Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 2 (1 голас)

­ Алесю Беламу
Як прыспеў час памір­аць старому пану
Крыкнуў: крупніка ня­сі, мой слуга адданы!
Той спужаўся: пане м­ой, крупніка нястача
Можа крамбамбулі ці ­глинтвейн гарачы?
Перадумаў памираць т­ой пан-небарака:
Ну хаця б налей ты м­не з келіха арака,
Потым каб зварылі кр­упнік, ды гасцей сабр­алі!
Ды каб нашыя музыкі ­паланэзы гралі.
З той пары і жыў той­ пан п'яны ды шчаслив­ы,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Анёлу-захавальніку

Увечар скончылась набажэнства,
Верніки сышлі ад размовы анёлаў,
Ад малітваў аб вечнам блажэнстве:
Заўтра ісці на працу ці у школу.
Ад вечнага да зямнога за паўгадзіны,
Да справ зямных на зямным абшары
У некага келіх, спрау паўтузіна -
У іншага ды аб адпачынке мары
А Вечнасць чакае яшчэ за парогам,
Анёлы скажуць: Цябе чакалі!



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Маладзейшыя( за нас)­ у начных клюбах,
дзе толькі не клацай­ дзюбай
I хутка лаві свой др­айв
Старэйшыя(за нас) ш­укаюць свой кайф на г­радках
У іх амаль што усе ­у парадку
Бо бульба з морквай ­"lх лайф"
Нам трыццаць ужо неу­забаве
I нехта з нас дока у­ праве
Ці у мове ці у PHP ­
Час марнуе хто як ум­ее,
Хто цярплівы, а хто­ разумнейшы
Хто ніякі у дзве дзі­ркі сапі.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Манюшка, Кастюшка, ды хасідскі рабін –
Не патрэбны вы зараз сярод нашых асін.
Беларусь або Польшча, ці Іудэя ваш край –
Не паведае плошча, ані модны клуб “Грай”.
Вышываначных строяў не насілі, на жаль,
Вы і вашыя дзеды ў касцёл ці на баль,
У сінагогу, на рынак ды яшчэ шмат куды,
І не ведалі cуму ці кручыны-бяды.
Вашы косткі ў глебе ды жнівом прараслі,
А пра вас пазабылі... ці наогул былі?



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Пад футрам сонечных ветраў
Ветразь слабкі і дрыготкі
Штурхае пад карак паэтаў –
Намыленых разам з вяроўкай.

Пад ценямі гонкіх ялінаў
У спратах хаваюцца змрокі.
Буяе растрэльна шыпшына,
Смуткуюць крывавыя глогі.

Пад шэрымі вокнамі гмахаў
Напружанне зносінаў горкіх.
Свідруюць свядомасці страхі
На ложках драўляных і волкіх.

Пад поўняй чырвонай ад хмелю
Упокат разлегліся хмары.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Беларусь! Ты Матуля мая!
Край дзядоў нашых, велічны лёс.
Вабіць шчырая песня твая,
Ў сэрцы гоман ласкавых бяроз.

Сум і гонар - мой край дарагі -
Вёскі, пушчы, азёрны блакіт...
Як мне любы ход ціхай ракі
І разліў самавітых ракіт!

Раннім ранкам туман, сенажаць
З гулкім клёкатам белых буслоў...
Як мне хораша ў росах ступаць
Побач мужных і верных сяроў!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бачыць свет
Паліраваным дыяментам...
Вось бы!
Навучы мяне плакаць
З такіх дробезяў,
І мае слёзы
Змыюць хоць крыху
Замёрзлага пылу
З наждачнай паперы,
Што даўно не здольная
Нас паліраваць.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

На масянжовым небе чорны ветах
ссе цмокам прагным зорак стынь
віхурыцца ад подыха яго планета
скідае з плоці чалавецтва дым

жарынкай золата зіхціць між хмараў
крысо сукні знябытых афрадытаў
бянтэжаць местачкоўцаў рэшткі мараў
што не стамляюцца ісці ўслед за Сізіфам

да маціцовых спадарожных перлін ў небе
скаромным поглядам ахутваючы цмока
здавён гудуць-таўкуць-штурхаюць Феба,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Нас, сябра мой, ніхто не пракліне.
І не зракуць таго, хто годнасць мае.
Бо не адчай, адчайнасць у цане,
А з ёй на іншых, брат, не наракаюць.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Ёсць беларусы, любяць "біць на жаль".
Навошта жаль? Ці хіба ж мы слабыя?
Народ, што не пусціў татар на баль,
Мацнейшы за Амерыку з Расіяй…



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Над маёй Беларуссю
блакітнае неба.
І я ім ганаруся,
бо - у гэтым патрэба
ёсць сягодня ў свеце
неабсяжным, магутным,
каб не плакалі дзеці,
дым глытнуўшы атрутны.
Каб матулі не вылі
крыжам ломячы рукі,
як ваўкі на магіле,
дзе іх дзеці і ўнукі…
І няма больш нічога
даражэй нам за неба,
дзе ёсць мір, дзе ёсць сонца,
бо - у гэтым патрэба!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Гэта кроў мая пырскае і зноўку свет упрыгожвае
Гэта сонца ў колазвароце сваім ад яе палымнее
Мацней водараць кветкі і хваля за хваляй спяшаецца
І любоў мая зноўку свет ўпрыгожвае
Г. Апалінэр

У вачах яе вякуюць вясёлкі –
антраполаг кажа пра
раёк.
У паглядзе яе жарынкі сонца –
псіхолаг кажа пра асацыяцыі і
атаясамліванні.
У постаці яе глыбінныя схаваны
жарсці –
тэрапеўт кажа пра
тэмпературу.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Там крычаць:”За Маскву!”,
Там равуць:”За Варшаву!”,
Тыя рымскага папы цалуюць прастол…
А хто Збаўцу-Хрысту
Дасць пашану і славу?
Толькі Ён будзе побач, як вырыюць дол…



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Уступ

Перагледзім гісторыі справу
Ад пачатку стагоддзяў сівых,
На карысць нашу, людзям на славу
І ўспамін аб падзеях былых.

Навучайцеся, добрыя людзі,
Ушаноўвайце продкаў шляхі!
Хто мінуўшчыны вехі забудзе,
Таго скінуць з рахунку вякі.

Дык пакрочым жа ў нетры святыя,
Паказаць вам багацце бярусь.
Там і смутак і дні залатыя,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Розныя сцягі —
Аднолькавыя гукі
У сховішчах і дзотах
Граюць да стральбы.
Розныя нажы —
Аднолькавыя рукі
Розныя пістоны —
Роўныя крыжы.

І дрыжыць паветра,
Што калышуць словы,
Поўныя спадзеваў,
Мкненняў ды мальбы.
Так праходзіць лета...
Бой ужо гатовы.
Час апошніх спеваў —
Ён заўжды
Нямы.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Аса жыгнула.

Аса ўджаліла брыво,
Жыгнула трапна,
Аж скаланулася нутро,
Аж працяло да пятак,
Аж паўвока заплыло,
Пухір надула -
Аса ўджаліла брыво…
Аса жыгнула…

Асы ўчынак не віню,
Не галашу праклёны,
Сабе ж, жадаю, самаму
Быць з гэткай абаронай.
-15.07.17.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Цвіце каліна на падворку,
А хаты ўжо даўно няма.
Сумуе вёска на ўзгорку,
Бо хат жылых усяго адна.
Пусцеюць вёскі на Палессі.
Дзічэе яблыневы сад.
Другія вабяць моладзь высі,
Другі ў іх жыццёвы ўклад.
А вёска любіць працавітых,
Якім гул трактара што спеў,
Душой і шчырых, і адкрытых,
З вятрамі ў полі нараспеў.
Такіх цяпер зусім нямнога.
Яны надзея, соль зямлі.
І іх жыццёвая дарога



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мая воля - мая зброя.
Я нязломная сцяна.
Калі ціснуць, як спружына
я упарцей удвая.

Мае веды - мае лекі
супраць болю і пакут.
Пахавалiсь небяспекі
ад мяне ў далёкі кут.

Мае дзеці - мая радасць
мая злосць, мая турба.
Пазабыўся я пра старасць
побач з гэтымі двума.

маё сэрца - мае спевы,
кліч крыві, гуллiвы гук.
У ім «кіношныя» матывы,
цяплыня ласкавых рук.



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Заклінаннем неба
Гэты клін гусіны
Затуманіў вочы
Восеньскаму дню.
Тут дзяўчо Хатыні
Ўслед яму махае
Хустачкай пунсовай
Вечнага агню.

І таму я сёння,
Як і ты, таксама,
Край мой,
зажурбелы,
Як гусіны крык!
Край мой –
Ваша Светласць
Родныя Крыніцы
І Высокасць Ваша
Родныя Бары!

Тут жар-птушку шчасця
І жах-птушку болю
На сваёй гусінай
Скуры я адчуў
І вадою з гэтай
Студні, мной апетай,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Памяці М. Багдановіча

Я тут стаю, нібы ля дошкі вучань,
Са мною побач тут – мая віна,
Дзе паміраў ты, слаўны наш Максіме,
Ты беларускі Праметэю наш,
Не да скалы – да ложка прыкаваны.
Я ведаю, што будзе з году ў год
Вучыць людзей любові да Радзімы
Твой чалавечны, велічны агонь.
Не так, як у музей заходзіць будуць,
А ў храм нібы – ў Паэзію тваю.
Таму, як вучань, зараз каля дошкі
Табе



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Гады бяруць разбег.
Задумайся глыбока,
Прыгледзься да сябе,
Прыгледзься пільна
з боку
Высокай той гары
Крутой –
Магілы брацкай!

Гарачая пара
Настала
Разабрацца:

Хоць кожны не святы,
Ды ўсе твае пралікі
Вялікія
у тым,
Што часам ты – двулікі!

Нялёгка быць сабой.
Цяжэй, чым сам, быць лепшым.
Вядзі з сабою бой –
Ў табе твой вораг злейшы!

Ён гнеў твой раздзімаць



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Летам доўга стаяла сухое гарачае надвор’е. А дома ў куце, быццам быў за штосьці пакараны, стаяў парасон. Быў ён падобны на завяўшую кветку і яму было вельмі сумна. “Дзе ж мой сябар дожджык? – раздумляў парасон. – Можа чаго пакрыўдзіўся ці заблудзіўся, што да нас не прыходзіць?



Яшчэ не ацэнена

У сіроткі Алеські любімым заняткам было пасвіць гусей. Вольнай птушкай адчувала сябе дзяўчынка, выходзячы ўслед за імі на поплаў, а праз нейкі час да сажалкі. Пагожымі летнімі дзянькамі Алеська любіла легчы на траву і сачыць за аблокамі, якія пасвіў вятрыска. І вельмі даспадобы было ёй чытаць, падараваную бацькам, кніжку «Марыська і гномы».



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

У вёсцы Ардашы стаіць капліца-
**У гонар Маці божай узвялі:
Святая пажадала там з'явіцца,
**Свой божы свет даруючы Зямлі.
Прайшло з тае пары гадоў нямала,
**Пакінула Святая добры след:
Анюта дар вялікі атрымала
**Ад розных пазбаўляць хвароб і бед.
Маліцеся, прыходзьце да капліцы,
**Малітвы, што ад сэрца, чуе Бог-
І душы вашы змогуць адрадзіцца,
**І вы адчуеце, як Ён вам дапамог.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Не судзіце"
Не трэба думаць пра ліхое
Не трэба марна траціць час
Няма падстаў для непакоя
Бог бачыць і бароніць нас
Ніхто не ведае свой лес
Куды жыцьце нас прывядзе
І не падкажуць нам з нябес
Дзе падсцяліць калі ўпадзеш
Я-грэшны,каюсь,памыляўся
Хаця з нячысцікам не знаўся
Быў малады,рабіў памылкі
Нецярпялівы быў і пылкі



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Пасвятлела ўраз, бы на каштанах
Свечкі запаліла зноў вясна:
То ў людскім патоку нечакана
Я паходку мілую пазнаў.
Азірніся, памахай рукою
Перад тым, як знікнуць назаўжды-
Праплыла, пазбавіўшы спакою,
Як у тыя даўнія гады.
І мяне вось гэтак жа, магчыма,
Нехта запрыкмеціць незнарок
І аблашчыць сумнымі вачыма
На адной з запыленых дарог...
Усе мы да апошняга дыхання-
Вечныя заложнікі кахання.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Нічога не прашу я ў неба:
Я ў гэтым свеце толькі госць.
Мне, Божа, лішняга не трэба-
Не адбірай таго, што ёсць.
Мне каб было з кім падзяліцца,
Бо горшае няма бяды,
Калі к табе і за гасцуінцам
Ніхто не з'явіцца сюды.
Каб зранку раптам дзверы насцеж:
- Ну, як ты, дзеду? Ё-маё!
Бо што такое наша шчасце?
У кожнага яно сваё.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Краю мой, зямля мая адзіная,
Пад блакітам неба - сінь ільноў.
Светлая, прыветная, гасцінная
Старана азёр і курганоў.
Ты адна такая між краінамі,
Радасць шматпакутная мая
З веснімі начамі свлаўінымі
І з асеннім сумам жураўля.
Увальюся песняй вечароваю
У спрадвечны шум тваіх дуброў
Мілагучнай матчынаю моваю
Пра сваю сыноўнюю любоў,
А ў жыцця апошнюю хвіліну
Запавет пакіну маладым,



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Сціплая ружа нясмела
Праглядае з панурых аблокаў.
Канчатак скопішча зор,
Пачатак новых сузор'яў.
У цемры ажно без паходняў
Заўважны ярчэйшы калёр —
Глядзелі на досвітак сёння,
Асветлены скопішчам зор.

Паветра — ільдзянае мора.
Але праз прадказы святла
Зусім не сцюдзёна.
Панове!
Мы бачылі досвітак сёння,
Бо ружа перамагла!



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

п. Н.С.
Ты не павінна прада мною,
Таму віна галодны юр,
Які жвіром пячэ і коліць,
Шкрабе самотную душу…

Ты не павінна прада мною,
Бо часу вынесен прысуд:
Ня быць старому з маладою,
Ня песьціць кволую красу…
-08.07.17.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Раніцай на вуліцы
Два сябры сустрэліся,
Весела ім курыцца,
Языкамі мелецца.

-Слухай, Дзімка,
Дзе твая старая машына?
Хіба можа памяняў,
Ці працерлась шына?

-Гэдак, праўда, памяняў,
Езджу ўжо на новай.
-Дык а дзе ж ты грошы браў
На таку абнову?

-Еду неяк я сабе
На старым карыце,
Ўсё бразгоча і трасе,
Хочацца завыць мне.

Ланжэроны пагнілі,
Аркі увалілісь,
А падшыпнікі дзяўблі –



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Прага.

Трызьніць мая душа,
Сігаюць промнем думкі,
Але нанаў пачаць
Нельга што адгула.

Сумневу шэры воўкі
Грызуць яе, грызуць,
Каб болькі, енкі, войкі
Ўбачыць і пачуць.

Цвырчаць хвіліны роўна,
Гарэліцай-вадой,
Гады, птушкай чароўнай,
Лунаюць нада мной.

Адну прагу каханьня
Нясуць тыя гады:
Ляцелі на выданьне,
Ды селі ля журбы.
-06.07.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Колькі быць яшчэ з вамі, чужыя?
Колькі думкай таемнаю жыць?..
Вы не грэшнікі і не святыя,
Вы - пустыя! Ды што гаварыць...



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Ні гармонік, ні цымбалы,
Ні жалейка, ні дуда,
Праз дынамік выпаўзала
Навамодная "звязда".



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Любяць каб таўкло па галаве,
Ват сямсот, а можа нават болей.
Добра электрычнасцю дзяўбе
Тых, хто салаўя не чуў ніколі...



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Білі морды, гарэлку смакталі,
Дым курылі, раўлі хто грамчэй...
І каму вы там што даказалі?
У сабакі пазычце вачэй!



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Я ужо не кажу вам нічога,
Адыйдзіцеся ўсе ад мяне!
Рогі скруціць вам ваша дарога,
А мая да жыцця павядзе!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

У нас цяпер разумныя усе.
Ні разу не пачуўшы песні чыстай,
Стаіць дурыла, патламі трасе,
Прабілася за нешта у "артысты".



Сярэдняя: 4.4 (13 галасоў)

Народ, што абкрадае сам сябе,
Не варты ты ні гонару, ні волі…
Дзе кожны ў сваю торбачку грабе,
Не будзе там ніколі лепшай долі.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117062009192



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Усе чакаюць волю,
Як мадонну з неба.
Воля, як жанчына,
Ёй смялейшы трэба.

Каб не поўз вужакай,
А лятаў, як сокал,
Каб не выў сабакай
За спіной здалёку.

Каб не біў паклоны,
А быў варты болей,
Каб не жыў прыгонным,
Ці, як раб ў няволі.

Каб была іконай
Маці і Айчына,
І каб іх законы
Нёс, як свет лучыны.

Вось тады і воля,
Мабыць, сыйдзе зверху,
А пакуль - над столлю,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Натхненне спазнала вялікую здраду
Адразу -
У момант свайго нараджэння.
Не ў час надышло паэтычнай смагай,
Не ў час падарыла павеў васенні...
Яго затаўкалі да краты часу!
На енк не зважалі, на крык тужлівы.
Не здолеўшы нават расправіць крылы,
Натхненне пачула глухую фразу:
"Напэўна...Мажліва, потым".
Пачула жахлівыя словы.
"Ды могуць навечна заціхнуць і спевы,
І крылы парвацца ўраз -



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Асуджаны нявопытны паэт:
"Звычайны графаман у неспакоі!"
Чаму ж яго так вабіць і заве
Паэзія нябачнаю рукою?
Чаму ў думках кружацца радкі?
Натхненне абы-кога не пакліча!
Не трэба рваць паперу на шматкі
І апускаць у сораме аблічча.
У кожнага - то слова ў галаве.
А будучы мажлівы моцны талент
Схавае ціха вершыкі свае:
Каб толькі не лічылі графаманам!
Дужы ўсё роўна хочацца пісаць,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Мне здаецца, нешта я губляю
Кожны дзень, і кожную хвіліну.
Ад душы кавалкі адлятаюць,
Што была дзіцячай і нявіннай
Мне ўжо не хочацца ў самоце
Захапляцца сонечным світаннем,
Цёмны лес так думак не маркоціць,
Не заве нявызнанаю тайнай.
Дзьмухаўцоў карункавы палетак
Не прымусіць вусны ўсміхнуцца.
Вабіць - больш за ўсе дзівосы свету! -
Перасталі ночы на чыгунцы.
Стала звыкла: дом, зямля і неба -



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

У горад ішоў падарожнік аднойчы,
Убачыў сівенькага дзеда і збочыў.
Пытае ў старога:"А не скажаш мне, дзеду,
Ці ў горад змагу я дабрацца к абеду?"
"Ідзі",- дзед адно толькі слова і кінуў.
Пайшоў чалавек. І пачуў праз хвіліну:
"Калі цябе хто не падкіне на возе,
Абедаць ты будзеш, сынок, у дарозе."
Прахожы здзівіўся такому адказу:
" Чаму ж не сказаў ты мне гэта адразу?"



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Ты мене закружыў у карагодзе...
Верагодных пачуццяў і мараў.
Я казала табе: можа годзе?
Але ты распаліў шмат пажараў.

Ты парай што рабіць,
Зразумей маю душу.
Можа сэрца забыць
Аб усим я прымушу?

Шчасця шмат не бывае,
Нават мне не кажы,
Але ўсё астывае
На апошняй мяжы.
________________

Часам кроплі кахання знікаюць бясследна...
Мы не ведаем як і калі іх знайсці.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Замчышча з пачуццяў збудавала:
Марыла каханне зберагчы.
I ўсяго мне падавалась мала,
І хацелась часам уцякчы.

Не таму што не хапала моцы,
Не таму што верыла ў лёс,
А таму што ты мае пачуцці
Разам з сэрцам на радзіму звёз.

Ты жывеш далёка не за морам,
Але штосьці стрымлівае нас.
Я прашу: давай паверым зорам –
Будзем разам крочыць на Парнас.

Будзем жыць, кахаць і верыць,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Паміж намі засталась адлегласць
Замест слоў і пачуццяў моцных.
Адзін дзень для мяне як вечнасць:
Нбы нітка у старых кроснах.

Паміж намі застаўся подых
Навальніцы твайго кахання.
Я цябе разглядала ў зорах,
Каб хутчэй мне забыць пра растанне.

Ты казаў што ты быў шчаслівы.
Але вось паміж намі прорва.
Лёс бывае такі хлуслівы,
Што знікае надзея на словы.

Паміж намі цяпер надзея,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Авечак у пастаўнік пастухі
Падчас змяркання спаць пазаганялі,
Як гоняць паланянак у сералі
Перад прыходам шаха еўнухі.
Адну з авечак смажылі ў мангале.

Ледзь дыхаў ветрык водарам дзіванн,
Ляцела ўдалеч перакаці-поле;
Нібыта ў лузу шар пры карамболе,
Губляўся Месяц у густы дзірван,
За далягляд спадаючы ў гандоле.

Тры аўчары ля цёплага кастра
Ляжалі, закруціўшыся ў бурнусы,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Шэрых хмараў чарада –
Вада.
Цяжарныя дзябёлыя –
Бязмоўныя.
Імжа на вуснах ветру –
Свету.
Нядумнага застыглага –
Абрыдлага.
За даляглядам лядаў –
Страты.
Цяжкія незваротныя –
Чорныя.
Струмень крыніцы роснай –
Ў прошчы.
Адвечнай пракаветнай –
Светлай.
Дымок над свечкай лёсу –
Босы.
Крыж на гадах мінулых –
Ў Нівеччы затанулых,
У Невараці зніклых,
У хмарах шэрых ліпня, –
Тваёй
Краіны
Зніклай.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Гасне надзея кволая.
Хоць напрагаю зрок,
Свечкі дрыготкае полымя
Не прабівае змрок.
Усё пражытое прыгадана,
Зблытана ява са сном.
Холадам вее і ладанам
Чорная ноч за акном...



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Стаю на могілках. ГадЫ
Ўспамінамі вяртаюцца.
Прыйшлі мы каяцца сюды,
Калі ўжо позна каяцца...



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Краязнаўчы музей. У няспешнай хадзе
Гід экскурсію ўслед за сабою вядзе.
Перад намі змарнелыя рэшткі жытла,
Паржавелыя цуглі, астаткі сядла,
Лемех плуга старога, пяньковы канат,
Аб'яднаны ў паняцці адным - экспанат.
Вось з асколкаў сабраныя міскі, каўшы
(рэстаўратар, відаць, працаваў ад душы).
Дзядзька збоку суседа штурхае рукой:
- Я прыходжу, браток,да высновы такой,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

У жыцці няцяжка памыліцца-
Кожны з нас у нечым саграшыў.
Ды аб чым тады ўжо і маліцца,
Як грахоў не будзе на душы?
Што прайшло, таго не перайначыць,
Ды ўсё роўна сорам праз гады,
Калі нават людзі мне прабачаць,
Будзе вочы засціць,нібы дым.
Ты мне,Божа, пры тваім цярпенні
На жыццёвым кожным віражы
Прад маім сумленнем на калені
Моўчкі апусціцца памажы.



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Руплівы (ён пачаўся ў вёсцы рана)
У клопатах да завяршэння йдзе
Яшчэ адзін ( з іх і жыццё саткана)
Здавалася б, бясконцы летні дзень.
Нарэшце, ён апошнім бліснуў промнем
І запаліў вячэрнюю зару.
Мы пра яго, магчыма, і не ўспомнім...
Вось так і я аднойчы дагару.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Гімн Асіповічам

Наш горад, ты для нас з дзяцінства,
Як маці і як бацька быў.
Ты грэў і песціў нас з маленства,
Жывіў, расціў нас і вучыў.

Ты на зямлі дрыгавічанскай
Узрос, квітнееш і расцеш.
І ад сям’і балта-славянскай
Ты карані свае бярэш.

Наш горад, ты для нас з дзяцінства,
Як маці і як бацька быў.
Ты грэў і песціў нас з маленства,
Жывіў, расціў нас і вучыў.



Сярэдняя: 1.2 (5 галасоў)

*ІСЦІ*
Можна спаці ўсе жыццё
ці быць у ва сне рэшту,
але нельга кідаці у сон на гады!

Можна хадзіць жыццё не той дарогай
ці блукаць у цемры ў пошуках сваёй,
Але нельга падмяніць народу шлях!

Можна будаваць гарады
ці ваяваць з каменнай глыбай,
Калі можна падняці з зямлі, што было!

І па нашых дарогах будуць ісці ў святло
Вялізных заляў, ці танчыць
ля вогнішчаў з Багамі!



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Памяць...Зноў, нібы ў тумане
Рукапашны бой узнік:
Я ў дзяцінстве летнім раннем
Чуў перадсмяротны крык.
Плыў над вёскай ад капліцы
Неймаверны гэты жах!..
Змылі з часам навальніцы
Кроў людскую на крыжах.
Ды не выкрасліць, не сцерці
З памяці не хопіць сіл
Той страшэнны шабаш смерці
Між разбураных магіл.
А яшчэ ж да перамогі
Шляхам гора і бяды
Праз пакуты і трывогі-
Кіламетры і гады.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Здавалася, я бачу страшны сон,
Але - жыццё. Ды цяжкая навала.
З акна бальніцы, ціхая, бы стогн,
Бабуля белых птушак частавала.

Кавалачкі ім кідала мацней,
Маленькія, як бусінкі каралей.
А чайкі адляталі ад яе,
Здзічэлымі крычалі галасамі.

Глядзела я - тлумачыць не магла,
Чаму ў грудзях так сэрца халаднее...
Нібыта бы за птушкамі святла
Ляцела ўдалячынь яе надзея.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Я,спадарыня, у вочы
Вашы толькі паглядзеў,
І забыў,куды я крочыў.
Знайце:хлопец прападзе.
Я цяпер ужо,здаецца,
Назаўжды згубіў спакой.
Чуеце, як сэрца б'ецца?
Прытуліцеся шчакой...
Вечар выдаўся дарэчы
Сёння ў аграгарадку
Для такой якраз сустрэчы-
Дайце мне сваю руку!
З вамі я ў агонь і воду,
Толькі б вы- навек мая.
Дайце мне, паненка, згоду
Разам слухаць салаўя.
Я вас, каб не застудзіцца,



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

п.. Н.С.
На тлум і згубу не аддаць
Каханьне, род, сям’ю, Айчыну:
Турбот не маю прысягаць -
Яно з маёй душой адзіна,

Душу не клятвай папяліў,
Не абяцанкаю нудлівай:
Я з гэтым рос, за гэтым жыў -
І душа каханьне спарадзіла.
-30.06.17.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

* * *
Дакрануўся раніцы рукою, –
Засьпявала птушкаю яна,
Зазірнула ў вочы мне зарою
І расой ля ног маіх лягла.

* * *
Там, дзе бусьліны клёкат зранку,
Дзе цудны пах духмяных траў,
Дзе ў белых росах палі без падманку
Чакаюць птушыных сьпеваў…
Там!
Дзе пастушок жалейкай маўляе,
Дзе ў чыстых крыніцах жывая вада,
Дзе сонейка промні свае уздымае
І цешыцца імі, нібы немаўля.
Там!..



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Захоўваюцца ў звычаях часоў былых парадкi
Якiя не так шмат людзей ужываюць на зямлi
На блiжнiм усходзе зранку
Амаль пасля свiтанку
Я бачыў як хлапец вiтаў бабулю у двары

Пацалаваў далонь, паклон зрабiўшы нiзкi
Яна рукой кранулася хлапцовай галавы
Яны хутчэй за ўсё былi не у сваяцтве блiзкiм
Але жанчыны блаславення да яго дайшлi

Захоўваюцца ў звычаях часоў былых парадкi



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

У якіх краях Зямля Гасподня?
Свой погляд кожны бараніць
I супярэчнасць расце штодня
На часткі дзелячы наш від

Я бачыў быт за акіянам
Паўсюль звычайная зямля
Між хрысціянствам і каранам
Малітва чулася мая

Здаецца мне у цэлым Свеце
Мы ўсе павінны быць бліжэй
Жыве ўсё Богам на планеце
Дом Бога больш за ўсіх людзей



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Замаўкаюць птушыныя звонкія спевы,

Калі восень прыходзіць у край наш лясны,

І, як свечкі, вакол ярка ўспыхваюць дрэвы

На праводзінах лета, на памінках вясны.

Там, дзе восень ідзе, лес шумлівы радзее,

Вецер гоніць хмарыны з-за цёмных ялін.

Грозны чуючы сівер, лісты, як надзеі,

Аблятаюць на дол з пачарнелых галін.

Я, ўлюбёны ў жыццё, не скаруся пагрозе



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Даўгінаўскі тракт з даўніны Беларусі.
Па ім нашы продкі ішлі.
Схаваны ў асфальце каменныя бусы,
Гасцінцам раней што былі.

Дрыжалі калісьці на тракце пралеткі,
Пад цоканне звонкіх капыт.
Касілі траву і бацькі і падлеткі
На ўскраі самотных ракіт.

Саломай пакрытыя нізкія хаты,
Плятнямі агорнуты двор...
Маёнтак асобкам ў старонцы багаты,
А побач - і рэчка і бор.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Мірнай справы чараўніца
І крыніца дабрыні,
Лекаў дай тваіх напіцца,
Ад хвароб абарані.
Веру я табе і Богу
І каханне берагу-
Цераз церні ў рай дарогу
Ад зямлі знайсьці магу.

Мне твая патрэбна ласка
І пяшчота- я прашу:
Лекар мой, жанчына-казка,
Адагрэй маю душу,
Варушы ў ёй успаміны
І будзі яе ад сну-
Цяжка, але ты павінна
Аднавіць у ёй вясну.



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Без вады

Зноў вадзічку адключылі,
А вы пыску не памылі?
Ну, цяпер з нямытай пыскай
Трэба класціся ў калыску!

Не пацерлі мылцам ручкі
І каравыя анучкі?
Што рабіць, жывым пацець,
Без вады хадзіць, смярдзець…

Захацелі па патрэбе
(Не анёлы ж, не на небе),
Разагналіся куды,
Кажуць вам, няма вады!

Мілы, родненькі камгас!
Ты на тыдзень сорак раз
Адключаеш нам ваду,
А ў адказ пляцеш лухту!



Сярэдняя: 1.7 (6 галасоў)

Салодкая кропля дажджду,
(бо з прысмакам кавы),
паўзе па замглёнаму шклу,
нібыты, кульгаючы, пава.

Услед пакідае прасцяг –
рэха самоты і скрухі,
салодкая кропля, бы кат,
выкручвае рукі і рухі.

Зашклёны пагляд у нішто
(нішто пазірае зашклёна),
не каву зусім, а віно
з нябёсаў дождж л’е утрапёна.

Кульгае не пава, а воўк,
ў смяротную трапіўшы пастку,
слязою апошняю Бог
сёлета заканчаве казку.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Наганяе вецер хмары,
З дрэў лістоту прэч нясе -
І мае вось гэтак мары
Лёс развее пакрысе.
Застанецца ва ўспамінах
Шлях, які ў жыцці прайшоў;
Нават след на каляінах
Змые кроплямі дажджоў.
Ўсё канчаецца - і восень
Не бясконцая ў жыцці.
Пад заслону засталося
Толькі ўзмежак перайсці.



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Злыя словы вострымі клінкамі
Спаласуюць сэрца да крыві,
І , калі яно ў цябе не камень,
Паспрабуй з рубцамі пажыві.
Не шукай ні ў кога спачування:
Не бывае ў жорсткасці мяжы.
Пад натоўпу гучнае іржанне
Госпада распялі на крыжы.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Тоне вёска ў пахах ландышаў і бэзу,
Поўня срэбра разлівае з вышыні,
Ды ніякага ў жыцці мне інтарэсу:
Без цябе мае цякуць дарэмна дні.
Не хавайся, мая радасць, за фіранку,
Ноч такая, што засне хіба глухі.
Ці ж не чуеш, як амаль што да світанку
Я насупраць тваёй хаты рву мяхі?
Столькі песень для цябе ўжо мною спета...
Не марнуй сваю дзявочую красу.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Прывезлі сёння ў госці да мяне
Майго нашчадка - праўнука-гарэзу.
Частуемся з ім салам на ражне
Пад дыспут па касмічнаму прагрэсу.
Хоць сельскі быт яму не ўпершыню,
Усеўшыся на дзедава калена,
Дзівуецца , як полымя агню
Аблізвае альховае палена.
Мы ісціну сялянскай даўніны
Зноў спасцігаем са сваім унукам:
Няма смачней за мякіш аржаны,
Калі пад скваркай ды з гарачым тукам.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Зайшоў у госці- выдалі бахілы,
Падлогу націраю басанож.
Я парабак, магчыма, і няхілы,
Здароўем не пакрыўджаны - і ўсё ж...
Сябры,заходзьце да мяне ў абутку,
Не трэба разувацца за вярсту:
Тут пад рукою венік у закутку-
Я не вяльможны пан, я падмяту.
Вы толькі ў думках не прыносьце бруду,
У сэрцах захавайце чысціню,
А я вас сустракаць заўсёды буду
Цяплом свайго душэўнага агню.



Сярэдняя: 3.2 (10 галасоў)

"Думкі пра мову"

На сваей Радзіме
Ды ў роднай хаце
Госцяю зрабілі
Нашу мову браце
Пасялілі з ею
Чужую паненку
Фарбавалі вусны
Купілі сукенку
Кажуць-багацейка
Вельмі радавітая
А свая,што кроўная
Многімі забытая
Ходзіць чалавеча
І не заўважае
Прыжылася новая
Родную зжывае
Гэта мая хата
А табе -куточак
Тут я голас маю



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

(З народнай песні)

I

Не віхор калыша лесам,

Не ваўкі заводзяць,

Не разбойнікі талпою

За дабычай ходзяць.

На Ўкраіне пан Патоцкі,

Пан з Канёва родам,

З сваёй хеўрай гаспадарыць

Над бедным народам.

Дзе заедзе, банкятуе

Сам ён, яго варта;

Ні старому, ні малому

Не спускае жартаў.

Калі ж дзе ўпадзе у вока



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

У шкарпэтках і швэдры пуховым спаць сёлета цёпла.
Трэба толькі з-пад коўдры і трох-чатырох пакрывалаў
не высоўваць "вытокі сугрэўныя" — выдыхаў "соплы" —
каб стварыць унутры ратавальнае "летанастала".

І пры тым спадзявацца — наіўна, аднак, апантана:
ноч міне — і, нарэшце, пагрукаўшы нечым у сенцах,
у чарговы, чаканы да дрыжыкаў, чэрвеньскі ранак,



Сярэдняя: 2.4 (7 галасоў)

Жыццё, якога не было:
Віно, атрута,здрады.
Буяла стомаю асцё:
Смех, кпіны, звады.

Жыццё, якому і не быць:
Спагада, літасць, доля.
Не даказаць, не далюбіць:
Бо й не было нічога.

Жыццё, якое ёсць-не ёсць:
Падман, імжа, залевы.
На гмаху свету шэры хтось
Пазабіваў ўсе дзверы…



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

У старадаўнія часы
**Па ўсёй Русі, нібыта ў сне,
Ліліся з неба галасы-
**Анёлкі пелі гімн вясне,
А на зямлі цвілі сады,
**Чарговы аднаўляя год-
Дзяўчына, хлопец малады-
**Усе вадзілі карагод,
А потым прыгалі яны
**Цераз высокія кастры...
Русь прыгажэла без вайны,
**Цвіла! І пелі гусляры
Князям аб харастве Зямлі-
**Як мёд лілася пахвала,
А людзі шчасліва жылі-
**Ў іх вера светлая жыла.



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

"Наша спадчына"
Край бярозавага соку
Белакрылы край буслоў
Толькі глянеш адным вокам
Зразумееш і бяз слоў
Васільковы край азерны
Рэчкі,пушчы і палі
Ты-адзіны,край мой родны
Лепшы край на ўсей зямлі
Векавечныя дубравы
І сівыя валуны
Помняць час вайсковай славы
Свісты стрэл і пах крыві
Нібы сведкі той пары
Стаяць маўклівыя бары



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

Радзіма- сэрцу мілы край!
Анюта, дзе ні загарай,
Дзе ні працуй і колькі сроку-
Ізноў ўстае ў тваёй душы
Маленства вёска: Ардашы,
Ад Крэва што непадалёку.

Расла дзе, спела да пары,
Аднавяскоўцы дзе, сябры,
Дзе мела першае каханне
І водар бэза па вясне
Маніў, нібы ў чароўным сне,
А я дарыў рамонкі Ганне.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Аднойчы я зайшоў у краму,
Каб рэч адну купіць сабе.
Там водар быў такі духмяны,
Аж закружыла ў галаве
Дзяўчыны дзве каля прылаўка
Флакон вярцелі ў руках.
Духоў цікавіла іх марка.
Ад іх ішоў дзівосны пах.
У ім адчуў я дух Радзімы,
Пах той купалаўскай травы,
Якой мяне бацькі лячылі
Ад чорных сіл злой варажбы.
І мне здалося я на лузе,
Дзе з яюць сонцам дзьмухаўцы,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

* * *

Паэтаў шмат. І ўсе яны нямыя...
Не маючы магчымасці казаць
Свабоднай праўды словы незямныя,
Прадаўшы душы, мусяць патухаць
Забытымі, адмовіўшыся славу
І памяць берагчы дзеля таго,
Каб не баяцца, знішчыўшы дзяржаву,
Пра край свой думаць і народ яго.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Завіруха ў душы не дае мне спакою:
Ужо зіма адышла, а ў сэрцы мароз.
Ты заўжды спрабаваў захапіць маю Трою,
Ды вось толькі не той абіраў усе воз.

Мы змагацца з табой колькі раз адмаўлялісь,
Каб іскрынкі кахання хоць так зберагчы.
Але столькі ж разоў у сабе зачынялісь,
Каб увесь цяжар з сабой па жыцці не цягчы.

Так халодна вясной не было мне ніколі.
Успамінаю гісторыю зноў я і зноў:



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Можа, й вы былі на тым вяселлі,
Бо ж бываюць супадзенні часам:
Полька ўсіх кружыла ў каруселі,
Аж ляцелі іскры з-пад абцасаў.
А калі крычалі госці "горка"
І ад шчасця шчокі палымнелі,
Быў жаніх гатовы з неба зорку
Маладой пакласці на калені.
І бацькам суцешна, што ў акрузе
Не было такой прывабнай пары.
Верылася: ў радасці і скрусе
Ім ісці да запаветнай мары.
...А нядаўна чую: развяліся



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Жаданая, колькі там часу назад,
У новай яскравай святочнай сукенцы
Рабіла звычайны ты свой прамінад,
А я назіраў за табой у акенца-
Вялікім жаданнем было падысці
І пагутарыць аб тым ці аб гэтым-
Не мог адпаведнай падставы знайсці,
А толькі пісаў, бо зрабіўся паэтам.

Жанчыны няма на Зямлі мне бліжэй:
У белай кашулі і ў белай спадніцы-
Разглядваў цябе- стала ты прыгажэй,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

На зямлю асыпаўся
Ўвесь колер садоў.
Ён прышоў, гэты час,
І цябе я знайшоў.
Нашы вочы без слоў
Запыталі тады:
Чаму позна нас злучылі гады?
І на крылах кахання
Ляцім мы удвох,
Сваё шчасце знайшлі
Пасля доўгіх дарог.
Ён і радасць, і вернасць
Мне дорыць навек,
Мой адзіны душы чалавек.
І здзівілася восень,
Што я не адзін –
Засланіў меня лёс
Ад самотных гадзін –
Запытала халоднаю
Кропляй вады:



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Жыта.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Дамоў сьцежкай павядзе,
Залюляе мяне, кіне
Да матуліных грудзей,

На бацькоўскім, цёплым карку,
Сонным лунем панясе,
Ад вясельных, бомкіх чарак,
Ад пародненых людзей.

Закалосіць, вось-вось, жыта,
Без утрыму, без мяжы -
Па пражытым, па нажытым,
Сьцежкай памяць пабяжыць.
-04.06.17.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Каханая мая жанчына,
Адпачывай, прашу, часцей-
Здароўе- важкая прычына,
А ты хваробы ўсіх масцей
Чароўным адганяеш светам
Непараўнальнай чысціні-
І пасля спраў, прашу, з паэтам
Калісьці разам адпачні.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Белы покрыў каляднымі зоркамі
Агарнае пяшчотна зямлю,
Завірух шапатлівай гаворкаю
Я прызнанні табе аддаю.

І цябе, і сябе заварожваю,
Апранаючы вецер імжой,
Шапачу: і малю, і запрошваю
Да душы прытуліцца душой.

Сустракаю зімовай гасподаю,
У ласкавы здаюся палон,
Хоць не ведаю хто кім валодае
За віхурай мілгаючых дзён.

І, захоплены палкаю казкаю,
Пад гадзіннікаў здладжаны ход



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

***
-Не чакаю.
-Не, чакай.
-Не сумую.
-Не, сумуй.
-Не кахаю.
-Не, кахай.
-Не, крыўдую.
-Не крыўдуй.



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Уваходжу ў вялікую залу,
Ці чырвоную, ці ружовую...
Бачу прывіда - Янку Купалу
Ці яго душу папяровую.

Што напісана ў гэтай Паперы -
Разабраць не магу ані слова.
Мусіць, літары гінуць без веры
І сціраецца з постаці мова.



Сярэдняя: 4 (12 галасоў)

Не чакай спаткання, не чакай.
Вера лёс, вядома, не змяняе.
Што мне ад малітваў, дарагая,
Калі я навек пакінуў край.

На гранітный плітах не шукай
Майго следа, там чужыя твары.
Можа, толькі сонныя імшары
Зразумеюць твой сляпы адчай.

Успаміны ветру перадай,
Ён мне іх у дарозе праспявае.
Замяні прызнанні ў каханні
На адно кароткае “Бывай”.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Выраям птушкі нясуць падарункі



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Звінелі летам салаўі,
Віталі неба парамі.
Туман сцяліўся па зямлі,
Шаптаўся вецер з травамі.
Я адпусціў сваю любоў
Шукаць пачуцці новыя…
Цяпер я песняй клічу зноў
Яе ў сады вішнёвыя.

У сэрцы мызыка гучыць –
Душа з душой страчаецца.
І песня звонкая ляціць –
Яшчэ мацней кахаецца.

Настала восень – жураўлі
Ляцяць у небе парамі.
Кахання песні памаглі
Напоўніць сэрца марамі.
Я запрасіў сваю любоў



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Адляцела вясна к небакраю
Белым пухам к вялікаму святу.
Намалаю зялёнага маю,
Прыбяру я на Сёмуху хату.

Мне вянок завіваць пазнавата.
Хай другія яго завіваюць!
Ад душы пачастую я свата,
Калі госці ў дом завітаюць.

Не бывае любові замнога.
Сонцам кожная кветка сагрэта.
Пачынаецца святам дарога
У вясёлае, звонкае лета.



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Буяее кветам горад стольны,
Хоць не Мадрыд і не Парыж.
Не меней ПРАГнецца да волі,
Перарасці свой глыж і крыж .

А дзе прагаліны між дрэваў,
Там зруйнаваных храмаў бруд.
Стагодніх плач і енк залеваў ,
Ды шэпат вечны: “І ты – Брут?”

Атрутным прожылкам між квету
Парэшткі мураў з “love” і “fuck “,
Чырвонай фарбай вочы свету
Два словы ставяць : шах і мат.

Ну а далей між кветак дзіўных,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Выпускны баль

Выпускніцы ўсе ў сукенках бальных,
І плывуць па школе вальса гукі.
Ноткі жалю ў словах развітальных,
Рыцарства партнёраў без прынукі.

Вось дык цуд! З дзяўчат вачэй не зводзяць,
Сталі, як прынцэсы з казак, раптам.
Няўжо з танцаў іх яны праводзяць?
З імі бавяць час у кпінах, жартах?

А дзяўчаты шчасця не хаваюць,
Звыкнуцца паспелі з роляй новай.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Завушніцы

Вось табе і шаснаццаць,
Імянінны пірог,
Госці, смех, віншаванні,
Пажаданні дарог.
Самых роўных, шырокіх,
Шчасця, долі ў жыцці,
Каб было табе, Оля,
Па іх лёгка ісці.
І куды б не звярнула
На сваім ты шляху,
Калі будзе патрэба,
Я заўжды памагу.
Не патушыць, хай, замяць
Святло ў нашым акне
Завушніцы на памяць
Ты прымі ад мяне.
Можа будзеш далёка,
Бо прыходзіць твой час,



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Скразнякі

На вятры-халады шлях жыццёвы багаты.
Ды з гадамі жаданняў маіх не адняць:
Прыхінуцца б да мамы, пабегчы да таты
І ласкава бабулю з дзядуляй абняць.

Так было ўсё проста ў маленстве далёкім,
Мо пакрыўдзіць хто часам, мо дзе забаліць,
Ці на дом зададуць нам задачы-урокі,
Знойдзем хутка, хто зможа праблемы рашыць.

І было так спакойна, надзейна, трывала



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Жарты Дзеда Мароза

Зусім не зімна на двары,
І нам усім не верыцца,
Няўжо заснуў дзе без пары
Дзед са сваёй гарэзніцай?

Куды не глянь-патрэбны ён,
А снегу аніколечкі.
Яго ж чакаюць многа дзён
І дзетвара, і ёлачкі.

Ды, вось, настаў жаданы час,
Дванаццаць б’е гадзіннік,
І год стары пакінуў нас,
Прыйшоў год-імяніннік.

Шмат віншаванняў за сталом
Усмешак, падарункаў,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

У заробкі

Папрасіла: звані, не маўчы,
Бо спакой так нялёгка даецца.
Удалячынь хоць глядзі, хоць крычы,
Толькі з рытму збіваецца сэрца.

А няшчасце нядоўга ўявіць,
Бо зусім неспакойна ў свеце.
Каб хутчэй ужо змог пазваніць,
Папытаў, ці ўсё добра, як дзеці.

З мужам—сын. І сумуе па ім,
І трывожыцца матчына сэрца.
Расказаў бы, як ім там дваім?
Можа, час непакою мінецца.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Каб адзіноту спапяліць.

Жывеш, бывае, у сьвеце млосна
Пад мулкім футрам дзічыны,
Адны душа сплятае кросны
І ежу, вершам з іх, чыніць.

Бывае так на сьвеце млосна,
Што млоснасьць некуды падзець
І ты, прад гэтай ягамосьцю,
Равеш мядзьведзем у кляпцэ.

Калі ж зусім прыдушыць млоснасьць,
Душа заенчыць, захірчыць -
Вядзі каханку сваёй мосьці -
Каб адзіноту спапяліць!
03.06.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Не прадчуваецца нічога;
Ці я душой так аглушэў,
Ці стаў бліжэй да Пана Бога,
Ці каля людства падужэў?

Не прадчуваецца благога
І дабрыні голас сьцішэў,
Адну жыцьцё дае дарогу,
Дзе зноў сустрэну ўсё яшчэ.
-03.06.17.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Ад немаўленства маннай кашы
Імгненьні капаюць, цурчаць,
Каб чырвань гліны долі нашай
Муром цагляным збудаваць.

Доля адна ірвецца гмахам,
На небе воблакі шкрабе,
Доля другая глінай мякне,
Па шляху колавым паўзе.
-03.06.17.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Вецер дзьме ды дзьме, як быццам звар’яцелы.
А мне выйсьці з дома ўтульнага так моцна закарцела.
Вонкі як, ну як наважыцца пайсьці?
Але месца знойдзецца для подзвіга у жыцьці…

Красавіцкаю чаканай паравінай
Сёлета гулялі ў сьнежкі, слізгалі па льдзінах
Дзеці, ды плялі вяночкі з дзьмухаўцоў
I каралі з іх рабілі для снегавікоў.

У траўні лёг на квеценьню пакрыты сад



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Святло падае ніцма
як толькі можа падаць
зніч атручаны каханнем
Святло праз шкло
працінае вочы дзідай
так, як інквізітар ахвяру
святло лашчыцца
азыраватай мызай коткі
што палюе на зніч
Святло цьміцца-віруе
у рондалі на фаерцы
без агню
Агонь – гэта зніч
Які падае ніцма з
атручаных каханнем
далоняў Праметэя.
Агонь – гэта дзіда
якой інквізітар
працінае не да смерці
ахвяру
Агонь – гэта котка



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

адвярэдзяць раны…
час міне…
чэрвеньскім світанкам
завітае ў сне
тая што туманам
у нябыт сышла
прывідам няісным
промнем
між
пачвар
спарахнелым ззяннем
у вачах святых
тая што як дэман
дымам глушыць крык
каб не енчыў болей
каб трымаў свой крыж
бо няма з ёй волі
замест кветак глыж
бо няма з ёй смерці
труны скрыні сноў
ад яе ня збегчы
хоць ты сам той Болт
што за два тры крокі



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

"Я мінулае ў рукі бяру"
Я мінулае ў рукі бяру
Пажаўцеўшае фота з альбома
Першы клас,тут у школу іду
Тут я з маці,стаю каля дома
За спіною цвіце стары сад
Ападаюць пялесткі белыя
Прыйдзе восень,настане час
Пакаштую антонаўку спелую
Хоць няма таго саду даўно
Малады на тым месцы квітнее
Успамінаю яго усе адно
Свежы вецер у твар мне вее



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

"Заўвага карьерысту"
Навошта гэта мітусня
Куды спяшаем?
Жыцьце адно а мы бяжым
Бяжым,не заўважаем
Забылі пах духмяны хлеба
Глядзім у дол а не на неба
Не бачым кветак і травы
Усе у нас неяк дагары..
У думках праца і карьера
І мы ля нейкага барьера
Разбег,скачок,бяжым спяшаем
Як час ідзе не заўважаем
Дамоў прыходзім,перакусім



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Босх жахлівае пекла стварае,
Каб не жыць у ім зараз і потым,
Каб пакінуць яго... Назірае
За прамоўцам адным крываротым.

І малюе яго як пачвару,
Што смяецца з ахвяраў уласных...
На палотнах стварае не мару,
А грахі ўсіх злачынцаў, няшчасных.

Сумна бачыць, як д'ябал з'ядае
Іх птушынай драпежніцкай дзюбай
І патрэбу пад тронам спраўляе,
Як сваю, чалавечую - згубай.

Дзе адчаю канец і пакутам?



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Упаў на залу непраглядны змрок.
Так на планету падае зацьменне.
Авацыя, узняўшы слых і зрок,
Скацілася, што горнае каменне,
Ды сціхнула, нібы ўюрок у жмені.

Рассунуліся полагі заслон,
Як перад Маісеем хвалі мора
Чырвонага, і шлях цераз пілон
Вёў погляды да сціслага прастору
Ў парадныя пакоі Эльсінора.

На троне Клаўдзій дыхаў часнаком,
Хаваўшы печаю ў карункі фрэза,
Якая да гартані цішаком



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Не злучыцца ўсім мірам у пацерах нам,
Не з’яднацца ў малітве грувасткай,
Бо не знае авечка, заходзячы ў храм,
Стане ежай яна альбо паствай.

Але выгадна ўсім, каб малітва была,
Ці якісьці намёк на згрызоту.
А карысці ад нас, як смятанкі з казла,
Дый прыбыткаў, што грошай з балота.

Вельмі цяжка зрабіць прагавітасць радзей,
Устрымацца сумленна ад рэнты,
I ляціць ненасытнае з нашых грудзей:



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Я прадчуваў, што ў холадзе прыйду,
Згублю мацунак долі валацужнай,
I страт неверагодных чараду
Сустрэча сцішыць. У зімовай сцюжы
Ёсць нешта першабытнае… Амаль
Пасуе мой характар снегападу,
Як ломанай маланкі вертыкаль
Перасякае рысу далягляду.

Я пэўны быў, што ў снежаньскай тузе
Прывалаку разбухлыя кішэні,
З якіх павыпадаюць па чарзе
Набытыя ў ліхтугах спусташэнні.
Муляючыся, месяц цішаком



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

– Не сварыся, матухна, матухна-ігумення,
Не крычы на дзеўчыну, не няслаў дурной.
Лепей прыгалуб мяне, шчыра адмалі мяне,
Бо на твары – слёзачкі, а на сэрцы – гной.

Як пагасла сонейка, як заззялі зорачкі,
Княжыч-Месяц новенькі ў неба выступаў,
I наўстрэч да Княжыча я ляцела з горачкі,
Бегла, неразумная, што бруя са скал.

Ты не лайся, матухна, матухна сярдзітая,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

"Бабулька"
Адзета неяк старамодна
Кіек,сагнутая спіна
Ідзе паволі,асцярожна
Відаць не з гораду яна
Ніхто яе не сустракае
Адна ідзе,адпачывае
Чуць абапрэцца аб кіечак
З усмешкай штосьці разглядае..
Жыцьце яе не шкадавала
Твар у маршчынках,іх не мала
І толькі позірк малады
Скрадае старасьці гады
Сівыя валасы з пад хусткі
Маленькі клуначак у руцэ



Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)

Горька судьба поэтов всех племён;
Тяжеле всех судьба казнит Россию.
В.К. Кюхельбекер

Паэтаў нішчыць лёс ва ўсіх плямён;
Цяжэй за іншых лёс ірве Расію,
Што багну, над якой расце паслён,
I рэй вядуць рабунак ды насілле.

Расійскіх вершатворцаў чарадой
Паіла літасць з неабдымнай чашы,
Заліўшы ў рот свінцовы сырадой,
Зачэрпаны з гулагаўскай парашы.

Ля возера з таемнай назвай Чад



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Боль у сэрдцы назаўсёды застанецца,
Цяжар у душу каменём кладзецца,
Свой крыж на плечы прыняла,
С табою разам памерла і я …



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Старые знімкі, чорна-белы колер.
Чужыя лёсы. Святы, гонар.
Няма імён, засталісь твары,
Людскія пажаданні, мары.



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

"Спрэчнік"
Стаў чырвоны,ціск падняўся
І даказвае свае
Хто такі?Адкуль узяўся
Толькі праўда ў яго!
Распаліўся,няма спасу
І крычыць ен час ад часу
Рве кашулю на грудзях
Толькі гузікі ляцяць
Ен і доктар медыцыны
Кандыдат усіх навук
Не хапае ў роце сліны
Мо абыдзецца бяз рук?
Перакруціць,не дакажаш
І праблем сабе дабавіш
Так бывае іншы раз



Сярэдняя: 2.7 (11 галасоў)

Не паддамся

Я назауседы маладым
Тут застануся у думках
Не скораць сталыя гады
Быцця майго падмуркау

Не дам тут голасу сталець
Нязграбнасці у паходцы
Буду смяяцца і шалець
Бы дзяучукі ды хлопцы

І не патухне у вачах
Агонь вясны хлапечы
Бы не сказалі” ен зачах”
Знайду патрэбу у нечым

У нешта выльецца маіх
Гадоу цяжкіх падзяка
Хачу пачуць не раз услых
За учынкі усе –адзнакі



Сярэдняя: 2.2 (9 галасоў)

Жыві, мой чмель!

Не прусакі казычуць вушы,
Жывуць у душы маёй чмялі,
Жывуць бязвідна і бязгучна
Ёй носяць нектар залаты,

Акацый сцелячы абрусы,
Ад гронкаў белы мёд ліюць,
А ён, нібыта з казкі рускай,
Цячэ паўз рот на бараду,

Прыносяць шчырыя вітаньні,
Дзявочу прыязьнь й лагаду,
Але ж, на ложаку світальным
Яны не лашчаць ні адну.

Вялікі сьвет - ва ўсе бакі!
Ляцяць з душы па ім чмялі…



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

Час пражна.

Не заўважыць часу як,
Жыта рана каласуе,
Дзявок малых, на дражджах,
Да пасагу час рыхтуе.

Ад жытнёвага пражна,
Ад калосься залатога,
Уздоўж і ўшыр - адзін абсяг
І адна па ім дарога.

Не закурыць болей пыл ёй,
Фурман пугай не жагне
І закоў капытных вылам
На тым шляху не знайдзеш.

Тыя ж тут грымяць грымоты,
Той жа вецер мне гудзе,
Дазнаецца: скуль і хто ты?



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

* * *

Вяне чырвоная ружа
З сонцам заходнім. І плач
Чуецца дзіўны, бы сцюжа...
Так не заплача крумкач!

Вечар спаткаецца з цемрай,
Каб адысці ад святла...
Вочы запаляцца шэрай,
Прывіднай зайздрасцю зла.

Хто ў іх хаваецца? Жахі?
Чорныя крылы з нябёс
Сыплюцца градам на дахі.
Жыта гарыць і авёс.

Помнікі д'яблу не гнуцца,
Бо пачалі бранзавець.
Слёзы крывавыя льюцца,
Хвалямі б'юцца аб смерць.



Сярэдняя: 3.2 (17 галасоў)

Любы мне Палесся край -
Ён прыроды быццам рай:
Травы коўдраю, лясы,
Птушак дзіўных галасы,

Хуткая Гарынь-рака...
Ў сэрцы - цёмная туга:
Лета, папараць цьвіце,
Мілага ж няма нідзе...

Ў вечары смугуе клён.
Я папала у злы палон.
Б’ецца ў берагі Гарынь,
А ў душы маёй - палын...

Дзе ж сустрэнемся з табой?
Ці пачуеш голас мой?
Свеціць зорка мне здаля,
Не сціхае боль мая...

Над ракою стары млын.



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

Каб толькі дзён апошніх не ўрачы,
Я, далібог, ніколі б не падумаў,
Што лёс мяне закіне ў Чэскі-Крумлаў,
Як чэзлую цяцеру крумкачы.
I што з тае нагоды мне цяпер,
Калі паўвека кайстрай за плячыма
Гняце нарэшце ў дол кроватачыва?
Цалып кашчавай кісцю за каўнер!
Усмешкаю завілістых дарог
Усё жыццё вяла мяне трывога.
I Месяц, роўна як усмешка Бога,
Прыўзняў краёчкаў з’едлівых ражок.



Сярэдняя: 4.2 (17 галасоў)

Я з яйца без зубоў і без яду
Ў год змяі, нібы чорная ніць,
Выпаўз, як і прызначана гаду,
З мэтай нейкае гадства ўчыніць.

Пацякла за хвілінай хвіліна
Па завілістых рэчышчах дзён,
I я ўзрос, што дурная сцябліна,
Стаў на вока і ласку жадзён.

Быў багата гадоў я прыкуты
Да ўсялякіх пакут і спакус:
Як павысіць мацунак атруты;
Як навострываць сківіц прыкус.

Я даводзіў іклы на тачыле,



Сярэдняя: 3.3 (14 галасоў)

Якое неба казачнае — ваў!
Спеў акварэлі і... аэразолі!
Што за Арфей яго "нафеяваў"
і любавацца кожнаму дазволіў?

Які Паэт, МузЫка і Мастак
жывапісаў такую ўцеху сэрца —
"аранжаваў" будзённы вечар так,
што, як шэдэўр мастацкі, абяссмерціў

і, атуліўшы горняй мілатой,
з'явіў Сябе — Ўсесутнаснага — людзям?
Хто не праспаў цудоўнейшае, той
красы такой ніколі не забудзе.



Сярэдняя: 3.1 (12 галасоў)

Апошні світанак у небе згарае,
Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак.
Яго жыццё ўжо дагарае
І каб Бог даў яму толькі знак,

Што прыйдзе до роднае вёскавай хаты,
У хату ён зойдзе, як зноў.
А там са слязьмі чакаць будзе маці
І скажыць:"Вярнуўся, сыночак, герой!"

Але яго зорка ўжо дагарае
І яго чакае цемры турма
Толькі памяць аб ім будзе жывая,
Але ўзор засцілае цьма.

Нарадзіўся тый хлопчык на Днепры, як я,



Сярэдняя: 3.1 (12 галасоў)

Што схавана ў слове "дзьмухавец"?
Мо ўдавец памёрлай "мухі-дзьмухі?
Ці "квятушка-дзьмушка"? Ці малец,
што "прычоску" ейную "раздзьмухаў"?

Ці авечак — дзвюх — авечы "дзьмух"?
Ці "хавец", што "дзьму" кудысь хавае?
Ці яшчэ якійсьці "дзьмушны" зух,
пра які й даследчыкі не знаюць?

"Закіпаю". Думкі ў галаве —
быццам я "пад дзьмухаю" — не ўпасці б!

А "ўсёзнаўца" — ўнучак у траве —



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

памяці швагера
Піскунова Г.К.
Не дзьмухаўцом - рудой пурхоўкай,
Жыцьцё прымі і пранясі,
Ягоны пух аддай патомным
І сьцежкі рэштай засьцялі.

Казаньні сьціхнуць і маленьні,
З грудзей ападуць жарнавы,
Адпусьціць горла немаўленьне,
Набудзеш слова сказаць ты:

Не дзьмухаўцом, а гарыкветкай
Жыцьця гараць твайго сьляды,
Дзе за табой, мы йдзём наўсьледак -
З пурхоўкай, людзі-чараты.



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Рупі на садзе-агародзе,
Зямельку лашчы і дзяўбі,
Як чорный шпак сьвішчы на дроце
І веснаводар першы пі,

Няхай пачуцьці твае скачуць
Праз абамшэлыя платы,
Хай людзі чуюць іх і кажуць:
,,Яны сьвятыя на душы…,,

Хай ім гукнуцца, урачыста,
Ад белай кіпені сады
І пчолы ў золаце тычынак,
І срэбным пухам дзьмухаўцы.

Рупі, дзяўбі, сьвішчы на дроце,
Гудзі жалейкаю з лазы,
Кублісь, бы кнігаўка ў ляпёсе



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

п. Н.С.
Адгукнісь!

Умомант бліснуць твае вочы
І памкнуцца зрэнкі ўшыр,
Адгукнуцца сэрца хоча,
Ды язык нема маўчыць.

Ад спакус вядуць маркоты
Да няўтула на душы,
Як набыцца лекам гожым,
Дзеўчыненька - адкажы?

Жыцьцё знае многа фарбаў,
Многа колераў у ім -
На чаканьні, на жаданьні,
Дзеўчыненька - адгукнісь!
-05.05.17.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Мой мілы Беньямін! Не ўсё яшчэ сышло,
Не ўсе ў тваім жыцці зніштожаныя хібы,
На одэрскай мяжы не ўкопана шуло –
Там цяжка бродзіць Бог і б’е прыкладам шыбы.

Народжаны на свет той самы маладзён,
Які заб’е цябе. Вы з хлопцам – аднагодкі,
А ты пакуль гуляй… Амаль што не чуцён
Звон дзедаўскай, старой, надтрэснутай ляскоткі.

Уночы ляжа цень, уночы сціхне крык,



Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

У цэркаўцы глухога гарадка,
Узведзенай за каралём Гарохам,
Старэча непрыкметная патроху
За казанню падглядвала з кутка.

Як толькі ў храме наставала ціш,
I паства – аднамысніца па веры –
Знікала праз расхлябаныя дзверы,
На аналой караскалася мыш.

Начамі ў асяроддзі камароў
Знаходзіла тут ежу і прытулак,
Ды стул спраўляла на сядзенне стула
Па-блюзнерску сярод святых дароў.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

Калі твае шырокія далоні
Прыціснуць да грудзей мяне,
Пяе душа пад стукат сэрдца,
Цяпло вакол як хваляй льецца,
I на хвіліну мне здаецца,
Што нас анёл накрыў крылом.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Салодкае сёння настойліва вабіць,
Ўсё і адразу – вось цімус жыцця,
Салодкае ўчора – падман і атрута,
Нам горкае сёння – расплата, пакута.



Сярэдняя: 2 (10 галасоў)

Як быццам першае спатканне
Хварае сэрца у грудзі
І Няма сіл стрымаць каханне
Калі сустрэў яго у жыцці

  Кожны крок яго хвалюе
  Лушчыць позіркам у начы
  І дзіўнай хваляй габелены
  Малююць зоркі мне у начы

Схапіў каханне як дзяучыну
Не утрымаеш на заўжды
Таму у салодкую гадзіну
Не азіраўся нікалі

  Кожнай ноччу адраджэння
Кажны ранак на заўжды
Свеціць мне маё каханне



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

Шкарпэткі для ўнучкі

Ніткі пяшчотна-ружовыя
Ля грубкі ў клубок звіваю.
Звяжу з іх шкарпэткі новыя—
І час, і жаданне маю.

Звяжу я малой дзяўчынцы
З любоўю ў душы абновы,
Унучцы маёй—Палінцы,
Для ножак яе ружовых.

Ат, скажуць, няма занятку,
Бач, поўняцца рынак і крама.
Ды зможа свайму дзіцятку
Шкарпэткі звязаць і мама.

Усё гэта я разумею…
Мільгаюць пруткі без запінкі.
Цяплом свайго сэрца сагрэю



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Жарт пра святы

На віншаванні
Кастрычнік багаты.
У сына ў сям’і
Ажно тры ў ім святы.
Галоўнае свята—
Год з дня іх вяселля,
Другое—у жонкі
Дзень нараджэння.
Трэцяе-- дорыць
Пакровы нам восень
Мы госцейкам рады,
За стол усіх просім.

2002 г.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Дэпрэсія

Мне нядобра, на сэрцы няўтульнасці лішак,
Адчуванне нудоты ізноў апаноўвае.
Свежы ветрык гуляе галінкамі вішань,
Сонца свеціць, здаецца, зусім як зімовае.

І цікавы раман не чытаецца штосьці,
Тэлевізар таксама ўжо раздражняе.
Не хачу каб прыйшлі да мяне нават госці,
Яны будуць не ў радасць, душа не чакае.

Я хварэю. І стаўлю дыягназ панура:



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Павага да сябе

Да сябе праявіць бы павагу,
Цяжка быць у жыцці, як у мроі.
Вельмі часта гублю раўнавагу
У душы, адчуванні, настроі...

2002г.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Першая сустрэча

Вось і стрэліся ўпершыню.
Гляджу на ружовы тварык.
Два месяцы у вышыню
Ляцелі малітвы-мары.

Шкада, што змарыў цябе сон,
На вейкі прылёг, на шчочкі.
Нямала чакала я дзён,
Каб зазірнуць табе ў вочкі.

Я гладжу галоўку тваю,
У думках здароўя жадаю,
І Бога пра тое ж малю,
І будзе ўсё добра, я знаю.

Адчула нямала трывог
І роспач душы, хваляванне.
Заўсёды была--сведка Бог,



Яшчэ не ацэнена

Першая ўнучка

Світае.Ціха-ціха ў хаце,
Стараюся нячутна я ступаць.
На тэлефонным звыкла апараце,
Зноў нумар пачынаю набіраць

Хвалююся, ў каторы раз чакаю…
«Віншуем вас з унучкаю.Алё…»
”Вялікі дзякуй.” Моўчкі заміраю.
Калыша ветрык за акном галлё.

Кароткія гудкі ідуць бясконца.
Крануўся сэрца любасці прамень.
Вось-вось узыдзе чэрвеньскае сонца,
І будзе сёння, знаю, ясны дзень.

2002г.



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Я не ведаю, як гэта трасца завецца
і ці ёсць у ёй край ці мяжа:
ледзь убачу цябе, зноўку тахкае сэрца
і аслаблыя рукі дрыжаць.

Адчуваю: бяда! Адшукоўваю, дзе бы
ўратавацца ад стрэчы з маной:
ледзь зірнеш на мяне — і зрынаецца неба
і збягае зямля пада мной.

У жудоце такой ці далёка да згубы?
Ды вось дзіўна — хоць падай, хоць стой —
што не толькі з чароўнае люстры Ют'юба



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Ты лепш бы пакахала не мяне…
Чакала б сталага дарослага мужчыну,
Сталець я не збіраюся ў паміне,
І кожную свабодную хвіліну
Смяюся і ўкалоць хачу бальней.
Ты лепш бы пакахала не мяне.

Цярпець не можаш паху цыгарэт,
А я палю два пачакі на дзень,
І хутка толькі тытунёвы цень
Замест мяне ты ўдыхнеш ўзамен,
На вуснах я пакіну горкі след,
Цярпець не можаш паху цыгарэт.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Завіруха ў траўні
Не даруе небу:
Нізрынае багнай
У пялёсткі дрэў;
На тэрасаў мэблю
Сыплецца пабелам;
Са снягоў сатканы
Дзьмухаўцоў пасеў.

Толькі зазірнула
У край замёрзлы спёка —
І яе адразу ж
Лёд сячэ крыжом...
У траўні завіруха
Надыходзіць лёгка,
А сыходзіць толькі
Чэрвеньскім дажджом.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Харугвы жоўтых дзьмухаўцоў
Нападкі снегу перажыўшы,
Сваім упэўненым святлом
Бяруць ў абдоймы траваў сціжмы.

Утравянелым веснім днём
Пасля ваўчыных песняў ветру,
Празрыстым звонкім ручаём
Вантробы поўняцца Сусвету.

Дзе была моўнасць чорных дзён –
Крыяе роснае пахмелле,
І беспрацоўны, бач, Харон,
Між дзьмухаўцоў свой човен беле.

Гарэзы-птахі наўздагон
За сонечнай аладкай ймчацца –



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Паміж жыццем і смерцю, на мяжы
святла і цемры, шчасцейка і ліха,
душа спазнала, як салодка — жыць.
На свеце жыць! — І дыхаць! Проста дыхаць!

Якая радасць — раніцай ізноў
злавіць паглядам сонечны праменчык —
і ўгледзець ласку Божую — Любоў —
ва ўсім — і перад Ёй удзячна ўкленчыць.

І ўстаць —

І, "прыгубіўшы" новы дзень,
падзякваць
за "ігрыстае" імгненне,