Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

Першазімкавы снег зіхатлівы
Над зямлей пухам белым ляціць,
Я сягоння надзвычай шчаслівы
І душа ў дзяцінства бяжыць,
Па скрыпучаму снегу ступае,
У марозную белую даль,
І няма ні канца ёй, ні краю,
Усюды белая чыстая шаль,
Завіруха гуляе іскрыстая,
Запрашае на казачны баль,
І танцуюць сняжынкі махрыстыя,
Пад ледзь-чутны завеі раяль .



Яшчэ не ацэнена

Калі разбіты ўшчэшт давер да чалавека,
асклепкі ўжо не склее суперклей.

Але...

Калі душа —
падранак-недарэка,
дурное немаўлё,

у бітым шкле

канае

"назусiм",

з таемнага "Аднекуль",
з'яўляецца "таяўнае" —

Святло.

І Ласка-Мiлата
сярэдзiнку-калеку
як маці закалыхвае:

"Было...

Было —
ды ўсё сплыло!

А ўкол —
прышчэпка болю,



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Асабліва гэта лета, ты не забудзеш ніколі.
Будзеш доўга ўспамінаць вечарамі,
Як запісваў песьні ад цётачак на полі.

Бо ты, як будучы філёляг,
Альбо філолаг (так пазначана ў слоўніках
Пад грыфам “рэкамендавана Міністэрствам адукацыі”),

Паедзеш праходзіць фальклёрную практыку
На тыдні два дзесьці за Менскам,
Дзе да людзей не даходзіць аніякай інфармацыі.

Ты пачуеш шмат чаго дзіўнага,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Незабыўныя каляды

Вось і свята…
Заглянула нам у вокны сонца.
Будзем мы цяпер багаты,
Мы заробім на каляды.
Весяліцца ўся сям’я
Што за свята? – Каляда.
Пойдзем мы калядаваць:
Падаруначкі збіраць
У прахожых, у дзяцей
Не аставім ім надзей.

Мы пайшлі да цёткі нейкай,
Вынеслі каўбаскі,
Лусту хлеба, пару яек,
Шклянку з нейкай кваскай.
Затым пайшлі да мужыка.
Дзвярэй не адчыніў,
Пасля налаеўся на нас



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Змяніўся свет, а з ім і людзі,
Сяброўства стала простай рэччу.
І вымяраецца “ў кантакце”,
А ворагі ў кібернэце.

Пакут ад гэтай трасцы
Ўсё болей год пры годзе
Зло бічуе над дабром
Усё часцей сядзім у ляноце.
І сон людзей не бярэ,
Усё болей падскоквае ціск.
Як следства – нервовай сістэме капец,
Рызыкуем патрапіць пад рыск.

Як выжыць ў штодзённых іt-тэхналогіях,
Як быць сярод правадоў і шнуроў?



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Жывем у лесе мы паўгода.
Звяроў мы знаем амаль усіх.
І з імі весела гуляем,
Ды нават трошкі выпіваем.
З лісою п’ём заўсёды піва –
Яна прыносіць нам паўліна.
З мядзьведзем п’ем тэкілу-лёд–
Прыносіць нам салодкі мёд
А з зайцам п’ём мы каньячок –
Прыносіць моркву, бурачок.
Прыносіць воўк нам барана,
Даю яму я кабана,
Бо воўк зусім не п’е –
Не тое, што ўсе.
Вось так мы весела жывём,



Яшчэ не ацэнена

Чалавек – гэта прафесія,
Нейкая трасца, у галаве месіва.
Сабе і начальнік і падначалены,
Сябе перайначыць імкнецца адчаена.
Змаганне з нудою, забіванне часу –
Гэтак пад старасць нарошчваем масу.
То мы абыякавыя, то вельмі ўважлівыя,
То клапаілівыя, то вельмі ўражлівыя.
Памылак более год ад году,
Толькі аправіліся – зноў у прыгоду.
Часу бракуе. Час! Час, пачакай!
Урэшце роспач… Ды ну ўсё у гай!



Яшчэ не ацэнена

Першыя дзесяць год
У цябе цячэ з вачэй,
Бо ты малое,
І заўсёды лезеш туды,
Куды рупіць.
Нступныя дзесяць год,
Ты таксама плачаш.
(Апраўданне: пераходны ўзрост.
І гэтым усё сказана).
Хоць падлетку не вельмі пасуе хныкаць,
Але табе пашчасціла:
Зараз модна быць эмам.
На мяжы трэцяга дзесяцігоддзя
Ты плачаш,
Бо пабіраешся шлюбам з нейкай
(Як табе падаецца)
Самай лепшай у свеце асобай.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

ГIПЕРБАРЭЙСКАЯ ЛЕГЕНДА

1

Недзе ў далёкіх гадзінах, што зніклі навечна пад спудам
Сыпкага часу, які скрозь дрыготкія пальцы,
Нібыта супесак дробны, са жмені Стваральнік цярушыць,
Iм замятаючы дзеі і лёс чалавека,
На прыбярэжжы Міжземнага мора, дзе енчаць верблюды
Ў цугах купецкіх; дзе покатам спяць пастаяльцы
Ў цішы заезных дамоў; дзе паветра калхідскія грушы



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Дзе сонца малую яе цалавала,
Дзе кветкі й народныя песні збірала,
Дзе танцы народу свайго танцавала,
Дзе слодыч і горыч кахання спазнала,

Успыхнулі, быццам паходні, каліны,
І бачыць нябёсам без слёз не магчыма:
Свой люд падымае на бітву дзяўчына,
Каб больш не таптаў вораг роднай краіны.

Гаворыць: “Ад волі і нашай залежыць
Ці будзе ў нас зноў панаваць Незалежнасць!”



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Узрос на мінулага веку зары,
Ў сябе увабраў колер роднай зары,
Паходняй да ісціны шлях азарыў
Чырвоны касцёл, як натхнення парыў.

У цэнтры планеты, Чырвоны касцёл,
Ты вежы ўздымаеш да сонца, да зор.
У сэрцы Айчыны Чырвоны касцёл,
Нібы ачышчальны Купальскі касцёр.

Як памяць удзячная – Вечны агонь.
Падобны Чырвоны касцёл да яго.
Тут з годнасцю мужна твае святары
Народу нясуць роднай мовы дары.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Парой надвечаровай
У роднай старане
Знаёмая чаромха
Здалёк махае мне.

У вэлюме чаромха
Махае мне здаля,
Нявесціцца чаромха –
Равесніца мая.

Я з гэтаю чаромхаю,
Абняўшысь, пастаю, –
Успомню зноў чароўную
Дзяўчыначку сваю.

Як пад чаромхай гэтай
З равесніцай стаяў, –
Яе сваёй нявестай
Так марыў бачыць я!

Як воблакі-чаромхі,
Гады былі, – сплылі.
Ад водару чаромхі
Мне голаў не баліць...



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Гадоў прайшоў вялікі статак,
Ды год рыкне той
I душа
Замрэ:
Ўваходзіць мама ў хату:
– Чарнуха з пашы не прыйшла!
Глухою восенню дзічэе
Скаціна ў поле, ў лес бяжыць.
Мы больш яшчэ асірацеем,
Калі дзе воўк...
Як будзем жыць?

Ды я кажу:
– Пакуль не трэба
Нам плакаць. –
I выходжу ў ноч,
I натыкаюся на дрэвы...
Хоць не параніць бы мне воч.

Каб ноч была хоць трохі зорнай,



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Хто не грашыў, той і не жыў,
Той дабрачыннаcць старажыў,
Заўсёды вочы апускаў,
I не ў што той не ўлезаў.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Духмяная ноч над зямлёю
Плыла пахам кветак у глушы,
Прынёс для мяне ты з сабою
Ахапак рамонкаў ў цішы..
Усміхаліся зоры іскрыстыя,
Глядзелі на нас з вышыні,
А мы сеўшы ў травы імшыстыя
Свяціліся шчасцем знутры..
Твае валасы саламяныя
Я гладзіла плыўна рукой,
Праз вочы твае бірузовыя
Згубіла даўно супакой...



Сярэдняя: 1.3 (7 галасоў)

Калі б я на бел свет нарадзіўся
Ўсяго шчэ адзін толькі раз,
Я бы зноукі ўсё там жа з'явіўся,
Дзе радзімы агеньчык не згас.

Я прыйшоў бы ў Літву,каб убачыць
Каля хаты старой жасьмін-цьвет,
I сьвітанак усё той жа палашчыць,
На Барках свой пакінуўшы след.

Я прыйду не бурыць, я нічога няйначу,
Ціха ў хату сваю да бацькоў зазірну,
Там я прадзедаў,дзедаў нарэшце ўбачу



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Адцвілі ў полі кветкі,
Зжалі жыта камбайны,
Сталі голымі палеткі,
І прыйшлі ўжо халады...
У небе шэрым бродзяць хмары,
Нібы ў моры караблі,
І на збляклыя абшары,
Пазіраюць з вышыні..
Вецер рвецца па прасторы,
Гоніць хмары чарадой,
Нібы сівыя вароны,
Яны лётаюць гурбой...
Дожлж ліецца ў полі дробна,
З неба ніткамі бяжыць,
І спявае штось жалобна,
Гукам кропелек дрыжыць...



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Жменьку пяску, прыдняпроўскага ветру
Я прынясу ўтамлёна дамоў,
Радасць сваю ў свавольным паветры
Выкрыкну гучна на матчынай мове.

Хай мая сутнасць не ўсім зразумела,
Можа ня ведаеш,як з ёю быць?
Ты зазірні мне стомлена-смела
Ў вочы,каб сорам чынкаў забыць!

Хай несціхае зноў срэбны мой кашаль,
Чысцяцца бронхі сумесна з душой,
Гэта ўсё ж лепш,чым заедзены Шашлем
Гора-любоўнік і Псеўдакаўбой!



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Дзіўны ў парку сядзеў чалавек,
Спяваў рэквіем марным дням,
Пакланяўся памерлым агням,
Што Дзень знішчыў на веру Багам.
Пад цяжа’рам закрытых павек,
Ўтойвай думак гоністы ход:
Калі гэтай красы мастак не засек,
То навошта глядзець на заход?

Неба рыхлае і сухое
Следам белым разрыў самалёт,
І дзіцятка, раскрыўшы рот,
Правароніла свой паварот.
Лётчык хлопца зацяў за жывое,
З рычагамі й душу кранае.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Водар сьнежаньскай адзіноты.
Гэты верш - і нічога апроч,
Толькі ветру бязгучны дотык.
Востры месяц сьвяткуе ноч,
Ды на золку гараць аблокі.
Чуеш крокі за белай сьцяной?
Бачыш зорку за краем вока?

Не хвалюйся. Гэта за мной.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

За вокнамі ліецца дождж
І месяц сонны свеціць,
А я глялджу ў яго святло,
І не магу сябе суцешыць...
Ледзь чутна бьецца мае сэрца,
Баліць душа і мне ужо здаецца,
Што больш не будзе шчасця мне
Гуляць па роднай, матчынай зямле...
Пакутваць буду ў далячыне,
Туліць у сэрцы боль сваю,
І кожны час і кожную хвіліну
Успамінаць пра родную зямлю..



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Мінае ноч, мінае дзень,
За імі – тыдзень, месяц, год…
Ізноўку восень – вечны цень –
Тугу шчымлівую адродзіць.

Там, за вакном, шарэее свет,
І ліставей самоціць сцежкі,
Блукае ў скрусе Бог-паэт
Па счырванелых рыфмах вершаў…

Удвух з кастрычнікам віно
Прыгубім ледзь, настой журботы.
Распавядзе мне, як даўно
Зжаўцелы лёс мой крочыць бокам.

Яшчэ глыток – напой з вятроў,



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Неба шарэе на золку,
Толькі патрэбна у'ставаць,
Каб дзень прыходячы толкам
Вырабіць і спрацаваць.
Сёння ідзём у суніцы!
Сонца у' ялінах гуляе.
Там, дзе блішчэлі грамніцы,
Неба блакітам міргае.
И'ду басанож па расе,
Што ціха у' мох адлятае,
З ельніка вецер трассе
Каплі начныя, збівае.
Вось Яна,чырвань-паляна,
Што у' снах я доу'га шукау'!
Смакам сунічным я п'яны,
Год цэлы десьці блукау'.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Тута мы ужэ кудысь зайіхалы.
І нам, пажалыста, хоть блогый с 5.
От кака мечта майво зь таварыша:
Всэ за вас узь зроб аваст!

Ты повой-повой да на во месяц свой
Да й, гой, получыш навыть ф гусь сырка.
А ны то шо, хы, тобі молозыва
Занысэ яка сыстра.

Мы тут вспользоВальСя блогом з гонором.
Бо, го, дывысь но, й здымак ваш.
А то шо-то ты оно дэсь гойсайіш



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Мір вабіш прыгажосцю непаўторных
**Мастацкіх твораў і жывой душы,
Ад простых слоў і да пачуццяў зорных,
**А, значыць, не спыняйся і пішы.
Сардэчна я табе жадаю шчасця,
**Сапраўдных новых творчых перамог,
Тых скарбаў, што ніколі не украсці,
**Тых талентаў, якія дорыць Бог.
А талент твой, як свет чароўнай зоркі,
**А скарбаў сэрца- цэлая гара-
Чакаюць хай не толькі нашы Горкі



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Пад кашулю прапоўз халадок,
У нябёсах аблокаў конніца,
У вачах ад свячы аганёк,
А з ім я і мая бяссонніца.

Закруціўся ў кокан коўдры,
Ноч размову са мной павяла.
Праглядаю жыцця паўторы
І ратую кавалак цяпла.

Месяц зноў захацеў падмануць –
Ён падслухаў мае таямніцы,
То спрабуе пад коўдру слізнуць,
То гадае, чаму мне не спіцца.

Ў вышыні перамігваюцца зоркі –
Не сумуй, маўляў, мы жа з табою.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Святлом напоўніла пакрыўджаныя дні,
Аблокі з неба выгнала з дажджамі.
Ў вачах гарэлі сонца прамяні –
Дзяўчына з вогненнымі валасамі.

У кожным кроку постаць балярын,
А шчэбет голаса зліваўся з салаўямі.
Ад кожнага кранання – успамін
Дзяўчыны з вогненнымі валасамі.

Лісіца, і інакш не назаву,
Як ў покер гралася з календарамі.
Імгненнямі сустрэч цяпер жыву
З дзяўчынай з вогненнымі валасамі.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Ты мяне не бачыш, ты мяне не чуеш,
Мы с табой існуем ў параллельнам свеце.
Я знікая, таю, з болем адчуваю,
Усё прайшло, бывай…



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Каханне не магчыма нам купіць,
У падарунак папрасіць,
Прымусць або сілком забраць,
І толькі сэрдца яго зможа даць.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

А што сэрца? Каму яно патрэбна,
Калі ўсе глядзяць толькі на цела?
Калі вочы палаюць дзіўным срэблам,
Але ім ўсё ж іншага хацелась.

А душа? Яна зноў маўчыць ды плача
Уначы, сярод цемры і болю.
Ніхто плачу таго не зможа ўбачыць,
Не пачуе ніколі, ніколі.

Сколькі можна так жыць у гэтым свеце,
Калі толькі краса, больш нічога
Не патрэбна людзям? Нібыта вецер,
Дні мінаюць, але не трывога.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Мінае час, гады лятуць,
А я ўсе блукаю,
Шукаю шчасця я сляды,
А дзе знайсці не знаю...
Яго згубіў я ў хмызняках,
І ужо стаміўся крочыць,
Не знаю лёс як адшукаць
У маім жыцці-балоце..
Рванусь туды, рванусь сюды,
Каб зноў знайсці дарогу,
Але даўно згубіў сляды,
Якімі сюды крочыў..
Свой лёс згубіў у хмызняках,
І сам стаю ў балоце,
Калі б раней я толькі знаў,



Сярэдняя: 3.5 (14 галасоў)

Гавань народаў,
Горад пад вежай
Зноў валацугу вітае віхурам.
Валіцца ветах
З выцвілай сцежкі
Выспаў пагоркаў,
Дахаў панурых.

Горад-апоўзень,
Горад-замежжа,
Горад-фланёр
Блізка-далёкі.
Даўні драпежнік —
Чый, белавокі?
Чый, прайдзісвет
Зніклай эпохі?

Горад адкажа:
--Віхур мацнее,
Горад адкажа:
--Варта хавацца!
Месяц, — лапоча, — падзе безнадзейна
Мне на макушку...



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Магчыма твар, магчыма стан дзявочы,
**Магчыма погляд стомленых вачэй,
А, мабыць, прыгажосць асенняй ночы
**Адкрыта вабяць- да цябе хутчэй
Спяшаюся прыйсці з букетам кветак,
**Сказаць, што ты намнога прыгажэй
Тых падарункаў восеньскіх палетак-
**Ты скарбаў усялякіх даражэй.
А пажадаць табе хачу кахання-
**Астатняе ня важнае ў жыцці-
Чакай яго ад вечара да рання,
**Чаромхаю вясноваю цвіці,



Сярэдняя: 4.1 (18 галасоў)

Восень прыйшла ў Беларусь
Ў родныя нашы абшары,
Птушак чароды нясуць
Лета скрозь шэрыя хмары,
На развітанне лятуць
У небе журботныя спевы,
Бо не ўбачаць ужо
Птушкі радзімыя дрэвы,
Вецер над пушчамі вые,
Лісце люляе ў імгле,
Стогнуць дубы векавыя,
Мараць аб леце у сне..
Восень ахутала зноўку
Кроны іх яркай барвой,
Што ападзе нетаропка
Перад сцюдзёнай зімой,
Сад апранула ў чырвань,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Доўмант, ці гэта ты!?
ці зноў я бачу зданні?
перада мной стаіць ваяр!
у пышным рыцарскім убранні,
зямлі пскоўскай уладар.
узяўшы меч моцнаю рукою,
ён глядзіць у даль.
быццам бы чакае нешта,
але марна, усе скончылась нажаль...
у полі вецер травы гойдае калыша,
над зямлёю чырванее небасвод,
і відаць як тур магутны цяжка дыша.
ён бачыў усіх тых ваявод,
што з Доўмантам дружыны гналі,



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Прабач за ўсе нас ты дарагая,
за ўсе ліхое нас прабач.
за тое ,што не змоглі і за тое, што сказалі.
прабач. Плач ты проста плач

як цяжка бачыць смерць перад вачамі,
як цяжка верыць у добры час.
ты плач, ты проста плач.
хай усе, што есць на сэрцы выйдзе са слязой.

прабач, ты нас прабач...
і сонца ярка ў небе больш не свеціць,
і жыцце не вернецца назад.
як цяжка жыць у гэтым свеце,



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Не кувай ты, шэрая зязюля,
аб памерлых ты болей не кувай.
узгадай ты, шэрая зязюля,
узгадай святую браму ў рай.

не кувай ты мілая сяброўка,
аб нябужчыках ты болей не кувай.
узгадай ты лепей гора!
якое цягня за сабою час.

цягнецца з народзінаў то гора,
з малку хутка ляціць час...
жыцце бурліць як мора,
але маргнеш і скончыўся твой час.

не кувай ты, шэрая зязюля.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Чаму баліш ты мае сэрца?
сутрасаючы спакой,
чаму баліш ты мае сэрца?
расскажы мне, што з табой.

ці каханне цябе турбуе?
можа хвалюешся дзе зараз ён,
вунь зязюля там кукуе,
шэпча нейкі свой праклён.

а можа рве цябе самота?
бо счасця ўжо ў цябе няма,
з-за гэтага грызе турбота,
а ты скінь яе з пляча.

можа сормна за нешта?
а ты скажы сумленю не займай,
скора будзе добра ўсе,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Згубілі веру? У людзей?
А вам патрэбна вера тая?
Дык вось танцуйце: добры "дзей"
яе знайшоў і вам вяртае!

А сам у пошуках любві.
Яна цвіла ў яго. Калісьці.
Пакуль аднойчы — сэ ля ві —
не раструсіў, як вецер лісце.

Цяпер вось маецца, бядак,
у недарэчнасці рэалій.
Мо натыкнецеся няўзнак,
апавясцiце: "Адшукалі!"

І не праходзьце мімаходзь
у гразь убітага сумлення!



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Напрасткі да неба,
Дзе лістота коўдрай
Атуляе восень
Залатой пяшчотнай.

Напрасткі да зорак,
Талераў зіхоткіх
Для душы сасмяглай
У лесе гэтым волкім.

Напрасткі да Бога,
Ў якога і не верыш,
Верыш калі сцюжна
Сэрцу ў цесным целе.

Напрасткі да… Краю,
Дзе вякуюць Неба,
Зоркі, Сонцы, Богі,
Дзе душа збалела…



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Я – пасажыр. Я еду без квітка
у цягніку, набітым кантралёрамі.
Я нізашто не злезу з цягніка.
Я страціў сорам. Мне даўно ня сорамна.
А за вакном разгортваецца шыр
і вецер захлынаецца прасторамі.
Напэўна, я адзіны пасажыр
у цягніку, набітым кантралёрамі.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Не адарвацца: так прыгожа, міла,
Аж дух ад захаплення прыхапіла,
Ты- быццам песня аб пачуцці раннім-
Усхвалявала ціхі мір паэта
Лагодным промнем з сонечнага лета,
Якое ты напоўніла каханнем.



Сярэдняя: 4.4 (18 галасоў)

Даволі стамляцца ў прыгоне,
Даволі марнець у журбе!
Пад сонцам свабоднай Пагоні
Падымем штандары свае.
Дармо мы шапталі малітвы,
Дармо вы хацелі вайны!
Iдуць на апошнюю бітву
Вялікага Княства сыны.

Паўстанем за свабоду, брацце!
Узнімемся на люты бой!
Няхай святоўнае распяцце
Вядзе да волі за сабой!

Мы доўга пакорна трывалі
Ад вашых прытворных даброт,
Ды раптам узнесліся хвалі –



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Як ты там, за далёкімі шляхамі-дарогамі?
Як ты там, у горадзе, дзе пануюць вятры?
Я іду да цябе невялічкімі крокамі,
Скрозь пакрытыя золатам восені сады.
Як ты там, пад адным са мной хмарным небам?
Як ты там, сярод мне незнаёмых людзей?
Зноў пішу я лісты адтуль, дзе ніколі ты не быў.
Зноў пішу ў цішыні, дзе пачуцці адчуць лягчэй.
Як ты там? Усё чакаю тваіх адказаў,



Сярэдняя: 3.8 (19 галасоў)

Звінелі два камарыкі,
Свяцілі два ліхтарыкі,
Заснула немаўлятка-
Маленькае дзіцятка.

Па небе месяц ходзіць,
Дрымоту, сон наводзіць.
Камарыкам не спіцца.
І сон зусім не сніцца.

Камарыкі –званарыкі,
Маленькія гусарыкі,
Вы моцна не гудзіце,
Данілку не будзіце.

Камарыкам цікава:
А сон той злева, справа?
За ім так цікавалі,
Аж шчочкі пакусалі.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Каб вярнуць тыя часіны,
Як вучыцца не хацеў,
То цяпер ўжо, магчыма,
На заняткі б я ляцеў.

Вочы вылупіўшы б слухаў
Як лічыць i як пісаць.
І ў дзверы бы не грукаў
Іншых каб не "даставаць".

З Шатэлье і Муассанам
Рэакцыйна бы ўзлятаў.
З Піфагорам бы аддана
Усе вуглы павымяраў.

Разам з Далем патлумачыў
Я б Ефрону, што цяпер
Ўжо мангол, татар не бачыў,
Але вельмі бы хацеў.



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

Крэўнасьць.

А мне бы бегчы, бегчы, бегчы
Да тых мурогаў, да лясоў,
Да сваіх родных, да стрыечных,
Да незабыўных галасоў,

Што ад народзінаў наданы,
Што ў доўгіх ростанях жывуць,
Якіх Вялікасьцю клікаю
І крэўнай еднасьцю нясу

І каб з душы не пазбыць у стэпах
Таго ні кропелькі адной -
Бягу, бягу, бо ўдосталь зьведаў
Я прагу крэўнасьці маёй.
-16.09.17.



Сярэдняя: 4.4 (27 галасоў)

Беларусь - мая Радзіма,
Ты чароўная краіна!
Толькі тут дубы гурбою
Мне спяваюць песні ў полі,
Тут гамоніць лес спрадвечны
Аб зямным і чымсьці вечным,
Кожны куст і кожны лісцік
Тут знаемы мне і блізкі...
Беларусь - мая Радзіма,
Ты прыгожая краіна!
Тут блакітныя азёры
Разліліся па прасторы
І сваім блакітным срэбрам
Мне малююць неба бездань.
І хістаюцца ў прасторы



Сярэдняя: 4.6 (18 галасоў)

Ты пакліч мяне з сабою
І пачуццяў не хавай,
Шмат каго кахала ўжо я
Але ты цяпер мой рай..

Зноў агонь палае ў сэрцы,
Грае музыка ў душы,
Я б з табою так хацела
разам быць і назаўжды..

Толькі ты пакліч з сабою
Крочыць поруч скрозь часы,
Каб зліліся нашы лёсы
Быццам ніткі ў паясы...

Мы мінем усе благое
І ўсміхнемся ў канцы,
Дойдзем мы пад небам зорным
Да апошняе вясны...
,



Сярэдняя: 4.6 (18 галасоў)

Спатканне

Помню нашае спатканне
У цяні садоў,
Палыхала як агонь каханне,
Не хапала слоў...

Твае вочы ззялі
Нібы зорны свет,
Я ў іх глядзела
Быццам у сусвет...

Ты шапнуў мне штосьці
Чутнае ледзь-ледзь,
Ціхае кахаю
Паляцела ўслед...

Шмат гадоў мінула
З тых былых часоў,
Але не хапае
Тых салодкіх сноў...



Сярэдняя: 4.2 (14 галасоў)

Жоўтае лісце лажыцца ў далоні.
Восень сумуе. За ёю - зіма
Кіне сняжынкі сівыя на скроні.
Выйсця з палону ўзросту няма.

Толькі ўчора смяялася лета
Пасля сустрэчы з гарэзай-вясной.
Ах, ну чаму не здзяйсняецца мэта-
Каб заставацца заўжды маладой?!

Я не сумую, а слёзы ільюцца
Разам з самотным, халодным дажджом.
Кліча дзяцінства і просіць вярнуцца
У сінюю далеч, у родны мой дом...

1 верасня 2017г



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Ці ў апошні раз я бачу гэта поле?
хто я такі? Ці проста чалавек?
не выбіраем у жыці сабе мы ролі,
эх, маркотна цягнецца наш век.

І ніякіх сонцаў нам не хопіць,
каб асвяціць чалавеку міру шыр.
толькі сваім дабро ён робіць,
дэрэмны толькі ў мышалоўцы сыр.

І не бачыўшы краю роднай прыгажосці
усё лятуць бязумныя гады...
каб спыніць іх нам не хопіць злосці,
куды спяшаюць яны?Куды?



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Пакуль не замялі зімовыя завеі
мінулых летніх дзён апошнія сляды,
сустрэнемся ізноў на восеньскай алеі,
бо з будучыні мы не вернемся сюды.

Дзе нагадае мне вачэй тваіх суквецце
(струн-успамінаў спеў з падзякай успрыму),
як валасы твае ўначы прылашчыў вецер
пяшчотна. То было амаль жыццё таму.

І месяц, можа быць, апошні раз зайграе
святлом сваім маўкліва. Як раней, калі



Сярэдняя: 4.7 (21 голас)

ВОСЕНЬ

Восень бегла трапятліва,
Падганяючы зіму,
Рваўся вецер хапатлівы
І гнаў хмараў чараду.
Знікла сонца з небагляду
І заставіла зямлю,
Слухаць гукі лістападу,
Ахінуўшыся ў імглу.
Кроплі пелі штось журліва,
Бегла восень трапятліва,
І спявала калыханку
Пад мелодыю дажджу...



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

Сяброў сабраць бы ля кастра,
Параскідала што па свету-
Работы шмат і спраў гара,
А адпачыць- дык часу нету-
Вось так і цягнуцца гады...
А я пакуль што малады-

Мне б выпіць шкалік первача
І зьесці дранік на закуску,
Размову ветліва пачаць:
Не абы як- па беларуску-
Аднойчы гэтак і зраблю,
Як стану кумам каралю.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

і дрэва гэтае ўпала
самотна росшы ў гаі.
не мужыцкая рука яго зрубала
не мужык яго вырашыў ссякчы.
бярозка доўга памірала
яна гніла з нутры.
тачылі яе чэрві,
грызлі яны яе з нутры.
ніхто не чуў болю ў плачы
ніхто не чуў яе мальбы
а яна ў самоце моўчкі памірала
не ў сілах быў ветрык ей дапамагчы.
бярозка звонку выглядала стройнай
была прывабна, як і ўсе
цудоўна ў весну загарала



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

ці заўседы я з табою буду?
мая радзімая зямля,
ці зноў пабачу тую руту?
што супакойвала маля.

ці зноў пачую песні я самоты?
у гушчы пушчаў і бароў,
ці зноў стапчу старыя боты?
шпарка бегшы да сяброў.

ці маці зноўку маладою прыгажуняй стане?
і сына прыгалубіць як дзіця,
бацька на стол чарку ставіць?
вып'ем жа за мір, мае дзіця.

ці зноў заплачу я расою?
узгадаўшы маладосць,



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Хоць і вайна жаночага роду,
але колькі мужчын палягло
тых хто браў у рукі крывавыя зброю
як так адбыцца магло?

наўрацце жыццё аддавалі дарэмна,
але памяць пра іх амаль не жыве.
яна праляцела імгненна,
забылі мы што наша зямлі ў геройскай крыве.

і парады навошта праводзіць?
калі ветэран у халоднай хаціне жыве...
толькі страх тоя зброя наводзіць,
колькі герояў забытых ляжыць ў зямле.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Ноч скарыла гукі мрояў,
пакарыла сенажаць.
не бачна жаночых у полі строяў
ноч прыйшла малят пужаць.

там дзе хітае вецер дрэвы,
яна гуляе страшны пір.
бор гудзе, спявае спевы,
страх запоўнівае шыр.

поўня ў небе ярка зяе,
нібы сонца ў ясны дзень.
ваўкалак яе шукае,
абганяючы свой цень.

зверы ў норы паўцякалі,
баючыся ўладара свайго.
ваўкалак на паляванне выступае,
кроў пральецца ў ног яго.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

На небе зорка зяе,
захапіўшы небасвод!
яна простор любоўю авявае ,
ціха крочыць на пярод.

та зорачка ярчэй за сонца.
роўных у прыгажосці ёй няма!
загляні ж у мае аконца,
прашу цябе, але дарма.

Яна на небе ў танцы скача,
какетку,польку, падыспан.
ты пакахай мяне вар'ята,
закахаўся я, ці то месяца падман?

я пакахаў цябе адразу,
як толькі трапіў у тую ноч.
не прабачу нікаму тваю абразу!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дзень добры, спадарыня мая.
пішу вам, таму што не магу я болей.
трываць разлуку, ідзе з пад ног зямля.
бяз вас, не магу змірыцца з такой я доляй.

я як тое немаўля, кручы і ў душы я плачу.
няўжо не прымяце дзіця?
што адчувае ў апошні час адну няўдачу.
вашы губы як святочная куцця.

салодкія і часам горкія ў прыдачу.
пазіраю я на вас, усё трымціць у захапленні.
яшчэ не надыйшоў той час.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Дзе ж быў Твой народ, мая Радзіма?
калі пілавалі ворагі цябе.
забівалі твойго сына...
стаяць на могілках матулі ў журбе.

Чаму маўчалі нашыя мужчыны?
папусціўшы голавы да ног.
пакуль снавалі дзікія дружыны,
Твой, Айчына, разбураючы парог.

Крыжы кругом ды крумкачы-вар'яты.
сцерагуць папусцеўшы бор,
стаяць паўсюль пустыя хаты...
няўжо прайшоў маей Радзімай мор.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хай пацалункі зарастаюць травамі ў тумане.
каб ніхто не ведаў праўды той,
што блукалі мы з табою ў сваім падмане
як я дрыжаў, калі казала ты слова Мой.

як вусны твае казаліся саладчэй туману,
у вачах тваіх гарэў, блішчаў сусвет!
І здавалася, што не прачытаць мне нашага раману.
я бачыў як ад кахання у вачах палалі тысячы камет.

як груді шырыліся глытаўшы паветра ў захапленні.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Ізноу дажджы памылі мне дарогу,
Маучыць, з рулём у абдымку, Аляксей,
Быць можа, дзён нам засталось нямнога,
А мы з табой у растанні усё часцей.

Казау табе, што цяжка, усё злавауся
Калі мы побач - і не мець сустрэч,
А сам да мора Чорнага падауся
Нібыта ад сябе самога прзч.

Уцёк сюды, каб пра цябе не помніць -
Мне дактары прызначылі спакой,
А я імкнуся кожны дзень напоуніць



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

У стане пастаяннага здзіўлення
праз мора сноў і нетры іншасвету
мы з хуткасцю свабоднага падзення
ўразаемся ў блакітную планету.

Вялікі выбух. Вынік - дзве палоскі.
Жыццё паўстала трапна, бездакорна.
Дзяўчынкай быць, вядома, страшна трошкі,
а хлопцам нарадзіцца вельмі добра.



Сярэдняя: 4.5 (18 галасоў)

Цемная ноч ахінула зямлю,
Зоркі на небе яскрава ззяюць,
Толькі цябе аднаго я люблю,
Ціха шапчу небакраю...

Колькі з табой мы знаёмы былі?
Мабыць гады, ну а можа стагоддзі...
Мусіць у мінулым жыцці набылі
Нашы з табою кахання пацёркі ...

Колькі разоў сустракаліся мы?
Тут, на Зямлі, ці на іншай планеце..
Чуе душа, што раднымі былі
У нашым дзівосным Сусвеце..



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Калі на досвітку віднець
Распачынаў абшар спрасоння:
– Хлеб наш насущный даждь нам днесь,
Хлеб наш штодзённы дай нам сёння, –

Шаптаўся з дэрашам старым
Такі ж сівы як лунь араты,
Яго за кантаровы рым
З хлява выводзячы праз краты.

На небе зоркі ўразнабой
Згасалі ў немачы ганебнай,
I конь шаўковаю губой
Кранаў шаўковы мякіш хлебны.

Быў трапна звостраны адвал
Траха што зношанага плуга,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За высокімі сценамі
На месцы цяперашняй Лідскай друкарні доўгі час знаходзілася турма, абнесеная высокімі сценамі.
За высокаю сцяною
быў гарадавы астрог.
З мімікаю ледзяною
твары наглядаць майстроў.

Тут рэвалюцыянераў
у зняволенні трымалі,
каб адвучваць ад манеры
царскі трон хістаць грамамі…

Пан наглядчык стаў, прыйшоўшы
(галава з прагалінкай).
Лідскую турму “пры Польшчы”
называлі Каменкай.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Мост праз Нёман
Ля шашы Ліда – Бярозаўка, за мастом праз Нёман, стаіць помнік у выглядзе жанчыны-маці з забітым юнаком на руках. Ён пастаўлены ў памяць аб расстраляных у 1941 годзе фашыстамі палонных чырвонаармейцах, якія будавалі мост.
Халодныя хвалі кацілі
вятры пад гучанне грымот.
Даўно ў Агародніках ціхіх
праз Нёман пракладзены мост.

Фашысты на ўсход павалілі.
Каб ворага стрымліваць моц,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Калі б who is знала who,
дык who бы дала лаху.



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

Ведзьма

Я не чарауніца — ведзьма маладая
Добрым людзям побач гора не жадаю.
Разумею птушак і звяроу размовы,
І на гэтым свеце мне нішто не нова.
Погледам адзіным запаляю душы,
А маё жа сэрца — куляй не ўзрушыш.
Мне наканавана бязлітасным лёсам
Захаванне ведаў тайных і дзівосных.
Нельга тыя веды мне выкарыстаці,
Толькі захаваць іх, толькі перадаці.
Не пытайце людзі нашто тыя веды,



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

На кірмаш
(байка)

Дзядзька меўся на кірмаш...
З-пад паветкі колы
выгнаў...
Воз той, Бог прабач,
Пеўню на смех — кволы.

Дзядзька кола пахістаў
Асцярожна ботам —
Дзе той час рамантаваць,
Будуць грошы — потым...

Так і выбраўся:
наклаў
Збожжа і бялізны,
Яек кош, два кумпяка...
Скарб — ого! — вялізны...

На Каня хамут уздзеў
(З дзірак лезе вата)
Конь на кола паглядзеў,
І здзівіўся надта



Сярэдняя: 1.9 (9 галасоў)

Не еўшы цытрусаў, не абасцы трусоў,
бо хто ж паверыць ў жаўцізну ад цытрусаў?



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Восенню ты і вясною
Ніву упарта арэш.
Часам у рукі з любоўю
Пульхную глебу бярэш.

Следам сяўба надыходзіць,
Перадыхнуць не дае.
Зерне далоні лагодзіць,
Рукі залоціць твае.

Як збажына даспявае,
Гладзіш падчас каласы
І пад рукой адчуваеш
Родных дзяцей валасы.

Вось і жніво наступае.
І, прывітаўшы зару,
Шчодры ўраджай ты збіраеш,
Не пакладаючы рук.

Сёння дажынкі спраўляем, –
Рады цябе сустракаць.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

За жыццё б нямала зведаў
Адзінокасці пакут,
Каб не зваў сусед суседа
Да сябе на талаку.

Павукі адны такія –
Ў адзіноце сеткі ткуць.
Камары ж здаўна і тыя
Талакою мак таўкуць.

Крыць страху, прывесці дровы
I дзялянку пакасіць –
Памагчы ты сам гатовы, –
Самаму смялей прасіць...

Часам ліха ў страшным гудзе
Разлівалася ракой.
I вайну змагалі людзі,
Стаўшы дружнай талакой!

А таму не хоча ведаць



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дома ў адной сялянскай сям’і жыў Дамавік. Вызначаўся ён тым, што быў вельмі дамавітым. Паснуць ноччу гаспадары, дык ён выйдзе са свайго сховішча і, калі ўбачыць што-небудзь не там дзе трэба ляжыць-валяецца, дык адразу пакладзе на сваё месца. Часцей за ўсё гэта былі раскіданыя цацкі маленькай Алёнкі.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

З намі, прычакаўшы лепшай долі,
З цеплынёю помніць Беларусь:
Казімір Сваяк, як кветкі ў полі,
Землякоў збіраў у свой хаўрус.

Блізкімі былі там сваякамі
Ўсе яны, – радніла іх любоў
Да Радзімы мілай, што вякамі
Засланялі прашчуры сабой.

Мовай беларускай сэрцы грэлі –
І таму агмень яе не чах.
І, як тыя зорачкі, гарэлі
Мроі іх іскрыліся ў вачах…

Веру гартавалі – уставалі
Да пляча плячо, як ваяры,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Памяці маці маёй
Францішкі Іосіфаўны

1.

Прачнуўся.
Хутка прагучыць: пад’ём!
А сніў: за мною старшына ганяўся!
О, бог мой-старшына,
Я ж дома!
І
са мной з пасцелі
Мой настрой падняўся!

Ў акно зірнуў.
О, як жа там дымам
Вальготна перад раніцай
Крыўляцца!
І пры святле зары ружовым
Зноў
пайшлі ў мяне ўспаміны праяўляцца!

Ды мама дзе ж?
Ага, на кірмашы.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Дзесяткі тысяч рук гартаюць "Каласы...",
І, як з глыбі стагоддзяў, чутны галасы:
"Урад для народа, а не наадварот -
гэткае ўлады наш годны народ.
Няма ў нас дваран, у нас роўныя усе -
калі тут не так, то дай волю касе,
бацькавай стрэльбе ды вострай сякеры.
Няволю, галечу выкінь за дзверы!"
Змяняецца свет, гады ў рады.
А тут усё жыццё пад знакам бяды,
і на краіну адзелі хамут -



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

У пэўных колах вядзецца дыскусія,
ці патрэбна краіна мая,
Беларусь мы або Белоруссия,
будзем самі жыць ці як сям'я,
дзе ўсё вырашае старэйшы
і нахабны быццам бы "брат",
што вяршкі ўсе здымае першым
і гатовы з нас скуру садраць.
Маем гонар за месца на глобусе,
што крывёй палівалі ды потам.
А ўсіх псеўдагісторыкаў опусы
мы пакінем на светлае потым,
калі вольнасць сваю адбудуем,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Сыходзь! Як шмат у гэтым гуку
для сэрца беларускага злілося!
Пакуль на мітынгах ламаюць людзям рукі,
пакуль іх б'юць з нечалавечай злосцю,
датуль і будзе кліч равець набатам
ад Буга аж да Сожа і Дняпра.
Не парабкі мы! Устанем брат за брата,
прыйшла нарэшце нашая пара.
Самыя хай працуюць за бульёны
ды чысцяць бураломы па лясах.
У іх - палацы, майбахі, мільёны.
У нас - за нашу будучыню жах.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Сонейка так і пячэ праз фіранку,
няўмольна нас смажыць з самага ранку.
Ты - як Бейонсі, я - быццам Джэй Зі,
і не ўратуюць нас жалюзі.
Пасуюць брыльянты да цёмнае скуры.
Грабемся ў гародзе з табой, нібы куры,
патас з глямурам тут недарэчныя.
Ісціна ёсць абсалютна бясспрэчная:
летні дзень корміць, бывае, ўвесь год,
але ад таго можа вырасці горб.
Джэй Зі з мікрафонам, а я, бач, з рыдлёўкай.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Гумар ад слова "гума".
Расцягваю вусны ў усмешцы,
а ў розуме смутныя думы,
а на душы несуцешна.
Памерла маё каханне.
Я сам, дзякуй Богу, жывы,
ды толькі прызнанні, спатканні
не йдуць аніяк з галавы,
і позірк той, часам прыязны,
і тая гульня сэнсаў, словаў...
Заўчасна ўсё згасла, заўчасна.
Раптоўна, аж адняло мову.
Ды толькі калі мана, здрада
расстання не варта баяцца,



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Бяссонных хваляў хваляванне
вітае сонца ружы след.
Дзень пачынаецца з світання,
жадання ўпрыгожыць свет.

Вакол нiбы агонь сапраўдны
чароўна шар пылае над вадой,
i ў вышыню, для ўсіх істот жаданы
павольна ўзлятае над зямлёй.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Такі шалёны вецер часу быў:
Зрываў людзей з сяліб сваіх абжытых
І з клункамі сабранага пажытку
Іх, бедных, гнаў, скуголячы, ў Сібір.

Ў зямлю чужую там, у мерзлату
Яны, жыць вельмі прагнучы, ўрасталі.
Як роднымі і той зямельцы сталі,
Што ім дарыла скупа дабрату.

І прыняла навек іх як сваіх.
Глядзяць з нябёс засмучаныя зоркі,
Што рэдка кветкі на магілах іх.
Ды на магілах іх рунеюць зёлкі.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Хто ў вечнасць пайшоў,
Таму годы здаюцца хвілінамі.
Ды гэта хвіліна,
Здаецца мне,
Так і для іх
Няспешна праходзіць,
Звязуючай ніццю сувораю
Хвіліна маўчання
Нас, вельмі розных,
Радніць.

Вось хутка наступіць
Святая хвіліна маўчання.
Як будзе яна наступаць
І у будучым дзесь.
Калі разам скласці
Усе іх у Дні Перамогі, –
З хвілінаў маўчання
Другая гадзіна ідзе.

Хвілінай маўчання



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Чэрвеня дваццаць другога
Рукі ўздымае да Бога
Ў ціхай малітве планета.
Раны баляць ёй дагэтуль.
Як у Сусвеце ні ў кога,
Сэрца яе поўна жалю.
І навальніца пужае
Часам раскатамі грому
Чэрвеня дваццаць другога.

Чэрвеня дваццаць другога
Ноч заглядае у вокны,
Ноч заглядае у вочы.
З воч паглядае трывога.
З воч ветэрана сівога,
З воч адзінокай матулі:
Толькі б мы зноў не пачулі
Гулу страшэннага тога



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Без машутак-дашутак
мужыкам – не да шутак.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Штоноч апранаецца ў цені
Яна, ніба цемры ўладарка.
Прышпільвае зоркі да цела
Цянётаў яе гаспадарка.

Збянтэжаны месяц бы гузік
Харугвай сяйва атачае.
Абцасам вятровым у смузе
Самотная поўня вітае.

Карункавы станік з азёраў
Ласкавымі хвалямі цісне.
Вільготныя вусны прастораў
Улонне атуляць актрысы.

Пад вэлюмам чорным як богі
Жарынкі хаваюцца жарсці.
Панадаю ўсланы дарогі,



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

# ты пачакаеш ля прыпынку
можа болей чым звычайна
глынеш гаркоткага-салодкага віна
ён можа ценем быць нябачным
побач
недзе
можа быць
дзе ты ня бачыш
таму
# ты пачакаеш ля прыпынку
можа болей чым звычайна
запаліш догую як ноч
з ментолам цыгарэту
і дым нібы сваё жыццё
пусціўшы да аблокаў цьмяных
ты прыгадаеш цені варухлівыя кахання
ты прыгадаеш верасні і траўні ў жарсцях збытых



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Мірскі замак
У памяць аб падзеях пачатку XVI стагоддзя
Знакаміты Мірскі замак, помнік архітэктуры пачатку XVI стагоддзя, будаваў, асцерагаючыся набегу крымскіх татараў, лідскі стараста Юрый Ільініч. Прататыпам замка ў Міры паслужыў добра вядомы старасту замак у Лідзе.
Баіцца Ільініч татараў –
і замак у Міры будуе:
калі панахлынуць навалай,
то замак ад іх уратуе

і будуць ляцець і куляцца



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Прыпеўкі пра бібліобус

Слухай, бабка, жонка, дзеўка!
Слухай, дзед, мужчына, хлопец!
Зараз вам спяём прыпеўкі
пра машыну – бібліобус!
***
Бібліобус нас распесціў:
мы па кніжачкі не ездзім –

і цяплом, і маразамі
ездзяць кнігі да нас самі.
***
Едзе ў вёску бібліобус.
Справу добрую ён робіць –

ён вязе вяскоўцам кнігі.
Людзі справу ацанілі.
***
– Слухаў ты? Сусед Макарыч
аб аўтобусе пляткарыць.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Цягнік Беласток-Ленінград
Памяці першых ахвяр Вялікай Айчыннай вайны ў Лідзе

Цягнік Беласток-Ленінград
крануўся са станцыі Ліда.
(Згаданы маршрут праклінаць
ускорасці прыйдзе хвіліна.)

Ужо пачынае чапаць
акенцы святла пазалота.
За беллю фіраначак спяць –
ды будзяць людзей… самалёты.

Гудзіць самалёт: “Насалю-у-у-у –
і запалымнееце аж вы!”
Роў зверху – удар на зямлю
абрушваецца вельмі страшны.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Маладыя крылы
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца

Вучэбным вылетам надвор’е
спрыяе – і дзяньком пагодным
на Лідскім на аэрадроме
лётную практыку праходзім.

Л-39 у шарэнзе.
Колеры сцяга ў эскадрыллі.
У самалёты ўсе залезем.
Пакуль прасцяг не пакарылі.

Аэрадром заўжды адкрыты
вятрам, рамантыцы паветра.
Курсанты ў маладыя крылы



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Царкоўныя званы

Царкоўныя звоняць званы,
прыводзяцца ў рух званаром.
Як хораша звоняць яны –
паэт не апіша пяром!

Няцяжка зусім зразумець
стварэння мелодый закон:
прасцей за любы інструмент
музычны царкоўны той звон.

Уздзейнічаюць зноў і зноў
на нас тэмбр высокі ды бас –
аказваюць гукі званоў
уплыў дабратворны на нас.

Званоў перазвон нездарма
малітвай у бронзе завуць.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Мілая рэчка дзяцінства майго,
Што ахрысцілі дарожнікі Дудкай,
Мне выплываеш праз зараснік год,
Граеш, квітнееш у снах незабудкай.

Шпарка да Віліі-маці бяжыш
Доняй, ёй радасцю сэрца напоўніць.
Колькі пасвеціць на свеце мне жыць
Буду цябе я змяістаю помніць.*

Як праз аер хлапчукі мы імчым,
Каб у абдымкі хутчэй табе трапіць.
Спёка стараецца нам дапячы,
Тут жа адразачку моц тваю траціць!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Адбелены расой
Ручнік – жыцця аздоба.
На ім не раз хлеб-соль
Сустрэнуць часам добрым.

Кранецца струн смычок,
Вяселле ўзрушыць хату, –
На грудзі праз плячо
Ручнік павяжуць свату.

У новы ўвойдуць дом,
Каб там пражыць да скону,
Як продкі, ручніком
Акутаюць ікону.

Хто сэрцам не маўчыць, –
З мінуўшчынай гаворыць, –
Раскажуць шмат аб чым
На ручніку узоры.

Як родную зямлю
У ранішнім тумане,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ізноў па радыё “Рамантыкі”
Ў эфіры памяці гучаць.
Я абавязан многім вам, –
такі
Няпросты шлях пасмеў пачаць.

У класе сёмым вельмі ўзрадаваў
Мяне дырэктар:
– Станіслаў,
Чуў, пра цябе казала радыё,
Туды ты штосьці дасылаў.

“Мая любімая прафесія” –
Аб’яўлен конкурс быў, –
і я
За рыфмай рыфму менціў весела –
З гарэзай-музай размаўляў



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Запаліць свечкі ў небе вечар,
Сустрэўшы нас у добры час.
Давай і мы запалім свечкі, –
І адагрэе памяць нас.

І зноў адчуем мы вяснова
Нектару слодыч на губах;
І зноў закружыць нам галовы
Васковых свечак церпкі пах.

І, можа, як часінай шлюбнай,
Яны асветляць нас дваіх.
Давай з табой запалім свечкі, –
Расставім кропкі ўсе над і…

Нам зразумела стане раптам,
Калі сплыве туману дым, –



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Праведнікі мілай Беларусі,
Вам я, як героям, пакланюсь.
Гімн іграе сонечны на гуслях
Праведная вамі Беларусь.

Ў час, калі нахлынула навала,
Баль спраўляла лютае звяр'ё,
Вы жыццё яўрэяў ратавалі,
Пад пагрозу ставячы сваё.

Смерці заглядаючы у вочы,
Не маглі няшчасных ёй адаць,
Бо Хрыстос на свет прыйшоў аднойчы,
Каб усіх нас, грэшных, ратаваць.

Неба воч не змежвае, – ўсё бачыць,



Яшчэ не ацэнена

Жыццёвыя сцежкі
Паўліны Мядзёлкі...*
Парою лёс цешыў,
Быў час часам золкі.
У Дзвінску і ў Мінску
Гаркоту спазнала,
Аднак і нектару
Сабрала нямала.

Паўліне Мядзёлцы –
Руплівае пчолцы
Матулінай мовы
Квітнелі ўсе слоўцы.
Таму і Паўлінку
Так хораша грала, –
У Янкі Купалы
Душа замірала...

У Будславе потым
Спяліла ўспаміны,
Слязьмі палівала
Мядзёлка Паўліна,
Сваёй Беларусі
Для росквіту
Сілы



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Сквара. Месяц засіліўся
На ўласным розе.
Марва. Зоркі замылены
На тваім парозе.
Задуха. Аблокі памыліся
У чорнай знямозе.
ПАра. Час зазыбіўся
Над садам у крозе.
Цёмначы жнівенем спелым
Падае лета знямела
У вочы твае снамі сціхлыя,
У вусны ледзь-ледзь прыадкрытыя,
На грудзі, на ногі, на…
Сквара. Птушкі
Пад намі забітыя.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Раніцай"
Устае з-за лесу шар чырвоны
І промні-іскры пасылае
Паціху,неяк сарамліва
Паблекшы зорачка знікае
На усходзе нібы бліскавіца
А свет такі-балюча воку
І толькі хмаркі затрымаюць
Той бег нястрымнага патоку
Раса начная на лужках
Як дыямент блішчыць,іскрыцца
Калі з усоду на яе
Праменчык сонечны лажыцца
Туман у нізінах,над вадой



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

"Мы пясчынкі"
Мы -пясчынкі ў гэтым свеце
І аднойчы ,на хвалях сваіх
Панясе,загайдае нас вецер
Усе далей ад мясцін дарагіх
Будзе кідаць па розных краінах
Будзем часта мяняць гарады
Пастарэе ля дома рабіна
Праляцяць хуткай птушкай гады
Што ж нас вабіць да роднае хаты
У стары двор,што травою зарос ?
Пахне яблыкамі,пахне мятай



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

"Пра слова"
Я чуў,у жыцьці вось так бывала
Што слова нават забівала
Сказаў і потым не дакажаш
Што гэта проста сарвалося
Але ж у сэрцы засталося
Сядзіць і ціха крываточыць
А побач з гэтым крыўда крочыць
Сарвецца з вуснаў выпадкова
Нязграбнае,крывое слова...
Ім па жывому паласуеш
А потым ходзіш і шкадуеш
А слова душу ўжо калечыць



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Адчыні мне тайну маладосці
Простага на вёсцы мужыка,
Што ў жніўні ў полі грэе косці
Ды ў грыву падганяе лайдака.

Прыгажосць спякотнага Палесся
Бачыць ён сярод палеў,
Дзе ідзе жніво вяселай песняй
І працоўны люд з усіх краеў.

Ён знайшоў халоднае вадзіцы.
Тая, што вяртае да жыцця.
Закружыўся ў танцы з маладзіцай
Ды забыў усе цяжкасці быцця.

Так гады мінаюць вельмі хутка,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ёсць месцы, што існуюць для народу
Каб дух айчыны зноў у людзях абуджаць
У іх Дар Божы дае розуму свабоду
І сувязь з продакамі дае нам захаваць



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

О, Свіслач – вэлюмная стужка
Паміж адвечным і жыццём!
Спявае калыханку птушка
Табе, самотніцы, на вушка,
Як маці над грудным дзіцём.

Пушыстым шлякам бераг нізкі
Прыпаў да плыні, што карніз,
Які нітуе вёсак нізкі,
I, нібы талер на маністы,
Нанізаны на рэчку Мінск.

Цалуе ўцішаная хваля
Крайком губы краёк зямлі,
Дзе, роўна клавішы раяля,
Ступені з больверка збягалі
Ў раку ды збегчы не маглі;



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

ЦВЕТ НIКАЦIЯНЫ
(паэма)

Когда цветёт никотиана,
Всё, всё тогда полно обмана,
Опасна ночи тишина,
Как то затишье роковое,
Когда коварная волна
Хранит молчанье гробовое.

Леся Украінка

I

Лібава-Роменскі вакзал.
Раство Хрыстова адшумела,
Паўсонны горад ачумела
Ў прыгожым смецці загразаў.

Спыніся ж, моташны цягнік!
Не валачыся ўздоўж платформы!
Гудок праплакаў песню Нормы
I абяссілена панік…



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Скрыпач у пераходзе

Там непрадказальнасці гукау нямала,
Лагоднасцю скрыпка усе разбауляла.
Лісліва баюкала, гладзіла нервы ,
Шаптала на вушка- ты лепшы і першы!

Са слезкамі усіх прабачэння прасіла,
То успомніушы нешта наузрыд галасіла.
Смяялася звонка, вярталася рэхам,
Была заляцанкай прахожым, пацехай.

Ды людзі спяшаліся, нізка галовы ,
Не зведаушы цымусу нават паловы.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Усе гамоняць пра дзень волі.
Толькі волі ад каго?
Ад сябе самых? Ніколі
нам не звольніцца, таго,
што ўсё бачыць, не падманеш.
Маеш тое, чаго варт!
Волі хочаш? Волю маеш!
Як калісьці Банапарт,
захацеў пайшоў вайною,
не хапіла сіл - палон…
Аднаго ўсе людзі крою,
розны ў кожнага фасон.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117081109267



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Пасля выпадку з мядзведзем, дзядуля з бабуляй унучку з сяброўкамі ў лес адпускаць не сталі. А дзядуля ў лес па грыбы з Машанькай пайшоў сам. Ішлі яны ішлі, зразаючы грыбок за грыбком, як раптам бачаць: ваўчаня пад кустом сядзіць. Толькі яно кінулася ўцякаць, як дзядуля адзежыну з сябе зняў і накінуў на ваўчаня. Завішчала-заскавытала звераня, а дзядуля кажа:



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ідзе Ліса па лесе, а насустрач ёй Воўк. Павіталіся, і Ліса гаворыць:
– Вось хутка Каляды, як адзначаць будзем?
– Я звычайна выццём адзначаю, – адказвае Воўк.
– Куды гэта варта, тут весяліцца трэба, а ты сабраўся тугу наганяць.
– А што ты прапануеш?
Ліса паглядзела па баках, бачыць на бярозе сядзіць Сарока.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Колеры аднойчы заспрачаліся. Кожны з іх хацеў быць галоўным. Больш за ўсіх кроычаў Чырвоны колер:
– Я самы яркі, таму ісамы галоўны!
– Не менш яркі і я! – гучна падаваў голас Зялёны, – і мяне летам найбольш у прыродзе!
– А затое колькі мяне ў морах і акіянах незалежна ад пары года, – гаварыў Сіні.
– А мяне – у нябёсах, – адказваў яму Блакітны, - я ўзвышаюся над вамі ўсімі!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Непадалёку ад дома, што стаяў на водшыбе, узвышаўся калодзезьны журавель. Ён выцягваў шыю, углядаўся ўдалячынь, дзе на поплаве былі бачны жураўлі. Яму было даспадобы наглядаць за іх танцамі. Тады і ён, нібы ў такт, пачынаў ківаць галавою на ветры. Аднак ні на паўкроку не мог скрануцца з месца. Хоць часам у сне бачыў сябе такім жа танцорам!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У адной сям’і нарадзіліся два сыны-блізняты. Назвалі іх Пятром і Паўлам. Калі яны трохі падраслі, з’явіліся ў іх мары падобныя як яны самі: знайсці скарб. Самымі любімымі іх заняткамі было чытаць кнігі пра шукальнікаў скарбаў і блукаць па закінутым замку, дзе, магчыма, схаваны скарб.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Прыхільнік веры сваіх продкаў,
пакінь ў гісторыі свой след,
зляці са шпулек тонкай лёскай,
будзь крут, як бацька твой і дзед!

Збірай усё тое, што патрэбна,
і ў мужны шлях. Iдзі знайдзі
ту прыгажосць, з якой прыемна
ў Мадрыдзе восень правесцi.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Калі пакла́дуць ў труну,
Закіньце попел мой у раку,
Тады адсюль я уцяку.
Не буду гніць я ў зямлі,
А буду плыць у далічыні.



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

А вось і жнівень на парог
Ступіў, як кум, багаты, шчодры.
Прынёс туман грыбны ў лог
І з росаў вытканыя коўдры.

Рыжышчы голыя і пах
Свежападсушанага зерня,
Смак папяровак у садах
І ўспамін, што час не верне.

Спякоту дзённую, як хмель,
Што песціць зрэдку гэтым летам.
З кудлатай пожняй, нібы чмель,
Пад ёрш падстрыжаны палетак.

Буслоў, што зграямі здалля



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Змрокі хіжымі птахамі жніўня
Акаляюць бязмоўнасць прасторы.
Звышадчайнай слязою ліўня
Енчаць рэхам далёкія моры.

Па-над квеценню яблычных межаў
Збеглых думак маркотная барва.
Гад сыкучы канае між вежаў
Старадаўня-самотных, як Карна.

Крук малюе крылом чорным ночы
Лёс, пазначаны марвай і жалем.
Недзе Плачка бядуе, ці… д’ябал рагоча?
Вадзяніцы вылынваюць з хваляў.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Зусім не прагне сённяшняя знаць
аб долі учарашняй знаці знаць.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Падала зорка з неба, –
Я загадаў жаданне.
І мне жаданне гэта
Марай вялікай стала.
Бог за маё старанне
Узнагароду даў мне:
Іскра Яго
Мне зоркай
Проста ў душу
Упала.

Часам глыбокай ноччу
Я йшчэ не змежыў вочы.
Льецца святло з акенца.
І, калі хтось заблудзіць
У непагоду, ўгледзіць
Іскру – і ўжо не збочыць,
І пуцяводнай зоркай
Бачыць акенца будзе...

Іскра пячэ і грэе.
З ёю смяюся й плачу.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

І я чаргу па хлеб успомню
Ў сямідзесятыя гады.

Ля магазіна
ў панскім доме
Былым
Стары і малады
Машыну хлебную чакалі.
І я з авоськай сярод іх
Стаяў малы.
– Вязуць! – гукалі.
І быў шчаслівы гэты міг.

Было ж не соладка аднак мне
Ў чарзе з дарослымі тады.
Вось дзе з вяскоўцамі “яднанне”
Спазнаў, –
Цяпер займае дых!

Казала гучна прадаўшчыца:
– Па дзве буханкі сёння ўсім! –



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

На аселіцу да гаці
Выйшаў люд вясну гукаці,
Каб вясна дзесь не блудзіла,
А на голас прыхадзіла.

Каляровыя тут стужкі,
Птушкі спечаныя з цеста, –
Каб хутчэй з-за мора птушкі
Прыляцелі з добрай весткай.

І стараюцца дзяўчаткі, –
Радасць свеціцца ў вачах іх, –
Так пяюць вяснянкі-песні,
Што прачнуўся ветрык весні!

– Гу-у-у!

За ваколіцай ля гаю
Й я вясну сваю гукаю.
Я хачу, як і ў сямнаццаць,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Такое з-пад ілба хіба убачыш?
Такое можна ўбачыць з-пад рукі.
– Кузю-кузю, майго маленства ветрык! –
А некалі ж губамі – да шчакі!

А некалі ж на ворыве
Ішоў я
Крыклівым грачанём
Па баразне
Услед за бацькам.
Як любіў каня ён!
Яго не гладзіў пугай па спіне.

– А цягавітасць нам з табой да твару! –
Казаў і ў свіран дзверы адчыняў...
І конь, на бацьку гледзячы рахмана,
Падковай шчасця
Шыю выгінаў!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

1.

“Працуй, брат, пільня –
Тут будзе Вільня” –
Я чуў ад бацькі
І ад суседзяў.

Хоць потым бацька,
Аднаасобнік,
На падзаробкі
У Вільню ездзіў.

Я прыгадаю
Яшчэ праз годы
Як выглядалі
Яго з падводай.
Было на возе
Ўсяго багата.
З сабой прывозіў
Дахаты свята...

2.

“Працуй, брат, пільня –
Тут будзе Вільня.”
Была б тут Вільня,
Дзе шчыравалі
Спадар Уласаў,
Спадар Купала,
Дзе іх пасевы



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Першы сноп я зажынаю,
Зажынаю.
Перавяслам, нібы долю, спавіваю,
Спавіваю.
Дзякуй, ніўка, што ўрадзіла,
Што ўрадзіла.
Дзякуй, сонца, што свяціла,
Што свяціла.

Каласочкі нізка гнуцца,
Нізка гнуцца.
Аб зямельку вельмі б’юцца,
Вельмі б’юцца.
Іх шчасліваю рукою зажынаю,
Зажынаю,
На жніво, умалот бласлаўляю,
Бласлаўляю.

Свой снапок квятамі ўпрыгожу,
Упрыгожу,
Коп на тысяч перамножу,
Перамножу.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Жанчыне кросны, кухня,дзеткі,
Яшчэ магчыма ў царкву хадзіць,
І ёй не быць ніколі разумнейшай,
І грошаў больш не зарабіць.,
Яна павінна ведаць месца
І галаву не падымаць,
Мужчыны, дулю паказаць.



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Я іду па замшэлай дарожцы,
А навокал мяне краявіды.
І сустрэць бы мне тут спадарожца –
Вандраваць з ім, напрыклад, да Ліды.

Але ж зараз вакол Палессе.
Грымаціць нібы спеў калярамі.
Колькі ёсць у цудоўным свеце
Шмат таго, што знікае з намі.

Крочу так, успамінаю дзяцінства
І з палёгкай гляджу ў вышыню.
Як знайсці з наваколлем адзінства,
Зразумець як радзіму сваю?

Нарадзіцца далека можна,



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

"Чаго жадаю "
Калі спытаеш мяне неба
Чаго жадаю,што мне трэба
Багацьця ,славы ці бязконца
Жыць на зямлі,пад гэтым сонцам
Быць маладым і не старэць
Не працаваць а многа мець
Што адказаць я мушу небу?
Мне хопіць і скарынкі хлеба
Не трэба мне зямнога раю
Не забірай таго што маю
Дазволь мне старасьць дачакацца
Ні з кім да крыку не спрачацца



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

А баксёры вось б'юцца
да таго, як нап'юцца.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Нішто не вечна ў гэтым свеце,
І нельга нешта ўтрымаць.
Усё, што ўзяў ты на планеце,
Калісьці прыйдзецца аддаць.

Аднойчы гляну я на неба,
Успомню, што было раней.
Як закаханыя ля дуба
Кляліся быць заўжды бліжэй.

Чаму пакінула паветра
Так шмат пачуццяў у паху руж?
Іх каляровая палітра
Абвеянна растаннем душ.

Я лепш тады закрыю вочы,
Каб слёзы раптам не пайшлі.
Ах, тыя памятныя ночы!



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

­ Алесю Беламу
Як прыспеў час памір­аць старому пану
Крыкнуў: крупніка ня­сі, мой слуга адданы!
Той спужаўся: пане м­ой, крупніка нястача
Можа крамбамбулі ці ­глинтвейн гарачы?
Перадумаў памираць т­ой пан-небарака:
Ну хаця б налей ты м­не з келіха арака,
Потым каб зварылі кр­упнік, ды гасцей сабр­алі!
Ды каб нашыя музыкі ­паланэзы гралі.
З той пары і жыў той­ пан п'яны ды шчаслив­ы,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Анёлу-захавальніку

Увечар скончылась набажэнства,
Верніки сышлі ад размовы анёлаў,
Ад малітваў аб вечнам блажэнстве:
Заўтра ісці на працу ці у школу.
Ад вечнага да зямнога за паўгадзіны,
Да справ зямных на зямным абшары
У некага келіх, спрау паўтузіна -
У іншага ды аб адпачынке мары
А Вечнасць чакае яшчэ за парогам,
Анёлы скажуць: Цябе чакалі!



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Маладзейшыя( за нас)­ у начных клюбах,
дзе толькі не клацай­ дзюбай
I хутка лаві свой др­айв
Старэйшыя(за нас) ш­укаюць свой кайф на г­радках
У іх амаль што усе ­у парадку
Бо бульба з морквай ­"lх лайф"
Нам трыццаць ужо неу­забаве
I нехта з нас дока у­ праве
Ці у мове ці у PHP ­
Час марнуе хто як ум­ее,
Хто цярплівы, а хто­ разумнейшы
Хто ніякі у дзве дзі­ркі сапі.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Манюшка, Кастюшка, ды хасідскі рабін –
Не патрэбны вы зараз сярод нашых асін.
Беларусь або Польшча, ці Іудэя ваш край –
Не паведае плошча, ані модны клуб “Грай”.
Вышываначных строяў не насілі, на жаль,
Вы і вашыя дзеды ў касцёл ці на баль,
У сінагогу, на рынак ды яшчэ шмат куды,
І не ведалі cуму ці кручыны-бяды.
Вашы косткі ў глебе ды жнівом прараслі,
А пра вас пазабылі... ці наогул былі?



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Пад футрам сонечных ветраў
Ветразь слабкі і дрыготкі
Штурхае пад карак паэтаў –
Намыленых разам з вяроўкай.

Пад ценямі гонкіх ялінаў
У спратах хаваюцца змрокі.
Буяе растрэльна шыпшына,
Смуткуюць крывавыя глогі.

Пад шэрымі вокнамі гмахаў
Напружанне зносінаў горкіх.
Свідруюць свядомасці страхі
На ложках драўляных і волкіх.

Пад поўняй чырвонай ад хмелю
Упокат разлегліся хмары.