са двара.

Няхай праходзіць міма гора
І не ступіць на парог,
Няхай кахання будзе,- мора,
І заўжды шануе БОГ!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты пережыў вайну,знаеш голад
З маленства быў прывучан працаваць...
Ажаніўся! Дзетак нарадзілася-пяцёра!
Ніхто не памагаў іх гадаваць,
Сам усё: паціху і пакрыху...
І дах над галавой і матацыкл
Як моцна сэрца па начах баліць!
Баліць за ўсіх, за дзяцей і ўнукаў
За праўнукаў і за братоў сясцер,
Не адпіхнуць іх ад сябе і не забыцца



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Сябра мой, мы з табой апынемся яшчэ,
Каб ужо не губляцца ніколі ніколі,
На знаёмым мастку, дзе рачулка цячэ
У раскошы дубоў, на радзіме ля школы.

Далягляд неўзабаве акрэсліць святлом
Крокі тыя, што зоркі лічылі паволі,
Дах бацькоўскі, буслоў над утульным жытлом,
Кроплю шчасця на вейках, крышталікам солі.

Нас анёлак прывеціць усмешкай з-за хмар,
Саслізне па страмкіх пасівелых таполях,



Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)

Пьяная свіння

Свінння ад хмелю удосталь,
Ну зварьяцела проста.
-Ах ты бруднае карыта,
-З-за цябе заужды не сыта.
-Каб не бачыла ты дна,
-З-за цябе заужды адна.
-Толькі ты у тым вінавата ,
-Калі хлеу мінаюць сваты.
-Пад нагамі ты мне вечна,
-Пашчпаць цябе у печку.
-Лепш не ты ,будзе другое,
-Тое раны усе загоіць.
Шмат пякучых слоу сказала,
Пахісталася і упала.
Карыта ведала свінню,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

У Лагойску ёсць паданні,
Сэрцу мілыя, свае.
Прыкладзіце ж намаганне,
Ды паслухайце мяне.

То было ўжо даўнавата,
Але памяць зберагла.
Не скажу дакладнай даты,
Ды ўсё праўда, не мана!

Неяк, вечарам зімовым,
Горад ціха засынаў,
І пад чары снежнай мовы
Вецер песню напяваў.

Быў герой наш родам з Гайны,
Вёскі, у якой даўно
Вітаўт князь пакінуў тайны,
Баляваў і піў віно.

Ведаем, што слаўны Вітаўт



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Па-над вёскай ціхі ранак,
Нізка сцелецца туман,
Выйшаў Філімон на ганак,
Спаражніўся у бур’ян.

Спаў, ці не, пара хмяліцца,
Ды работу пачынаць,
Бо ўсё мроіцца і сніццца –
Трэба збожжа убіраць.

На мехдвор Віцёк шыбуе,
Боты, шапка, ўсё як ёсць,
Толькі сушыць і свідруе
Ўсё нутро на тую злосць.

Быццам нават не гарэлку,
А бензін учора піў.
Так здаецца б з лёдам грэлку
Да макітры прыляпіў.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Як у нас рублі, капейкі!
Грошы новыя у нас!
Закрывай ад шчасця вейкі,
Новая валюта – клас!

Зіхацяць адметным бляскам,
На паветры шапацяць,
У кішэні звоняць з ляскам,
Прыгажосць – не перадаць!

Ёсць рубель, ёсць два, чырвонец
З Еўфрасіннеўскім крыжом.
Гэй, эстонец! Гэй, японец!
Мы валюту зберажом!

Маем мы такія грошы,
Што зайздросцяць нам усе!
Нават сябрукоў харошых



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Хто не ездзіў на маршрутцы,
Той не ведае жыцця.
Дык паслухайце ж вы, людцы,
Як катаўся ў ёй і я.

На вакзале правінцыйным,
Дзе збіраецца народ,
Мае выгляд афіцыйны
Ўвесь наш местачковы зброд.

Вось стаіць хлапец з цыгарай
На ім шорты “адзідас”,
За плячом футляр з гітарай,
Едзе ў Мінск, а не ў калгас.

Шпрэхае нібы па-руску,
Толькі вось здалёк відаць,
Што не дасць яму ўжо спуску



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Наша спрадвечнае свята,
Сумнае свята – Дзяды.
Чыста прыбраная хата,
Ціха глядзяць абразы.

Белы абрус вышываны,
Свечка гарыць на стале,
Стравы як след згатаваны,
Ды на вячэры не ўсе.

Дзе вы, любімыя душы?
Молімся ціха за вас,
Ваш супакой не парушым,
Вы завітайце да нас!

Двор свой пазнайце ціхмяны,
Гляньце на хатку сваю,
Храм наш стары, дзераўляны,
Што бласлаўляе зямлю.



Яшчэ не ацэнена

Так нясецца ў сусвеце планета
І у прорве стагоддзяў сівых
Толькі сэрцамі родных сагрэты,
Толькі радасцю бачыць жывых...



Сярэдняя: 4.1 (20 галасоў)

Беларусь ты мая дарагая,
Сінь нябёс у азёрах вачэй!
Ты, як маці, усіх нас яднаеш,
Каб свяціўся твой вобраз ярчэй.

Ты жывая, без скону, крыніца,
Жыццядайнасці нашай рака!
Мне б удосталь табою напіцца,
Ці хоць дух перавесці смыка.

Адпачне хай, стаміўшыся, трэба.
Дзе ж яшчэ адпачнеш ты душой?
Смак палёту дае толькі неба
І вось толькі Радзіма - спакой.



Сярэдняя: 4.2 (19 галасоў)

Неба і поле
Пахне Радзімай...
Пахне да болю
Возера, ціна...
Вербачка пахне,
Быццам бы з мёду.
Сэрцанька прагне
Той асалоды,
Што мае смак
Асаблівы і родны...
Водар Радзімы!..
Неверагодна!..

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116122009321



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Калі наўкола неспакой,
Бы дзідай сэрца працінае,
І слота косіць шыхты мрой –
Згадай свой край забраны.

Хоць і не забраны для цябе
Ардой ваўчыных згряў,
Хай шалам дзеяцца ў сяўбе,
Над нескароным – Краем.

Лютуюць прыхадняў сцягі –
Апрыкрыя Усходу знакі –
Твае ж не ўзяць ім берагі,
З бусламі не лятаць сабакам.

Руйнуюць храмы ўласных душ,
Няхай, народжаныя Хамам.



Сярэдняя: 2.3 (7 галасоў)

Вішняй зімовае наспеў твой сон
І нібы птушка з далоняў
Успырхнуў у неба
Празрыстае як сон
Пра птушку і
Вішню і
І зіму.
Неснагавую зусім зіму.
Час ад часу слязлівую.
Прахалодную як труну ў
Прасторы трупярняў.
Безумоўна,
Ты адзіны там з жывых
(Ці табе так падаецца?)
Бо сон, вядома, надзейны падманнік і
Падменнік
Заменнік
Жыцця, у якім
Зімовай вішняй даспявае
Богам згубленае Слова.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Гады бяруць сваё, і ўжо на восень
жнівом дачасным выкіруе лета,
хоць палатном маіх жыццёвых кросен
не ўсё, што дарагое мне, сагрэта.
Ды задажджылі дні і стынуць ночы,
і верасы палаюць апантана…
У вечары асеннія пакрочыў
праз дзень жыццёвы
мой вясновы ранак.



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

Адпрэчыць ноч няма ні сіл, ні змогі.
Таемніць бездань звабная мяне.
І ўсе лятункі, радасці, трывогі
у гэтай прорве, нібы друз, на дне.
Так цягне галаву наніз, дадолу
ў запозненым паклоне ад жыцця.
Як той кароль, я перад светам голы.
Гляджу на дно – шукаю там працяг.
Гарчаць ссівелым палыном хвіліны
ў адвечнай неспатоленай журбе.
Святло і цень, як ноч і дзень, – адзіны.
Я паміж іх у пошуку сябе.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Ты са мною пабудзь,
летні дождж.
На дыханні тваім я сыграю,
аж гукі ахрыпнуць…
Пойдзеш ты,
я пайду. Ну і што ж…
А заплаціць, адплача ўсё скрыпка.
Маіх дум, маіх мар
не трывож.
Разбяруся я сам без пахібкі.
Ты даруй мне за ўсё,
летні дождж…
А заплаціць, адплача ўсё скрыпка.
Развітання туга,
але ўсё ж
не адолець мяжы мне той хліпкай.
Не шкадуй мяне – не!
Летні дождж…



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Вясна. На цяпло, здаецца,
Даўно павярнуцца трэба.
Ды вецер, халодны вецер,
Зусюль – і з зямлі, і з неба.
Стараемся затуліцца,
Каўнер настаўляем вышай.
Так хочацца не памыліцца –
На горшае каб не выйшла.
Не цепліць, не грэее слова,
Дашчэнту прамерзлі душы…
А веры – былой ці новай –
Няма…
Ад нявер’я – душна.
Вясна над палескім краем –
Ад холаду-зла – адкаснуся!
З вясновым птушыным граем –



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Трывожыць восень цяжкасцю аблокаў,
што з неба паніжэлага сышлі.
Чаму сягоння вы з вышынь высокіх
прыйшлі на спавяданне да зямлі?
Нялёгкі шлях, ды ўсё ж марудзіць неба…
Паспавядацца б як за кожны дзень.
Слязой-дажджом даўно праліцца трэба,
ды хто на споведзь прыме іх і дзе?



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

ГОМЕЛЬСКАЯ ЭЛЕГIЯ КНЯЗЮ ПАСКЕВIЧУ

Белагаловы вал зімы
Растаў і плынню вадаспада
Iмкліва рухнуў, як прынада
Для крумкачынае гурмы.
I падавалася – эспада
Працяла Сожа бег прамы.

Ваўчком круціўся рэзвы вір,
Што клавікордавае ронда;
Трымала круглая ратонда
Антычных ордэраў клавір,
I хвой карункавая блонда
Махрыста акрывала жвір.

Правінцыяльная нуда
Ў палон зацяганай руціны
Вяла зарослыя курціны,



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Трубі, трубі, анёл апошні,
Ля надбяздоннае вярсты!
Хто гэты свет ссячэ на пожні,
Не прадрачом ні я, ні ты!

Натоўп ізноў заве месію,
Нібыта сотню год таму,
Каб кожны мог надзець на шыю
Па ланцуговаму ярму.

Нямы прарок, нябачны коннік,
Чый твар хаваецца ў імжы,
Ляці! I мінуй нашы гоні!
Дапамажы! I зберажы!

Вярні пранізлівыя стрэлы
Ў кроватачывы сагайдак,
Iмкні ў захмарныя надзелы



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

У царкве ваўчынай воўк біўся вобземлю,
Скураной дудою выў, плакаў кобзамі.
З абразамі воўк дзяліўся абразамі,
Горкай доляю сваёй – з багамазамі.

– Ах, якім я выступаў важным гогалем,
Як пад вывернутым дубам у логаве
Ашчанілася ваўчыха шчанятамі,
Даўгалыгімі маймі, даўгапятымі!

Выскаляўся воўк ікламі шырокімі,
Што раслі яго ваўчкі сінявокімі,
Што раслі яны з бялюткімі лапамі



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

ПАДАРОЖЖА

Замыкаючы ў кола завілісты шлях,
Што пятляе зайцом між цяснін і палеткаў,
Я прылёг адпачыць на сівых кавылях,
Асцюкамі мне ў сэрца нацэленых метка.

Апускалася сонца ў бясконцы туман,
Які поўз па зямлі, што пражэрлівы вусень,
Выкрадаўшы цішком, як дурны клептаман,
Краявіды і шчасце маёй Беларусі.

Я брадзіў па зямлі, нібы жыд Агасфер,
Разбіраў на цагліны руіны старыя



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Поўня бледнаскурая,
Поўня бледнатваря
Поўніць неба слёзамі,
Лёзамі халоднымі.
Паглядзі праз дахі
Змерзлага наўколля,
Паглядзі на гмахі
Снежаньскай няволі.
І пачуй як быццам
Воўчы сум замерзлы –
Воўкі – гэта богі,
Што згубілі ногі і
На лапах ў поўсці
Шчэраца ікласта,
Выскал тайны шчасця,
А, быць можа, праўды,
Той спрадвечнай, існай,
Нібы поўня ў небе,
Быццам хлеб карыснай,
І як смерць нязменнай.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Па снезе, па снезе снягірык скок-скок.
Скаваў рэчку ўзімку трывалы лядок.
Зусім не чуваць нічога наўкола...
Але тут на рэчку прыбег наш Мікола,
і Янка, і Танька з Алеськай, і Санька,
і Васька прыбег - за сабой цягне санкі.
Раздолле, дзіцячае шчасце і смехі.
На санках з гары - вось гэта пацеха!
Снегавік з морквінаю замест носа,
здаецца, і сам чырваніць ад мароза.
Дзятва ж на кусачага зневажае



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Помнікі Леніну, малебны за Мураўёва...
Народ, беларускі народ, ты здаровы?!
Ганьбіш сваё, уздымаючы помнікі катам...
Скажы, ты цвярозы ці трошкі "пад мухай", паддаты?
Прыхадні "Барыню" таньчаць на склепах герояў...
Бачыўшы гэта, пытаю ў цябе: што з табою?
Цягам тысячы год нарадзіў ты прарокаў нямала.
Што ж маўчыш, калі кпяць з іх цяпер маргіналы?
Ты так годна нясеш па жыцці крыжы ўсіх канфесій...



Сярэдняя: 2.8 (12 галасоў)

Людская, шэрая маса,
чатыры ўзвады. Рота.
Тоны чалавечага мяса,
у чорненькіх ботах...



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Колькі б не было год за плячыма,
Колькі б я не блукала ў цішы,
Беларусь, мая маці, Радзіма,
Застаецца заўсёды ў душы.

Бо ніколь тут не было суму,
Лес і поле - мне брат і сястра,
Лёгка думалась цяжкая дума,
летам сідзячы каля кастра.

Дык няхай гэты край расцвітае!
Дык няхай кажны будзе любіць!
Бо зямелечка гэта святая
Век ад вуку павінная быць!



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

Мой пацалунак паветраны
даляцеў да цябе ці знік?
Ён з маіх думак злеплены
і з цукру вуснаў маіх.

Ты захавай яго ў сэрцайку.
Калі не, адпусці хутчэй:
можа растаць у далоньках –
за твае няма гарачэй...

Не каханне гэта. Не можа быць!
Проста добрае пачуццё
паміж намі і нашымі душамі...
Проста дзіўнае вельмі жыццё!

Мой пацалунак паветраны
даляцеў да цябе ці не?
Ён з маіх думак злеплены...



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Па лясочку, па лужку,
Аксамітным беражку,
Дзе не ходзіць бегемоцік,
Ходзіць там зялёны коцік.

Прачынаецца ён зранку,
Доўга слухае заранку.
А пасля гуляе дзень,
Нібы сонечны прамень.

Гэтак, кажаш, не бывае –
Коцік проста так гуляе.
Ён гуляе за Мацейку,
Немаўлятка-верабейку.

Немаўлятка падрастае,
У госці коціка гукае.
Хутка ножкі падрастуць,
Самі ножкі пабягуць.

Пабягуць яны па траўцы,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Мне лёгка думаць пра каханне.
Мне цяжка на справе кахаць.
Я разумею пачуцці,
але не магу шанаваць.

Канец і пачатак свабоды.
Мой скарб, дзе не будуць шукаць.
Вандроўкі мой лёс і прыгоды -
вяртацца і зноў уцякаць.

Зірні, нарадзіліся зоркі.
Запал iх ужо не стрымаць.
Пякучая спёка пад бокам.
Бязмэтна ёй супрацьстаяць

Абдымак на развітанне.
Цяпло я не буду хаваць.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Мая матуля пець любіла вельмі,
Ад продкаў, пэўна, перадаўся дар.
Ад песен і народных і касцельных
Душа святлела, праясняўся твар.

Спявала міла так як спавівала,
Туліла сваіх дзетак да грудзей,
За прадзівам і шыючы спявала
I, расцяпліўшы печ, будзіла дзень,

Як ураджай з шнура свайго збіралі,
Здалёку спевы чуліся яе;
Заслухваліся птушкі, заміралі,
Калі, бывала ў лесе запяе.



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

Скрыпка грае – сэрца замірае
I лучынка свечкаю гарыць...
Гэта гранне чуюць ва ўсім краі,
Гэта свечка – зоркаю ўгары.

Цёткі Алаізы скрыпка грае.
Цётчына лучынка так гарыць...
Гэта гранне, быццам дакарае,
Гэта зорка – іскраю зары,

Беларусь, тваёй зары свабоды.
Цётчын на свабоду помнім хрэст:
Стань жа беларускі люд народам!
I калі ўжо будзе гэты фэст?!

Ведаем мы ўсе: не цётка голад.