Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

На гары калгас, пад гарой саўгас,
А мяне міленькі не пазваў ў ЗАГС
Не пазваў ў ЗАГС, тлумачыў доўга:
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
«Ты калгасніца, цябе кахаць нельга!»
- Што калгасніца я не адмаўляюся,
І любіць цябе я не збіраюся .
А-я-я-я-яй, о-йо-йо-йо-ой,
І любіць цябе я не збіраюся .
Я пайду туды, дзе мой кут родны,
І знайду сабе, хто мне падобны.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Хацеў бы расказаць наступную гісторыю:

Пра дзяучыну, якую сустрэў,

Якой была яна цудоўнаю.

Хто бачыў адразу б мяне зразумеў!

Вочы што два васількі!

Блішчалі як сонца ў адлюстраванні ракі..

Бачылі зоркі на небе?

У параўнанні з усмешкай гаслі яны!

Моцна за руку яе я трымаў,

Але ўтрымаць не змог..

Сэрца яе ўкраў хлопец другі

Злодзей, якому чорт дапамог.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Сніцца кут мне родны наш,
У печы агонь даўно пагас.
Там няма матулі нашай,
Не цвіце больш бэз за хатай.

І няма роднай сялібы,
А думкі цягнуць да Радзімы.
Сніцца ноччу хата, сцежкі,
Ды на вокнах занавескі.

Як квітнеў вясною сад,
Зорак яркіх снегапад.
Смак вады з роднай крыніцы,
Каласы спелай пшаніцы.

У думках ноччу ўспамінаю,
Затым у снах сваіх ствараю.
Хату тую, што бацькі,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Вецер-адарві,
Вецер-уздымі,
Вецер-пранясі,
Вецер-разарві!
Вецер-уздыхні...
Вецер.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Я ехала ў ліфце роддома.
Мне скора ражаць.Ну а ёй
Тралейбусам ехаць да дома
Ў абшчагу.Ўжо не адной.

"Ну,што,не сустрэлі сыночка?"
Спытала ў халаце сястра.
Яна адказала:"Я маці-адзіночка."
І хутка на выхад пайшла.

Сястра ў догонку:"З мосточка
Так лёкка скокнуць маладой.
Завуць цябе маці-аднаночка.
І што ў галаве ў такой?"

У сэрцы маім тыя словы
Дагэтуль балюча гучаць.
Не бойся агідныя мовы!



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Не хавайся за дрэвы.
Я цябе пазнаю.
Красавік,чуеш спевы?
Гэта птушкі пяюць.

Красавік,ну,хадзем жа,
Кінь палітру хаваць.
Дай натхненню без межы
Гэты дзень фарбаваць!



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Бацькі ў вёсках дружна жылі,
Суседзі ў госці прыхадзілі.
Мятла для іх была замок,
Аль бо ў клямцы быў пруток.

Вось так яны калісь жылі,
Для ўсіх адкрытымі былі.
І гуртам бульбу ўсім капалі,
Затым дакопкі святкавалі.

Чужога гора там не ведалі,
У полі дружна ўсе абедалі.
Вяселле вёскаю спраўлялі.
А шлюб прыданным мацавалі.

Цяпер жа ў вёсках усё іначай,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Шчэ промня моц пакуль недасягальна,
Каб сокам дрэў галіны ажывіць.
Але вясна ўжо тут.І так банальна
На лавачцы ў шаліку сядзіць.

Блакітнымі паводзіўшы вачыма
Па-добраму чакае,каб зіма
Убачыла,што болей немагчыма
Тут заставацца,і сышла сама.

Ды ганарліўке гэта непрыемна.
Яна гукнула вецер з вышыні,
Каб гнаць вясну.Але ўсё дарэмна,
Бо скончаны яе ліхія дні.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Калі сагрэе сонца азяблыя нябёсы,
Разбудзіць ручаіны ад ледзянога сну,
Яскрава засмяецца ў верхавінах соснаў –
Па сонечнай усмешцы пазнаю я вясну.

Напоўніцца прастора святлом і спадзяваннем,
А зранку шчэбет гучны развее забыццё.
Ад лёгкасці блакіту адчую хваляванне
I, свежасці ўдыхнуўшы, услаўлю зноў жыццё!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Мрою зноўку балацянкі,
Зьбег чаротаў да асок,
Апантаных жаб-вар'ятаў,
Раптам збуджаных вясной,

Уздоўж чыгункі, з луж, сажалак,
Пераможны енк ды лёк,
Да зямлі, да хатак нашых
Ідзе новае жыцьцё,

Дырыжуе хорам зьлітным,
Між анёламі, пан Бог:
Малы люд, мой люд вялікі,
Прымай новае жыцьцё!
-19.03.21.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Забыта геліевая ручка,
Закінут сшытак за шуфляд
І на чародзе дум нягучных,
Спачые рыбінай душа.

Было: плыла драпежна, хціва,
Іх палявала дацямна,
Дапытліва шукала дзіва
Ў сьвеце гэтым - ды змаглась!

Было: шукала ад каханьня
Вялікай шчырасьці цяпло,
Ля зор, Чорных Віроў жахалась
І даўніны мільгаючым сьвятлом!

Ляжыць пад пылам вершаў сшытак:
Душы адбітак на нябыт!
А верш найноўшы, аб пражытым,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Раней усяго была Айчына
І грудзей матчыных прыцмок,
Людской лагоды дабрачыннасьць -
Жыцьцё ж, адгэтуль пачалось!

І каб злажылась насапраўды,
У прывід няважкій не сплыло -
Верша, няхітрымі радкамі,
Занітавалася яно,

Прынітавалась да чаротаў,
Да балацянак і лясоў,
Да курганоў, дзе прашчур-продкі
Ляжаць на попелу кастроў...

Шматраз сумотная душа
На крылах сна прытул шукала,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Семя любові ў сэрцы дзіцячым,
Семя любові да роднай зямлі,
Не залятае аднекуль, знянацку -
Гэтае семя сеюць бацькі.

Дзеці глядзяць, як бацькі ўспрымаюць
Тое, што іх акружае наўкол.
Чуюць, ці іх бацькі размаўляюць
На мове роднай паміж сабой.

У гэтай любові з дзяцінства расту я,
Маці заўсёды вучыла мяне
Не забываць родны край, дзе ні буду:
Хай для цябе ён усіх будзе цанней.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Я не любіла мову беларусаӯ,
Калі на золку папараць шукала.
Здавалася незграбнаю для вуснаӯ,
Як быццам пад замком яе трымала.

Ей здрадзіӯшы аднойчы, уцякала
Асеннім растывожаным світанкам…
İ доӯга мая мова гаравала
Сярод лясоӯ заблуканым паӯстанкам.

На чужыне усяго было нямала,
Так не хапала роднага крыла!
İ дзесці там, на ростанях, блукала.
А папараць даӯно ужо адцвіла…



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам спелая збажына,
Што гуляе буянымі хвілямі
Ад самай раніцы да цямна.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белыя, быццам голавы землякоӯ,
Што яшчэ жывуць на гэтай зямлі
Продкаӯ сваіх- дзядоӯ и бацькоӯ.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,
Белая, быццам пясок на могліцах,
Дзе магілы маіх родных и сваякоӯ,
Душы іх тут пакояцца.

Белыя Берагі, Белыя Берагі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

О Прыпяць! Мудрасці рака
І повязі стагоддзяў!
Хаваеш нораў свой круты
У плыні паўнаводдзя.

У час разводдзя і дажджоў
Сама ты быццам мора,
Нясуцца чайкі стрымгалоў–
Шукаюць Малімона.

Завуць так рыбіну адну,
Жыве ў падземным моры,
Дзё ёсць упадзіны свае,
Узвышшы, нават горы.

Гавораць, быццам Малімон
На дне ляжыць, пасецца.
Калі наверх усплывае ён,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Яшчэ сто гадоў таму
Клара Цэткін пайшла на вайну.
Усіх жонак з сабою пазвала,
Бо ўсім ім правоў не хапала.
А зараз ад гэтых правоў
Ужо час бараніць мужыкоў.
Ад іх не схавацца нідзе,
Нат у паветры ці на вадзе.
Крыўда цяпер у жанок карацей:
Толькі яны нараджаюць дзяцей.
Ну а таму, адкажыце на міласць,
Дзе раўнапраўе тут, дзе справядлівасць?
А час такі і век такі,
Што лайдакі ўсе мужыкі.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ёсць рай і на зямлі,
Хай ведае народ,
У крэсле прэзідэнта
Ды толькі першы год

Што дрэннае-не ад яго,
Што абяцаў, то потым будзе.
Жыві ў сваю асалоду,
Глядзі толькі каб не ў блудзе.

Так і Трамп пачынаў,
Ды ён нават не сніў,
Што ў далёкай Расеі
Адвакацкі ёсць сын.

Да таго ж ён галоўны
За ўсіх ліберал,
А бутэльку ў кішэні
Ён даўно захаваў.

Як толькі пачуў ён,
Што Трамп перамог,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Дзядуля, жанчына-манкурт бывае,
Бо так сваю Галку сусед называе?
Як бы прасцей адказаць табе, дзетка?
К няшчасцю-бывае, а к шчасцю-што рэдка



Яшчэ не ацэнена

Хоць мужыцкі нораў – поўнач,
Моцна любім мы вясну.
Чым яна чаруе, вабіць?
Зараз праўду далажу.

У вясны – жанчыны голас:
Спеўны, дзіўны, трапяткі,
Што ліецца на прасторах,
Як званкія ручаі.

У вясны – жанчыны нораў:
Неўстойлівы заўжды,
Часта цеплынёй лагодзіць,
Але можа і змарозіць,
Як пачнуць квітнець сады.

У вясны – жанчыны вочы:
Бездань-космас-прыгажосць,
Дзеля іх усё навокал



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

У шыбах гудзе завіруха,
А ў сэрцы – чаканы спакой.
І, нават, прыснуў віславухі
Сабака, накормлены мной.

Ні сцежак вакол, ні дарогі
Не бачна ў марознае шкло –
У вольных, бязмежных разлогах
Двары і сляды замяло.

Снягі небасхіл адбялілі
Пад вей малітоўны напеў,
Нібыта анёл пухкакрылы
Над хатай маёй праляцеў…



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Легенда пра Марыну ( Ваўкавысскія легенды)
(Напісана па матывах народных легенд і паданняў)
1
Калісьці на горцы, ці можа гары,
Стаяў сярод лесу мур-замак стары.
Падобны да зданя, пануры і шэры…
Свяціліся з цемры вялізныя дзверы.
2
Магутную крэпасць нагадваў здалёк.
Нат воўк не адважваўся выць у той бок.
Нядобрае людзі казалі пра замак -
Нібыта і дзверы былі там без клямак.
3



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Пакарыцелі неба
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца
Мы мужныя, і смелыя,
і з сэрцамі гарачымі.
Налётваем, умелыя,
нябёсы пакараючы, мы.

Палёты – мара, што ў руках.
Стаць лётчыкамі – мэта.
Па небе будзем мы блукаць
з прыстойнай мэтай гэтай.

Пад Лідай, на стальных “буслах”
праходзім падрыхтоўку.
На самалётах нібы лак
пры светлавым патоку.

Мы юныя, бязвусыя,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Сівы стары сядзеў каля царквы,
Схаваўшы за каўнер сляпыя вочы.
Дні для яго былі чарней, чым ночы.
З-за пазухі звісаў рукаў крывы.

Нічога не прасіў, маўчаў няёмка,
Грэў пад крысом маленькае шчаня -
Галодныя ў нядзелю, удвух, зрання -
Якшаліся з гарэзаю-пазёмкай.

Спяшаўся да абедні розны люд.
Прыхваткамі сёй-тоё падкідалі.
А іншыя зусім не паглядалі



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарацелі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

верш для дзяцей

На паляну зубр-асілак
Выйшаў з пушчы, нібы гмах.
Распластаў у небе крылы
Бусел белы - мірны птах.

Жыта ў полі каласіцца,
Водар рапсавы, як мёд.
Набірае моц пшаніца,
Грэе сажалку чарот.

Над ракой, як мост, вясёлка
Абняла два берагі.
Бзыкаціць над грэчкай пчолка -
Гэта - край мой дарагі!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2020



Сярэдняя: 4.7 (7 галасоў)

Жыў на свеце невядомы
Певень з прозвішчам «мастак».
Зранку горла драў без стомы,
Таньчыў з гускай кракавяк.

Не займаўся слушнай справай.
Марыў - быць на вышыні -
Апранаць гусыню павай,
Жыць, як Цэзар, «на кані»…

Вось пачуў аднойчы Пеця,
Як спявае барытон
Перастаў грабціся ў смецці
Ды пабег купляць трамбон.

У трубу падзьмуў - зайграла.
Певень песню зацягнуў,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Прыйшоў нарэшце студзень.
Мяцеліца ў двары…
Вось радасці ўжо будзе
Мясцовай дзетвары.

Віруе сівер снежна,
Праз шчыліны пішчыць…
Бялёсае бязмежжа…
Сняжыць, сняжыць, сняжыць.

На вуліцы - нікога.
Спужанае шчаня
Нос туліць да старога
Таполевага пня.

Нічыйнае? Ці можа
Адбеглася з двара
Знямоглага, старога
Свайго гаспадара?

Няма варон, сінічак.
Замёў кармушку снег.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Да валасатых юнакоў
І такіх жа мужыкоў:
Можа,хопіць, можа годзе
Жыць с прычоскай не па модзе?
У тэлевізары, у кіно
Героі лысые даўно
Зробім вас на іх падобным,
Паспяховым, непаўторным.
А калі грошы беражэш,
Дык зробім на табе мы плеш."



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нельга браць, сынок, пазыку
Без належнага разліку:
Ці тут выгоды дастае,
Каб браць на час чужыя грошы,
А назаўжды аддаць -свае



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У хованкі гульню наклічыш,
Як сябрам грошай напазычыш.
Ды толькі роляў вам не памяняць:
Ім ад цябе хавацца,
Табе жа іх шукаць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ці то прысніў, ці то здалося,
Ці то прайшло ды не збылося.
Хай прыйдзе толькі да мяне,
А ўсіх астатніх абміне.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Як не здалася справа,
Хоть нервы зберажы.
Пашлі яе падалей,
Сам ляг ды паляжы



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Было пяцёра нас дзяцей
І не было сям’і дружней.
Я помню толькі чацьвярых,
Сястра пакінула нас адных.

Затым і бацька раптам злёг,
Забраў яго да сябе Бог.
Матуля нас адна расціла,
Нябачная яе трымала сіла.

Старэйшый брат дапамагаў,
Узамен ён бацькі ўсім стаў.
Няведалі каб гора больш рабяты,
Ён нас расціў- быў доўга не жанаты.

Матуля рук не пакладала,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

ПАН ФРЫДЭРЫК

Вільгаццю, бэзам, азонам
Вее Шапен, і застыў
Тысячакропельным звонам
Недатыкальны матыў.

Нейкім законам прыроды
Зроблены той гукарад:
Знічкі, паветра і воды,
Ты – іх маркотны сабрат.

Спевам прасторным, найбольшым,
Быццам, як птушка ў лісці,
На аддаленні ад Польшчы –
Той, што ніяк не знайсці,

Бо лазурковым фантанам,
Светлай слязой з-пад павек,
Выракам фартэпіянным



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Трымайся за мяне!
Каб не адчуць свой страх.
Каб быць упэўненай у сябе –
Трымайся толькі за мяне!
02.2019



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дом для кніг
Напісана пад уражаннем ад наведвання Лідскай раённай бібліятэкі імя Янкі Купалы

Бібліятэка – дом для кніг,
галоўнае іх сховішча.
Сюды, прахожы, загляні,
па Ленінскай праходзячы!

Прыгожы дом для кніжных тон
пяром ты не апішаш!
Бібліятэкі гэтай фонд –
дзясяткі тысяч кніжак!

Ты адчуваеш кніжны пах
абанементнай залы
і бачыш кнігі – кажаш: “Ах!”
Яны ў палон узялі!



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Ужо ў сіняй недзе далі
гучыць мелодыя вясны.
Яе Грамніцы нам паслалі,
крануўшы гулкія званы.

Гучыць матыў
у капежным звоне,
у пырсках радасных са стрэх,
у першым і нясмелым громе,
які пакуль што для пацех.

Яшчэ круціць завея будзе
і замець бегчы наўздагон,
Ды толькі памяць не забудзе
пачуты напрадвесні звон.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Лютуе ад апошніх сіл зіма.
Як быццам можа панаваць бясконца.
Але чакаюць людзі не дарма
Вясенні подых непазбежны сонца.

Яшчэ спрабуе люты кайданы
на нас накінуць маразоў і змроку.
Аднак выводзіць спадзявальны хоку
чырвань світання ў процьве сівізны.

Расплюшчы вочы, любы брат, ад сну!
Раскіне сэрца крылы хай, як бусел!
Бязбоязна хадзем гукаць вясну
і клікаць вызваленне Беларусі!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ваюй з хваробай на выдатна!
Участковым тэрапеўтам прысвячаецца

Як хвароба заскрабе
ці ў суседа, ці ў цябе,
забываючы пра стому, –
участковы тэрапеўт
вызываецца дадому.

Пры надвор’і пры любым,
кожны дзень на выклік ходзіць.
Пыльныя шары-клубы
ветрык-спадарожнік коціць.

Ёй – памочніцы сваёй –
хворыя як роднай рады.
Доктар, з хворасцю ваюй
на выдатненька, на ўра ты!

Лекар, выпішы рэцэпт,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Зразумееш ці мяне ты, мама?
Не пакінеш беспатольную ў журбе?
Не прагоніш ад сябе ў ганьбе?
I не скажаш, што у шлюбе рана?

...узгадаеш сябе з бацькам, мама?
Як ён быу не клапатлівым, многа піў,
I не толькі шафы часам біў...
А табе "Цярпі!" казала мама...

Палюбіла зяця - бачу, мама:
Гаспадар у хаце і не п' е зашмат.
I, здаецца, паміж намі лад...
Для мяне ты лічыш лепшым самым.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Зімовыя забавы

Вёдры – шапкі свайго роду –
ёсць на снежных бабах.
Час марозу, снегу, лёду –
час зімовых забавак.

Кідаем адно ў другога
снежкамі-“гранатамі” –
цішыню двара глухога
парушаем надта мы.

Снегавую злепім бабу
з носам тоўстым – моркваю.
Рукавіцу ёй на лапу
апранём зімовую.

Прымацуем да абутку
мы канькі сталёвыя,
пабяжым па лёдзе хутка,
быстрыя, здаровыя.

Мы пры спадарожным ветры



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

А бамкаць чым жа па Пацуках?

Над Беларусьсю кружыцца воран.
Як быттам хоча крыві нажрацц.
А мы тут стонем: да нет вам, грозны
Панове с псовняй! Наш мірны марш.

Нябыт, няволя – усё благое ж.
Як бы но верыць у лепшы час.
Вось і ву свёкра ж – прапав званочак.
Ці што такое а во у й Вась?

Палосьсе знов нам імчыць марозцы.
Дык што, абурыцца й на крата?



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Мая зямля агнём гарэла,
маю зямлю дзяўблі дажджы.
Ганебна нацыя нямела
і памірала на Крыжы.
І там,дзе светлая Сафія,
час прыпыняў павольны рух.
Там войскі гойсалі чужыя,
там забівалі вольны дух.
Але стрымалі белы вежы,
стрымаў падмурак,камяні!
І я вітаю Незалежнасьць
сваёй няскоранай зямлі



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Быць-ды не адбыцца,
крочыць-ды не дайсьці.
Божа,ня дай зьдзяйсьніцца
гэткаму ў жыцьці.
Спраў каб не бракавала,
выйдзем спаткаць вятры.
Станем магутнай хваляй
кожны:і я,і ты!
Каб панавала Праўда,
трэ схамянуць душу.
Учора,цяпер і заўтра:
"Я выхаджу!"
Сьцяг Бел-Чырвона-Белы
бы зь небыцьця ўскрос.
Вольна лунае,сьмела
знакам Саміх Нябёс!



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Сьвет перакуліўся
і стаў
бела-чырвона-белым!
Воляй наўкол заблішчаў,
учынкам
народа сьмелым!
Разліта
паўсюль сьвятло
нашых
узнёслых мрояў.
Цемрадзі
час прайшоў!
Час надыйшоў
герояў!



Сярэдняя: 3.1 (10 галасоў)

Дзень ці тыдзень, месяц, два
Будзем разам да канца.

І пакуль усё не сцямнела
Ходзім разам па надзелях.

Я, сусед, бацькі і брат
П’ем гарбату, пішам у чат:

Заклікаем усіх для спева,
Танчыць будзе самы смелы.

Ліст пашлем адважным людзям
І каго нахабна судзяць:

“Хутка будзем мы ўсе разам.
Не сумуй – лічы наказам.

Ён адзін. Нас вельмі шмат.
Сыдзе ён. І будзе так!”



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

+ + +
"Татачка, я б фашыстам не стаў ніколі!" —
хлопчык казаў год за дваццаць да працы ў АМАПе.
Ён быў сумленны і разумны даволі.
Мог і Мінск, і Берлін паказаць на контурнай мапе.
Ведаў, што сталася ў трыццаць дзевятым і сорак першым.
Асуджаў паліцаяў, любіў франтавыя вершы.
Сціскаў кулакі і слёзы глытаў у Хатыні.
І кляўся, што дух партызан у ім не загіне...



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На сівым даляглядзе, адчаю на зло,
выспявае зара Беларусі.
Каб у кожнай душы Сонца Праўды ўзышло
я ў калядную ноч памалюся.
Спавівае ў хляве Богамаці Хрыста.
Уцялесіўся Бог не у палацы.
А ў палацы з крывавым загадам паўстаў
Ірад цар, яго каты й дарадцы.
Але Бог не з "бамондам" сягоння, а тут...
Хор анёлаў пяе прастачынам...

Не праскочыць нікому Гасподзень прысуд



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нам гонды во ж на Рождество

Паэта кормяць не дарогі.
І не мальцы, шо все с Казлов.
Ён проста ходзе адмыслова
Тут гондэ во с сваёй гармоньк.

А еслі ты такі убогі,
Шо нават масла с сырам в лоб
А ні дасі такому Коці,
Ну, то чаго табе яшчо.

Ах, наша крама не багата
Вжо дажэ й ій, ох, на хлебок!
А дідка трэ чы шанаваты,
Калі яму вжо за 100 год.

Так мы ужарымо шас кавав!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вы трымайцеся, браточкі, - 
Жонкі раны зацалуюць… 
Станьце мужнымі, сыночкі, - 
Вашы дзеці дагуляюць… 
Памаліцеся, сястрычкі - 
Скідзені хай не лютуюць, 
Хай гвалтоўныя сутычкі 
Ў нашым краі аціхаюць… 
Не пужайцеся, бабулі, 
Зноў вайны мы не дапусцім. 
Супакойцеся, матулі, 
Нам патрэбны ясны вочы. 
Бацька, стань плячом да дзеда, 
Родны кут ахоўваць мусім…
Еўфрасіння і Рагнеда 



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Ад імя і без даручэння
Дробным катам былых часоў
Гэта змрочнае прысвячэнне,
Гэты выбух ажыўшых слоў.

Хто забіты, хто – напалову,
Губіць час невядома дзе…
Мы ж не лезлі вам у галовы
І не кралі вашых ідэй,

Мы ж не лезлі вам у кішэні,
Не бурылі вашых муроў.
Дык чаму мы для вас – мішэні?
Дык чаму мы накшталт звяроў?

Мы ж не лезлі ў вашы душы,
Каб сумленней стаць і цвярдзей,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

…але аднойчы выходзіць на бераг язь
з срэбнай усмешкай
і кажа табе
“вітаю!”
Н. Кудасава

Бывае з кожным: каторую ноч не спіш…
Хто свае крыўды раскладвае па палічках,
а хто, адзіноце бяссоннем сплаціўшы чынш,
язёў касякі бясконца можа падлічваць.

Куды ж ад смутку – весці карову ў бор?
Ці ў збожжа схавацца, вырыўшы там укрыцце?
А мо да ракі, дзе хатку будуе бабёр,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

І зноў душа мурзой проставалосай
ля ног Тваіх схіляецца ў літАнні:
"Амый мяне, Гасподзь, як брудны посуд,
не годны для Твайго выкарыстання!

Ды толькі не трымай, як мёртвых Цэрбер!
Пастаў у лёсе коску, а не кропку.
Хай буду я й не золатам, не срэбрам,
а глінаю — ачышчанай чаропкай.

Ты мне ў яе даруй святую брагу —
з рукі Сваёй жывільную вадзіцу.
Мо некаму, зняможанаму смагай,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

***

Вось і зіма. Яна
Зліжа цяпло надзей.
Спіцца жанчыне на
Ложку штогод цвярдзей.

Побач – раман і кот,
Попельніцы крышталь,
Або наадварот,
Або ўсё так – амаль.

Сніцца ёй нехта свой.
Мусіць, што нават сын.
Вось ён ідзе ў прыбой,
Быццам, як не адзін.

Хочацца крыкнуць, ды
Голас губляе гук.
I сумятнёй з вады –
Роіла ног і рук.

Хлопчык, грабі, трывай,
Выплыві з гэтых сноў!
Божа, сваіх хавай



Сярэдняя: 3 (12 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Сэрца плача, баліць душа,
Ведая, што за кратамі,
Нашыя дзеці...
Чуешь, краіна?! Нашыя дзеці!
Збітыя, скалечаныя, згвалтаваныя!

Бацька?!
Мой бацька загінуў у сорак другім,
Не дзеля таго, каб рыдала дачка.
Чуешь, краіна?! Каб рыдала дачка!
Бездапамоная, бяспраўная, застрашаная!

З Радзімы маёй канлагер зрабіў,
Вырадкаў племя шалее,
Чорная хунта сядзіць пры стале,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Ражство святло
Нясе людзям!
Ражства цяпло
Патрэбна нам!
І там, дзе цемры
Быў змрочны след,
Асвецяць свечы
Шлях у добры свет!
Дзяліце радасць,
Што Бог паслаў,
Шануйце вартасць
Сапраўдных спраў!



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Ужо даўно згубіліся дарогі,
Якія ў маладосці ішлі да нас.
Пацерліся аб быт трывогі.
Каханне знёс імклівы, жорсткі час.

Сапраўдныя пачуцці засталіся,
Бясспрэчна, ціха ў сэрца заляглі.
Дарогі нашы, што ж вы разышліся,
Гармоніі каханню не далі?

Жадаю на імгменне сапраўды сустрэцца,
У вочы любыя таемна зазірнуць,
Пайсці і больш не азірнуцца:
Назад каханне болей не вярнуць.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Ізноў патрыёта муштруюць за сцяг,
Пра які яшчэ толькі Скурко, а не Танк,
Прыгадваў узнёсла ды з гонарам так:

“Глядзіце ў будучыню смела!
Настаў доўгачаканы час,
Пад сцягам бел-чырвона-белым
Чакае перамога нас.”

Паэта радкам без дэкады стагоддзе.
А голас праз дрот усё крычыць: “Хопіць, годзе!”,
Бо чалавечая годнасць не ў згодзе,
Што дух пераможны пакуль не ў свабодзе.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

ПРА АРЛОЎ ДЫ ГУСЕЙ

Пад сьнегам гор дзесь лётаюць арлы,
Шчыпаюць дзесь траву на лузе гусі...
Вялікі гэты сьвет, альбо малы,
А ў ім хапае месца Беларусі.

Але-ж, сябры, спытаю я, якой?
І верш напоўню прозаю крытычнай,
Бо сэрца мне праніжа неспакой,
Як сам і ўдакладню: "Геаграфічнай...".

А іншую даўно ў нас хтось забраў.
Яе заўважыць можна вельмі рэдка.
Прычыны, кажуць, гэткіх дзіўных спраў,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

А мада-
м Ада -
Адама
дама.

13.12.2020



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Паміж туманных літар Торы,
Чые птушыныя сляды
Сувоя друзлага прасторы
Параскладалі на рады,

Схавана даўняе павер’е,
Якое некалі знайшоў
Стары пісец, вастрыўшы пер’е,
Калі сыходзіў у Шэол.

Аб церні ігласкурых знакаў
Раздзершы на шматкі таліт,
Ён не юродстваваў, не плакаў –
Той масарэт-касмапаліт,

Бо ведаў, што па волі Ягвэ
Стокроць прызначана яму
Ў жыццё ізноў прыходзіць прагна,



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Цяпер амаль па праве жабрака,
Што сочыць за мінулым спадцішка,
Я аб жыцці мяркую непрыкметна,
Бы ў моры раствараецца рака,
Гусцеючы ад солі... Так рука
Кранаецца да цемры апраметнай.

З нязграбнасцю чароўнай і дурной
Было юнацтва, і яно смугой
Вілося ўвысь абсягам на паўсвету.
Але раптоўна трэсне пад нагой
Галлё сухое, і тады з тугой
Ты зразумееш, што набрыў на мэту.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Як сонца распачне збірацца
За гарызонт кулём спадаць,
Няўзмогу тварам да вар’яцтва
Штоночы ў люстру заглядаць,
Расчуўшы шоргат масянжовых
Нябесных мял і зорных круп,
I хруст хвілін у сонных жорнах
Дрыжачых анямелых губ.

Нібы па волі чарадзея
Ты паглыбляешся ў трысцё,
Дзе донар прышласці – надзея –
Па кроплі ўсмоктвае жыццё.
Так акіян з рачнога вусця
Драпежна п’е, і праз уздых



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Снег вар’яваўся да зары,
Да дахаў, брам і раздарожжаў,
Паўсюль развесіўшы махры,
Якіх ніхто не растрывожыў.

Ён не спыняўся аніяк,
Падобны да смугі бяскроўнай,
I горад – белы, як мярцвяк –
Адпачываў пад ватнай коўдрай.

Снег падкрадаўся з глыбіні,
З надхмар’я, з паднябеснай продні;
У белым бліскалі агні,
На дзень і ноч дзяліўшы содні.

Снег засыпаў і засыпаў –
З напорам згубцы, ліхадзея...



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Хмары чорныя насіла
Над ракою Палатой,
Каня зранку галасіла
Пад вярбою залатой.

Наляцеў віхор гаротны,
Пыл рассыпаў па шляху,
Выйшла дзеўка мыць палотны
На Палоту, на раку.

Ой, авой!
Мы сустрэнемся з табой,
Каб навечна развітацца
З адзінотаю-журбой.

– Гэй, ты, рэчка, не журыся,
Супакойся ў цішыні,
Бо па полі едзе рыссю
Гарны хлопец на кані.

– Навальніца, хопіць, хопіць,



Яшчэ не ацэнена

Дарога раскісла ад ліўня,
Паўзком слізганулася ў яр,
Цухмоліць па небе надрыўней
Iмжой звар’яцелы маляр.
Уносіцца волкае лісце
Накшталт развітальных лістоў.
Няўжо яму мала карысці
Пакутаваць, быццам Iоў?

Цікаўным жняцом-крыхаборам
Зазімак, дратуючы прэль,
Абводзіць лядком танкакорым
Рабіну і марны бружмель.
Ля хмызаў ад холаду шчуплых
Цяпло выкалупвае з-пад
Лаўжа, калупаецца ў дуплах



Яшчэ не ацэнена

Б’е гадзіннік на моцным каміне,
А каміна няма і ў паміне –
Ён прысніўся. А я і не спаў.
I засну, відавочна, не скора:
Штосьці б’ецца на даху сабора –
Ён ад дома ўсяго праз квартал.

А гадзіннік на сценцы пакоя
Мне на вуха прабухаў такое:
– Тры гадзіны бяссонню твайму!
Час павольна і нудна бруіцца.
Калі ноччу чамусьці не спіцца,
То ніхто не адкажа: чаму?

Са стварэння шаноўнага свету



Яшчэ не ацэнена

Душа мая не сатанела
Ў жыццёвай цемры аніяк,
I мне святло ў канцы тунэля
Было, нібы бяссмерця знак.

Аб смерці думаў я нячаста
I траціў сэрца, як мантач.
А непазбежныя няшчасці
Былі адбіткамі няўдач.

Я знаў, што некалі з наскоку
Парвецца вышытая гладзь,
Душа памкнецца да вытоку
I не пакіне існаваць.

Так зліцца з ім душа хацела
Па-над прасторамі быцця!
Нашто мне збродлівае цела?



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Алесь Борскі 11 декабря 2020 года в 19:34
http www. pogost. germanі. lebus. html, ці Цёзка

Пераклад верша Аляксея Бінкевіча

Усяго 4000-4500,
вядомых 1699
рад. Бяроза Міхась Міхайлавіч 1900 - 17.04.45
мл. с-т Бубновіч Андрэй Максімавіч 18.04.45
рад. Бурштын Мікалай Цімафеевіч 1908 - 08.05.45
ст.с-т Бондар Сяргей Антонавіч 1896 - 18.04.45
рад. Бінкевіч Аляксей Адамовіч 1909 - 16.02.45



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

За акном ляцяць лісты--
Восень дае лататы.
Птушкі ў выраі даўно.
Хмары. Сонца не відно.

Мокры снег цярушыць з неба.
Холад. Апранацца трэба,
Каб пайсці гуляць на вуліцу.
Сумна. У каўняры ўсе туляцца.

Каб мне выйсці пагуляць
Трэба шалік адшукаць,
Боты цёплыя абуць,
Рукавіцы нацягнуць.

Як знайсці тут весялосці?
Мо, прасіць цябе ў госці
Кавы, чаю паспытаць,
Сырнікамі частаваць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За акном ляцяць лісты--
Восень дае лататы.
Птушкі ў выраі даўно.
Хмары. Сонца не відно.

Мокры снег цярушыць з неба.
Холад. Апранацца трэба,
Каб пайсці гуляць на вуліцу.
Сумна. У каўняры ўсе туляцца.

Каб мне выйсці пагуляць
Трэба шалік адшукаць,
Боты цёплыя абуць,
Рукавіцы нацягнуць.

Як знайсці тут весялосці?
Мо, прасіць цябе ў госці
Кавы, чаю паспытаць,
Сырнікамі частаваць.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Кахаюць не тыя,
Дык я ж не таго.
Пакуты пустыя
Нам для чаго?
Над сэрцам шаптала,
Дарэмна ўсё.
Кахаюць не тыя,
Так што же з таго.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Птушкі яго радасна вітаюць,
Ён заўжды ў птушыным царстве свой.
І зязюля, грэшніца святая,
Для яго не можа быць скупой.

І калі каханую аднойчы,
Быццам птушку, ён акальцаваў,
Бусел і дачушку, і сыночка
Ў хуткім часе ім падараваў.

Сцюжнаю парою не пустуе
У яго кармушка пад акном.
Добрым Айбалітам пашкадуе,
У бядзе не кіне птушку ён.

І, як арнітолаг, хто ж так шчыра,
Нібы ўдаль праводзіць сваякоў,



Яшчэ не ацэнена

М. Казлоўскаму

1.
Ў бібліяфіла у руках –
Удача!
Вельмі рад ён кніжцы,
Якую ў сябра адшукаў
Ў музеі хатнім – на гарышчы.

Яго сюды сам Бог паслаў.
Устаць ён рана пастараўся.
За горад ехаў, а пасля
Ў завею пешшу дабіраўся.

І вось галубіць кніжку ён. –
Старонкі зжоўклыя гартае.
Дыхнула ветрам даўніх дзён, –
Цяплом і сцюжай, – кніжка тая.

Бясцэннай бачыцца яна,
Як старадаўняя ікона.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Няма безыменных герояў,
Якія ў баях паляглі.
Яны і пад мірнай зарою
Запляміць імя не маглі

І неслі імя сваё годна,
Сумленна жылі кожны дзень,
Выносілі стойка нягоды,
Адпрэчвалі слабасць і лень…

Вайна ўжо за дальняй гарою,
А ўспомніцца – жаль апячэ:
Няма безыменных герояў,
Ды шмат невядомых яшчэ.

Шчыруйма, як сонца, нястомна,
Каб таяў няведання снег,
Пакуль толькі Богу вядомы



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Я зноўку часінай самотнаю, ціхай
Бяру цябе ў рукі, гарну да грудзей,
Баян мой, найлепшы мой сябар з дзяцінства,
Не здраджваў ты мне аніколі нідзе.

Вялікую сілу чароўную маеш.
У горане быццам агонь залаты,
Святыя пачуцці ў душы раздзімаеш
Сваімі мяхамі кавальскімі ты.

Узрушваеш музыкай часта касмічнай, –
Як зорачкі, кнопкі твае, мой баян.
Бывае журчыш, як у лузе крынічка,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

РАБІНАВАЯ ЭЛЕГІЯ

Я шчакой да дрэва прытуліўся.
Прыгажуня – не адвесці воч.
Збыўся сон прарочы, што калісьці
Сніўся мне ў рабінавую ноч.

Вырасла, пасаджаная намі,
Стройная рабіна пад акном.
Веткамі злых духаў адганяе,
Каб не ведаў бед, жагнае дом.

Каб і ўночы бачылі вясёлку,
Каб не заблудзіліся нідзе,
Нас з табою вера ў сваю зорку
Посахам рабінавым вядзе.

Чутна як крычаць нам птушкі “Горка!”



Яшчэ не ацэнена

Хутка прыдзе Новы год.
Дзе вадзіць нам карагод,
Вірус, хваробы абысці,
Болей радасці знайсці.

Дзе сустрэць той Новы год
Без cavіda і турбот?
Пойдзем у лес ды на палянцы
Зробім царскія мы танцы.

Ёлку будзем там шукаць,
Цацкамі ёй дагаджаць,
Грушы, ліхтары павесім,
Свечкамі яе асвецім.

Будзем у лесе святкаваць--
Тут хваробы не відаць,
Шмат азону, кіслароду.
Любім мы сваю прыроду.



Сярэдняя: 2.9 (12 галасоў)

*** 15
«Карона» і дэпрэсія.
Цвіль на брудных сценах.
Шмат каму гукнулася
патрэба у пераменах.

У клетцы мала злодзеяў.
Турбуюць толькі блошкi
Iх дзевяць чалавек
на чатыры ложкі.

Усе адукаваныя,
а без шнуркоў абутак.
За сем хвілін даказана -
чакаць пятнаццаць сутак.



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Сонца ў небе ўзышло, месяц даганяя
Яркім сонечным святлом зямлю сагравая.
Золкі, сонечны прамень на зямлю прабіўся
Дакрануўся да лісця і расой памыўся.

Распусціліся лугі, краскі запалалі
Там дзе сонца прамяні кветкі цалавалі.
Месяц у ззянні сонца знік у цемру пакаціўся
І далёкіх зорак бляск у святле згубіўся.

Раніцою на вадзе сонечны прамень іграе



Сярэдняя: 4.6 (12 галасоў)

Вачыма плачуць і усміхаюцца
Вачыма могуць шмат сказаць.
Яны і ноччу не змыкаюцца,
Калі журба с тугой шчэмяць.

Калі ж каханне раптам ўспыхне
Яны як зоркі зіхацяць.
Вясёлы погляд да душы пранікне,
Каб гэту радасць перадаць.

Ні шчасце ў іх, ні боль не скрыеш
З надзеяй можна патануць.
Калі дурныя думкі адкінеш,
То вочы погляд ў бок вядуць.

Усё адлюстроўваецца ў вачах



Сярэдняя: 4.8 (10 галасоў)

Дзеўка ягады збірала
Чаравікі ўсе стаптала.
Ягадкі, салодкія
Ой, дужа нагаворныя.

Прыпеў:
Ча ча, ча ча, ча чаравічкі
Ножкі босыя ў маладзіцы.
Росы тут халодныя,
Ой, ягадкі нагаворныя.

Раніцою па расе
І з валошкамі ў касе.
Ў кошык ягады збірала
Ды на Юзю паглядала.

Прыпеў:
Юзя пожаньку касіў
Ён вадзіцы папрасіў.
Дзеўка квасу прынясла
Ой, ягадкі нагаворныя!

Прыпеў:



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Што — чалавек —
сам-нАсам, галяком,
калі яго пазбавіць нажытОга? —
Калі кальчугу, мантыю ці тогу,
бы шалупу, садзьмуць на збiты ком
набытых звычак — тых, што на зямлi
крапчэй за ўсё ў зняволеннi трымаюць?

Што там, за маскай?
Пыса?
А якая
за ёю "псі"—
"псіхея"?

А калі...
адняць усё:
машыну і смартфон,
грашы i грошы,
дачу i кватэру,
работу й "працу",



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Чорныя людзі
З чорным нутром
У чорных балаклавах
Цяпер - грамадзяне. Нераўнадушныя.
На поўныя грудзі
Нельга ўздыхнуць. Гамон
Іншым думкам. Па вашых парадах -
Маўчаць, каб законнасць не была парушана.

Спекуляцыі
На чэсным імені
Чэснага чалавека
Цяпер - цынічная штодзённасць.
Датацыі
З дзяржаўнага вымені
Не робяць калекай,
Бо правільнае меркаванне не парушае законнасць.

Оруэл - кумір



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Вярні!

У печы лопаюцца дровы,
Язык чырвоны ліжа іх,
Гары, гары агонь смаловы,
Агонь, альховых дроў маіх!

І вынікай гэтай часінай
Прывід далёкіх год малых,
Як шэры птах на шляху вырным,
Крыло вітальнае ўздымі!

І золкі з клопатам матулі,
І дзежкі пах, жытнёвы, хлебны,
І зорак рух ва нашай студні -
Вярні ў пустэльню, сьвет таемны!
-18.11.20.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Перачытаўшы мноства добрых кніг,
Становіцца балюча і агідна,
Калі ў спіну чую злосны крык,
Што я дурное быдла.

Перавучыўшы шэраг дысцыплін,
Узяўшы лепшыя ідэі ў чужынцаў,
Ніяк не зразумею факт адзін:
Калі я стаў злачынцам?

Шануючы гісторыю вякоў,
Я гонар, веліч, моц бяру як складнікі,
Пытаннем задаюся зноў і зноў:
У чым я здраднік?

Аддаўшы сваёй справе ўсю душу,
Сумненні я наконт яе адрыну,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Беларусь, летні квет мой, зіма надыходзіць.
Белы дзікі пялёстак заінеў ці не?
Жаваронкавай годнасцю неба лагодзіць -
"Годзе, годзе" - спявае вайне.
Супакойвае, як немаўлятка ў калысцы
Каласоў пачарнелай жнівы і маны.
Вечнай праўды лісты альбо восені лісце
Вецер, вецер, за краты згарні.
Пагартаюць, пялёсткі на лёс пералічаць
Вязні, вязні сумлення. І гнёзды жыцця
Вецце, ты збарані.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Лістапад
верш для дзяцей

Крочыць месяц лістапад
Восеньскай сцяжынкай.
Паскідаў лістоту сад,
Спраўлены дажынкі.

Скача ветрык-ліставей,
Гушкае арэлі.
Не спявае салавей,
Дні пакарачэлі.

Дожджык ціхенька драбніць
Цінькаюць сінічкі,
Клёнік вогнішчам гарыць,
Грэюць чаравічкі.

Пасумнела неба, гай.
Туманы ў світанках.
Хутка зімачку чакай…
Снежань едзе ў санках.



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Я цябе затаю.

Між няроўнымі ўдарамі пульсу,
Між імёнаў, забытых сябрамі,
між сьпісаў хвароб.

Я цябе прапушчу паўзь сябе –
як някліканы сон, як спакусу.
Столькі шчасьцяў было не наяве –
і лепш не было б.

Я цябе не крану –

не зьнявечу чужой адзіноты.
Не крану – і ня здраджу,
ня кіну, спаліўшы масты.

Я цябе прапяю – як умею,
губляючы ноты.
Толькі Поўнач пачуе
запойны фальшывы матыў.



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Ну вось і кастрычнік! - Загадкавы, млявы…
Ці млявасць мо толькі на першы пагляд?
Яшчэ зелянее лістота і травы…
Балі не спраўляе златы лістапад.

Туманы нахмурылі сівыя бровы.
Ім чэша бароды на ранку імжа.
Настрой падымае, як кветка, барвовы
Клянок маладзенькі каля гаража.

Даўжэй спіцца сонейку дзесьці за лесам.
Стамілася пэўна нас песціць цяплом.



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

О, мой народ, рассечаны на часткі!
Як жа твае ўсе долечкі зляпіць?
Як выцягнуць цябе з памежнай пасткі?
Як аб’яднаць, каб мог ты ў ладе жыць?

Каб моцны быў, бо ў аб’яднанні сіла!
Каб розум меў жывы, свабодны, свой!
І за зямлю, дзе маці нарадзіла -
Стаяў з братамі й сёстрамі гарой.

О, мой народ! Руплівы, працавіты!
Чым твае раны ў сэрцы загаіць?
Пад розным сцягам розным кіем біты,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Тут вока краты-мачахі не лашчаць,
А пах ідзе нібыта ў д’ябла з пашчы.
Які па ліку, падлічы старанна,
Сядзіць ў турме бязвінна пакараны?

На сценах скруха вісне павуціннем,
Раку-душу далі сціскаць плаціне.
Сляпой Фемідзе зноў ахвяраваны,
Гніе ў турме бязвінна пакараны.

Тут Справядлівасць ў кайданах навекі,
А Самавольства з Праўды чыніць здзекі.
І ў сэрца нож ужо накіраваны



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Нядужых, хворых і здаровых
Агарадзіў каронавірус,
Яго наскокі ад баксёра:
Пагроза лёгкім й зубам сківіц…

Яго ўздымаюць і нясуць,
Як трыумватара двубоя,
Не даючы адказ жыцьцю:
Хто ён такі і што такое?

Зь ім падабенства не найдзеш
У мінуўшчыны архіўным пылу:
Здаецца, ў нашай галаве,
Найбольш усяго, яго пудзілак!
-11.11.20.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Карнавіруса пудзіла
Стала явай, мроі зьніклі,
Пакаціўся ў сьвет вялікі
Пан вяльможный Карнавірус!

Што пасееш - то й пажнеш
І набытак не ўтрымаеш,
Дзесь зімуе ўтульна клешч,
Мы ж - прад хеўраю рагатай!

Карнавіруса пудзілкі -
Найстраходняе яго,
Найстраходняй яго - улікі,
Што пхнуць у ведама маё!
-11.11.20.



Яшчэ не ацэнена

Не аддам ніколі.

Эх Маланьня, курыца такая,
Трампа сабіраецца пакінуць:
Нам яе намеры перасьцерагаюць,
Да вячэры сёньнішняй, навіны.

Я - не палітасьветчык, не палітрэдахтар,
Ды і справа ім мая малая:
Так што і жывіце ў сваіх гадах, Вы -
Трамп стары й міловіца Маланьня!

Болей непакоіць жыцьця супярэчнасьць,
Да якой таксама, быццам, справа мала,
Але як жыву я, дакуль сэрца б’ецца -



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Веру!

Веру: зноў будуць жыць паміж намі
пацалункі ды поціскі рук,
явай будуць яны, а не снамі
і не выклічуць вірусных мук!

Веру: зноў нас запросяць у госці,
на канцэрт, на прэм’еру, на матч –
і без масак, і сем’ямі сходзім,
ведаць будзем: пагрозы няма!

Веру: свету не будзе пагрозы,
маску скіне з усмешкаю свет,
эпідэміі цёмнай палосы
ад усмешкі разгладзіцца след!

2020, лістапад



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Нязносная стаіць у хаці цішыня
Матуля вочы краем хусткі выцірае.
А дзеці моўчкі з кружкай ля стала
Сядзяць панура, бо яна перажывае.

Чаго матуля плача ў закуцце
Няўцешнымі, гаручымі сьлязьмі.
Можа бяда старонкай абыйдзе
Адпусціць сэрца сжатае ў ціскі.

Кароўка нас карміла малаком
У дастатку было многа сыра і масла.
Даілі больш пятнаццаці гадоў
А зараз з ёю трэба нам растацца.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Ён светач быў зямлі латвійскай
Паэт, палітык і кумір.
А для дыяспары беларускай
У сэйме быў іх правадыр.

Ён нёс культуру і асвету
Гімназій, школ шмат адкрываў.
Дапамагаў майму народу,
Удзел у рэформах іх прымаў.

Ён падтрымаў у нашым Дзвінску
Суполку “Бацькаўшчына” адкрыць.
І пад сваёй дзяржаўнай апекай
Іх мэты змог ажыццявіць.

Таксама сябрам быў каштоўным,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

А хто прайшоў шмат перашкод,
Той праўду адну знае:
Што і ў найвышшых медалёў
Ёсьць старана другая,

Што ёсьць падман, гразло з крывёй
І нельга быць іначай,
Калі загадчык над табой
І ты паўзеш, як яшчар,

Калі надзея ўжо адна:
Жыць, выжыць, і не здацца,
І змушан ты - сталяць, страляць
І за кагось змагацца…
-05.11.20.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

(Напісана пад уражаннем ад пандэміі 2020 г.)

А конь чорны топча жыта,
Жыта-жыцейка людское.
Дзе грымяць яго капыты,
Там не будзе супакою.

А конь чорны топча жыта
І крывавым косіць вокам.
Нас, о Божа, беражы ты.
Хай навала пройдзе бокам.

Хай навала пройдзе бокам –
Неба жыцейка ўратуе.
Хай навала пройдзе бокам –
Людцам шчасце не атруе!



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

"Занямог"

Сівы як лунь,гады сагнулі
І твар у маршчыны апранулі
Дзядуля ў хаце праз акно
Глядзіць на вуліцу даўно

Выходзіць рэдка за парог
Раней часцей,ды занямог
Сядзіць,жыцце перабірае
Што меў калісьці і што мае

І дзеці есць і іх няма
Сядзіць у раздумьі ля акна
Яны даўно тут не бывалі
Дык хоць бы вестачку падалі..

Ім можа трэба дапамога



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Дасягнуць бы…

Даляцець да зоркі думкай,
Ля цяпла яе спачыць,
Ды й падумаць, ды й патумкаць:
На Зямлі ці гожа жыць?

На Зямлі каранавірус
Зноў народы непакоіць,
На яго рагах загінуць -
Незайздросна жыцьця доля,

На Зямлі людское мора
І віруе, і тармосіць,
А над ім чыясьці воля
Крыві новай зноўку просіць!

Дасягнуць бы планет здатных,
За прамень сьвятла ўчапіўшысь,
Уздоўжкі княстваў трыдзевятых,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Купалле

Запрашаюць на Купалле
хлопцы ды дзяўчаты,
просяць, каб ішлі – не спалі:
гульні ўжо зачаты.

Каб праз вогнішча сігалі,
вогнішча распаляць.
Кацю, Соню, Чэсю, Галю
ад яго распарыць.

Надзяюць вянкі каханым,
на ваду пускаюць.
Шчасця кветку Янкі, Ганны
навакол шукаюць.

У азарце, у запале,
святкавання сведка,
я таксама на Купаллі
пашукаю кветку!



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

"За днямі дні.."
За днямі дні няспыннай чарадою
Жаўцее восень за маім акном
Цячэ жыцце бурліваю ракою
Даўно асірацеў бацькоўскі дом
Сябры мае згубіліся з гадамі
У сэрцы пасялілася туга
Шапоча восень лісьцем пад нагамі
Яшчэ не лед а першая шуга..
А час няўмольны,пасівелі скроні
Мне хочацца як золата падняць
Пажоўклы ліст узяўшы у далоні



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Жана жана Жак кажа на Жана "ж***"



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Жана Жана - Жак (кажан - ажан аж!)

---
Заўвага: ажан - паліцэйскі чын ў Францыі



Сярэдняя: 2.9 (13 галасоў)

Каб жыць шчасліва ў гэтым месцы,
Калі верыць словам прапушкінскага ката’ вусатага,
Гісторыю дастаткова ведаць у кароткім змесце -
Ад Рэвалюцыі 17-га да ЭВАлюцыі 20-га.

Каб праслыць чалавекам адукаваным,
Калі пачытаць словы Брэдбераўскіх пажарных,
Дастаткова верыць па’блічным разумным цытатам,
Іх посціць і здабываць гледачоў адданых.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Гулі.

З яблыкам юначым,
З маладосьці ружай,
Гулі загулялі,
Загулялі гульма!

Адгулялі гулі,
Гулі адгулялі,
З намі адсьпявалі,
Адскакалі гулі!

Гулевы дзядулі,
Гулевы бабулі,
Сьлёзаў не шкадуя,
Успамінаюць гулі…
-14.10.20.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Я радзіўся пад гэтым магутным сцягам
Хто заставіць мяне больш яго не любіць?
Я пад ім закончыў школу і прымаў прысягу,
Калі маці ў салдаты адпраўляла служыць.

Мне таксама матуля наказы давала,
Каб не здрадзіў Радзіме і быў верны яму.
І чаму ж хоча зараз замежная сіла?
Каб я маці прадаў і зямельку сваю.

Каб не меў я Радзімы і каб жыў на чужбіне
Як Фама той не меў я сваяцтва свайго.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

п. маці.
Непадсяваніца.

Непадсяваніцу гасподню
Людзям за вушы прыцягнуць
З багны сьмярдзючага балота
І шкрэбць хвалою пад прымус,
І шкрэбць хвалою пад прымус…

Падфарбаваць, падмаляваць,
Пачвары справіць назалоту
І сьвятам гэты дзень аддаць:
Скачы народ і ладкай лёпай!
Скачы народ і ладкай лёпай!...

Вось гэтак нашыя шаўмэны
Вярзуць бязглуддзе на людзей,
Быццам народ зусім нягеглы,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Ля курганоў продкаў маіх.

Я гэтаксама йду за імі
І гэтаксама сыйду ў сон,
За ўсімі продкамі маімі
Ля тых маўклівых курганоў.

Вякоў няўмольнае радзеньне
Ад нас хавае не іх тло,
Не дзірвань іх з пяску, каменьня,
А помнік дзе жыцьцё было.

Там мая малая часьцінка,
Што ў прочкі бегла па жыцьці,
Продкаў нічым не ўстрывожыць,
Нічым жывучых не збядніць.

Усё адбудзецца звычайна,



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Аб шчасьці.

А наша шчасьце ня ўтрымаць,
Ні з паднябесься, ні з жыцьця,
Бо дзесяць пальцаў змушан маць
На неабсяжный ім абсяг,
Бо дзесяць пальцаў і руку,
Каб не зрушаць наканаваньня,
На бездань гэту не цягну,
Жыву сабе са шчасьцем малым.
-11.10.20.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Каля чырвонага яечка.

І гэта іншыя ўжо сьвяты,
І люд ля іх нячутна йдзе,
І адракаецца Калядаў,
І зор купальных на вадзе,
І сэрца гэтак ужо не б’ецца,
Як у вялікадныя дні -
Каля чырвонага яечка,
Каля надзейных людзей тых…
-11.10.20.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Срамное.

Не ім лаза нам сьвішча з поля,
Не ім вітае нас цягнік,
Не ім лістоту восень гоніць
І гнецца гольле дрэў не ім.

І не пакліча гэта слова
Ніякім чынам да каханьня,
Бо слова гэтае срамное,
Срамнік зрыгне - яе выгнаньнік.

Такое было выхаваньне:
Іголка выкаліць язык!
А не чапай слова срамнога,
Бо як зла дзей ты ўжо - страмнік!

Таму й з бацьковай установы
Словам злодзейнічаць не звык,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адважны Бацькаўшчыны сын
Памяці Героя Савецкага Саюза Сяргея Балгарына
Званне Героя Савецкага Саюза яфрэйтару 86-га кавалерыйскага палка Сяргею Балгарыну было прысвоена за бой ля ракі Дзітвы, які адбыўся ў ліпені 1944 года ў раёне вёскі Белагруда на Лідчыне. У тым баі Сяргей Балгарын доўгі час адзін супрацьстаяў мноству фашыстаў, якія хацелі падарваць чыгуначны мост праз Дзітву.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Аб сьвіным і чалавечым.

Не крыўдай малпавым макакам,
Да чалавека здаўніны,
Усьлед за кошкай і сабакай,
Прыляпіўся род сьвіны.

Не крыўдай малпавым макакам,
Яго прызналі да людзей
Падобным норавам і тварам,
Вось толькі ногі карацей.

І гэтых ног ажно чатыры,
А чалавеку ўсяго дзьве,
Няроўна гэтак сь надзялілі!
Мабыць, каб пасьвілась ямчэй.

Але ж даволі. Кпін даволі.
Кожнаму жыцьцё сваё;



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Далей як жылі, будзем жыць.

Ва ўсім здараецца што з намі,
Ва тлуме гэткім і нудзе,
Знайдзі вугельчык першы малый,
Які зачын паклаў бядзе.

Давер’е кволае людское,
Прад імі ўкленчанае ніц,
Як сена з вільгацьцю сырое
На сьпёкі сонца раструсі

І хай ўздымаюць ім навалы
Іх сквапы хітрыя, карысьць,
Мы ж са сваім, што сёньня маем,
Далей як жылі, будзем жыць.
-09.10.20.



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Свінне, што дзеля кныра адцягваецца часам ад паядання дзярма,
кажу: "Не вымаўляй Імя Госпада Бога свайго (ці бо кныра) дарма!"

2020



Сярэдняя: 1.9 (7 галасоў)

Кныр - не годзен на кілбасы,
Так вядзецца ўжо спакон:
Стаць не хочаш салам, мясам -
Заставайся жыць кнуром.

Долі гэткая дылема
Выпадае ж ня ўсім:
Застаецца ў кнурах, пэўна,
На паўсотню мо адзін,

А яму ж, жыцьцё не цукар,
Калі юр не задаволен -
Вось таму і ,,хрук,, тэй чуцен,
Ад хлявоў тых, аб тэй долі.
-07.10.20.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

А для анала б макакам - балана ялда.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Карыстаюся простай чалавечай логікай:
Той ляпне, а мне сорамна ад выказанай фабулы.
Белы чалавек, заліваюся чырвонаю фарбаю,
Сам становячыся незарэгістраванай сімволікай.

Ніяк не зжывуся з душэўнымі забабонамі:
Абаронца, апрануты ў зялёнае, але ў чорным абліччы
Не можа найперш з сабой пагадзіцца,
Што вершнік у сэрцы чамусьці даўно забаронены.

Слухаючы музыку з чорных спісаў,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

(Напісана пад уражаннем ад жнівеньскіх падзей 2020 года ў Беларусі)

Неба ўвечары нібы кумач,
А у небе галодны крумкач,
Для якога найлепшы з дароў –
Беларускага сонейка кроў.

А пад ім – пажаўцелы мурог,
Вырас ля скрыжавання дарог,
Што вядуць на чатыры бакі,
Дзе баяцца хадзіць і ваўкі.

Вось дарога да багны вядзе,
Не павернеш назад – быць бядзе!
Там смярдзіць ненажэрная твань



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Уздыхае восень, цяжка-цяжка
Над ніц пажоўклаю травой,
Губляе лісьця шакаладкай
У абалонцы залатой.

Маўчаць дубы, вякоў тых сьведкі,
Як захлыналіся крывёй,
Як ад вайны і недаеду
Народ карміўся жалудом.

Маўчаць лясы, балот чароты
Вакол мясьцін, сёл, гарадоў,
Каб гэт народ не знаў чагосьці,
Што заўтра зрушыць ураз спакой.

Уздыхае восень, цяжка-цяжка
І лес, у раздуме векавой,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Півоні
Півоні садзіла маці,
Півоні люблю і я,
Як напамінак аб хаце,
Дзяцінства дзе я правяла.
І ранкам ціхім, спрасоння,
Запахнуць той даўняй тугой,
Успаміны абудзяць півоні,
Аздобіўшы светлай красой.
Навошта ж туга? Здаецца,
Мінулі тыя часы…
Каб радасна білася сэрца,
Ўзгадаю адтуль галасы.
…У белай красе півоні,
У кроплях празрыстай расы,
Іх бель мне лягла на скроні,
Пасыпала свет у душы.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Ва што верыць трэба,
За што трымацца нам
У паўсюдных думах хлебных,
Сярод нязьлічных спраў?:

У шматлікім не згубіцца
І крэўнае знайсьці,
Зь якім адзіным зьліцца
Да дней канца сваіх.
-02.10.20.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Размова.

Стаць краіне ці ўдалося
Дзяржавай незалежнаю,
Стаць самою, а не гоем,
Не чыёсьці пешкаю?

Стаць краінай ці ўдалося,
Прыгажуняй гонарнай,
З ежай ад сваіх калосьсяў,
Аляксандр Рыгоравіч?

Са сваёй палітыкай
Ад Нёмна да Сожа,
Стаць сабою ці ўдалося,
Аляксандр Рыгоравіч?

Ці ўдалось сяброў знайсьці
Ля Пуціна, ля Чавеса
Без прыпынку на раздых,
Надзеямі хістаючысь?



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дуб і каліна

Збіралася замуж
Юная каліна,
У вянкі сплятала
Кветачкі рупліва.
Нектар залівала
Ў красу бясконца,
З пчолкамі шапталась,
Цалавалась з сонцам.
– Паглядзіце, пчолкі,
Побач мой дружочак,
Ён са мной фліртуе,
Стройненькі дубочак.
Пчолкі ёй казалі:
– Мілая каліна,
Флірты без кахання –
Так, для ўспамінаў…
Твой дубок – задзіра,
Й цягне нос угоруІ
З жаніхом пагардным
Будзеш меці гора.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Прыцягвае нязведанае,
І маніць неразгаданае,
Кахаю я заведама,
І не дружу з пагардаю…
Сцяжынкай ненатоптанай
Іду у часы няўмольныя,
Дарогі – пяскі сопкія,
У рытвінах, выбоінах.
Саломкай не засцелены
Грудочкі без пад’ёмнікаў.
Жаль ветрыкам навеяны…
І Сад мой – без садоўніка.
А скроні ўжо пабелены,
І побач роспач топчыцца,
Ды што жыццём пасеяна
Любіць усё болей хочацца!
Copyrіght: А. Якубоўская



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Куда ляціш, ты Беларусь,
Птаха шызакрылая,
Да мясьцін, да гнёзд сваіх
Ці вярнешся з вырая?

Бо ўжо красаюць трут
Каля стрэх за хатамі,
Бо ўжо вядуць ланцуг
На вайну міжбратняю

І патураць ім вятры
Хмарай гайдамачаю,
Як суцішыць, спыніць іх? –
Бо сьлязьмі аплачамся…
-02.10.20.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Апошні вераснёўскі дзень,
Сонца схавалася ў цень,
Сады амаль што апусцелі,
Птушкі ў вырай адляцелі.

Затым кастрычнік, лістапад,
Прахладна стала і маркотна,
Лета не вернецца назад
Развітваецца неахвотна.
І неяк сумна на душы
Бо к нам спяшаецца зіма.
Яна краса, як не кажы,
Усё ж цяпла у Яе няма!



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Не ламайце, не ламайце
Што нажылі не вякі,
А набылі бацька з маці,
Сыны, дочкі і дзядзькі!

Не сядзіце! Адчыняйцесь!
Не ляжыце на пячы!
Беларусь ратуйце нашу
Ад навалы саранчы!

Я ня ведаю, што посьле…
Сёньня ж, бачу ўсё вачмі:
І над чым сава галосіць,
І ваўкі паўзуць за чым.
-29.09.20.



Яшчэ не ацэнена

Не ламайце, не ламайце
Што нажылі не вякі,
А набылі бацька з маці,
Сыны, дочкі і дзядзькі!

Не сядзіце! Адчыняйцесь!
Не ляжыце на пячы!
Беларусь ратуйце нашу
Ад навалы саранчы!

Я ня ведаю, што посьле…
Сёньня ж, бачу ўсё вачмі:
І над чым сава галосіць,
І ваўкі паўзуць за чым.
-29.09.20.



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

Не пакіну Радзіму, не з’еду!
Вельмі лёгка любіць з-за мяжы.
Найцяжэй несці крыж яе, беды
Разам з её праз цемру імжы.

Разам з роднай старонкай трымацца
За далоні, як сёстры, браты…
І народам яе называцца,
Які стаў больш, чым родны, святы!

Дыхаць разам адным з ёй паветрам,
Мокнуць разам у восеньскі дождж,
Праз гады з ёй прайсці кіламетры
Шлях жыцця свой упоперак, удоўж…



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Над Радзімай не спакойна.
У полі блукаюць буслы...
Госці з захаду, са стольнай
Вучаць жыць народ «часны».

Думак многа не бывае.
Кожны марыць аб сваім.
Я таксама мару маю -
Каб шумеў не люд, гаі.

Каб размова, а не бойка
Вырашала спрэчак сверб,
Каб крычала лепей сойка,
А не сын, жанчына, дзед…

Каб глухі пачуў сляпога,
Каб багаты меру знаў,
Каб паверыў кожны ў Бога,



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Не змардаваць маразмам мары,
Хоць кроўю пакрытыя мірныя твары,
Ззяюць па целе чорныя плямы,
Дротам калючым здушаны раны,
Вусны цэнзураю сціснуты скотчам,
У масках ў судах ананімкі рагочуць,
Нямыя спяваюць свабоду голасам,
Бязрукія пляскаюць “актору” Коласу,
Нявочыя славяць “мастака” Купалу,
Сярпом і молатам – каму яшчэ мала,
Пашпарт – пых, як грамадзянін не за тых,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Час паставіць кропку.
Сказаць усім, усім,
Не аб людскім заробку,
А чым душа баліць,

Бо заўтра запаздаем,
Бо заўтра йдзе да нас
Пад бразгат аўтаматаў… -
Бо заўтра - кроў і гразь.

Крычаць занадта проста:
,,Лука! Сыходзь! Спаўзай!”,
Цягнуць ланцуг вяроўкай
І сьцяг Бэ-Ч-Бэ ўзьняць,

Ламаць занадта проста
І іншых у гэта дбаць,
Каўтун душы й каросту
Свабоды прагай зваць.

Час паставіць кропку



Яшчэ не ацэнена

Злыбяда.

Злыбяда адна не ходзіць
І свавольна там жыве,
Дзе гвалтоўню, стогны, сьлёзы
Ліюць гэтай злыбядзе.

Злыбяда - такая пошасьць,
Як тых сьлёзаў перап’е,
Зачынае людзям бойку
І вайну да іх вядзе.

Злыбяда вайной шалее,
Апіваецца крывёй,
Пад сьмяротную жалейку
Завіваецца зьмяёй…

Я жыву надзеяй млоснай,
Што часы тыя прыйдуць,
Чалавек без стогна, сьлёзаў,
Зжывець гэту злыбяду.
-28.09.20.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Маналог апасьля інагурацыі.

,,Тэрміны - мінаюць,
Валадарства - не,
Людзі ж, замінаюць,
Жадаюць струпянець,

Да гэтай пасады
На караках поўз,
Біўся кулакамі,
Падстаўляў свой нос,

Народ зачакаўся,
Ім бы абы хто,
Каб не я быў бацькам,
Хоць з-за меж гайно…

Людзі! Дачакайцесь
Вытрымкі сваёй,
Колька, сынок файный,
Спадкаемцам ёсьць!!”...

Ды не варухнецца
Цішыня ўначы…
Бомка сэрца б’ецца -



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Нельга жыць у краіне прыгоннай,
Несьць прыгнёт, як нарок і прысуд,
Нельга коўдрай накрыць мільёны
І народ пасадзіць на ланцуг,

Над ёй нельга стаяць гайдамакам,
Непадуладным за дзеі і чын,
Забаўляючысь уладай, як лялькай,
Ад ранку і да начы…

Шмат чаго не дазволена ўладцу
Ў краіне маленькай і сьветлай,
Дзе без спрэчак, за клопатам, працай,
Жыве народ ціхі і ветлый.
-28.09.20.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Заўжды ёсць выбар у тваім жыцці:
Быць вольным, ці быць вінцікам сістэмы.
Сам выбіраеш, па якім шляху ісці,
Навошта нам патрэбны перамены?

У школе думаць рана. Інстытут
Бярэ ўдзел у выхаваўчай сферы.
Не тое ляпнуў, рэктар тут як тут:
“Навошта вам здаліся перамены?”

Свабода слова? Гэта не пра нас -
Напішаш верш, і могуць быць праблемы.
Схавай, пакуль не прыйдзе лепшы час,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Папрокі сьціхнуць… звон хвалебный… -
Сьвет супакоіцца ўсім -
І зганьбаваным, і ганебцам,
І ганьбой зьнявечным, і ў ёй сьляпым:
Сьвет захлынецца сваймі крыўдмі,
Сваёй крывёй і помстаю -
І зрухне птахаю бяскрылаю -
Яго часы ўжо недалёкія.
-22.02.20.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

О, чалавек! Табе як мулка на Зямлі!

Не наракай падман падманам
Сярод жыцьцёвай мітусьні,
Бо праўда, й гэтак жа адвага,
Зыходзіць да людзей не ўсіх,

Бо чалавек, істота вадка:
Вільготна жоўць, вантроб мяшок,
Сабе падобных есьці здатна
І дзеля іх ійсьці на бой,

Бо чалавек, лісток дрыжачы,
На дрэве восеньскім трымціць,
Тым мроіць часам немаўлячым,
Што абяцаў бясконца жыць…



Игровые лотоматы Космолот