Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

Паўднёвае сонца Касандры не грэе болей цябе.
Ты цяпер пад тутэйшымі промнямі.
Халкідыкі прайшлі праз цябе як дзіда асалоды
Наросхрыст пакінуўшы душу там.
Эгейскае мора засталося кропляй памяці на
Целе, загарэлым, счырванелым, бы
Масянжовыя рукі дрэваў пад Мінскам,
Што таньчаць для цябе стрыптыз трыптыхам восені.
Там – за 30, тут – пад 10.
Там Метэоры-горы, тут – Салігорскія ўзвышшы.



Яшчэ не ацэнена

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Яшчэ не ацэнена

Прытулак для аслеплага

Алмаз – цыркач таленавіты,
арабскі белы конь – аслеп.
Больш на арэну не заві ты.
Артысцкі больш не есці хлеб.

Каня, якому зрок не вернуць,
у Дворышча перавязі!
На мяса не здалі – на ферму.
Гуманна абышліся з ім.

З канём прывезлі фотаздымкі,
дзе на арэне той яшчэ
і дзе ў яго гараць разынкі –
яшчэ відушчыя – вачэй…

Два воплескі – і на прагулку.
Паскубвае Алмаз траву…



Яшчэ не ацэнена

Пляжныя прыпеўкі

Пляшку да пяску нясіце!
Да вады нясі яе!
Бераг з возерам для смецця –
урна жоўта-сіняя!
***
Пляшачак пананасіўшы,
дно зрабілі звалкаю –
шкло купальшчыкаў казыча
пад вадой русалкаю.
***
Хочацца адсюль, дзе мелка,
веславаць рукамі нам…
Цягне пад ваду гарэлка
нас нябачным каменем.
***
Водарасцевыя сеткі
за буйком раскінулі.
За яго заплыўшы, дзеткі
ледзьве не загінулі.
***



Яшчэ не ацэнена

Дварышчанскія прыпеўкі

Годзікаў з шасці гарцую
на кані актыўна я:
школа ў Дворышчы працуе
конная-спартыўная.
***
Каб вяліся жарабяткі –
будучыя летуны, –
жарабкі і каняматкі
ёсць на ферме “Эйтуны”.
***
Паліліся поту рэчкі
з жарабкоў успененых.
Да сядла і да вуздэчкі
прывучай тракененскіх!
***
Вам па шляху па якому,
коні з Дворышча, ісці?
Мы з шасці ідзём у школу.
Коні ў спорт ідуць з шасці.
***



Яшчэ не ацэнена

Буся
Чорны бусел – дзікая птушка, якае жыве пераважна ў глухіх лясах. Рэдка чорны бусел селіцца каля людзей, а каб ён сам прыйшоў да чалавека – такога амаль не заўважалася. Адзін з такіх рэдкіх выпадкаў быў зафіксаваны ў 2010 годзе ў аграгарадку Ваверка Лідскага раёна, пра што пісала “Лідская газета”.
Дождж над Ваверкаю густа
ўночы ліў. А ўранку
гаспадар заўважыў бусла
чорнага ля брамкі.



Яшчэ не ацэнена

Немец адступае
Да 75-годдзя вызвалення Лідчыны
Значная частка немцаў, якія ў ліпені 1944 года адступалі, пакінуўшы Ліду, знайшла сваю магілу ў дакудаўскім балоце.
Пакідае немец Ліду,
спехам адступае.
Па дарозе ім праліта
слёзанька скупая.

І ва ўцёку час, цяжкога
для яго маральна,
рухаецца па вясковай
вулачцы цэнтральнай.

Фрыц па вулачцы даўжэзнай
брукаванай крочыць –



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мароз, каляды, вечар, зоркі –
Так студзень апраўдаў імя.
Наперадзе ані агня,
І кіламетраў сем да вёскі.

Бярэ святочны калатун,
Трасца хапае ўсё мацней,
І крокі сталі карацей…
Глядзіш наперад, як дзікун.

Пусціце, людзі, на начлег,
Хоць на хвілінку адчыніце.
Ў святую ноч не дасць Збавіцель
Ажыццявіць злачынцу грэх.

Але на грукат – цішыня…
Святло адразу ж загасае –
Ніхто ні кроплі не жадае



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Калі марнею ад нягод
і сэрцу цесна,
Я успамінаю радавод
і продкаў песні

Яны ідуць за годам год
З мячом і з плугам.
О мой нязводны род,
Ён моцны духам.

Імёны памяць берагла.
Вяла праз церні,
Каб я не сеяў зла
А толькі-зерне.

Да іх іду, я зноў і зноў,
ім веру свята,
Таму й вяду сваіх сыноў
Да іх на раду.
Чытаць цалкам: http://www.vershy.ru/content/prodkі-0#comment-13403



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Скразіць адзінота балючым матывам,
Мелодыю нот гэтых знаю даўно.
Ты быў для мяне самым лепшым парывам
Да шчасця... з падзеннем на дно.
Ты быў для мяне, як духмяны, вясновы,
Суботні і сонечны дзень у гаі.
Як вецер лясны і як водар сасновы.
Застанься ж
такім
назаўжды.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ці сустрэча будзе, ці спатканне?
Ці пачуцці гэта, ці то не?
Дзе ж не марыць сэрцам да світання,
Што прыедзеш заўтра да мяне!

Хоць у думках можна сустракацца,
Твае вочы цёмныя кахаць,
Да шчакі любімай дакранацца
...і чакаць, чакаць, чакаць, чакаць.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Шчырымі словамі сэрца раскрыю,
Хочацца выказаць усё, што магу.
Сёння цябе абдымала за шыю.
Сёння тваю цалавала шчаку.
Вуснамі ў вусны... за рукі трымала...
Ці адчуваў ты, якое цяпло?
Колькі разоў я цябе сустракала!
Колькі разоў развітанне было...
Шмат чаго мае ў жыцці свае межы,
Кропку, канец, завяршэнне і ... ўсё.
Толькі я веру душой па-ранейшаму
У нашае шчасце і ў наша жыццё!



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Кожнаму сваё, а мне - тваё:
Сэрца, словы, вусны, вочы, плечы.
І каханне, як паветра, вечнае,
І штодзённае тваё жыццё.
Кожны робіць выбар для сябе.
Абірае ўздымы, сцежкі, спускі...
Я хачу, каб рукі БЕЛАРУСКІЯ
Абдымалі горача мяне!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Рызыкні аднойчы, адступі.
Сілу волі з межамі не звязвай.
І лядовы айсберг растапі,
І вузлы на сэрца не навязвай.
Адагрэй далонямі хутчэй
Усё, што без пяшчоты зледзянела.
"Я сумую без тваіх вачэй," -
Пры сустрэчы нагадаць хацела.
Развітайся з крыўдамі за раз,
Каб спыніць іх дзейнасць назаўсёды,
І пабачыш, колькі шчасця ў нас,
Закаханых, радасных, шалёных...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

"Пройдзе да лета тваё каханне," -
Так неаднойчы казаў і верыў.
Ты памыліўся ў сваіх чаканнях.
Шкада, што не меў даверу.

Ведала пэўна, бесперашкодна
Стане чароўным любое лета.
Ты на сустрэчы заўсёды згодны -
Удзячна табе за гэта.

Восень да сэрца прыйшла тужліва,
Думак прынесла з сабой нямала:
Некалі восень з табой злучыла
І некалі раз'яднала.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Вераснёвыя цёплыя буднія дні
Прыняслі не жыццё, а самоту і боль.
І цяжку́ю для сэрца разлуку з табой...
Мне на плечы яны, як каменне, ляглі.
З развітаннем, з растаннем ізноў па шляху
Мне да шчасця ўвосень складана ісці,
Праз магутныя страты і згубы прайсці.
Я адчайна трымаю цябе за руку...
Пажадаю табе перамогі ва ўсім!
Я ў баях за каханне няўдалы баец.
Немагчыма прыняць непазбежны канец...



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Развітацца як, калі любоў?
Разрываюць неяк людзі сувязь...
І жывуць і сэрцам не сумуюць,
Абыходзяцца зусім без слоў.

Развітацца як, калі з усіх
Толькі ён адзін заўжды адзіны?
Я акно завешваю гардзінай,
Каб застацца з сумам удваіх.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Горад і веска"
Добра ў полі.Пахнуць травы.
А прастор які,а шыр!
А тут праца,а тут справы
Зацягнулі быццам вір
Зранку шклянку кавы выпьеш
На гадзіннік паглядзіш
Не ідзеш,а на прыпынак
Як ашпараны ляціш
У весцы час цячэ павольна
Бачна ціхую раку
І табе там так раздольна
Як у моры мараку
Побач лес шуміць таемна



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Я кіну жменькі літар на паперу,
Cкладу арнамент з простых слоў,
Уплету чырвонай стужкай думку,
Удыхну сваіх пачуццяў моц.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Любоў мая! Красунечка мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная, з кiм так шчаслiвы я,
што мне i ў будане — нiбыта ў раi! 

Ты — небейка. I сонейка маё.
Так,  пэўна, бачыць дiцятка матулю. 
Цi "рыцар" улюблёны, хлапчанё, —  
"лiк" дзеўчыны, якi да сэрца тулiць.

I я, у захапленнi, бы юнак, 
выглядваю твае азёры-вочы
i ўсмешку — ў сотнi промнiкаў маяк,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Студзёнай вее прахалодай
Зімовы вецер у вочы.
І сэрца поўніцца трывогай
Бясконцай, чорнай ноччу.

У вокны ветка дуба б'ецца
І шоргат чуецца гучней.
У грудзі ліпкі жах уп'ецца -
Жартуе злыдзень чарадзей.

На небе замігціць зарніца
І певень песню праспяе,
Я цяжкім сном змагу забыцца
І знікнуць прывіды ў імгле.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Жыцьцё-шапіто.

Гэтка дробязь, жыцьцё ты маё!
Цырк на дроце і сьмех шапіто,
Нараджэньні і морака здані,
Смага, сьпёк і каханьня кананьне…

Ні пазыка, ні плата ад грошай
Яму літасных год не падоўжаць,
Залатаўшы, на воўчы каўнер,
Насі гэткім жыцьцё кожны дзень,

Нос ім крый, хавай ногі ў бахілы,
Ды гадам, што пазьніклі ў нішто,
Прашапчы, пакуль маюцца сілы:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вячэра.

Вячэра не ўдалась,
Бо бульба, як вата,
Хоць смажыў на сале,
Але ж, гаркавата,

На год неўрадлівы
Шмат працы паклаў я,
Але садавіны
Ўзяў небагата,

Бо год неўрадлівы
На цыбулю і моркву,
Бо чарвяк стачыў сьлівы,
А бульба пасохла.

Жыцьцё непавінна,
Бо доля такая:
Без сваёй садавіны
Чужую спазнаеш.
-01.09.18.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Восы.

Зьбіраюцца восы па закутах на восень,
У шчылінах пад тынкам зімаваць да вясны,
Зьбіраюцца гуртам і, у самоце адзінкі,
Сустракаць у здранцьвеньні подых кожнай зімы

І не сьняцца там восам лесу гонкія сосны,
Сьвет у розных дзівосах не патрэбен ім там,
Як і той самнамбул, што свой сон нетрывожны
На ахвяру аддаў нешматлікім радкам.
-01.09.18.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

"Прыходзіць восені пара.."
Нахлыне хваляю туга
А я не веру
Што не пачую голас твой
Не рыпнуць дзьверы
Заплача жалабна струна
І абарвецца
Крычу ў начную цішыню
Не адзавецца
Вясною кветка расцвіце
Ты не пабачыш
А што было,даўно прайшло
Не перайначыш
Сінее неба нада мной
І сонца свеціць
Расце бярозка пад акном



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Мабыць, прайшло меней паўвека,
Ды адзічэў бацькоўскій сад,
Якій забыў рук чалавечых
Руплівый клопат і дагляд.

Прывід зьдзічэлы дух маркоціць,
Нібы жыцьцю ўсяму прысуд,
Напрэч пражытае адносіць
За невяртальную мяжу

І, заблукаўшы лясным рэхам,
Праз паднябесный зоркапад,
Як у лісьце сьпелыя арэхі,
Гады аджытыя ляцяць…
-30.08.18.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пасталееш, пастарэеш…
Дробязь вы, гады мае!
Ля аклункаў безнадзейных
Ужо сябе не пазнаеш.

Прысак баў былых юначых
Зьнік у шалупках бульбяных,
Енкам зыйдзешся шчанячым -
Ды не быць ужо маладым!
-27.08.18.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Забыў я родныя мясьціны,
Людзей забыў, назову іх,
Засталась кропляй Бацькаўшчыны
Пачуцьце вымавіць услых;

Мабыць, нядужае каханьне,
Шмыгне з душы, нібыта мыш,
Без сьлёз, без болю разьвітаньня,
Ад, птахай, стомленай душы,

Мабыць, яно і не каханьне,
Калі змог час яго здрабніць,
Але ж, звон бомкнуў разьвітальный -
І рэшту сіл забраў маіх.
-11.08.18.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Над чым душа мая квахтала,
Што да набытку бераглось -
Адлігай зьнікла за сьнягамі,
З аблогі доўгай уцякло

І непатрэбна на вяртаньне
Пару прайшоўшую клікаць -
Імчыцца нашае зьмярканьне,
А ўсьлед, камусь, сьвітальный час.
-10.08.18.



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Разьлятаюцца дзеці,
Свае гнёзды ўюць,
Свае мэты, надзеі,
Жыцьця долю сваю,

Разьлятаюцца дзеці,
Праз жальбу і тугу,
На тваё ўлоньне, сьвеце,
Іх люляць аддаю,

Разьлятаюцца дзеці
Каб драбніць і яднаць
Гэты сьвет непадзельны,
Несупынны, як час.
-08.08.18.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адстаў і зрокся я Айчыны…
Да болек, спраў, надзей яе,
Нібыта браму зачынілі
І крылы зрэзалі мае…

Так адганяюць прэч чужынцаў,
Не адчыняючы дзьвярэй,
Так крылы рэжуць на злачынцы,
Які рабуе і крадзе.

Дарэмны сорам, прыкрасьць - пуга,
Яна лупцуе і пячэ,
Душа, як злосны валацуга,
Млее, баліць - ды не ўцячэш.
-02.08.18.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Божа ж мой! Гады як адлятаюць!
Іх п’е, мабыць, той прагны чарадзей,
Які ніколі досыці не знае,
Які не адстае ад часу і людзей.

Божа ж мой! Да часу я ў даверы,
Што ён гады не ўсе мае зьлічыў,
Але ўжо пасталелі дзеці,
Да ўзьлёту крыльле ладзяць унукі.

Божа ж мой! Вялікадні адходзяць,
Іх нельга ні суняць, ні прыпыніць,
Нясе іх час грымотным крыгаломам
У вір, у бездань, у нябыт.
-01.08.18.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Праз трыццаць год сябе жыцьцё мяняе:
Найноўшае ірвецца напярод,
А старае - імхамі зарастае,
Хаваецца ў аеры ды чарот.

Хаваецца… яго калі клікаеш,
У адказ лісьцём засохлым шапаціць
І каля тых, хто за жыцьцём і намі,
Варушыцца ў аерным карані.
-30.07.18.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Праз трыццаць год сябе жыцьцё мяняе:
Найноўшае ірвецца напярод,
А старае - імхамі зарастае,
Хаваецца ў аеры ды чарот.

Хаваецца… яго калі клікаеш,
У адказ лісьцём засохлым шапаціць
І каля тых, хто за жыцьцём і намі,
Варушыцца ў аерным карані.
-30.07.18.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

З вечара збяруся парыбачыць,
Падрыхтую спінінг і вуду,
У выходны свой з самааддачай
На прыродзе час я правяду.

Ад прыпынку да вады – сцяжынка
Праз густы, цяністы беразняк.
Тут на воблер з хвосцікам – пушынкай
Можа возьме жэрах ці шчупак.

Адлятае з ветрыкам самота,
Сапсаваць няможна добры клёў.
Ля ўзбярэжжа ў гушчары чарота
Чуйна стала зграйка карасёў.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Сення Жнівень у мокрым лесе
Ніба з неба ногі звесіў
І праменні зоркі Сонца
Раюць лету быць бясконца
Але як ні раіць Сонца
Нельга лету быць бясконца
Неўзабаве Жнівень сыйдзе
Восень к нам на ганак прыйдзе
Прынясе кашэль з грыбамі
Каб не лязгалі зубамі
З мёдам яблыкавы спас
Ен таксама цеша нас
Жнівень - смачны месяц у годзе
Яго любяць усе у прыродзе



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Не так даўно і я не быў стары
І ты была прыгожай маладзіцай,
Ды ўсё ніжэй згінаюць нас вятры:
Стапталіся, даволі маладзіцца.
У жураўліным кліне ўжо здаля
Я бачу месца наша ў паднябессі.
Каб толькі ж разам, бо як першым - я,
То з кім ты без мяне тут застанешся?



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Задняпроўе, Курган, Льнуха, Раніца.
Рабацягі, паэты і п'яніцы,
Стадыёны ды зоны з бальніцамі.
Людзі вольныя, зэкі, міліцыя,
Ні трамваяў, ні тралейбусаў, ні метро,
Але шлях тысячагоддзяў па рацэ Дняпро,
Тут чыгуначны вузел,
Скрыжаванне шляхоў,
Памяць і беспамяцтва,
Слёзы і кроў.

Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша.

Колькі тут усяго паразбурана,



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

На месцы Аршанскае бітвы — ралля…
Забруджана рэчка Крапіўна, дзе вораг тануў.
Па берагу рэчкі — дачы мясцовых зямлян.
Аб бойні тае з іх ніхто і ніколі ня чуў.

Забытыя рыцары тыя, што перамаглі.
Краіна зняверыла ў годнасць, магутнасць сваю.
Адзіныя чорныя птушкі на гэтай зямлі
Адзіныя песні аб вечным адзінстве пяюць:

Колькі год марылі,
Каб прыйшлі маскалі
З верай, мовай сваёй і урадам!



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

У цэнтры – парк Паскевіча-Румянцава.
Бачна з моста пешагоднага Валатава…
Навабеліца, Мельнікаў Луг, Залінія…
А вакол – лясы-палі з нуклідамі.

Пускачы, Балбесаўка, Стары Аэрадром…
Горад, дзе няма трамваеў і няма мятро,
Горад з колькасцю народу як Ерусалім…
Гэта горад Гомель. Я нарадзіўся ў ім.

Колькі тут усяго паразбурана!
Колькі знесена дурнымі віхурамі
І харошага і нягоднага –



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Вось я ў прысадзе, а хутка ў мяне экзамен.
Ветрык складае паперу па згінах тонкіх
І адпускае,
каб чэрвеньскімі лістамі
Ды жураўлямі ляцелі мае старонкі,
Кніжкі, білеты...
У сіняе паднябессе.
Хоць клапатліва трымаюць пружынкі ў папцы.

Цёпла і радасна - быццам бы словы песень
Свецяцца ў тэксце пад нумарам васямнаццаць.

Б'ецца свабода ў яшчэ не прызнаным сэнсе,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Чытай
Верш.

Ліхтарным слупам,
Вуліцы
З прахалодай ад сцен будынкаў,
Асфальту з яго вечаровай і душнай дымкай
Чытай
Верш.

Голасам гучным, сарваным у вечных сварках,
Моўчкі, вачамі глытаючы цемру паркаў,
Хаваючы ў куртцы
Зорку, яшчэ жывую!

Чытай, калі ласка.
Ты толькі чытай, чуеш?

Крокам па кроку, без страху
І без аглядкі,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Няўтульна ў халодным доме. Пуста ў доме вялізным. Толькі…
Толькі постаць жанчыны тонкай ля расчыненага вакна.
Сярод сцен нерухома-бятонных, сярод цемры халодных комнат
Пасялілася ноччу бяссоннай жорсткая цішыня.
За вакном – валацуга-вецер лісце рве і разносіць смецце. У бясконца-прамёрзлым свеце дождж непрыпынна лье.



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Мне казалі аднойчы пра бабку крывіцкага роду,
Як зварыла выдатны круты самагон,
Як спаіла гасцей, да дзвярэй прыхінула калоду
I пусціла пад стрэшку вясёлы агонь.
Занялася, завыла, што ранены звер, зашугала
Пяцісценка з прасохлых бярвён, загула –
Мітусілася карнікаў хеўра і лямантавала.
Бабка біла па вокнах, бо добрая стрэльба была!

Паўзарослыя могілкі: тут ні граніту, ні бронзы –



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Бліскавіца, роўна небыль,
Раскалола свет у прах –
Ясакар трымае неба
На малітвеных руках.

Навальніца па-над гаем
Змыла жнівень у яры.
Перад ёй запабягае
Марна ясакар стары.

Штось бракуе мне паветра,
Штось паменшала святла…
Ці ў нябыт сыходзіць лета,
Ці то сталасць адышла?

Нешта мала мне прыпару –
Надвячоркам, спакваля,
Як рыззё, звісае хмара
З распрастанага галля.

Што задзьмула, завіхрыла,



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Пахне смажанай рыбай каірскі пясок,
Уваткнуўшы ў нябёсы набухлы сасок
Піраміды Хеопса, і хворай
Залацістай акацыі лісцік засох.
Фараон (палісмен) чыркане адрасок
Рэстарана з мясцоваю флорай.

У карчме каля Сфінкса – сусветны садом,
I, калі ты заскочыў у гэты дурдом,
Прапануюць фалафель з кунжутам.
На круглявай жароўні сквірчыць маргарын.
Ты навошта шчаслівы такі, бедуін,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 4.1 (12 галасоў)

Хто мае трывалыя нервы,
Глядзіць без усякай хандры
На тое, як рупна і мерна
Працуюць штодня трунары.

З варштата хваёвае стружкі
Звісае віты касмылёк,
I дыхае пройма з-пад юшкі,
Аднекуль з нябыта здалёк.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Як карычневы ўзрыў, па законе кантрасту
Працінаючы зелень лясную наскрозь,
Валадар-вавілонянін з целам гімнаста,
Па сцяжынцы прамчаўся пародзісты лось.

Вайдэлот асцярожны бычынага статку,
Што народжаны быў адначасна с Зямлёй,
Ён сабой выяўляў векавую загадку
Аб таемнай, надумлівай долі сваёй.

Ён баяўся машын і дарожнага шуму,
Пазбягаючы іх у гушчэчы трысця.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Я, нарэшце, скончыў гэта «Слова»!
Кліч, і плач, і рогі ў серабры,
Княскі коц з падшэўкаю пунсовай,
Енчанне параненай зары.

За ракой, што лебедзі, туманы.
Мо дачасна коней асядлаць,
Быль стварыць; не позна, не зарана
Крыж прыняць? А князю – іспалаць!

Шлях адкрыць таемны ды імглісты,
Дзе сярод змагарстваў і бясед
Вераломны кубак візантыйства
Рускай брагай пеніцца, як след.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Колькі хочаш бяжы, колькі можаш да досвітку кроч –
На задворках Еўропы стаіць азіяцкая ноч.

Тут галінамі клён адзінокі махае бядзе.
Тут запознены лебедзь замёрз у стаўковай вадзе.

Тут счаўрэла лісцё, тут пароша ляжыць на траве.
Тут над горадам сонным чужынская мова плыве.

Толькі міг пачакай – і застыне рака ў берагах.
Толькі момант стрывай – і загразнеш па горла ў снягах.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

О, гэты ўдалы і пануры,
Адзеты ў снягі і грамы!
Дрымучая дзікасць натуры,
Нязломная лютасць чумы!

Упэўнены і несуцешны
Ў сваёй непахіснай журбе.
Як печ смаляная для грэшных,
Усходзіць яго жыціе.

Распалка з хваёвага луцця
Ды іскры з гаручай жарствы.
А ён жа каснеў у аблудзе,
Расколавучыцель сівы!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Свечкі пальмавыя ў Божым
Храме, дзе зямны паклон,
Адбіваюцца падножжам
Сталагмітавых калон.
Як імкнуць яны ў надхмар’е,
Быццам дрэвы ў сасняку,
На Каложы, альбо ў Сар’і,
Ці ў Кажане-Гарадку!
Iм хавацца ў цэрквах сонных,
Павянчаных з цішынёй…
Гэта я не аб калонах,
А аб душах пад бранёй.
Мы не дошкі ў пілараме,
Не разгаты азярод:
Свечкі пальмавыя ў храме –
У сусвету пасярод.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Дадолу сонца рушылася ў бруд,
Датла спаліўшы небылі і былі,
Калі я выйшаў у дарожным пыле
На скрыжаванне гора і пакут.

Там цьмянела ліхтарнае святло,
Там тры жанчыны ўкленчана стаялі
I разам сваё шчасце адпявалі,
Якое іх да скрухі давяло.

Я мерыў іх журбу на свой капыл,
Я брыў за імі па слядах крушэння,
Я пасылаў ім знакі суцяшэння,
Я дзіўным быў і недарэчным быў.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Калі нажытага мяшок намуляў плечы,
а на нагах ужо не пыл, а кандалы,
адное выйсце: ад сябе на волю збегчы

і адрадзіцца...
да Збавіцелю хвалы.

Пракласцi рэчышчы рацэ Яго Любові
у безумоўным — не "завошта" і "чаму" —
а "незалежна" — як салоўка славасловіць —

пяе для ўсіх —
і спевам моліцца Яму.

Заместа скінутых з сябе "жабрачых клункаў"



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

Прошлае всё пазабыць

Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj,
То ек то заjті шэ j до j шіск!?
Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш
Чы навыць новіjшы сціхі зь.

Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок,
Ек правыць пожарных стацьці.
І вершыКом чы любОвалАся Цівка:
Оj! Прамо Есенін, глядзі!

Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь.
І ціскав яе ці цяцькы.



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

Прошлае всё пазабыць

Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj,
То ек то заjті шэ j до j шіск!?
Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш
Чы навыць новіjшы сціхі зь.

Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок,
Ек правыць пожарных стацьці.
І вершыКом чы любОвалАся Цівка:
Оj! Прамо Есенін, глядзі!

Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь.
І ціскав яе ці цяцькы.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Як у раманах Вірджыніі Вульф
Дзень, нібы вечнасць, паволі мінае
Б’ецца світанак з вечарам тут,
Ліпень у жнівень спякотай сцякае.

Птах абазваўся начны, смех, уздых,
Плёскат далёкі ў нератах ветру.
Воўкам-пагодкам памяць бяжыць
Нервы казыча заснулых палеткаў.

Плавіцца плоць пустацвету вачэй,
Дыміцца поўсць пустабрэху… –
На скрыжаванні няісных людзей
Датэрмінова народжаных рэхам.



Сярэдняя: 4.2 (19 галасоў)

Спей мне песню, Радзіма,
шумам белых гаёў
пра краіну маленства,
дзе я быў немаўлем,
Пра лясоў пазалоту
і пра квецень палёў
са сцюдзёнай і чыстай
васільковай слязой,
Заспявай мне, Радзіма,
шумам весніх дажджоў
пра пралескі у лесе
і пра звон ручаёў,
Пра чаромх белых шаты
і пра квецень садоў,
ля замшэлай той хаты,
дзе я быў немаўлём,
Раскажы мне, Радзіма,



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Я быў калісь гусём цыбатым,
Жадаў па сьвету пабрысьці
На незнаёмыя абшары,
Да невядомых мне мясьцін,

Жадала што душа і прагла
Тым задаволена зпаўна,
Толькі ахвярай адабрана
Айчына, Матчына мая

І невядомы ўжо сьцяжынкі,
І нельга час перакуліць
Да былой Матчыны, Айчыны,
Да гадоў спаленых былых.
-28.07.18.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Зажурылася аб клёне
Вішня маладая,
Штосьці шэпча, штось гамоніць,
Штось аб ім жадае,

Апусьціла долу гольле,
Госьцем запрашае,
Шле пялёсткі зь ветрам клёну
Вішня веснавая.

Гэта доля ці нядоля,
Ці хлусьня такая,
Але ў дзеўках засталася
Вішня маладая…

Але ў дзеўках засталася
Вішня маладая…
-27.07.18.



Сярэдняя: 4.4 (11 галасоў)

(прысвячаецца маёй Радзіме - Зэльвеншчыне)
(Пробу песні ў выкананні аўтара можна паслухаць тут https://www.chitalnya.ru/work/2333508/)

Зямля бацькоў з блакітам ясным неба!
Я кожны раз вяртаюся сюды,
Дзе сустракаюць госця соллю, хлебам
І след дзяцінства бачны праз гады.

Дзе белы бусел звіў гняздо ля хаты,
А на стале з арнаментам абрус.
Дзе кожны крок успамінамі багаты,



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Не зберагчы.

Дом не будуй дзяцям пчаліный,
Яны, як птахі адляцяць
На свае гнёзды, на свой вырай,
Удалеч бацькоўскага двара…

Не зберагчы сям’ю адзінай
Мэтай яднаючай, адной!
Час разаў’е, парве, адыме,
Яе, стракатым матузком…
-26.07.18.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Нібы белыя крылы птушкі, нібы майскага саду квецень,
Нібы дрэў вершаліны ў пушчы, валасы твае трэпле вецер…
Ізноў, як быццам ты дзесці блізка, быццам, можна крануць рукамі,
Бачу твару твайго абрысы і мінуўшчыну ў снах шукаю.

Каляровым малюнкам – неба. Твой пакойчык – ружовай плямай,
Дзе чужая, нагой пад рэбры, постаць нейкага лысага - прама.
Варушыцца агенчык свечкі. За сцяною гургоча целек.



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

У Мірскім замку цішыня, і час спыніцца быццам… Пастой, вандроўнік, не спяшайся і думак рух спыні!
І раптам убачыш постаці па нішах і байніцах, пачуеш чыесьці галасы і крокі ля сцяны.

Вось тут стаяла, мусіць быць, каралева Бона. Вунь там – ля брамы — сумаваў з мушкетам вартавы.
Па брукаванцы рушылі шляхетныя мадонны, ішлі баяры, рыцары, манахі, гандляры.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я цудаў не шукаў, узніклі яны самі,
Бо Млечны шлях знайшоў закінуты мой двор,
І там, дзе пераход лёг белымі радкамі,
Зайздросліва міргнуў зялёны святлафор.

Гадзіннік адлічыў пакорліва імгненні,
Калі насустрач мы зрабілі першы крок.
Што надышла пара пачаткаў і сканчэнняў,
Нам месяц абвясціў у срэбны гулкі рог,

І столік у кафэ расказваў пра дзівосы,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Беларускю мову палілі,
У Хатыні гарэла яна.
Дымам, полымем слова душылі,
Спадзяваліся, спаляць датла.

Вырывалася з пекла: “Ратуйце!”,
Бо інакш не умелі крычаць.
- Зберажыце жыццё, ушануйце!
Сцеражыцеся нас забываць!

Наша просьба да ўсіх у жалобе:
Усталюйце спакой на зямлі,
Каб ніколі ні ў якім народзе
Не палілі дзяцей у агні!



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Белая постаць у гмаху касцёла,
Мітра і посах, крыж на грудзях,
Граюць арганы, спяваюць анёлы,
Божае Цела ў старэчых руках.

Вусны прамовілі вечнае слова,
Тайна малітвы ў храме гучыць,
Кропля слязінкі падае долу,
Срэбнай расой на прастоле гарыць.

І узгадалісь пакуты ліхія,
Цёмны барак і зямля Варкуты,
Чорныя сцены, песні глухія,
Хвілі чакання, вечар святы.

Вось ужо рукі з аплаткай узняты,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Паспелі чарніцы - паспела і жыта.
Грымяць навальніцы над полем сярдзіта.
Цяжкое калоссе да долу прыпала,
Нібыта ніколі свабоды не знала.

Прамоклая ніва чакае ўмалоту,
Не хоча на жніва цярпець яна гнёту.
Ідзіце, грымоты, на землі сухія,
Рабіце налёты на землі другія.

Пашліце, нябёсы, нам яснае сонца,
Каб высахлі росы да самага донца,
Каб хлебнае поле ды пожняю стала,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Нечаканая госця прыйшла, не спытаўшы дазволу:
без званка тэлефоннага, без папярэднiх дамоў –
уварвалася яркай маланкай у сэрца і голаў,
апалiла паглядам – і зрынула неба само.

Бы крэплёным вiном, апаiла душу неспакоем.
Затуманiла розум, агонь у пачуцці звяла,
i прымусiла стаць i ўраганам, i бурнай ракою,
i "рачулкавым" сонцам, i хваляй у пырску святла...



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Ганьба.

Зганьбіць можна ўсё: і справы, і рэчы,
Душой нараджоных, рукою тваёй,
Іх нарачы трызьненьнем авечым,
Вартым на сьмецьці палохаць варон.

Зганьбіць можна ўсё. Ганьба недарэча,
Ёй усё роўна чым жыць, як жывіць,
Прагных ганьбіць, палкіх душ чалавечых,
Але ж, годнасьць і праўда - не варты ганьбы.
-21.07.18.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Як толькі раньне забруяе
І птах успалошаць галасы
Спакой паўзмрочный і сьвітальный -
Прачнецца дзень турбот маіх,

А тых турбот гара, гара,
Яны ўжо мохам парасьлі,
Іх не пазбавіць со двара,
Іх не пазбегчы, не пазбыць.

Не шлю я небу галашэньні,
Да Бога справаў шмат людскіх
І годзе мне марнець над вершам,
Яго кідаю. Йду да іх.
-22.07.18.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ня годзіць годнае зь нягодным,
Жаданьні просяць паратунка,
Я бы пайшоў пешшу на Гомель,
Ног не шкадуючы й абутка;

Знайсьці імгненьні і хвіліны,
Гадзіны, тыдні і гады,
Бярозы, сосны ды яліны
І ля балота чараты,

Знайсьці і тых каго няма ўжо,
За кім замылены сьляды,
Хто адшукаўшы, аджадаўшы,
Быў як я, у тыя часы.
-21.07.18.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Абшар стэпу… (пераклад з расейскай, з аўтарскай багны).

Абшар стэпу, зсохлым хлебам,
Дождж размочыць цераз край,
Ён дарэмны ці патрэбен,
Сухмень рудую спытай,

Бо ўсеквецьце ў ляноце,
У глебе дробязь мака сьпіць,
Першаквет стэпу лазорык,
Не прачнецца да вясны.
-21.07.18.

Даль степную зной иссушит,
Дождь нежданно оросит,
Нужен он или не нужен,
Рыжей суши не спросив,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Стэп, (пераклад з расейскай, з аўтарскай багны).

Стэп патэльняю пячэ -
Няма літасьці,
У куст цярновый не ўцячэш,
Ён - бязлісьцевы,

Не ўздрыгнецца доньнік жоўты,
Змоўклі цвыркуны
І арол, стэпу палёўнік,
Павіс зьмеем ветравым,

Вее рэштай таямніц
Між камней апечанных,
Скіфскім вершнікам стаіць
Стэп спрадвечная…

І, жывучы тут без журбы,
Шукаючы жыцьця крыніц -
Я скамянеў, як камяні,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

"У лесе"
Цямнее лес у дальняй далі
Гайдае вецер промні-хвалі
Туман у нізінах,быццам пух
І дыхаць легка,хвойны дух
Там павучок сплеў павуцінку
Павесіў зранку на галінку
Там дрэва з дрэвам размаўляе
Заве і вабіць ціш лясная
Прасветы ў лесе,як аконцы
Глядзіць прыветліва ў іх сонца
І распускае промні-косы
Знікаюць срэбраныя росы



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Да цэрквы шлях удалеч відаць
І што мне даць ёй, што ўзяць?
Каб набажэнствам я гарэў -
Патрэбы знаў бы ўсе яе.

Хрышчон бацькамі я сваімі,
Крыжык маю, маю імя,
Без крываты, не ганарліў –
Жыву і буду жыць такім…

Да цэрквы шлях удалеч відаць,
Каб браць, аддаць і спачуваць.
Бяру…, даю… і спачуваю -
І долі другой сабе не знаю.
-20.07.18.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Ёсьць забава адна, (пераклад з расейскага, з аўтарскай багны).

Ёсьць забава адна: слухаць грома грымніцы,
Лавіць струны даджджу, іх між пальцаў драбніць
І імгненьні лічыць тых грымот перуновых
Ад маланкі праматкі да вуш тваіх.

Ёсьць забава адна: у неба шэрае гледзя,
Памянуць зь кім нядаўна хлеб кавалкам дзяліў,
Хто нястрымны як дождж, між далоняў абедзьвех,
Бязмоўна ляжыць пад накрывам зямным.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Дзе палі і лясы,
Там чуваць галасы
тых,хто прыйдзе пасьля
і цябе і мяне
можа быць памяне
спакваля.
Пераселяцца нашы душы ў дубы
ці ў буслоў
і забудуцца тыя,
пра дабро і зло,
і працягне зьмяняцца,як і датуль,
навакольны сьвет,
ні дабра ні зла,
толькі крык бусла-
запавет.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Калі ты адчуў, што стаміўся дарэшты
і страчаны сэнс прагавораных слоў,
і не п’яняць ужо ні музы ні вершы,
і не ратуюць трускаўкі з ільдом, —
значыцца, хлопча, — заводзь рухавік,
досыць упірацца ў абы-што рогам!
З гэтага краю жуды ды нуды некуды ёсць
і ўвонак дарога.

Усё, што сціскала, пякло, прыгнятала,
муляла, усё, што вісела ў душы —
хай у нежыццё, у нябыт адлятае



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Мы ля вогнішча сушым манаткі свае.
Жрэм ражкі з кацялкоў. Штосьці горкае п’ём.
І зудзяць камары. І вакол буралом.
Нам вялікай ракі вельмі не дастае.

Ля ракі Хуанхэ дрэвы спяць у смузе,
падаюць промні сонца бы кроплі дажджу...
Глянь у вочы мае! Сядзь бліжэй да мяне!
Пра раку Хуанхэ я табе раскажу.

Ёсць рака Хуанхэ ў далёкіх краёх.
Побач з ёю — вялікі і шоўкавы шлях.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Як за пушчай, за лесам, за балотам з асакой,
У нядобрым месцы каля віру над ракой
Стаіць хата, ў хаце той мая каханая жыве.
Навакольны люд заве вядзьмаркаю яе.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.

Па начох па-над хатай цягнецца дымок,
Беражы сваю маці, сцеражыся, панок.
Не хадзі ты да рэчкі, не хадзі да хаты той,



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Я, канечно, очень ганаРуся,
Ну, шо от і вірус абнаружсь.
А то как-то ныц ны j выдно в скунцав,
Скікы пак заплатьвае ім Гусь.

Саня Ганны тута щося вкумВаль?
Ну, а ты чого, Валюн, ны вЮн?
Так шо вы ля мні а ны і трусь уш
Заплаціць за пгрэjдыр ва жыдув.

Так шо, да, ты Яны ны цыбулься
Вэльмы j натто до Наташк однуть.
Ты ходы оно во до завклумбы ш.
Та тобі уж точно вмаж ютуб.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Кожнаму сваё.

Прагныя нажэрты,
Жабрачыя здаволены
Воляй, як няволяй
І доляю сваёй,

У жыцьці ўсё ўлагоджана,
Утульненка прытулена,
Жыць за ласкай божаю -
Ганьбы слова ніводнага!

І прагныя нажэрты,
Жабрачых абабраўшы,
Зьнядолеўшы іх дзетак -
Кожнаму сваё…
-13.07.18.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Стары чарцяка
Вучыў малога
Як скрасці душу
Забраці розум.
Купляць грашыма,
Сляпіць уладай.
Дзяліўся шчыра
Такой парадай.
Малы чарцяка
Казаў старому
Навёў ты суму
Ідзі да дому.
Грашэй ды ўлады
На ўсіх ня стане
Патрэбны сродкі
Прасцей ды таней.
Стары чарцяка
Маўчаў ня доўга
Палез у кішэню,
Дастаў аловак.
Ды начарціў
Чарцяка ж брат
Нейкі дзіўны
Апарат.
З тае часіны
То ж вы паверце
Дурэюць людзі



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Не было, не было, не было
Ані ўчора, ні заўтра, ні сёння.
Быльнягом ўсё наўкол парасло,
Непрыспешна, няхутка, няўмольна.

Уначы нібы гукі з душы
Час пачуецца звонам спаткання
З кім? Ці з чым на пустое шашы
Паразвеянай верай дазвання.

Не дайсці, не дапець, не дабыць
У вайне, што ніколі не сціхне,
Спроба будзе наноў палюбіць
І наноў груганом яна знікне.

Не было, што было, было што…



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

"Стаў начальнікам"
Ен стаў начальнікам нядаўна
Змяніўся скажам, кардынальна
Кім быў дагэтуль,сам забыўся
Як толькі ў крэсла прызямліўся
Такі стаў важны і саноўны
Бо зразумеў,хто тут галоўны
Сядзіць,насупіцца як сыч
Тарасам больш яго не кліч
Не точыць сам цяпер алоўкі
Есць сакратар,даволі лоўкі
Нясуць на подпісы паперы



Сярэдняя: 5 (1 голас)

п. Н.С.
Ірвуцца ў выш сосны,
Згінаюцца лозы,
Крычаць сьвету хочуць -
Ты вельмі прыгожа!

Ты вельмі прыгожа! -
Ім маё ўторыць сэрца,
Ты вельмі прыгожа! -
Душа пеўнем б’ецца…

Што маў, з хараўства,
Уладарца нябесны
Табе адной даў
Ад найшчодрага сэрца,

Табе адной даў
Ад вялікай патрэбы:
У прыгажосьці лунаць,
Недасяжна на небе…
07.07.18.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

"Мы- не з семнаццатага года"
Стагоддзі тут напластаваны
На гэтай матчынай зямлі
І крываточаць яшчэ раны
Пад чорным полагам раллі
Лясы,зяленыя палеткі
Сівыя валуны як сведкі
Не раз вайна тут піравала
Даніну горкую збірала
Душылі,вешалі,стралялі
З усіх бакоў ішлі як хвалі
Што не народ мы,так казалі
Чужую мову навязалі



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

З вышыні птушынага палёту
Гляну я рэчку, дом і гай –
Вось яна, любімая старонка,
Капаткевіцкі прырэчны край.
Праплылі стагоддзі, праляцелі,
Нібы птушкі на ракою Пціч,
Нам пакінулі ў спадчыну пясчаны
Бераг родны і адвечны кліч.
Мы на голас гэты крочым, едзем
Ці ляцім праз тоўшчу дзён і спраў,
Каб да берага любімага прыпасці,
Удыхнуць знаёмы водар траў.
Каб рукой да вербаў дакрануцца



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Падолам сукенкі з муару
Заход над зямлёй пунсавеў.
Я бачыў у сне нашы мары.
Ніхто пра іх ведаць ня смеў.

Наяве ці ў зблытаных мроях
Адчуў на пакінуты час,
Што сэрца ў шчаслівым спакоі:
Адно на дваіх яно ў нас.

Нясмелых пачуццяў запевы
Складаліся ў ім ва ўнісон
Мелодыяй гучных прыпеваў.
На жаль, гэта быў толькі сон…



Сярэдняя: 4.7 (23 галасоў)

Не той беларус, што надзеў вышыванку,
А вокам зайздросным глядзіць за мяжу,
А той, хто рупліва і з самага ранку
Прыбраў і ад смецця ачысціў шашу.

Не той беларус, хто на плошчах галосіць,
І з пафасам, грозна трасе кулаком,
А той, хто дарэмна нічога не просіць.
І кожнага лічыць сваім сябруком.

Не той беларус, хто забыўся пра маці,
Не той хто, Радзіму прадасць за даляр,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Зачапілася хмарка за дах,
Разлілася багата дажджамі
Па шырокіх прырэчных лугах
З канюшынаю і гваздзікамі.

На шаўковых хусцінках травы
Дзьмухаўцы заквітнелі пад плотам.
Зашапталіся ўноч паплавы
З узбярэжным, цяністым чаротам.

Пад пранізлівы спеў салаўя,
Сіняй сцежкай блукаю ўвесь вечар
Без надзеі, што некалі я
Зноў прыйду да цябе на сустрэчу…



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Нам - чый бы ні Бог,
абы дапамог.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Тэкст гумарыстычнай песні.

Палюбіў я валасы
Колеру пшаніцы,
Вусны з водарам лясным,
Што не наталіцца.
Палюбіў, ды толькі ў сне,
А сустрэў на ранку.
Йшла яна насустрач мне,
Любая каханка.

Распляліся па плячах
Валасы ў жанчыны,
У бяздонных у вачах
Бляск, як ад лучыны,
Патаемны, нібы вір,
Як зірнеш - патонеш,
А яна ўсё зірк ды зірк -
Сонца на далоні.

Прыпеў:



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

За сабой пакідаюць гады
Успамінаў хвалюючы вёлюм.
Адцвітаюць увесну сады
Белым воблакам мройнага хмелю.

Застаецца на вуснах сухіх
Асалода ад першай сустрэчы,
І шляхоў, што адны на дваіх,
Белым велюмам леглі на плечы.

Колькі вёсен прайшло паўз дарог,
Колькі сцюжаў і зім халадзіла,
Саграваў вэлюм нас і бярог,
У якім я да шлюбу хадзіла.

І няхай пакідаюць гады



Сярэдняя: 4.8 (16 галасоў)

( У Беларусі 2018 год абвешчаны годам малой Радзімы
і песня прысвячаецца менавіта ёй.

Тэкст песні.

1
Выйду досвіткам на сцежку мурожную,
На зараначку чуць свет пагляджу.
Я тут ведаю травіначку кожную,
Кожным дотыкам зямлі даражу.

Прыпеў:

Тут прайшло маё дзяцінства ваколіцай
І юнацтва пачало шчыраваць...
Куст ракітавы да берагу клоніцца.
Ой, як хочацца яго мне абняць!
2



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

"Край мой родны"
Край мой родны,край далекі
Луг зялены і лясок
Каля хаты клен высокі
У полі спелы каласок
Рэчка ўецца ў нізіне
Гронка ягад на рабіне
Бусел нізка над зямлею
І гнездзечка пад страхою
На узмежку ў радок слівы
Кот на ганку спіць лянівы
Гэта мой куточак мілы
Продкаў тут маіх магілы
У думках мераю дарогі



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

На ўскрайку Еўропы
І ў цэнтры Еўропы
Іваны, Пракопы
Капалі акопы.

Падчас на Каляды,
Парой на Купалле
Пад неба паглядам
Акопы капалі.

Знаходзіў бывала,
Капаючы, хтосьці
Мінулай навалы
Салдацкія косці.

І гнулася зноў жа
Дадолу пытанне:
Акоп гэты, можа,
Магілай мне стане?

Лячыліся жартам
Ад скрухі, знямогі:
– А раптам ёсць скарб тут
У фонд Перамогі!

– Капайма, пяхота, –
Акопіны будуць!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Міхаська рана застаўся без бацькі і, каб дапамагчы маці малодшых брацікаў гадаваць, згадзіўся пасвіць вясковых кароў і авечак. Нейкі заробак быў, гаспадары разлічваліся па дамове хто чым: хто бульбай, хто салам, ды і самога пастушка па чарзе кармілі. І свае Лысуха з Кучараўкай хадзілі ў статку. Статак быў не надта вялікі і хлопчык са сваімі абавязкамі спраўляўся добра.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

У дзяўчынкі Алесі лёс быў нечым падобны да Папялушкінага. Такая ж злая мачаха і яе нядобрая дачка ўсё стараліся дапячы сіротцы. Неяк перад Калядамі прысніўся Алесі сон: з’явілася перад ёй добрая Фея і кажа:
– Скажы, Алеська, свайму татку, каб за ёлачкай не ў лясок, як звычайна, а ў пушчу йшоў...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Не абавязкова кот у ботах, а й басаногая котка свайму гаспадару можа прынесці шчасце. Толькі пры ўмове, калі той жыве з Богам у душы. Адзін хлапчына, не дасягнуўшы свайго паўналецця, таксама, як і гаспадар ката ў ботах, застаўся сіратой. Толькі невялікую гаспадарку яму ні з кім не прыйшлося дзяліць – ні братоў, ні сясцёр ён не меў.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

1.
Здараецца – мы адрас свой мяняем,
Ды адрас не мяняе мамін боль.
І мамы, як сланечнікі за сонцам,
Адвечна углядаюцца ў наш бок!

Ды з нас якія сонцы?
Перад мамай
З нас кожны забыццём не раз грашыў.
Калі ж у нас ад сонца што,
дык – плямы
Няўдзячнасці
чарнеюць на душы.
2.
Няхай бяроза, быццам медсястра,
Ля роднай хаты кропляў нам адлічыць,
Што для бяссоння,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Нібы сустрэць кагосьці так другога,
Хто стаў валадаром і сноў, і дум,
А не цябе праводзіць у дарогу
Я на вакзал ізноў з дажджом прыйду.

Як хуткасцю вялікаю,
размыты
Дажджынкамі
Твой воблік у акне
Не будзе доўга ў будучым нібыта
У шматсерыйных снах з’яўляцца мне.

І ты нібы зусім мяне не знаеш,
І памяццю ў мінулым не жывеш,
Нібы не мне рукою памахаеш.
А шыбу запацелую пратрэш…



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Высокае, як голас бору,
шчасце
Сябе знайсці аднойчы у жыцці!
Якое шчасце ў бор,
даўно апеты
Паэтамі і птушкамі,
ўвайсці.

З кашом лазовым пад руку, як з летам,
Збіраць фальклор крамяны, баравы!
I раніцы настрой, калі,
туманам
Падняўшыся,
запоўніў паплавы,

Настой лясны ўдыхаючы, ўздыхнуў я



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Зраіліся ўспаміны на мяне,
Што нават ручніком не адагнаць іх!
Шчымяць на нашай грушы пчолы
ў мой
Маленства поўдзень –
Мне ужо дванаццаць.

Ад спёкі з языком на барадзе
У ліпені стаяў паджары поўдзень,
Калі сказала мама ўпершыню:
– Ну што, сынок,
Збірай прылады, пойдзем
У пчолы.
Ты ж цяпер мой гаспадар.

Як зараз помню –
Думаў я не доўга,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

О свежых стружак ап’янелы пах!
Шалёўку Міся гломзае пры хаце.
А ў хаце
па слаях шпалераў,
што
Я абарваў,
Гады тасуе маці!

Маланкай думка сцёбае!
І зноў
Грымотна малаткі ў нас лямантуюць!

А ў вёсцы – вохці-і
– Віктарышын сын
Прадаў карову, хату рамантуе!
– Жаніцца, пэўна, думае ізноў!
– Але, глядзі, якую дзеўку страціў!
– Навошта той рамонт яму,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Так блізкі паэту
Пад мірнаю нават зарою
Геройскі учынак
Таго сувязіста-героя.

Бо, як сувязіст той,
Паэт па-геройску таксама
Парваную сувязь,
Як крыўду, сціскае зубамі.

Парваную сувязь
Паміж адгрымелым мінулым
З наступнасцю сувязь.
Інакш бы паэта мінулі

Ўсе болі і крыўды
І радасці светлыя свету,
А то яны вечна
Праходзяць усе праз паэта!

1982



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Цяплом бабуліным сагрэта,
Жыла ў яе унучка летам.
Характар носіка – задзіра.
Характар кудзер – залаты.
Казу бабуліну вадзіла
На луг падчас.
Сама ж пры тым
Была дзяўчынка весялушкай:
Казу патузаўшы за вушка,
Ёй казку баіла.
Пра што?
Пра казлянят з ваўком.
А то
Вяночак звіўшы ля дарогі,
Казе накідвала на рогі…
Яшчэ для школы час займала:
Гербарый кветкавы збірала.
Ёй памагалі ў тым сябры.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

- Мой дом, бывай!

...І паўстане залеў адказам,
Зайдзецца машына балючым даўгім гудком.
Багажнік прыстукнуў, як кропка ў канцы расказа.

Бывай, мой дом.

Мы некуды едзем бясконцымі заваротамі,
Па змытай дарозе прасоўваемся ледзь-ледзь.
Раённае радыё скардзіцца перашкодамі,
Але і без іх анічога не зразумець.

А недзе кватэра прыснула ў ружовых шторах.



Сярэдняя: 2.5 (10 галасоў)

Хоць себя 7аргл

В День Гармоніі Вселенной
Сонцэ хочет дать балбесам
Шось такое вжо свято,
Шо аж прамо жжот.

То за хмару, то за дэрво,
То а во шэ й ій ув чэрып.
А колы ты сіньць грыбёш,
Да, ох, харашок.

Вітёр хвайно повывае.
Так лёгэнько, так старанно
Мы прычосуем Землянк,
Любу нашу Мамк...

Хай ж хоть Кошка дэ якая
Да возьмэ тут за пыцька Вась –
Ох, да дэ куда і втовч!



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

На паплавах цыбатыя буслы
Шукаюць ежы, ходзяць ганарліва,
Міжволі зачаруюць зрок і слых.
На пыльны ўскрай я выйду сіратліва:

Знаёмыя купчастыя дубы
І саладкавы водар у паветры,
А ўздоўж дарогі – белыя слупы
Да роднай вёскі лічаць кіламетры.

Уяўна я вяртаюся туды,
На ўзгорак, да старой бацькоўскай хаты,
У летнія, зялёныя сады,
Прасякнутыя свежым пахам мяты.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Белы вандроўнік Зямлі
Алесю Пісьмянкову прысвячаецца
Ты любіў чысціню—позірк зыркіх сняжынак,
Цікавалі з сумётаў з-пад замшэлых платоў…
Ты любіў цішыню, надвячорак над жытам,
І мурожны той луг, дзе дзяцінства прайшло.
Ты любіў Беларусь, светлы ранак над лугам,
Неба чысты адбітак у празрыстай вадзе,
Услаўляў ваяра , свайго бацьку за плугам



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Між намі — боль — нязвёрстаныя вёрсты.
Але любві — пакутніцы маёй —
стае й таго, што недзе ў свеце ёсць ты.
Бо й не са мной — ва мне ты і са мной.

І хоць калісь табе ў духоўным збоі
святло маё ўдалося патушыць,
мой кожны міг асветлены табою —
ажно да дна калодзежа-душы.

Ты — мой сусвет. I мне не дзіўна тое.
Бо я не грех, не жарсці лютай глюк,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

З глыбіняў Нарачы.
За векам век,
Ў адным напрамку.
Варушыць жвір.
Ад ранка і да ранка.
Паміж дубоў, бароў.
На перакатах шпарка.
К сястрыцы Віліі.
Імкнецца Нарачанка



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Адчыняцца дзверы, глытне цяплыню падстрэшша
І жоўтыя лямпы на момант асветляць снег.
Ён мякка прылёг на мяжы лістапада-снежня
І ціха чакаў, каб у вочы зірнуць табе.

Раскінецца вечар тканінаю-аксамітам
І зоркі заззяюць па ўзмаху тваёй рукі.
А ты усміхнешся. Сягодня табе адкрыта
Ўсё тое, што неверагодна ўявіць другім.

Па ветры пацягнецца водар тваіх акацый,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

"Пад знос"
Як носіць нехта рэч якую
Насіў ен думку вось такую:
Сваю хаціну,што старэе
Змяняць на штосьці панавее
Вакол стары мікрараен
"Пад знос"папасьці марыў ен
Не часта,скажам так,бывала
Што ваша думка ў цэль трапляла
Ішлі гады і напіралі
Як у бязконцым моры хвалі
Унукі есць і сам стары
Жыцьця адбіткі на твары



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

У Віцебскай вобласці ,у краі Глыбоцкім
У месяцы ліпені - летняй парой
Тут посвістам гулкім і маладзецкім
Завуць частавацца вішняй златой.

Завуць частавацца вишняй барвовай
Сябе паказаць і другіх паглядзець ,
Дзяліцца уменнем і песняю новай
Туды прыяджае замежны сусед.

Усе хочуць спелую вішню адведаць
Барвовыя ягады просяцца у рот
Яна адурманіць сваей асалодай



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Ня Боствы клікаю, ня цудаў чакаю
Пад зорным небам, без дна і без края,

На зямельцы ля зёлак рупліва карпаюсь
І ведаю, доля чакае такая:

Якая вядзе да нябогай адрыны,
Якая адрынуўшы - зноў мяне прыме.
-03.06.18.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Ты, як немаўля, чароўная. Спіш,
А зоркі здзіўлена будуць глядзець,
Лашчыць дыханнем. Сусветам ляціш,
Анёлаў там зможаш сустрэць.

Суцешаць яны ратавальным сном,
Памрояць явай, схінуцца да нас,
Дзе за спічастым, вітражным вакном
Застыне захоплена Час.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Не служы паніхіды па згубленых паэтэсах
І па кнізе, якую ты ўжо не завеш сваёй.
У часы навальніц, на адкінутых воддаль крэсах
Ты наўрад ці ўзгадаеш аб ёй.

...Адшукаўшы сябе пад насцілам кляновых словаў,
Ты смяялася, ў росную вільгаць уткнуўшы твар.
І кранала радкі, перачытвала іх нанова,
Узіралася ў вобразы.
Кожны з іх быў - пажар.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Ты ступаеш на брук, заімшэлы, даўно знаёмы.
Ён шчасліва раскінецца, выльецца прахалодай.
Пад царкоўных званоў несціханы і гулкі гоман
Ты бяжыш на кірмаш - пабліжэй да свайго народа.

Там ідзеш нетаропка, з цікаўнай такой усмешкай,
Павітаешся з кожным, спытаеш, як што каштуе.
Так свабодна і весела, з цэлым мяшком чарэшняў
Ты няспешна пракрочыш густы чалавечы вулей.



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

За ціхай ракою , у бярозавым гаі
Вясновая кветка распусціцца зноу
И я загадаю жаданне святое ,
Кааб жылі у сэрцы вясна і любоу.

Фарбуецца неба барвовай зарою,
I вечнае сонца над светам узыдзе .
I белая птушка узляціць над зямлёю
I божую міласць з нябёс прынясе.

I нешта вялікае у сэрца уліеца…
Жыцця мне хопіць , каб тое спазнаць.
Iстанеспакойна,якбыццаму зяцінстве,
Калі абдымала матуля мая.



Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)

Па садзе вішнёвым дзяучына гуляла
Распушчаны косы умывала расой
І кожная птушка ёй тут шчабятала
Пра лёс, пра каханне, што збудзецца зноу.

Квітнеу майский сад , а дзяучына гукала
Гукала кахання , а сад пах - шанэль .
И вішні галінкі у букецік сабрала
Вяночкам спляла іх у белую вэль .

У дымку вішнёвую сад апранауся
Дзявочай красою напоунены быу .
I спелаю вішняй , духмянай зъяуляуся



Сярэдняя: 3.1 (10 галасоў)

Мы як сняжынкі –
Ляцім кудысьці,
За чымсьці,
Шукаем выйсце.
З гульні без замінкі
Не так проста выйсці
Па засняганых сцяжынках.

Збіраемся ў зграі –
Людскія сумёты, -
Каб вопыт
Дапёрці ў свой побыт.
З формамі граем,
Сплятаем змовы,
Чарнатою сябе паганім.

Блістаем ў святле
Пражэктароў,
Ліхтароў
І родных двароў.
Імжым у чужой галаве,
У вачах сяброў,
Адлюстроўваемся ў імгле.

Растаем і згараем,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Калі пустому набыць апранаху,
Бліскучыя цацкі навесіць і бляху
І пхаць-папіхаць да высокай гары -
Усё будзе добра, але да пары…

Калі з тэй пустэчы рабіць велікана,
Ля істот чалавечых як волат-тытана
І дуць-надзімаць вось на гэтай гары -
Усё будзе добра, але да пары…

Я незалежный, каб Вам гаварыць,
Што слова пустое - надзьмутый пухір,
Пыхаць дарэмна над ім і марнець,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Чорналіха.

Чорналіха ня тронь,
Не спрачайсь, ды баронь
Сваю годнасьць і слабых людзей,
Дакуль шляху твайму не саступіць яно
І ад гэтых людзей адыйдзе.

Чорналіха ня тронь,
Бо сьмярдзюча яно,
Бо з тхарынае моцы яе
Пацук горкія сьлёзы ліе…

Чорналіха ня тронь!
Сонца вораг смале
І яно за бядой, як вада ў сутонь,
З ног чысьцюткіх тваіх аплыве.
-02.06.18.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Братэрская кроў.

Адны сугучча
Адных каранёў
І вочы, і вусны,
І рудая кроў,

Адно паветра
І неба блакіт,
З крывёю, да нетраў
Палітай зямлі.

Хтось уседазвольны,
Крывосны, благі,
Зьнядбаў бы супольнасьць,
Ёй сьцены б намыў,

Смалою дзягцярнай
На межах такіх
Найменьні мяняў бы,
Цкаваў і цьвіліў…

Адны сугучча
Адных каранёў -
Славянству ці зручна
Братэрская кроў?
02.06.18.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Братэрская кроў.

Адны сугучча
Адных каранёў
І вочы, і вусны,
І рудая кроў,

Адно паветра
І неба блакіт,
З крывёю, да нетраў
Палітай зямлі.

Хтось уседазвольны,
Крывосны, благі,
Зьнядбаў бы супольнасьць,
Ёй сьцены б намыў,

Смалою дзягцярнай
На межах такіх
Найменьні мяняў бы,
Цкаваў і цьвіліў…

Адны сугучча
Адных каранёў -
Славянству ці зручна
Братэрская кроў?
02.06.18.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Сонца застыла і замерла па-над лесам,
Ціха ўдыхае духмянасць крамяных траў.
Колькі усмешак і колькі чуллівых песень
Ты, мой сябрук, мне на гэтай прасторы даў?

Як прыстаўлялі мы лесвіцы да адрынаў
І залязалі на кожны жасцяны дах
Помніш, мой сябар? Здавалася, за хвіліну
Я забывала пра самы пякучы страх.

Сонейка знікла, маленькае, залатое.
Водар бароў перастаў мяне вабіць і



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Што ў жыцьці непарушна,
Што са мною жыве,
То - не сон на падушцы,
Не прытома ў траве.

Б’юць маланкі-зарніцы,
Паласуюць грымоты,
Я не падаю ніцма,
Не кідаюсь наўцёкі,

Смалой чорнае ліха
Ад мяне адстае,
Бо ў малечым дзяцінстве
Я ў смале ўжо гарэў,

Бо да чыстай крыніцы
Я заўсёды ў хадзе,
Дзе мне піць - не напіцца
За асьмяглых людзей.
-01.06.18.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

***

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Прыгажуне.

Ад лета рамонкі,
Ружовыя вішні,
Аддаў у спадобе
Дзяўчыне Ўсявышній,

Руні купальскай
Гнуцьцё, хваляваньне,
Не цацкі, не лялькі,
А жонкі прывабу,

Аддаў ёй рамонкі,
Ружовыя вішні -
І змоўкла наўкольле,
І пошасьці зьніклі.
-31.05.18.



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні,
Пакінуўшы човен латаны, стары,
Сабраўшы аблокаў бавоўну,

Юпітэр стракаты туліцца блізка,
Зь ім дзетак найбольшых чацьвера;
Іо, Эўропа, Ганімед і Каліста,
Імчаць мітусьліваю хеўрай…

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні!
Я бы табе змог яго падарыць,
Каб быў з тытанамі роўня.
-30.03.18.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні,
Пакінуўшы човен латаны, стары,
Сабраўшы аблокаў бавоўну,

Юпітэр стракаты туліцца блізка,
Зь ім дзетак найбольшых чацьвера;
Іо, Эўропа, Ганімед і Каліста,
Імчаць мітусьліваю хеўрай…

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні!
Я бы табе змог яго падарыць,
Каб быў з тытанамі роўня.
-30.03.18.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пераклад
Стэфанія Данілава

забяры мяне, мора!
я стомлены да мяжы.
я валодаў усім -
і ўсяго я пазбыўся, мора.
як старыя ў гарах могуць сотню гадоў пражыць?
можа, слоўнікам іх невядомае слова "змора"?

я пакінуў свой дом -
ці то выракся дом мяне?

сваякоў я пакінуў -
ці кінуты сам я імі?

ды нікога, нічога ніхто ў мяне не адарве.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Пераклад
Стэфанія Данілава

Цягнуўся вечар, падаў ля дамоў
І заглядаў у зморанасць вачніцаў.
Няшчасце цераз розум надышло
Філолагам, што марылі забыцца.

Маркотны блік у келіх слізгануў
Як ліст у стаў, асенні і паўсонны.
На "прывітанне" стомленым "пакуль"
Казаць было б не крута, безумоўна.

Картава гукі зносячы з сабой,
Знікалі ў невядомасць дзве гаворкі,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Квет-жыцьцё.

Ашуканцы, ліхаманцы,
Што сярод людзей,
Не парушать, не стрымаюць
Сьвет маіх надзей,

Толькі волю душа мае,
Усьлед за ёй ідзе,
Хто ж яе калі стрымае,
Адкажыце мне!?

Ападзе квет яблынёвы,
Яблык ападзе -
Жыцьцё гэтку ж волю мае,
Квет-жыцьцё вядзе…
-29.05.18.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Туга.

Душу поўніць гоман…
Ёй - чаго паслухаць!?
Ехаць ці да Гомля,
Ці тугу адужаць?

Ёй бы перакінуцца
У шубу ваўкалачую,
Уздоўж Каялы-нітачкі
Шлях адмерыць лапамі,

Праз кавыль блакітны,
Праз Дняпра сутонь,
Дзе за лесам відзен
Ужо бацькоўскі дом.
-28.05.18.



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Прага.

Любасьцю сьвет захлынаўся ва мне,
Праз край душы бег, ад воч зіхацеў,
Мабыць яму трэба было аддацца,
З першаю прагай аблашчыць, абмацаць,

Мабыць сьвет быў у патрэбе такой,
У прывабе дзявочай клікаў за сабой,
Мабыць у дазволе быў ганьбам і цвілі,
Зносіў імёны і клікі чужыя…

Час адкаціўся як бочка пустая,
Хто яе выпіў ад края да края?
Дзе той Гулівер, той чар-ліхадзей,



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Чарнобыль нас адрынуў,
Па сьвету раськідаў
І ад былой Айчыны
Рэшты не аддаў,

Сьцягнуў яе падпругай
За схіл, за далягляд,
У засьценкі, за падмуркі
Забраў - і не аддасьць!

Ён марамі маімі
І думкамі ўначы,
Шнурыць вяртальный вырай
Туды дзе колісь жыў,

Туды, дзе годы цугам,
Змалолі ў жарнавы,
Вёскам разор, бязьлюддзе,
Жахлівее вайны…

Істоце ўсялякай
Да нор, да гнёзд паўзьці,



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Помні…

Шчасьце зіхотка, як Сонца гарыць,
Як Сонца за поўдзень зыходзіць на схіл,
Не шкадуй чалавеча аб птаху такім,
Аб няўлоўным адвечна, думаць пакінь!

Шчасьце ў падманах, у растаньнях каханьне,
Сьветам кіруюць гэтым старым,
Ты ня шукай сабе долі інакшай,
З рэштай любові да сьвета жыві.

Хай яе нітка ня рвецца трывалая
Да племя-роду, Айчыны твае,
Калі ўсьцярогу б’юць бубны навальныя,