Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Франтавыя матывы
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Дарогі франтавыя
з баянам дзед прайшоў.
Сядзелі радавыя
тады плячо ў плячо.

У іхнім асяроддзі
іграў і песні пеў –
натхненне, асалоду
салдат ад песні меў.

Пеў ветэран пад Курскам,
пад Кенігсбергам пеў
пра сіненькую хустку,
пра ўсенародны гнеў…

Пра ноч ды пра зямлянку
пеў ветэран байцам,
а потым, спазаранку,
ішоў у бой і сам.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Свет застаўся амаль што без сіл,
Дрэвам цяжка лістоту трымаць.
Я да дзюрак юнацтва знасіў,
Ды шкада яго з цела здымаць.

Кожны гузік тужэй зашпілю
На грудзях і падумаю, што
Патапчу яшчэ трохі зямлю
Ў спарахнелым сваім паліто.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Гэты свет, як вялізны шматтомнік,
Быў прачытаны мной да канца.
«Загарніце мне ў снег падаконнік», –
Турбаваў я зімой прадаўца.
I, застылым прадбачаннем шэрым,
Што не цэніць жыцця нічыйго:
«Для каго?» – ён пытаўся з ашчэрам. –
«Для мяне. Для мяне аднаго».

Адмаўляючы старасць і кпіны
На шаўковай паверхні ліста,
Прасякалі сузор’і бразгліны
З апраметнага ўлоння куста.
Расчынялі зямныя вантробы



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Быў Месяц спляжаны пад ранак,
Што напярэдадні Пакровы.
Як пакалечаны падранак
Скуголіў узыход барвовы.

Аскепкамі мінулай ночы
Вароны – вострыя, як коп’і –
На ім пракрэслівалі прочырк
I рассыпаліся шматкроп’ем...

Ужо нішто не адрывала
Ад надыходзячага снега –
Адно дыван, ды пакрывала,
Ды дзеўчына на фоне неба.

Яна з пакутнага сумнення
З’явілася ў бялюткім плацці –
Апошняй міласцю асенняй,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ці ў ісламскім, ці ў будыйскім
Храме ў пэўнай цемнаце
Памінальную запіску
За мяне пакладзяце.

У капліцы пры дарозе,
Дзе іконы на сцяне...
У літвацкай сінагозе
Гэта можна альбо не?

Недарэка і нябога –
Вось і я калісь згару.
Аба мне раскажуць Богу,
Як аб Бобчынскім цару.

У мармонскай пазалоце,
Беднай кірсе без прыкрас,
Лішні лісцік у блакноце
Адшукаецца мо ў вас?

Вы тады з яго складзіце



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Прыдзе час, калі папросяць,
Нават быў бы ты Фідэль.
Коні ўшчэнт туман разносяць,
Моль з'ядае камізэль.
Скронь у холад, дотык пальцаў.
Або подушкі пад пас.
Усё адно, ты не чапляйся.
Зменаў час не міне нас.
Што ўпадае - прарастае.
Што гніе- жыццё дае.
Напрадвесні жолуд трэсне.
Можа так, а можа не.



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Мы з Латвіяй даўно адзіны
Жывём даўно і шмат гадоў
Па дзве цяпер ў нас Радзімы
І для дзяцей ,тут родны дом.

Мы зноў чакаем усе сустрэчы
З табой Радзіма- Беларусь.
Але ж вяртаемся дарэчы
Ў краіну Латвіей, што завуць.

Даўно з’ядналіся з табою
Ты стала роднай -Латвія.
Тут мы жывём з усёй раднёю
Тут заснавалася сям’я.

Я з мыслямі даўно абвыклась
Што нет радней Вас ў жыцці!



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Даруй чалавеку,
які "адарыў" злом цябе.
Хай будзе ЯМУ ДАРАВАННЕ
любві падарункам.
Але не забудзь
і пра сціплы дарунак САБЕ:
ЗАБЫЦЬ
перажытага боль —
для свайго паратунку.

19.01.2020



Сярэдняя: 4.9 (7 галасоў)

Выйду я ў начы на двор
За той самай справай.
Адбягу хутчэй у цень,
То ж вам не забава.
Што ад месяца паўзуць
Чэрці з грушы дзічкі
Ай і падаюць за плот
Знічкі чараўнічкі.
Ганак сьветлы мой фарпост
Зноў мяне спасаў.
Я і вершык напісаў
І схадзіў па с..аў.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

Вось вам тое,
Што рвецца
з пад сэрца.
Што ў дрыгве
Прарастае
Таполяй.
Што праз ноч
І мінулыя вёсны.
Ціха шэпча
Ўжо хопіць.
Дзе ж болей.
Меней сэнсу
Ў штодзённым
Баданні
Меней гучнасці
Ў закліканнях.
Крохкі лёд
Пад маёю
Нагою..
Не дурны я
Чакаю.
Не сёння.



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Паміж небам і зямлею
Недзе я.
Паміж летам і вясною
Надзея.
Паміж столяй і падлогай
Танчуць баль.
Паміж крыжам
I труною
Толькі жаль.
Паміж елкай і сасною
Асіна
Паміж Паўлам ды Пятром
Паскудзіна.
Паміж цемрай і святлом
Недзе я
Паміж змрокам
і світанкам
Надзея.



Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

Кім стаць мне?
Палякам ці рускім?
А мо запісацца ў жыды?
Абрэзаць па самыя вушы.
Каб ужо на вякі, назаўжды.
Каб дзеці мае не хісталіся,
Ня чулі пытанняў:"Ты хто?"
Яно ж і ніхто не цікавіцца,
Пляваць у які цвет паліто.
Але ж покі розум трымаецца,
Тутэйшым быць Гонар і то.
І так! Я памру Беларускім.
Андрушэвічам.
Калі што.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Я прайшоў
Праз вясну ды лета.
Я да восені сваёй
Падышоў.
Раскідаў
Ды збіраў каменне.
Губляючы ізноў
Што знайшоў.

Усе хутчэй
Ды грамчэй гадзіннік
Набліжае сумны час
Мае зімы.
Усе прасцей
Ды цяплей адзенне.
Срэбным попелам
На скронях валасы.

Аж няхай
Пачакае снежань.
Адпаўзуць завеі
У цёмныя лясы.
Бо буслы
Клёкатам на ліпе
Абвяшчаюць надыход
Твае вясны.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ліпеньскія прыпеўкі
У памяць аб падзеях 1944 года

Бравай арміяй-скалою
край наш вызваляецца –
многа акупанцкай зброі
ля ракі валяецца.
***
Акупанты – гразь. Атака –
грозная мачаліца…
Вызваліцелі на танку
ў вёсачку прымчаліся.
***
Да цябе, фашыст-бамбіза,
неба не прыязнае:
часці ворага бамбіла
наша авіяцыя.
***
Павалілі цераз Збляны
фрыцы недабітыя.
Іх патроны расстраляны,
галасы прапітыя.
***



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Вясною ластаўкі зляпілі
Гняздо пад крышай для сям’і.
Заўжды тут птушанят вучылі
І супакойна ўсе жылі.

Яны стараліся каб крэпка
Гняздзечка з гліны прыляпіць.
Няслі ў дзюбках гліну цэпка
Яе каб к даху прычапіць.

За ўсім вось гэтым назіралі
Два вараб’і, два гультаі.
І план свой гадкі гатавалі,
Каб захапіць гняздо ў сям’і.

З гнязда іх яйкі павыкідалі
Закрылі сенам ўсё дупло,



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Ад дотыку душы —
тваёй —
цымбалы заспявалі…
Баян, адвечны валацуга, —
мой —
цымбалам падбасіў…
І —
нам самім наўздзіў —
мелодыю кахання раскаталі…
Далёка і шырока —
як можа вуха чуць
і бачыць вока…

Ды высілкі абодвух інструментаў
і ні ў табе, і ні ў ва мне
не спарадзілі сантыментаў…

Кантрастамі напоўненага скерца
ў свет музыка пранеслася —
ды міма



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Пчала лятала мёд збірала
Без працы не праходзіў дзень.
Яна пылцу і мёд іскала
Ёй працаваць было нялень.

Шукала кветкі мёдам поўных
Іх любавалася красой.
Шмат тут было мясцін цудоўных,
Што падымалі ёй настрой.

Збірала мёд, нясла ў соты
Сабе ў зіму і гаспадару.
Спявала складывая ноты.
Зімой ім радасць падару.

А радам муха пралятала
Жужжа назойліва пад нос.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Мы бачым як лётаюць зоркі…
У небе… высока, высока…
Ды толькі не чуем, як горка
Плачуць па іх дзе-далёка.

Шчэ радасна трохі за тыя,
Што доўга гарэлі, яскрава.
… А як жа балюча малыя
Золатам гаснуць крывавым.

Хай дзеткі жывуць доўга-доўга,
Хай свецяць святлом моцным, новым.
Каб ярка ў апошні раз моргаў
Дух-зорка шчаслівы бацьковы.



Сярэдняя: 5 (7 галасоў)

Баль грыміць… Выпускны!..
Маладзее ўвесь свет і кружыцца…
Вальс дарослай нашай вясны
Зоркі з намі таксама танцуюць —
На азёры паглянь, на рачулкі
і лужыны…

Вальс!.. Вальс!.. Танчым мы!..
Сэрца бурнаю радасцю поўніцца…
Аднакласніца ж, не маўчы,
Як пралеска вясною ў бары,
Мне зіхотны ўсмех падары —



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Аднойчы, шчэ у колішняй хаце,
Дзе зоркі гуляюць у вакне,
Над вечар раз бацька и маці
У госьці прышлі да мяне.

Сядзяць на услоне у хаце,
Яшчэ маладзей за меня.
İ хустка квітнее у маці,
İ бацькаӯ паджак шэра льне.

Сядзяць, не гавораць нічога,
Адкуль яны, што там і як…
İ я пачынаю размову-
Чым вас частаваць, небарак?

-Налі нам патрошку туману,
Што вісьне на дальняй мяжы



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

народжаныя ў 80-я
мы глыбока траўмаваныя 90-мі
мы нясем гэтую траўму праз лёс
ні ў чым не знаходзячы радасці

мінулае нашае
дзяцінства нашае
стаіць увесь час у нас
перад вачыма

мы грубыя
мы бяздушныя
мы цынічныя
неўратызаваныя
псіхапатычныя

вы

народжаныя напрыканцы 90-х
на пачатку нулявых
мяккія
надта пазітыўныя або
надта аутычныя
фрагментарныя

нас жыццё стаміла ў 30



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

мне па-свойму цікавыя
розныя кабеткі ў фэйсбуку
стужка каторых на девяноста адсоткаў
заваленая рэцэптамі страў

кіш з брокалі й сырам фета
фетучыні ў сметанковым соўсе
найсмачнейшыя тушаныя кабачкі

а на десяць адсоткаў уяўляе сабой
незадаволенасць несправядлівымі
рашэннямі ўлады, яе
сацыяльнай палітыкай

назіраючы такіх жанчынак
заўжды думаю: сволачы
павялічце кабеце заробак



Сярэдняя: 5 (1 голас)

адзін напышлівы паэт
абурыўся аднойчы
падчас размовы

цімур, чаму вы лічыце, што
навакольныя жывуць няправільна
звярніцеся да псіхааналітыка
па дапамогу

я не даваў яму падставы так думаць, але
тое, што мяне сапраўды выварочвае
ад панылага існавання, якое
вядзе пераважная бальшыня
братоў і сясцёр маіх
бачна няўзброеным вокам

я насамрэч упэўнены
усе чалавечыя беды
праз тое, што людзі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

галасаваў за Барыса Ельцына
паважаў Сораса
паважаў Тэтчэр
паважаў Клінтана
чытаў Фрыдмана
чытаў Попера
чытаў Хайека
чытаў Мізеса
хацеў заняцца бізнесам
хацеў стаць рэйдэрам
стаць рэперам
стаць рокерам
стаць байкерам
стаць маклерам
стаць брокерам
стаць хакерам
стаць трэйдарам
стаць трэйсерам
стаць хіпстэрам
стаць віпстэрам
стаць аўтарам
стаць скрыптарам
стаць блогерам
стаць байерам
стаць коўчэрам



Сярэдняя: 5 (1 голас)

гэй, мешчанін, ты чаго гэткі сумны
з’еш ананас, мандарынку схрумай
што ў журбе і жальбе ўвесь сядзіш такі
у халадзільніку вэнджаныя кумпякі калі

калі там рыба траска й іншая трасца
а ты са светам нібы вырашыў развітацца
сядзіш, у задуменні маркотным схіліўшы голаў
і куды толькі жонка глядзіць – прыватны псіхолаг

ты ж бізнэс-трэнер, жыві, трэніруй бізнесоўцаў



Яшчэ не ацэнена

Ня каб
апынуцца на відэа,
ня каб трапіць у інстаграмы,
ня каб у Фэйсбуку і Твітэры
апісаным быць графаманамі,

пад крыкі й лямант, і віскат
раструшчыў я сабе чэрап,
густыя крывавыя пырскі
струменячы на рэпартэраў,

на камеры, на аператараў,
наогул на ўсіх разявак,
а каб вы ведалі, дэмакратыю
й рынкавыя каштоўнасці ратаваць неабходна
ЯК.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Імглістасць шэрая… Збавенне
Смугой агортвае душУ,
Як быццам просіць прабачэння,
Пятля, што кажа «задушу».

Сціскае кожны нерв нячутна,
Як дотык слізкае змяі,
Што смерць нясе душой атрутнай
Таму, хто згіне на краі.

Пераляціць пад ногі даху,
Каб прабачэння папрасіць,
За той апошні момант страху,
Калі так хочацца пажыць.

Але не ў гэтай шэрай нудзі,
Сярод сумнення і хлусні,



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

Дождж пастуквае ў вакно
Хіба ж гэта студзень?
І завеі не відно.
І наўрад ці будзе.

Зеляніць трава і рунь -
Не зіма, ні лета...
Пачарнелі зрубы пунь
Ў позірку сусвета.

Сонца мала - рэдкі госць.
Дрэўцы, як сіроты,
Голле вымакла наскрозь,
Туляцца да плоту.

Вецярок - "туды-сюды"
Вые і скуголіць.
З лужыц мутнае вады
Прэч слязінкі гоніць.

Дзе ж ты зімка і мароз?



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Навагодні тост

Як маразы не слабакі,
у футрах мама і дзіцятка.
На першым лёдзе рыбакі
не з баязлівага дзясятка.

Разлічваюць на ўдачны ўлоў.
Над лункамі застылі моўчкі…
Гучыць найлепшае са слоў –
“Бярэцца!” – выбухам лімонкі.

Бяруцца плотачка, акунь,
шчупак – вялізарная ўдача.
“Шанцуе дзядзю рыбаку!” –
шчабеча ціха маме Даша…

Шампанскага бяры бакал!
Тост з-пад пяра майго выходзіць:



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Шпурляе вецер ад абрыву
І гоніць прэч малую веру,
Што ўсё адбудзецца на дзіву,
Зрабі ты толькі крок уперад.

Калі ты змушаны зваліцца,
То, мабыць, гэта так і трэба:
Прыйшоў твой час таму адбыцца,
Каб узляцець хутчэй на неба.

І не пра смерць ідзе гаворка,
А пра жыцці метамарфозы:
Бліжэй да шанцу крок за крокам
Ляцець далей ад крыўд, пагрозы.



Сярэдняя: 4.4 (17 галасоў)

для дзяцей

Цёма мамачцы аднойчы
Паглядзеў нясмела ў вочы
І прамовіў карапуз:
- Я сынок твой, беларус!
Твой галоўны абаронца!
- Ой, сынок, маё ты сонца!
Так парадаваў ты маці,
Пасвятлела нават ў хаце.
З той пары ўжо вырас Цёма.
Гаспар цяпер ён дома.
Грошы сам ён зарабляе
І бацькам дапамагае.
Навучыўся клапаціцца
І аб Сонечцы сястрыцы.
Бо старэйшы ён. Мужчына!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Я хачу напісаць паэму
І атрымаць за яе заробак і прэмію.
Але я ведаю, што нават калі я напішу з дзясятак паэмаў,
Не атрымаю ні заробку, ні прэміі.

Ага, я скеміў: трэба пісаць раманы.
Але каб пісаць раманы,
Не мусяць быць кішэні падраныя,
А ў мяне кішэні падраныя.

Вой, вой, вой. Дзе выйсце з тупіку праблемы?
Нікому не патрэбныя паэмы.
Усім патрэбныя раманы.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

“Трамп не паціснуў руку Парашэнку”
newsone.ua

трамп не паціснуў руку парашэнку
парашэнка не паціснуў руку лукашэнку
лукашэнка не паціснуў руку румасу
румас не паціснуў руку шуневічу
шуневіч не паціснуў руку маёру
маёр не паціснуў руку прапаршчыку
прапаршчык не паціснуў руку ўчастковаму
участковы не паціснуў руку паставому
паставы не паціснуў руку мінаку
мінак не паціснуў руку жонцы



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

дэкабрысты разбудзілі Герцэна
Герцэн разбудзіў Чарнышэўскага
Чарнышэўскі разбудзіў Леніна
Ленін разбудзіў Чэ Гевару
Чэ Гевара разбудзіў Кагарліцкага
Кагарліцкі разбудзіў сайт «Рабкор»
сайт «Рабкор» разбудзіў Іванова Пятрова і Сідарава
Іваноў Пятроў і Сідараў разбудзілі Пісяткіна і Сісяткіна
Пісяткін і Сісяткін разбудзілі Фунціка і Шпунціка
Фунцік і Шпунцік разбудзілі коцікаў



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

карыстальнік Іваноў
наведае мерапрыемства
прысвечанае важнай
праблеме

важную праблему абмяркуюць
вядомы палітолаг Пятроў
выбітны сацыёлаг Смірноў
буйны даследчык Петухоў
і іншыя ня меней
аўтарытэтныя
эксперты

мадэратар дыскусіі
культуролаг Папоў

карыстальнік Іваноў
атрымае вычарпальныя
адказы на складанейшыя
пытанні

карыстальнік Іваноў
запазычыць шэраг
цікавых думак

карыстальнік Іваноў



Сярэдняя: 5 (1 голас)

дзень быў надзвычай сонечны
а што яшчэ для барацьбы патрэбна
актывістка выйшла лгбт на плошчы
падтрымаць… а яе не грэблі

яна стаяла такая з сябе ідэйная
і куды падзеліся мянты з амапам
ад разгубленнасці і безнадзейнасці
дзеўчына пачала гульню з айпадам

ніводзін з зашораных абывацеляў
у сваё занураных, у запаветнае
не зьвярнуў ніякай увагі, як
правакацыйна была апранутая тая кабета



Сярэдняя: 4.6 (10 галасоў)

Чаму я не паэта?
А троху так, пісака.
Не маюць моцы словы.
І рыфмы - небаракі.

Ня тыя што ў іншых,
Нязграбныя, крывыя.
Няма вышы, палёту.
Што цягне качка шыю.

Хістаюцца, трасуцца.
А просяцца на волю
Адно з адным усё б'юцца.
Стрымаць я іх ня здолеў.

Зламалі агароджу.
І вось і зноў сабака!
Чаму я не паэта?
А троху так, пісака.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Год стары сыходзіць у вечнасць,
У зорную ўспамінаў млечнасць.
Забірае ён з сабою
Крыўды, слёзы – усё благое.

А насустрач – годзік новы:
Ветлы, светлы, каляровы,
Мех нясе падзей прыемных,
Віншаванняў узаемных.

Вось сустрэліся гады.
Павіталіся браты.
Барадаты маладому
Даў наказ, як княжыць дома:

“Не скупіцца шчасцем, долей,
За дабро дабра даць болей.
А грахі адбельваць снегам,



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Цана здрады
Малую вёсачку,на трыдцать хат,
Сваёю жорсткасцю вайна кранула.
Трыццаць адзін загінуў тут салдат-
Салдат савецкіх куля не мінула.

Іх гітлераўцы ўзялі ў атачэнне,
Кальцом заціснулі ў лесе - ні прарваць.
Галодныя і змораныя да змярцвення,
Прывал зрабілі атачэнцы і палеглі спаць.

Ды між салдатаў тых слабак з’яіўся,
Таемна вырашыў пад покрывам начы,
Як быццам бы адзін ён не змарыўся,



Сярэдняя: 3.8 (25 галасоў)

Ілбом прынікла да сцяны.
Мой розум, дотык
ловяць рэха.
Йдзе музыка сюды
на слых
з бетонных пліт
праз дно паверха.
Больш камянёў –
дык прыгажэй!
Ляціць высока,
што ніжэй.
Далёкай прывіднай ігры
лунаюць струнныя віры.
І гукаў лад, прыгожы строй
прымае ўладу нада мной.
Мелодыя жыве паўсюль,
сугучна сэрца б’ецца ў танцы.
Акорды як санар лаўлю
і захапляюся мастацтвам.



Сярэдняя: 4 (15 галасоў)

Поўня над горадам тлее,
вулкі хаваюцца ў далі,
Менска каменны келіх
Свіслачы поўняць хвалі.

Белыя крылы храма
срэбна рака люструе,
дрэвы дамы і крамы
спяць сярод сонных вуліц.

Лёгка прыбрала
ноч-чараўніца
зорным адзеннем
нашу сталіцу.
Адкрый таямніцу –
што табе сніцца?

Сцішыліся фантаны,
змоўклі машыны, людзі
толькі другім сапрана
вецер прастору будзіць.

Дождж забубніў адчайна,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Варшава – Токіа – Варшава
У памяць аб падзеях 1926 года
У жніўні-верасні 1926 года на самалёце “Брэге-19 В2” быў здзейснены адзін з найграндыёзнейшых пералётаў таго часу Варшава – Токіа – Варшава. Удзельнікамі пералёту былі пілот Баляслаў Арлінскі і механік Леанард Кубяка, якія ў той час служылі ў Лідзе. Абодвух сустракалі на Лідскім аэрадроме з кветкамі і авацыямі.
Бы пчолкі, лётчыкі ў рабоце.



Сярэдняя: 3.4 (20 галасоў)

Мне сніўся сон. І так было прыязна
глядзець на бел-чырвона-белы сцяг.
І вершнік больш не быў дзяржаўным вязнем –
заняў вышэйшы геральдычны знак.

Лацінкаю пісаная “Пагоня”,
і талер – нашы грошы, не рублі.
і сэнс вярнуўся, пульсам біўся ў скронях –
“Нарэшце духам мы перамаглі!”

І быў спакой, што больш не страцім голаў,
і будзе як прызначана спакон.
І чулася – ляцяць ужо анёлы,



Сярэдняя: 2.7 (12 галасоў)

Ну вось і скончылася восень.
Зіма бярэ сабе прыроду.
Пахмурна. Рэдка блісне просінь,
Схавана сонца ад народу.

Сняжок ціхенька напыляе,
Ляціць, кладзецца на зямлю,
Пачуцці ўпотай затуляе,
Хавае тое,што люблю.

Сабакі быццам звар'яцелі,
Бягуць і брэшуць цэлу ноч.
Мо дзе ваўкі прайсці хацелі?
Ліса з янотам збеглі прэч.

Снягурка, Дзед Мароз гатовы
Хоць заўтра дзетак віншаваць.



Сярэдняя: 4.2 (26 галасоў)

Два крыла.
Я б хацела, каб у мяне
За плячамі былі два крыла.
Я б заўсёды ў цяжкай бядзе
Зберагчы сваіх дзетак змагла.

З дапамогаю гэтых вось крыл
Я хутчэй бы да іх далятала.
Ім сказала б, што Божа закрыў
І своечасова бы я паспявала!

Мне бы толькі іх ад бяды
Закрываць магутна крыламі
Каб змаглі яны зноў заўжды
Паспяхова падняца самі.

І каб добра ў іх ўсё было



Сярэдняя: 2.7 (12 галасоў)

Не закранеш ты маё сэрца больш ніколі
І не запаліш свет маіх вачэй.
Зязюляй шэрай закуваю ў чыстым полі,
Захутаюся ў адзенне восеньскіх начэй.

Маю душу аднойчы моцна ты параніў,
Падрэзаў,нібыта,птушачцы крыло.
Якой бы азбукай цяпер не барабаніў -
Ужо да цябе , няма таго,што раньш было.

Не стукае ўжо сэрца ў грудзях шалёна,
Не граюць вочы промнямі святла.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Каб вайне не распаліцца…
Лідскім ветэранам-ракетчыкам прысвячаецца

Каб вайне не распаліцца
на прасторы ўсёй планеты,
мы пацелі ды пякліся,
даглядаючы ракеты.

І спякотнаю парою,
і ў мароз, і ў снег, і ў вецер
абслугоўвалі мы зброю,
наймагутнейшую ў свеце.

Рады мы былі старацца.
Зброя грозная даволі:
Р-12, -14,
“Піянеры” і “Таполі”.

У Мінойтах, Навагрудку,
Бердаўцы палкі былі.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Мой сябра з тварам самотнага блазна
прыкідваецца быццам зусім забыўся,
калі дазволіў надзеі загаснуць,
а сам за саломінку схапіўся,

калі ён ачуўся ў бяздонным свеце,
размаўляючы шолахам пра нятленнасць,
там, дзе між двума не ўзнікае трэці,
стаяў у прыцемках на каленях.

Каціліся зоркі слязьмі скупымі –
за чужымі вокнамі паўзмрок бяздонней.
Былі незнаёмцамі мы – сляпымі,



Сярэдняя: 3.9 (27 галасоў)

Беларуская песня гучыць над зямлёй
Мы спяваем усе дружна, яе за мяжой.
Кожны помніць із нас, што ён тут беларус
Дзе радзіўся калісь, дзе накрыты абрус.

Ты квітней, расквітней наша Белая Русь!
Ганарыліся мы каб табой ўсе тут.
Каб адкрыла ты дзверы для ўсіх ў сябе
Прытуліўся каб шчыра ўвесь мір да цябе.

Каб абрус быў накрыты, поўны келіх на ім
Ты даўно знамяніта хлебасольствам сваім.



Сярэдняя: 4.2 (19 галасоў)

Ой чый та конь стаіць
Сівая грыванька
Мне спадабалася,
Мне спадабалася
Тая дзяўчынанька.

Не так дзяўчынанька
Як тварык беленькі
Падай жа дзяўчына,
Падай прыгожая
На каня ручанькі.

Дзяўчына падайшла
Ручанькі падала
Ой лепей я б была,
Ой лепей я б была
Кахання няведала.

Кахання, кахання
З вечара да рання.
Як сонейка зайдзе
Як сонейка зайдзе
Каханне адыйдзе…



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Над дахамі вісяць гаркавыя дымы.
Штодзённік на стале вядзе адлікі датам.
Упершыню адчуў, што не хачу зімы,
Што снежнае святло не прынясе мне свята.

Туляюся паміж бярозавых калон.
Раз’етыя імглой іх кроны пасівелі.
Снягі бяруць мяне ў пакутлівы палон,
Кладуць свінец бяліл па жоўтай акварэлі.

Здагадкай пра бяду чарнее сонны яр
Глыбокай, нібы вір, і незагойнай ранай.



Сярэдняя: 3.9 (28 галасоў)

Мы доўга чакалі на змрочным шляху
І песні спявалі пра родну зямлю.
Чакалі ўсе доўга перамен у жыцці
Чакалі таксама іх нашы бацькі.

Яны здабылі перамогу для нас,
Каб сонца зіяла зрання ў добры час.
Каб дзеці і ўнукі ўбачылі свет
Няслі яго ў сэрцы, ўсё помня спрадвек.

Няма ў нас радней за цябе Беларусь
Таму і завуць цябе Белая Русь.
Ты кожнага з нас да сябе пазаві



Сярэдняя: 4.4 (17 галасоў)

У Вільні Змагароў хавалі...
Праз сто пяцьдзесят пяць год...
Якія за Свабоду ваявалі...
Чаго ня мае наш Народ...
Тады і сёння мы нямаем,
Той рэшткі годнасці жыцця...
Якую мы ад Бога атрымалі...
Свабоду духа,ды Свабоду развіцця...



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Жыцьцё.

Жыцьцё… ці ты страва, спажыва,
Якая ў патэльні скварчыць,
Ці, мабыць, хістаньне душы той,
Без якога нельга пражыць,

Ці тыя юначыя годы,
Каханьне дзе сьвечкай дрыжыць,
Ці сьляза, што сьцежкай вільготнай
Паўзе ўніз па шчоках маіх…

Жыцьцё…
-21.11.19.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Пара ісці ў падпольшчыкі!
У памяць аб падзеях 1941 года

Рабочыя, настаўнікі
і гаспадыні хатнія!
Генадзіі і Танечкі,
для барацьбы прыдатныя!

У групы аб’яднайцеся!
У барацьбу ўключыцеся!
Для ўдару і для націску
ў кулак адзін злучыцеся!

Боепрыпасы, зброю
збірайце і хавайце!
Магілішчу сырую
агрэсару капайце!

З фашысцкімі бацыламі
змагайцеся вы годненька!
Нашкодзьце ўсімі сіламі



Сярэдняя: 3.9 (30 галасоў)

Я туды імкнуся, дзе мая Радзіма
Для мяне абдымкі шчыра распахнець.
І як у дзяцінстве ласкава матуля
Ціха калыханку ў вуснах прапяець.

Я туды імкнуся, дзе я разумею,
Дзе на маёй мове бацька гаварыў.
Што спявае ў небе распазнаць сумею
Наш жаўрук вясною і яго матыў.

Мне да боллі ў сэрцы ўспамін кранае
Той сваёй крынічнай чыстаю вадой,
Што ў дзяцінстве кожны ў вуснах адчувае



Сярэдняя: 4.2 (31 голас)

Як хочаца яшчэ пажыць !
І кожным днём, каб даражыць.
Глядзець на сонца на ўсходзе
І бачыць як яно заходзе.

Яшчэ б мне трошачку пажыць!
Дзяцей з унукамі ажаніць .
Здароў’е моцнае, каб мець
Нябыць дасужай і не зудзець.

Каб вочы бачылі дарогу,
А ногі йшлі, каб без падмогі.
І каб дзяржалі рукі кружку
Пры памяці была старушка.

Каб праўнукаў сваіх кахала,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Неміласэрна абпаліла лісце.
Мне летніх слоў на ім не прачытаць.
Звіняць гаёў медзяныя маністы,
Аскепкамі ляцяць скрозь дзень імглісты
Ў махрыстую, ігольчастую шаць.

На лугавінах іржавее некась*.
Астыла сонца на празрыстым шкле,
І – успамінам пра сустрэчы летась –
Твой голас у маўклівую адлегласць
Заледзянелым золатам плыве.

* некась (дыялект.) — пакінутая зімаваць няскошаная трава.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Мая Матчына! Айчына!
Незабыўнае маё!
Ты - сунічныя лагчыны
І жывічнае смальлё,

Ты - нячутнае кліканьне
Ад абшары стэпавой,
Ад расстаньня, ад выгнаньня,
Да яднаньня зноў з табой.

Мая Матчына! Айчына!
Незабыўнае маё!
На шляхах нам шлях адзіны,
Наша вечнае жыцьцё!
-19.11.19.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

У сумны твар матулеў зазірніце:
над вачыма –
стомленыя крылы.
Сонца бестурботнасці ў зеніце
назаўжды чаканне затуліла.

Не пазбавіцца ніколі
гэтай птушкі:
ёй гады прытулак вечны звілі.
- Дзе сыночак ?
- Што з маёй дачушкай?
з дня на дзень
выпырхвае з падкрылля.

Ладзьце стрэчы
пад бацькоўскім дахам,
як бы моцна справы не трымалі,
каб чаканняў зжурбленыя птахі
найчасцей сваё крыло ўздымалі.



Сярэдняя: 3.1 (12 галасоў)

Iдэнтэфiцыруя сусьвет,
Мова плыне павольна, бы Прыпяць,
наша гiсторыя i асабiстасць.

Сваеасаблiвасць.

Асаблiва цiкава
адчуваць музыку Мовы.
Дотыкi гукаў:
Iслач, Свiслач, Вiсла.

Голас смакуе рэчыва слова,
прозвiшчы продкаў:
Раўчэнi, Крачыны.
Нiбы цалуе у вусны жанчына.

Водар духмяны,салодкi, дзiвосны,
дзявочы:
Зэльва, Ясельда, Ятвязь...



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Выбух
Аповед падпольшчыка Роберта Сасноўскага
Адной з найбуйнейшых дыверсій лідскіх падпольшчыкаў на акупаванай фашыстамі тэрыторыі стаў падрыў Лідскай электрастанцыі ў ноч з 14 на 15 сакавіка 1943 года.
Я памочнік качагара
на электрастанцыі.
З думкай – шкодзіць нечакана
злым захопнікам-шакалам –
не магу расстацца я.

Падарваць к чарцям сабачым
думаю і змыцца я.
Здагадаецца апальшчык



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Восень. Вогненна-шызы захад.
Ноч штурхае ў цемру.
Я іду. За мною думкі ў накат
Бягуць нібы цень Хімеры.

Хто яшчэ не ведае жах -
Вось ён са мною ходзіць.
Пастукаў у сэрца час.
Сумота цяпер няволіць.

Васільковай краіны пах.
Бездарожжа. Вецер шалёны.
Вёска мая... Патанае дах...
Я ізноў прыйшоў да цябе...
Крыл адчуваць узмах.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Пушчу па ветры ўспаміны,
Цябе ў памяці не аднаўлю,
Згарэлі пёры старых крылаў,
I зноўку вольна я жыву.



Сярэдняя: 4.2 (49 галасоў)

Прырода ціха увядае
Яна гатова засыпаць.
Лісцё ўсё з дрэваў ападае
Карэнне ад холаду схаваць.

Яна апошні раз квітнее
Лісцём красуецца вакол.
Апошні раз зазелянее,
Заменіць золатам арэол.

Апошнія ў прыроды краскі
Бурляць сваёю пышнатой.
Быццам маленькія дзяўчаткі
Змяняюць краскамі настрой.

Апошнія сабраўшы сілы
Яна зіяе перад сном.
І шлюць нябесныя свяцілы



Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)

Шарэе небасхіл з пластмасы,
Iдзе ў магілу Трэці Рым,
Цвіце неон, і прагна масы
Жаруць Евангелле вітрын,

Ушчэнт забыўшыся на Тройцу.
Крадзецца вуліцай сцяна,
I б’ецца цень самазабойцы
Ля каламутнага акна.

Натоўпы з пысамі бульдогаў
Блукаюць з мэтай гразь мясіць.
Чым меней на Зямлі прарокаў,
Тым болей на Маскве месій.

Яны прыйшлі! Я знаю цэны
На іх пыхлівы бенефіс.
Спакойна, што акцёр са сцэны,



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Пакуль што снег бяліў варону
На самай макаўцы царквы,
Яна, з абліччам фараона,
Сплывала ў тартар векавы.

Як быццам вылеплены з ваты
Паналіваных снегам хмар,
Жаўцеў крываўнік васпаваты
Засохлай кветкай, як янтар.

I ў халепнай зімовай манне,
Не дацягнуўшыся да зор,
Шумеў вячэрняе літанне
Яшчэ невырублены бор.

Галодным крыкам абражалі
Яго вароны дзень за днём,
I стылі снежныя скрыжалі,



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Пакуль мы спалі, з захаду зямлі
Раптоўна хмарай здарылася восень.
Пайшлі дажджы, і вымаклыя восы
Чаргою з падаконніка цяклі.

Мы выйшлі ў Гефсіманію. Ля ног
Цень выдыгаў, як выкрыты пракуда.
Ужо зусім нагадваў васілёк
Да сінявы задушаны Iуда.

Каменне падпільноўвала з травы,
I старцы гаманілі ўздоўж дарогі
Аб тым, што не знасіць нам галавы
За наш запал. I месяцам двухрогім



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Мне жудасна ў гэтым падклецці
На свяце юрлівых каляд,
Дзе вашы жанчыны і дзеці
З губамі асліц і цялят

У твар выскаляюцца пашчай,
Загоняць любога пад спуд
I выведуць зграяй прапашчай
На плошчу, на чэрнь і на суд.

I капаюць моташна з ёлкі
Шары, быццам кроплі вады,
I зоркі гараць, як асколкі
Заўсёднай сусветнай бяды.

I недзе, не маючы статка,
Замерзлі мае пастухі.
Шляхом Гефсіманскага саду,



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Хіба ў свеце калісьці была любата?
Тая, што без вынятка – і толькі,
Акрывалася ўстрыманым імем Хрыста
Без сумневу, карысці і толку.
Устаялася ўжо павятовая глуш,
Ля штыкетаў цвіла біручына,
Прымінаючы выцерты коўдравы плюш,
Знемагала ў чаканні дзяўчына.

Ці то «Нашае нівы» памяты лісток,
Ці то сум дэкадэнцкі і, нават,
Далятае з-за поля гняўлівы свісток
Паравознага баса-актавы.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Ад суму і галечы
Гасцінец нецяжкі.
Труну ўзвядуць на плечы
Чатыры мужыкі.

Ні марнага народа,
Ні крывадушных бруй.
– Даруй, – шапне прырода.
Адказ: – I ты даруй.

I паплывуць насілкі
Над кроплямі расы,
I трэск сенакасілкі
Заглушыць галасы.

Ёсць неба, сінь і вецер
Над селішчам пустым.
I ўцешна ўсё на свеце –
На гэтым і на тым.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

I немата наўкол, і глухата,
I на вачах сцінаецца заслона –
Я ў чэраве азызлага кіта,
Па імю «свет», як уцякач Iона.

I гэтак жа асуджаны, як ён,
На марнаванне ў ліхалецці ўбогам,
Не кемячы, праз што я гнаны Богам,
Бо я ж не парушаў яго закон.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Лунае ў небе чорны бусел:
Невынішчальнае чысло!
Яно палове Беларусі
На сэрцы шрамам залягло.

Часцей за ўсё, у тых, хто блізкі,
Улада ўторквае кайло...
Тады яшчэ маёй калыскі
Ў заводу нават не было.

Але ў парахавым нагары
Я помню ўсё да гэтых пор.
А што – чысло? Што – календарык?
Апошняй ночы калідор...



Сярэдняя: 2.9 (18 галасоў)

Бой за Ліду
У памяць аб вызваленні Ліды ад фашыстаў 8 ліпеня 1944 года

Накіроўваецца корпус
Аслікоўскага да Ліды,
і няма ў ім недахопу
ў конях, моцна ў корпус злітых.

Злосна вока акупанта
ў далеч узіраецца…
На вузлах дарог упарта
фрыц супраціўляецца.

Шлях абходны пралягае
па дрыгве і па лясах.
Лес які, дрыгва якая
затрымаюць малайца?!

Шлях адолены даўжэнькі.
Ззаду вёскі, мурагі.



Сярэдняя: 3.4 (16 галасоў)

А ці будзе? Ці прыйдзе свабода?
Явіць Госпад нам міласьць сваю?
Ці загіне валошка пад ботам
Пад памсьцлівыя гукі “заб’ю”

Поўным ходам ідзе падрыхтоўка
I прыймаецца новы закон
А мая ўся ў іржы дубальтоўка
I не бачна прасьвета з вакон

Вось чаму сябе белай варонай
Адчуваю ў краіне сваёй -
Я для ўлады заўжды падазроны
Бо шаную наш прапар з крывёй

Кажуць, ўсякая ўлада - ад Бога



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Кранула восень скроні небасхілу
Пунсовай фарбай. Пёры лёгкіх крылаў
Гатовы несці нас за небакрай.

Пакуль гучаць гармонікамі спевы,
На развітанне нам ківаюць дрэвы,
І плыўна лісце адлятае ў рай.

Касматая Мядзведзіца няроўна
Дрыжыць адранкам над астылай поўняй…
Паклікаў вырай у няблізкі шлях!

І мы ляцім. Ніхто не азірнецца…
След кіпцюроў, ледзь бачны, застаецца



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

За ваколіцу выйду ў застуджаны вечар,
Дзе здзічэлае лісце пад ветрам пяе.
Дождж нязграбна мяне прыабдыме за плечы
І густога змяркання таропка налье.

З меладычным гучаннем знаёмых рапсодый
У пранізлівых кроплях патонуць агні.
Я пайду нетаропка. Імжыць. Сонца сходзіць,
Пакідаючы цень на пагодлівым дні.

Хмары месяц люляюць утоена, сонна.
Навальніцай паветра ўсё бліжай грыміць…



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Маўклівым днём у аксамітны час,
закрыўшы вочы, восень грае гамы.
Я слухаю, як манатонна ў рамы
нядбайны дожджык такае ў адказ.

На нотным стане тонкіх правадоў
запісваю птушыныя акорды.
Гучыць у выкананні ветра coda
жывому лісцю восеньскіх садоў.

Прысадамі задумлівых рабін
спяшаюцца імкліва на спатканні
мінулага і будучага здані
па лабірынтах залатых руін.



Сярэдняя: 4.1 (37 галасоў)

Каб звязаць нам жыццё
З нітак, крэпкага лёсу.
Я сваё напрагу пачуццё
Заспяваю цудоўную песню.
Пра каханне маё і тваё,
Я звяжу абярэг каляровы
І ў прыдачу раскрашу жыццё.
Каб шчаслівым быў дзень кожны новы
Не растрацілі ў ім пачуццё.
Я вязаць буду днём, буду ноччу
І схаваю ад цябе нашу боль.
На яе я свае ўсе ніткі патрачу
І закіну ад няшчасця пароль.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Я ляжаў у глухой цішыні,
Адпачыўшы ад цяжкіх баталій.
Надмагільных ялін карані
Скрозь рабрыны мае прарасталі.

Тым суглінкам, што грудзі занёс,
Тым кустоўем, над ярам навіслым,
Шар зямны – невыносны, як лёс, –
На мяне наваліўся і сціснуў.

Я спачатку сумеўся ў пяску,
Разгубіўся, не верачы ў тое,
Што цяпер мне на ўласным вяку
Быць пажываю для травастою.

Як жа здарыцца гэта магло,



Сярэдняя: 2.9 (13 галасоў)

Бронзавы Гедымін

Аганаў ды Нячай* – “бацькі”
для бронзавага Гедыміна,
а шпоры ў конскія бакі –
аб інахадзі напамінак.

У доўгім бронзавым плашчы,
на бронзавым кані Вялікі.
На князя бронзавым плячы
гуляюць залатыя блікі.

Сярод заводаў і дамін,
пад сонцам у нябёс блакіце
стаіць ля замка Гедымін,
які паклаў пачатак Лідзе…

Пайшоў вайной крыжак-шакал
на княства гарады і весі –



Сярэдняя: 4.1 (22 галасоў)

Высякаюць лясы, высякаюць…
Кажуць, быццам, паеў караед.
Сок з пянёчку жывога сцякае -
Так жыцце пакідае свой след.

Як балюча!.. Як прыкра і горка
Назіраць за пянькамі ў бары.
Збеглі вожыкі, лісы, вавёркі…
Нават сонца смуткуе ў гары.

Я таксама смуткую, калісьці
Грыбавала ў былыя часы...
Як з навалы знайсці гэтай выйсце?
Як спасці нам Радзімы лясы?



Сярэдняя: 3.8 (42 галасоў)

Каб змагла перадаць я Вам
Гэту тонкасць душы маей.
Усё жыццё па цвяточным снам
Дзе спяваў мне псалмы салавей .

Дзе мой тайный пяшчотны мір,
І куды душа тонкая імкнеца .
Датрануца да яркіх карцін,
Дзе на волю яна з розумам рвеца.

Не хапае мне слоў апісаць
Усе краскі і вольнасць душы.
Паміж строчак, каб Вам адпраўляць
То касанне пяшчотнай рукі.

Не змагу перадаць і любоў,



Сярэдняя: 3.8 (40 галасоў)

Каханне матулі бясконца к дзіцяці
Няма ні ўмовін , ні рамак у яго.
Сабою закрыць іх імкнуцца ўсе маці
Каб толькі бы іх не цягнула на дно.

Я зноў ўспамінаю матулі каханне
Яго буду помніць цяпер і спрадвек.
Дачку ля вакна яна моўчкі чакае
Пацірая хусцінкай вакол сваіх век.

Заўсёды яна паспяе з дапамогай
І ведае дзе нам саломку паслаць.
Сама па вуглях перайдзе басаногай



Сярэдняя: 3.8 (38 галасоў)

Ніткі прала і вязала дзіцяткам адзенне
Вышывала днём і ноччу ўсім на заглядзенне.
Із трусінага вось пуху ,рукавічкі меньшай,
Каб нямёрзлі яе ручкі стужаю злавеснай.

Шапачку старэйшай ,ўжо патрэбна новую,
Каб змаглі яны хваліцца мамінай абноваю.
Грошы падакапіўшы на ніткі і спіцы
Звяжа па сукенцы і новай спадніцы.

Будуць ў абнове красаваца новай
Быццам з магазіна - адзення гатовай



Сярэдняя: 3.3 (26 галасоў)

Спрадвечны лёс маіх бацькоў
У працы цяжкай і руплівай,
Зялены спеў тваіх гаеў
І гоман птушак нецярплівы.

І спелых ніў духмяны пах,
І свежы подых навальніцы,
Ільняны колер у палях,
Вада з празрыстае крыніцы.

Вясновых кветак хараство
І мовы роднае гучанне,
Дубоў магутных калдаўство.
Пяю я вам сваё прызнанне.

Шляхетны позірк чысціні
Ў блакіце воч тваіх без краю,
І зорны свет у вышыні.



Сярэдняя: 3.7 (14 галасоў)

Сукно нябёсаў промнямі працята.
Вакол туманных долаў патаемнасць.
Світанне… Разліваюць далікатна
Свой палыновы водар хрызантэмы.

Прырода заварожвае ўбраннем.
У залатых карунках неба просінь…
Непараўнальна кожнае спатканне
З тваёй чароўнай прыгажосцю, восень!



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Асалода ад жыцця,
Гукі родныя зямлі,
І вяртае з небыцця
Дакрананне да раллі...

Конь упрэжаны сіпіць.
Паслухмяны плуг дрыжыць.
Знізу ўверх і зверху ўніз,
Баразна жыцця імчыць.

Ёсць у разоры глыбіня.
Шлях струной пяе, звініць.
Так адразу, а пасля
Трэба трошачкі спачыць.

Толькі паўзу не цяні,
Не лянуйся зноў паўстаць.
Плюнь, каб змазаць мазалі,
І наперад хлеб шукаць.

А калі не маеш моцы,



Сярэдняя: 2.6 (12 галасоў)

Час імчыць імгненна,
у вогнішчы згараюць думак меткі.
Спіць цела, душа безупынна ляціць,
Нібы пчала, па мёд на кветкі.



Сярэдняя: 3.1 (11 галасоў)

Душа ў душу —
піяна ў мецца —
як неба ў мора
ўпала —
так,
што век глядзець —
не наглядзецца
і не наслухацца —
ніяк.

І што цяпер
жыцця віхуры,
калі і штыль,
і хваляў шал,
і зоркапад,
і сонца ў буру
ў адно злучылі
далягляд?

12.10.2019



Сярэдняя: 2.8 (12 галасоў)

Cапраўдны заўзятар футбола
павінен умець мацюкацца,
каб словам пакрыўдзіць арбітра,
які прызначыў пенальці.
Змагар за межамi поля,
майстар нанесці ўдар
не па варотах, а ў твар.



Сярэдняя: 4.2 (34 галасоў)

Па сняжку зайка скакаў
Слядкі ножак астаўляў.
А лісічка па слядкам
Заіньку шукала там.

Зайка бегаў і пятляў
І ні зкім не размаўляў.
Лісанька шукаць стамілася
На прыгорачку спынілася

Вось так спрытна зайка змог
Лісаньцы падаць урок.
Ліска трохі аддахнула
І назад дамоў звярнула.

10.10.2019.Лілія Журавінка



Сярэдняя: 4.2 (36 галасоў)

На сцяжынцы з табой, што сустрэліся
Там муравушка пышна расцець.
Мы на сонейку ласкавым грэліся
Пад вярбой ,што ў полі расцець.

Твае вочкі ззіялі шчаслівыя
Ў поўдзень сонейка йграла ўвысі
Называў я цябе мая мілая
Як у казцы шчаслівы былі.

І не змог пазабыць ту сцяжыначку
Зноў, і зноў я прыходжу туды.
Спадзяюся сустрэць сваю мілачку
Праз гады, што я быў малады.



Сярэдняя: 4.1 (35 галасоў)

У чаканні ў верасні прырода
Пачне жаўцець усё вакол.
Бо прыйдзе хутка непагода
Накрые з дараў восень стол.

Затым кастрычнік завітае
Ўбраннем колераў гарыць.
Нібы карціны разглядае
Апошнія каб падарыць.

Тут краскі яркія пылаюць
Змяняя колер кожны дзень.
У кожны сад ён завітае
Лісцём закінуў сваю цень.

Вось лістапад змяняе краскі
Адзенне скінуў ён сваё .



Сярэдняя: 2.5 (10 галасоў)

Неба на тваіх далонях пяском пасыпалась пад ногі,
З каменнем зблыталась зямля,
Далёкія, нябачныя дарогі,
Хвастом мялькнулі, як змяя..
У шэра-каляровых буднях мы марым пра свабоду,
Якой не бачым нават ў сне,
Ад ежы мы залежым з роду,
А ад вады ўдвайне.
Мы самі абіраем колер рабства-
Чырвоны, белы ці зялёны?
Абралі пагарду і нахабства,
Каб здавацца моцным, вольным.



Сярэдняя: 3.2 (12 галасоў)

Я пайду па дарозе ў застуджаны вечар,
Дзе здзічэлае лісце пад ветрам пяе.
Дождж нязграбна мяне прыабдыме за плечы
І густога змяркання таропка налье.

З незвычайным гучаннем знаёмых рапсодый
У пранізлівых кроплях патонуць агні.
Пастаю па калені ў цішы. Сонца сходзіць
З невыноснай тугой па напружаным дні.

Хмары месяц люляюць утоена, сонна,
Навальніцы бразготка ўсё бліжай грыміць…



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Дажджом асеннім плача восень,
Як быццам ёсць у чым віна.
А дождж сабе па лісці скача,
Танцуе ў голлі давідна.

Палошча ён траву старанна,
Змывае спёку на зямлю,
У шыбы стукае да рання,
Хоць я яго і не люблю.

І сум, і радасць, як дзве ноты
Адной мелодыі жыцця.
Магчыма, радасць прыйдзе потым,
Каб стаць асноваю быцця.

Яе памножу на чаканне,
На безліч пырскаў ад дажджу.



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

Настаўніку

Яны сядзелі ўсе ў цябе за партай -
Рабочы, ўрач, дырэктар, прэзідэнт…
Быў кожны з іх твае увагі варты,
Чакаў, як сонца, з вуснаў камплімент.

Глядзеў з даверам ў вочы, як на маці,
Сачыў за словам, рухам рук тваіх...
Быў больш чым Бог ты кожнаму дзіцяці,
І першых ведаў выпіты келіх.

Каму ты - першы, а каму - апошні…
Нясеш свет ведаў з цемры праз вякі,



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Да веснікаў няспешна падыдзе дожджык босы,
Пакрочыць па сцяжынкам, заплача каля хат…
Вандроўніцай няўцешнай зноў завітае восень,
Ператварыўшы неба ў бясконцы лістапад.

Змяшае сум і радасць, святло агню і шэрасць,
Цяпло апошніх промняў і холад сумных хмар.
Напоўніць далягляды тугою невымернай,
Падорыць свята фарбаў і асалоду мар...



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

ВАЎКІ
Згадкі пра сны дзяцінства

Мне сніцца — праз бясконцыя вякі
бягу я, абрываючы ўсе жылы,
за мною ― ашалелыя ваўкі,
іх зграя мяне шчыльна акружыла.

Бягу наўпрост, не вучаны віхляць,
па горкім па бур’яне-палыне,
пагоню мне ніяк не ашукаць,
і сэрца вось-вось выскачыць з мяне.

Бяжыць за мною ўслед сляпая поўня,
з халоднаю усмешкаю пустой…
І быццам я спыняюся раптоўна,



Сярэдняя: 2.4 (11 галасоў)

Ноч хавае ў цемры зграі...
Усё жывое праглынае…
Вольна крочыць да мяне,
закрывае вочы мне…
I я быццам бы ў сне:

Пяцізоркавы гатэль…
Шалік з водарам шанель…
Прагна ў вочы мне глядзіць,
ведае як ахмурыць,
абудзіць, і разлюбіць.

Захапляемся каханнем,
пазбягаем абяцанняў.
Лепш за ўсіх, амаль як джаз
Ноч любуецца на нас.
Першы і апошні раз.

Зоркі ўжо ідуць на спад,



Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)

Глушачы вэрхал сталічны,
Трамваяў варшаўскіх грукат,
Мяне Беларусь мая кліча
Тысячай розных гукаў.

Ускінецца сэрца трывожна,
Душа ваўкалакам завые,
Як бомкне званамі Каложа,
Зайграе арган у Сафіі.

Ледзь зоймецца золак няпэўны -
Я чую, як радасна-звонка
Крычаць беларускія пеўні,
Цурчыць малако у даёнках.

І радасна трохі, і млосна
Пачуць, як далёка дзесьці
Гамоняць пад ветрыкам сосны,



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Смелы рыцар

Жыў на свеце смелы рыцар,
Многа па зямлі хадзіў,
Складна баіў небыліцы,
Смачна еў, салодка піў.

Не баяўся анікога,
Як па свеце вандраваў,
Перабіў пачвараў многа,
І нідзе не сумаваў.

Ранкам на каня сядае,
На прыволлі ўдаль імчыць,
Любая у след махае,
Просіць за сабой сачыць.

Не баіцца рыцар звады,
Не баіцца цёмных чар,
Зайздрасці, князёў улады.
Дажджавых на небе хмар.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Каралеўна-вядзьмарка

Каралеўна ў люстэрка глядзела,
На двары была цёмная ноч,
Яркім полымем свечка гарэла,
Цені ўзмахвалі крыллем наўзбоч.

У пакоі жыла таямніца,
Праз ваконца прамень зіхацеў,
Адазвалася дзесь навальніца,
Каля поўначы гром прагрымеў.

Адзін хлопец ішоў з пагулянкі
I праз шыбу тайком зазірнуў,
Асвяцілі прастору маланкі,
Дождж, як мора, з нябёсаў лінуў.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Музыка і вядзьмар

Граў музыка на вяселлі,
Добры задаваў настрой,
Гукі хмельныя ляцелі,
Заклікалі за сабой.

Песні, танцы даспадобы
Спевам родным дарагім
Служаць добраю аздобай
На вяселлі маладым.

Гучна скрыпачка заводзіць,
Задае сардэчны лад,
Пары за сабою водзіць,
Кожны весяліцца рад.

Так было у часе даўнім,
Свой парадак быў ва ўсім,
Граў музыка незвычайна



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Па
Прыступках
Я
Сыходжу
Ў
Падвал
Тваёй
Душы

Але ўсё ж мне бачна сонца,
Свеціць месяц у начы

Усё
Глыбей
Вядзе
Дарога
Ў
Бясконцасці
Душы

У сэрцы лёгкая трывога –
Небяспечныя шляхі

Дзесьці
Побач
З
Тваім
Сэрцам
Я
Шукаю
Ў



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Залётны рэгтайм "затусiў" на мясцовым танцполе —
і часу нон-стоп разарваўся на "да" і "пасля",
і ў прорву дажджом сыпанулі сэптолі, актолі,
асенняе "сі" далучыўшы да летняга "ля".

І тут жа зямлю "засінкопілі" ноткі-дзівосы:
сюрэалістычныя (дзе там да іх ПікассО!)
кляновыя "фэнтазі", "боха" каштанаў і россып
"марэнняў" бяроз, адляцеўшых у "восеньскі сон".



Сярэдняя: 3.3 (10 галасоў)

О, верасня зялёная трава!
Так хочацца рукой цябе прылашчыць
І дотыкам адчуць, што гэта – шчасце,
І пахі лета ў сэрцы захаваць;
Запомніць, як кавалачак жыцця,
Імгненне непаўторнай прыгажосці,
Каб потым сагравацца ў зімняй млосці
Апошнім цудам летняга быцця…

12.09.2011



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Восень дыхае на ладан,
Тленнем шоргае ля ног,
Змізарнелым лістападам
Бальзаміруе мурог;

Зацярушвае імгою
Несуцешнага дажджу,
Спарахнелаю тугою
Ціха спойвае душу;

Плача слотаю бяссоннай
Па-над прывідамі тла
І рыхтуецца да скону
Аслабелага цяпла:

Прысыпае пудрай белай
Шаты дрэваў дзе-нідзе,
Па зямельцы скамянелай
Шэрань ценямі кладзе;

Дачакаўшыся да сцюжы,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Апошні ліст
На дрэве сіратлівым,
Бы на ўспамін
Аб летняй цеплыні,
Танцуе твіст
На ветры трапятлівым
Пад енк галін
У хмарнай вышыні.

Яго далонь –
Хістальны знак надзеі
І прагі жыць,
І крохкасці жыцця –
Нібы агонь
Душу ў зазімку грэе,
Хаця й дрыжыць
Над рэшткамі быцця.

Ды ў нейкі дзень
Асенняй стылай слоты
І ён зляціць
Пад ногі мінакам –
У змрочны цень



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Адчуваючы змены ў прыродзе,
У паветры, у люстрах вады,
Птушкі ўвосень ірвуцца на поўдзень –
У цяпло – перажыць халады.

Ці інстынкты іх клічуць да ўзлёту
І збіраюць у вырай, у клін,
Ці з'яўленне асенняй самоты
Ў даляглядах радзімых мясцін,

Але некалі раніцай золкай
Пракладаюць у неба шляхі
Незлічоныя ластаўкі, сойкі,
Пліскі, жаўранкі, гусі, шпакі.

А пасля ў хваляванні вялікім,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Асыпаецца спелае лісце,
Карагодзячы думкі мае –
Што й мяне мая восень калісьці
Халадэчай апошняй кране.

Што і я мушу так адарвацца
Ад уласнага дрэва жыцця,
І зляцець, і ў паветры матляцца,
І шукаць існавання працяг.

Удыхаць пах асенняга тлення –
Горкі водар знямелай тугі,
І не мець ад самоты збаўлення,
Пакідаючы дом дарагі.

Ды, сыходзячы прахам да праху,



Сярэдняя: 4.7 (23 галасоў)

Беражы тых людзей пра каханне табе што гавораць
Беражы іх за то, што кахаюць цябе кожны раз.
Беражы іх за то, што жыцця без цябе больш не знаюць
І чакаюць кахаючы быццам апошні ў жыцці сваім час.

Іх каханне ў жыцці без граніц цябе ўвысь падымае
Акрыляе, захоўвае ад горачы бед і чужых перасуд.
І ніхто як яны, на вякі шмат дабра пажадае
Праз гады пранясе чысціню сваіх дум - ізумруд.



Сярэдняя: 4.8 (22 галасоў)

Беражы тых людзей пра каханне табе што гавораць
Беражы іх за то, што кахаюць цябе кожны раз.
Беражы іх за то, што жыцця без цябе больш не знаюць
І чакаюць кахаючы быццам апошні ў жыцці сваім час.

Іх каханне ў жыцці без граніц цябе ўвысь падымае
Акрыляе, захоўвае ад горачы бед і чужых перасуд.
І ніхто як яны, на вякі шмат дабра пажадае
Праз гады пранясе чысціню сваіх дум - ізумруд.



Сярэдняя: 4.7 (25 галасоў)

Пагранічнік вельмі строгі
Не жалея свае ногі.
Днём і ноччу і ў пургу
Стаіць смірна на пасту.

Кабы вораг не прабраўся,
Нелегал каб спатыкаўся.
Сцеражэ бацькоўскі кут,
Захаваць пакой каб тут.

Каб народ не хваляваўся
І абстрэлаў не пужаўся.
Ён зашчытніка касцюм
Апрануў, каб знік зграй шум.

Ён падцянуты пргожы,
І для тых, хто ў падарожжы.
Ён прымер сваёй краіны



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Дзяцінства час былы й далёкі,
Схаваны першыя дзе крокі
Згадае памяць мімаволі,
Як першыя шнары ад болю

Мяне вучылі навучацца,
Ні з кім з дарослых не спрачацца,
Адно я толькі не асіліў -
Як у жыцці мне стаць шчаслівым

Уклалі сотні простых ісцін:
Як трэба жыць, знайсці ў чым выйсце,
Падманваць нельга, нельга красці,
А быў патрэбны прыклад шчасця



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

“СКАРБОНКА”
Уладзімір Мірончык

Дзеючыя асобы:

Казачнік
Пан
Хруня
Пачварскі
Марыся
Янка
Поп
Ксёндз
Дзерыльман
Цыганка
Партніха-Яніха

Казачнік

Некалі, у даўні час,
Весялей жылося ў нас,
Вось аб гэтым пачынаю
Свой чароўны пераказ.

Жыў на свеце важны пан,
Быў упарты, як баран,
Пакажы яму раялю,
Дык ён кажа, што баян.

Прозвішча яго звінела,
За ваколіцай грымела,



Сярэдняя: 3.5 (21 голас)

Два словы: «Ратуй» і «Памілуй», –
Над снежным зацішшам лясоў
Усходзяць туды, дзе панылы
Скрыгоча нябесны засоў.

Два словы. I болей – ні шэпту,
Ні ўздыху, ні плачу наўкол,
Як кулі ахвярную лепту
Чаргою ўняслі ў пратакол.

Два словы з маленнем да мамы,
Сплываючы ў сонны кашмар,
На дне зацярушанай ямы,
Пазбаўленай веры і мар.

Два словы танюткай галінкай
Хоць нехта да Бога ўзнясі!



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Ружавым світанкам над соннай ракою,
Дзе бераг накрыўся туманам сівым,
Я Слова пачуў і не стала спакою
Ў гарачым, даверлівым сэрцы маім.

Я Слова пачуў і прачнуліся гукі.
Зязюля адкрыла імгненням падлік,
Вярнуліся шоргаты, свісты і грукі,
Твар сонца вячыста над светам узнік.

Пачалі ў лістоце прывольнай дубровы
Нястрымана птушкі скакаць - стракатаць:
“Табе, чалавеча, сінечай вясновай



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Крыжы стаяць
спрадвеку.
На могілках ў Касцёле
і Царкве.
І той, хто глуміць
гэта.
Той адлучыўся быць у
Роднай старане.
Крыжы ад Рыму
і да сёння.
Складаюць розны
змест.
Алі, хто хоча Бога
.....
Той чуе яго перст
.....



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Твае лісты даруюць мне ўсмешку,
У іх – перажыванні і чаканне,
Нясмелай маладосці разважанні,
Надзея, страхі, вера ўперамешку.

Твае лісты даруюць мне спакой.
Мне важна ведаць, што жывеш шчасліва…
Радкі з падзеямі жыцця бягуць імкліва
І нараджаюць непаўторны вобраз твой.

І ў цішы зімовай, вечаровай,
Я зноў гартаю скарб каштоўны свой,
З густой застаючыся цішынёй,
Зноў адчуваю сэрца перабоі.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Я спляту надзею з белых павуцінак,
Бабінаму лету падару яе.
Ды пабуду зноўку некалькі хвілінак
У агністых марах, быццам бы ў сне.

Па дарогах весніх не прайсціся двойчы –
Адплыло былое з белаю ракой.
Адляцець у вырай прыйдзецца аднойчы,
А пакуль махаю жураўлям рукой.

Павуцінкай белай знітаваны мары.
Блізкае заўсёды бачыцца здалёк.
Засцілаюць неба паступова хмары.



Сярэдняя: 4.7 (29 галасоў)

Мая Радзіма -Беларусь
Ты не стаяла на каленях.
Калі хацеў ўзяць француз
Народ стаяў твой ў маленях.

А калі ж немец наступаў
Тут кожны стаўся партызанам.
Ў палон Радзіму не аддаў
Адпор гасцям даваў нязванным.

З руін цябе ўсе падымалі
Цярпелі цяжкае жыццё.
Каб долю лепшу атрымалі
З маленства кожнае дзіцё.

Але ж няма той долі лепшай
Здабыць няможна на вякі.



Сярэдняя: 4.5 (31 голас)

Я крочу з дальняе дарогі
У дом які мяне чакае.
Разую стомленыя ногі
Як госць далёкі завітаю.

Стаіць у кветачным убранні
Асірацелы домік мой,
Калі машына пад’язджае
То вокны свецяцца парой.

Я рада кожнай з ім сустрэчы
Спакойна і хораша мне тут.
І хвалявання нет у сэрцы
Я тут знайшла сабе прытул.

Душой магчыма адпачываю
Я тут заўжды на выхадных.
І абавязкова атрымаю



Сярэдняя: 4.7 (25 галасоў)

Маёй душы натхненне ліеца на бумагу
На ёй маё спасенне змяніць боль на увагу.
Баліць душа, ці плачыць, бумага ўсё сцерпіць
Аль бо лятае, скачыць- жыццё так кругаверціць.

Ўзяўшы ў рукі ручку,з кавалачкам паперы
Запісваць мыслі ў строчку, такія вось манеры.
Запісываю сразу, што душу так трывожыць
Можа рука маэстра на музыку паложыць.

Маёй душы натхненне ў кожным маім вершы



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

(Дзень беларускага пісьменства 2019)

Да цудадзейных, светлых абразоў
Нядзельным, ціхім, прахалодным раннем,
Дзе верасень спяшаўся да ютрані
Пад дабравест жыровіцкіх званоў,

Пайшоў і я, амаль што след у след,
Каб са святой алтарнае крыніцы
Бясконцай чысцінёю наталіцца,
І разгадаць сакральны запавет.

Ліліся гукі малітоўных слоў,
Звінеў у спеўным хоры “Сімвал веры”



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Што, чэрці, вы цяпер са мною робіце!?
Мне гэта не дае даўно спакою.
Вы думаеце, мне не хопіць годнасці
Перамагчы ў вас такой жа зброяй?

Сябры такія: налівай ды пі,
Ды забаўляй народ да істэрыі!
Але чамусьці хочацца, ваўкі,
Прайсціся ботам вам па бруднай шыі!

Вы не браты мне, а хутчэй – скаты,
Без сораму, без гонару і страху.
Вам глоткі драць, чакаючы бяды,



Сярэдняя: 4.5 (33 галасоў)

Вось сустрэліся мы на дарозе кахання
Праляцела жыццё, прынясло праз гады.
Успаміны былога, і няма спадзявання,
Што яшчэ разгарыцца полымя ў нашай душы.

Я яго прынясла на крылах успамінаў
Ну а ты з новай сілай яго зноў падхапіў.
Як далей жа тут жыць, каб ты боль усю пакінуў?
Што запомніла я, тое ж ты пазабыў.

Пазабыўшы былое, не пастроіць кахання
Галаву ўжо сівую ты сваю не круці.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Заўжды ў душы, у думках і ў сэрцы.
З далёкай памяці не выкрэсліць, не сцерці
Родны край, дзе нарадзіўся і жыву,
Беларусь, так цябе я люблю.

Рэчка вузкая, балота, азярцо.
Замест гораў, мораў-мар мілей сваё.
Без цябе не бачу сэнсу, як быць.
Родны край, нібы рай, буду сніць.

У вытоках тваіх – мае сілы.
Распраўляеш сваёй годнасці крылы.
Пра цябе мае “сёння” і “заўтра”.



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Дзе б я ні быў, але ж
У маім сэрцы заўжды
Застанецца дзівосны куточак,
Дзе бярозавы гай і блакітавы рай,
Дзе звала мяне маці: “Сыночак”.
Там стаялі дубы ля ўюркай ракі
І буслы гняздавалі на ўскочах,
Жалі жыта сярпы і ў вякі праз вякі
Ціхамірылі дні ды ночы.
Гаманілі лугі, шапацелі лясы.
Водар кайфны дарылі прасторы.
Людзі ймкнуліся там да бязмернай красы
І ніколі не ведалі гора.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Дзесьці хатка стаіць
Запарошана снегам.
Сэрца сумна шчыміць.
Думкі ў далечы белай.

Яны там, дзе лясы
Расступіліся полем,
Дзе прыроднай красы
Ды свабоды даволі.

Там калісьці мяне
Гадавала бабуля.
Ой, чаму ж зараз не,
Не кукуе зязюля?

Толькі шум ад бароў
На шнурах ды валоках
І быллё зноў ды зноў
Засмучае навокал.

Памяць хуткіх гадоў нам ад продкаў далася,
Каб святая любоў да зямлі не звялася.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Мая мелодыя, мой Мядзел -
У сэрцы за мільёны крокаў.
Люстэрка Мястра, мудры прадзед,
Без меж аддадзена аблокам.

Тут я шчаслівы і свабодны,
Анёлам ветразь песціць крылы,
Цябе яны заўжды бароняць
Ад крыўд у свеце мітуслівым.

Твае каты, твае платы,
Твае смаўжы ўздоўж балоцца,
І туманы, і халады
Мілей за поўдзень з яго сонцам.

Ты сустракаеш рэчкай Дробня,
Гасцінным водарам таполяў.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Захопніцкі абоз
У памяць аб падзеях 1941 года

Захопніку патрэбна
краіна-каравай.
Да лап не прыбярэ наш
непераможны край!..

Купаючыся ў леце,
пужаючы стракоз,
праз Панямонцы едзе
захопніцкі абоз.

Павозкі акупантаў
на гумавым на ходзе,
на колах на губастых
праз Панямонцы коцяць.

У кожную запрэглі
бясхвостых коней двух –
і коціць, бы ўгарэлы,
фашыст на поўны дух.

Бясхвостыя кабылы –



Сярэдняя: 4.2 (30 галасоў)

Любі сваю мову як малу Радзіму
Табе яе маці дала з малаком.
Складай свае вершы радкамі ў рыфму
Захоўвая іх як сямейный альбом.

Яе пранясі праз гады ў сваім сэрцы
І ўнукаў з дзяцьмі навучы даражыць.
Для мовы дзяржы там адкрытымі дзверцы
Каб фальш ад сапраўды змаглі адлічыць.

Цяпер вельмі модна заморскія словы
У мове маёй непатрэбна ім быць!
Бацькам і дзядам былі не знаёмы



Сярэдняя: 2.6 (14 галасоў)

Румяны колер упрыгожыў змрочнасць.
Я ўрэшце той, якім хацеў здавацца:
не жартаўнік, які хавае схільнасць
ўсім і кожнаму навокал падабацца.

A ўвасабляць у жыццё ўсе, што хвалюе.
Разважлівасць захоўваць бясконца
Непрадказальны лёс мала турбуе.
У маёй крыві я адчуваю ciлу сонца.

Усё ў жыцці імкнецца да свабоды.
Маё імя - не сорамна, не страшна.
нягледзячы на ціск і перашкоды



Сярэдняя: 4 (10 галасоў)

Паляцяць пялёсткі майскіх вішняў,
Нібы белы, некрануты снег,
Вецер памяць сумам ускалыша,
Нагадаўшы пра кароткі век.

Вёсачка – пакінутая прыстань…
Хоць даўно жыццё ідзе на лад,
Толькі кожнай ночкаю срабрыстай,
Сню цяністы, беласнежны сад.

Жаўрукі паклічуць з зорных высяў
Нас жыцця старонкі дапісаць –
Прашапоча белых вішняў лісце:
“Яшчэ будзем вёсны сустракаць!”



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Я жыў тваімі спадзяваннямі.
У хмельных снах на ўскрайку лета
Паміж кароткімі спатканнямі
Пісаў верлібры і санеты.

Я ведаў, што жыццё віруе
Недасканаласцю сюжэтаў:
Каханне болей не даруе
Свайму апальнаму паэту.

Мільгала сонечнай хусцінкаю,
Зрывалася шчаслівай знічкай,
Цурчэла песняй лебядзінаю
Мая натхняльная крынічка.

Я ведаў, што жыццё віруе
Недасканаласцю сюжэтаў:



Сярэдняя: 3.4 (17 галасоў)

Абмялела рэчачка
Дагарэла свечачка
А ты сіраціначка
У свет пайшла адна
Астывае печачка
Дзе ты ходзіш, дзетачка
У рваненькіх баціначках
Плачаш ля вакна

Чым ты там сілкуешся
Ды аб чым хвалюешся
Хто табе параду дасць
Што далей рабіць
Як адна гадуешся
Да зімы рыхтуешся
Як адна збіраешся
Ты на свеце жыць

Раскажы, што сталася
Дзе ты пабіралася
А ці шмат накідалі
У торбачку тваю
Ува што убралася



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Не пакіну цябе, Беларусь
Зараз знаю напэуна — ня кіну
Хоць шкада мне зярнят — не баюсь
Да цябе прыляцець на мякіну

Не пакіну я родных мясьцін
Як дубок не пакінула лісьце
Маладым тут хадзіў дзед Усьцін
Дзед Пятро паміраў тут калісьці

Не пакіну я хаты сваёй
Фарбавалі яе нездарма мы
Я з радзімай зьвязаны крывёй
Крывёй тата свайго, сваёй мамы

Не пакіну калодзеж стары
Яго бок разваліла снарадам



Сярэдняя: 2.1 (9 галасоў)

Iдуць гады, усё мінаецца
Усе губляюцца сляды
Але любоу не забываецца
I застаецца наўсягды

Зноу бачу я сябе хлапчынаю
А побач вішні ў кветках ўсе
I бачу я цябе дзяўчынаю
I да цябе йду па расе

I потым з рук усё нешта валіцца
Той сон — куды не пагляджу
I цэлы дзень ад самай раніцы
Я зноу хлапчынаю хаджу

Хваробу гэтую ня вылячыць
I мне здаецца — справа у тым
Што маладым я і ня быу яшчэ



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Гарчыт каханне
I часам мае прысмак болю,
Калі не падзелённае яно.
Малю, адчуй яго.

Разводдзе ў сэрцы,
Нішчыць розум жарсць.
Майго кахання шмат для аднаго,
Малю , прымі яго.



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

Ой, мужык! Які ж ты злыдзень,
Помніш доўга, больш чым тыдзень,
Як нада мною жартаваў
І потым доўга крыўдаваў.

Дык жартавалі ж ў адказ
Над табою ўсе не раз,
Што, забыўшыся пра жонку,
Узяўшы ў рукі грэх, машынку,
Паімчаў шукаць другую
Прыгажуню маладую.

Да цябе няма мне справы:
Гуляй налева ці направа,
Сваю годнасць беражы,
З галавой мацней дружы,
Заўсёды з розумам сябруй,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Будзяць дзень туманы
Сваім подыхам сівым.
Жнівень!
Вецер золата мыў
несупынна на нівах
Жнівень!
Капялюш набакір –
Прытанцоўвае лівень
Жнівень!
У нудзе аканіт –
Халасцяк цёмна-сіні
Жнівень!
Дзень маіх імянін
Будзе сонечна-дзівен!
Жнівень!
Ты мне зорачку скінь!
Пажадай быць шчаслівай!
Жнівень!



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Яблычны, арэхавы, мядовы,
спасаўскі – апошні месяц лета.
Жнівень мой! Набожна-ганаровы,
доляй мы з табой адной сагрэты.
Сталы, мудры, дбайны, паважаны,
працавіты, шчыры, клапатлівы,
стомлены, заўзяты, ураджайны…
Гэта жнівень! Гаспадар руплівы!
Ружы, астры, цыніі, вяргіні,
хрызантэмы, флёксы каля хаты.
Грушы, слівы, познія маліны…
Гэта жнівень! Шчодры і багаты!
Хлебасольны, ветлівы, гасцінны,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ты адляцела птушкай легкакрылай
У сонечны Эдэм, у райскі сад.
Ты за дваіх нас, мамачка, любіла,
цябе мы не даклічамся назад.
Расчынена акно. Гуляе вецер
З фіранкаю бялюткаю як бог.
Упершыню, матулька, твае дзеці
Сіроцкі перасілілі парог.
Ты адляцела…
Скінь нам хоць па пёрку,
Каб нам лягчэй было на крылы стаць.
Так нам балесна, мама… Так нам горка
Ля свеч царкоўных воблік твой шукаць.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Так сталася! Хуткасць! Зіма. Слізката…
Удар!.. І крывавая воку карціна.
Бальніца. Міліцыя. Суд … І турма.
І маці ў чаканні адзінага сына.

Стараецца сэрца свой рытм утрымаць.
Сляпым і глухім кожны вечар сплывае.
Хоць веры няма, ды на дзень разоў пяць
Паштовая скрынка паклоны прымае.

Ад болю такога не знойдзен рэцэпт.
Халодныя сцены маўчанне вартуе.
Ды рэхам бязгучным зрываецца шэпт:



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Золак павіс на карунках фіранак.
Пахне блінамі і каваю ранак.
Мама шчыруе на кухні, спяшаецца:
Дзень запаліўся – сям' я прачынаецца.

Дзённік уважліва сынаў гартае,
Стужкі ў касічкі дачцэ заплятае,
Тату кашулю старанна прасуе
Белую. Надта ж да твару пасуе.

Ванна свабодна. Сняданак глынулі.
У яслі – дачушка, у школу – сынуля.
Мужу – ссабойку: на працы запара!
Цмок! Расквяціліся ўсмешкі на твары.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дыханнем смутку ранак разбудзіў,
Шматккроп'ем вокны зноў лісты мне пішуць.
Якая насцярожаная ціша…
Лаўлю яе сама сабе наўздзіў.
А што там на двары? Танцуе дождж.
Чачотку ў ластах выбівае смешна,
Імгненне - вальсам закружыў няспешна,
Хвілінка! Польку-еньку скача. Што ж
У восені анархія свая.
На тыдзень зацягнулася фіеста.
На волі ёй ужо гарэзіць цесна,
Ёй да спадобы больш душа мая.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Мая блакітнавокая трывога,
Мой родны чалавечак залаты.
Штовечар за цябе турбую Бога,
Прашу далоньку падстаўляць табе заўжды.
І каб не даў са шляху табе збіцца,
Здароўя каб табе не шкадаваў.
І не дазволіў на бацькоў забыцца.
І з братам у час цяжкі прыміраў.
Мая надзея і мая крывінка…
Які твой лёс? Не прадракаю я .
Мая ўжо дарослая дзяўчынка,
Ты памятай! З табой заўсёды я!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Не мае дабрыня ні часу, ні прасторы:
Яна патрэбна ўсім заўсёды і паўсюль.
Як коратка кіты жывуць без мора,
Так мы жывем, яе няма пакуль.

За моманты прамень святла знікае.
Ў жыцці яго запоўніць сумны мрак.
Далей што? Не жыццё, а існаванне
Тваё і іншых цёмных небарак.

А ты зрабі, каб быў прамень твой вечны,
Каб ён не каштаваў якіх манет!
Ты станеш назаўсёды чалавечным.