Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Яшчэ не ацэнена

У людзей прыборка перад святам.
У баку ад iх i ад яе,
я цішком з вядзерца мірам свЯтым
абмываю ножанькі Твае.

Невiдушча мацаю сандалі —
й не знаходжу iх з-за ўласных слёз,
што заслонай бачнаму паўсталi,
горш за пэйсы зблытаныя кос.

Стопы я ў падол Твае схавала,
заліла слязьмі сваймі, Ісус.
Абвіла каралямi з апалаў,
спелянала ў пасмачкi-бурмус.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Душа баліць, скуголіць, плача...
Чаму няшчасце ды няўдача
Ідуць, на пяты наступаюць,
Сяброў цкуюць, варон склікаюць?

Куды ні ткнешся -- усюды закрыта,
Дарога роўная размыта,
Калдобіны і там, і тут.
Не грэе нават родны кут.

Жыццё ідзе па каляіне,
Што тоне ў брудзе, вязне ў гліне...

У чыстай бы вадзе яе адмыць,
Дадому роўненька пусціць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Мураш знайшоў бруснічку на балоце,
Ледзь-ледзь яе падняў і узваліў на спіну.
З апошніх сіл цягнуў яе ў поце,
“Няўжо не данясу, няўжо яе пакіну…”

Ён ведаў, халады ўжо прыйдуць хутка,
І зробіцца бялюткім бор сасновы,
Як толькі мог, так працаваў малютка,
Каб да зімы мурашнік быў гатовы.

Ён кожную крупінку і зярнятка,
Калі знайшоў, не еў, а пакідаў,
Братам сваім малодшым, немаўляткам,



Яшчэ не ацэнена

На мяжы між каханнем і шчасцем
пелясткуе акветнены ўчастак -
тут пяшчоткі, ласкоткі, казыткі,
абдымонкі і неразлучыткі,
нестамляльныя мілавастры
дыванком пунсавеюць прыўкрасным,
даўкім водарам ноч напоена
смачнавуснай буйной цалавоніі…

Ты з іроніяй, прыкрай воку,
як заўжды, пазіраеш звысоку
на маё нараджонае раніцай
слова новае у батаніцы.



Сярэдняя: 2.6 (25 галасоў)

Паеду заўтра ў горад,
Але ў дом твой я не зазірну.
Набралася шмат спраў, мо цэлы кораб--
Патрачу там гадзіну не адну.
. . .
Шкада, сяброўка, што жывём далёка,
Дзесяткі кіламетраў раздзяляюць.
Дабрацца да цябе не так і лёгка--
Адлегласці сяброў не разлучаюць.

Няхай зіма, снягі ці завіруха
Пазамятаюць усе дарогі--
Дождж, вецер, непагадзь і скруха



Сярэдняя: 2.7 (16 галасоў)

Аднойчы з дуру курыца рашыла,
Што ёй спяваць на сцэне ужо патрэбна.
Талант спяваць яна ў сябе адкрыла
Кудахча пад павеццем акапэльна.

Яна ў капэлу харавую падалася
Якая моцнымі талантамі слывець.
Адгаварыць мясцовы певень браўся:
“Больш не вяртайся к курам пад павець!”

Курыца ганарова саграбла свае пажыткі
Пакрасіла ўсе пёры ў красный колер.
Адкінуўшы мінулага ўсе перажыткі



Сярэдняя: 2.8 (17 галасоў)

Нікнуць росы пад промнямі сонца.
Подых ветрыку гойдае хвалі.
Водар кветак узбуджае бясконца,
Нясе памяць у мілыя далі.

Проблеск Нёмна між сосен узнікае,
Звонкі спеў салаўёў, Пажарова,
Дзе чаромха пялёсткі губляе
І званцы зацвітаюць нанова.

Птушкі кружаць над Нёманам, кружаць --
Берагі для дзяцей абжываюць.
Ну а людзі з мясцінамі дружаць,
Дзе дзяцінства ў нябыт адпраўляюць.



Сярэдняя: 3.1 (13 галасоў)

Інжынер Іяхім

Рэжым фашысцкі пакрываў
карычневай смугою Ліду.
Піўным заводам кіраваў
Іяхім, інжынер з Берліна.

Яўрэі многія пры ім
знайшлі работу на заводзе.
Ды ў ботах колеру крыві
тэрор-фашыст па Лідзе ходзіць.

Ля завадскіх варот тэрор
і ботам грукае ў вароты.
Ды не пусціў Іяхім морд
і гутарка была кароткай.

З завода кінулі на фронт
яго, заступніка яўрэяў.
У Ханвега* ва ўхмылцы рот:



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

“Донарскі матэрыял”
Памяці малалетніх ахвяр фашызму прысвячаецца

Пыл узнялі санмашыны колы.
Гул матора цішыню ўзрываў.
А ў будынку Споркаўшчынскай школы
дзеці – “донарскі матэрыял”.

Афіцэры-медыкі з машыны
выйшлі – і выстройваюць дзяцей.
Позірк іх драпежніцка-птушыны
ўважліва “матэрыял” глядзеў.

Адабралі некалькіх. Павезлі.
Фрыцам раненым патрэбна кроў.
Хто застаўся – мокры нос павесіў,



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Хмары ліхалецця
Памяці расстраляных фашыстамі 23 ліпеня 1941 года 42 яўрэяў з вёскі Сялец Лідскага раёна
Раніцой прыехалі ў Сялец
дзве машыны, крытыя брызентам, –
і сягоння ў хатах не сядзець –
у зямлі ляжаць яўрэйскім сем’ям.

Вылезлі эсэсаўцы з машын,
чэрапы ў эсэсаўцаў на форме –
і таму дзяцей, жанчын, мужчын
добрае не ўсцешыла надвор’е.

З перапуду стала пазяхаць
дзіцяня, на боязь не скупое.



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Зноўку восень жаўцюткім лісточкам
Паціхеньку ў акенца стукае,
Як жабрак благенькім кіёчкам
На начлег да нас вечарам грукае.

Лісту холадна. Ён адарваўся
Ад радзімай галінкі навекі.
Мне не сорамна. Я не цураюся
Ні радні сваёй, ні зямелькі.

Дзе ж цяпло знайсці лісціку восенню?
Людзі грэцца ідуць да людзей.
Адчыніце таму, хто ў ноч цёмную
Прыціскае свой кій да грудзей.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Забалелі мае ногі
Ад дарогі, ад трывогі,
Ад пакут забытых дзён
Сунецца на іх праклён.

Ланцугоў жыццёвых путы
Цягнуць ногі да зямлі.
Ці ты босы, ці абуты --
Абамлелі, "загулі".

Топчаш, топчаш свае сцежкі
Ты нагамі кожны дзень,
Пакідаючы сумежкі
Ды слядоў блакітны цень.

Мы з рукамі ды нагамі
Сябраваць заўжды павінны
І ў хаце з абразамі,
І ў астрозе, хоць не вінны.

Не дай, Божа, страціць ногі.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Красавіцкі бузун-ранак.
Пульхнашчокі пястун весні.
Вокагляду майго абраннік,
пунцавееш ў далёкім надлессі.
Белакудзерныя аблочкі
так пасуюць твайму наіву.
Над блакітнай шаўковай сарочкай
ветраскок трасе лёгкай грывай.
Ты хапаеш яго за ногі -
узлезці і пракаціцца хочаш
па расяным шэрым аблогам,
дзе спачын атрымала ночка...
Смех залівісты душу радуе:
Не ўтрымаўся!
Дробязь - няўдача!



Сярэдняя: 3.7 (14 галасоў)

Здаецца, у цябе я закаханы.
Не разумею што рабіць.
Калі цвярозы - быццам п'яны
І п'яным я не хочу быць.

Не хочу і табе я хлусіць,
Не хочу глупстваў шмат казаць.
Я зазірну ў твае вочы
І ў губы буду моцна цалаваць.

І абдымаць цябе штодзённа,
І песні пад акном спяваць.
Здаецца, у цябе я закаханы,
А зоркіў небе дзеля нас гараць.

Аляксей Жывіцкі
16.03.2019



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

На вясковай вуліцы
Ўсе да плоту туляцца.
Днём -- каб не раз'ехалі,
У ноч -- каб не "наехалі".
А ў нашай вёсцы -- лаўкі
Каля плоту, каля брамкі
І сядзяць на іх заўжды
Нашы бабкі і дзяды.
Днём вядуць яны размову
Пра дзяцей ды дзядзьку Вову,
Пар палітыку талкуюць,
Аб здароўі пагаруюць.
А як вечар надыходзіць
Лаўкі моладзь не абходзіць;
Дзядзькі і цёткі пайшлі спаць,
Маладыя -- пагуляць.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Па-беларуску пісаць буду.
Мовы роднай не забуду,
Бо яна мая, мая.
Песні ёй спяваю я.
Мілагучна гучаць словы:
Журавіны, лес яловы,
Хмызняк, студня ці адрынка,
Татка, цацка ці ялінка...
Я на ровары паеду
Шпарчэй у краму, на бяседу --
Усюды буду размаўляць.
Без турбот словы гучаць.
Няхай кажуць, што не модна
Па-беларуску гаварыць...
Наша мова так лагодна --
У вяках ёй доўга жыць.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Я чакаю цябе на беразе,
Блакітнага,цёплагa мора,
На чаўне бяз ветразяў...
З маланкай і штормам.

Я чакаю цябе аднойчы,
Усе жыццё з чорна-белага здымка,
Зоры ў воду падаюць ноччу,
З рук калісь ці маленькай дзяўчынкі.

Я кахаю цябе ўжо раз соты,
Тады час зупыніўся ўлетку,
Твае чорна-белае фота,
Да душы прытулю,як кветку.



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Раззлаваўся нешта муж.
Мо аб'еўся дрэнных груш
Ды збундырыла жывот?
Можа, ноччу сніўся чорт?
Мабыць, стрэў ты дзе кабету,
Пацягаўшыся па свету.
Не адна ж я на Зямлі...
Вось табе і ай-лю-лі.
Пэўна, страціў ты анучу,
А мо тую смецця кучу,
Што зграбаў ты на падворку,
Утварыўшы з яго горку.
Адкажу табе я так:
"Мілы мой! Даруй, бядак,
І не злуйся, не гары,
Я парадак на двары
Навяла пасля цябе,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Міска грэчкі і кубак кісялю
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне
У першыя месяцы сваёй дзейнасці Лідскі камбінат харчовых канцэнтратаў пастаўляў кашы для патрэб часцей 3-га Беларускага фронту. Захаваліся ўспаміны былой работніцы прадпрыемства Соф’і Фёдараўны Купчанка аб тым, як у адным з цэхаў камбіната сустракалі Новы 1945 год.
За вокнамі зіма лютуе.
Па добрым леце паўздыхаўшы,



Сярэдняя: 2.9 (14 галасоў)

Радзіма.
У гэтым слове
Чуецца посвіст шпакоў.
Трактар працуе на полі,
Сабраўшы чароды гракоў.
Радзіма.
Бэз каля хаты,
Яблыні, вішні ў садзе.
Калодзежны жораў гарбаты,
Ды дзеці за плотам у засадзе.
Радзма.
Вёска над Нёманам.
Гаўя з чыстай вадою.
Нарва з ямкаю-бродам,
З вясковых кароў чарадою.
Радзіма.
Закуткі. Завулкі.
Клуб, дзе моладзь танцуе.
Масточкі. Тусоўкі. Прытулкі.



Сярэдняя: 3.3 (18 галасоў)

За акном лятае вецер,
У шыбы дзьме і рве страху.
--Ты скажы мне дзе на свеце
Жывуць людзі без граху?
Дзе не п'юць, не брыдкасловяць,
Не крадуць, не б'юць сяброў?
Патрымай ты, вецер, сповядзь
І ляці сабе за роў.



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Не ўсё скажуць людзі ўслых,
Бо шануюць для шчасця малых,
Помняць, ды толькі ціха ўздыхаюць,
Калі летуценні, як хмаркі, мільгаюць.
. . .
Выплывуць белыя-белыя хмаркі.
Ціха адзавецца ветрык няшпаркі,
Гойдае воблачка ў сініх нябёсах.
Хораша ў сэрцы, што ў нейкіх палосах.
Белая, светлая -- выпадзе шчасце.
Чорная-чорная -- здарыцца гора.
Божачка мілы! Адкуль ты ўзялася?



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Аступіўся зноў чалавек-бядак.
Што глядіш сабрат раўнадушна так?
Сто разоў хадзіў,каяўся ў грахах.
Зараз зноў прыйшоў,але ў сэрцы жах.

Вартаўнік сядзіць каля брамы там.
Мусіць не пусціць цябе ў Боскі храм.
Вочы ў цябе заплылі зусім.
І нага баліць.Боты ўсе знасіў.

"Ну пайшоў,пашоў.Колькі ўжо казаць?"
"Пашкадуй,прашу,дай хоць пастаяць."
"Ад цябе смярдзіць.Замінаць людзям."



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

"...Толи по воде,толи против воды чудесным образом,
или на реке Свислочи под замок встал,а светом необычным
с себя исходившим выданный,от обывателей места с воды добытой,
и до Церкви Замковой года 1500 дня 13 августа был сопровожденный."

Са старога летапісу

Агняся вочкамі акенцаў,
Як добры сябра на мяне
Глядзіць мой горад.І на сэрцы
Так цёпла-цёпла настае.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Я табе не клянуся ў каханні
вечным,
бо не муза і не тубылка
з Парнасу.
Я з пачуццем зямным, надзвыча′й
чалавечым,
паэтычна пляту косы з’явам
сучасным.
Маляўніча ўзбухторваю хвалі
рэаляў,
і стаю, і гляджу - у вачах спеліцца
гонар.
Я цябе ўсё жыццё, быццам пазл
збіраю,
адшчыка′ю штодня з пачуцця
гронак.
Не шпурляй зерне крыўд над маім
“нявечным”,
і няхай табе будзе мізэрнаю
ўсцехай,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Адчыніце дзверы
Зноўку восень жаўцюткім лісточкам Дзе ж цяпло знайсці лісціку восенню?
Паціхеньку ў акенца стукае, Людзі грэцца ідуць да людзей.
Як жабрак благенькім кіёчкам Адчыніце таму, хто ў ноч цёмную
На начлег да нас вечарам грукае. Прыціскае свой кій да грудзей.
Лісту холадна. Ён адарваўся
Ад радзімай галінкі навекі.
Мне не сорамна. Я не цураюся



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Заход напаўняе пакой непразрыстай чырванню -
Чырвоныя сцены выштурхваюць вонкі,
Дзякуй, што не праз вокны,
Яны са страху завешаны шчыльнымі шырмамі.

Турка на кухні напамінае з дзівоснай грацыяй,
Што кава з яе толькі для рэдкіх гасцей,
Сабе можна шмат прасцей -
Заліць кіпенем і маўчаць аб сваёй дэградацыі.

Збегчы: ад людзей, праз людзей, да людзей.
На гэтых вуліцах хочацца стаць празрыстым,



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Пазірае на нас звысоку
шэра-сіняе НЕБАВОКА,
не стамляецца, не міргае,
бо павейкаў яно не мае.
Ад стварэння за намі сочыць
днямі светлымі,
цьмянай ноччу.
Як падлічыць усе правіны –
зарыдае слязой дажджынай.
Як жа моташна НЕБАВОКУ
з усюісным яго звышзрокам!
…і на мой светлы твар, дарэчы,
крыху ўпала яго сінечы.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Пазірае на нас звысоку
шэра-сіняе НЕБАВОКА,
не стамляецца, не міргае,
бо павейкаў яно не мае.
Ад стварэння за намі сочыць
днямі светлымі,
цьмянай ноччу.
Як падлічыць усе правіны –
зарыдае слязой дажджынай.
Як жа моташна НЕБАВОКУ
з усюісным яго звышзрокам!
…і на мой светлы твар, дарэчы,
крыху ўпала яго сінечы.



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

"Забытая дарога"
Дарога ў лесе,што забыта
Як след жыцьця ў нашы дні
Ігліцай мяккаю прыкрыты
Растуць пад ею карані
Уніз спускаешся з прыгорку
Ледзь бачна след ад каляі
Паміж сабой вядзе гаворку
Шапоча лісьце на гальлі
Абапал дрэвы-веліканы
Палянка,жоўценькі пясок
Пянькі сасновыя як раны
Цвіце ліловы верасок
Далей,нізінка-балаціна
Жаўцее купкай асака



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Маміна малітва, як белыя крылы.
На дарогах лёсу, змацуе паднясе.
Маміна малітва, як гаюча сіла.
Сонейкам засвеціць, шчасце прынясе.

Маміна малітва, калі першыя крокі.
Ці світанак ціхі, а ці ноч ясна.
Маміна малітва, у дзіцячы годы.
Побач ўсе зімы, чыстая раса.
Прыпеў:
Памаліся мама за сына і дачушку
Памаліся родная, і за унучкоў.
Апраніся мама ў вышыту сарочку.



Сярэдняя: 4.2 (31 голас)

Верш для дзяцей.

Красавік - вясны усмешка!
Ручаёк прачнуўся, гай.
У вандроўку кліча сцежка.
Поўніць лес птушыны грай.

На разгалістых таполях
Мітусьня - кішаць гракі.
Рунь азімую у полі
Грэюць песняй жаўрукі.

Поіць свежасцю паветра
Дзень вясновы, малады.
Чэша хвалям грывы ветрык
У азёрнае вады.

Пералескі-першацветы
Вабяць погляды здалля.
Габелены тчэ ў букетах



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Аранжавым узроўнем небяспекі
Палохаюць усе тэлеканалы,
А колер мараканскіх апельсінаў
Нам абяцае шчырае каханне.

Пяшчотную духмянасць тонкай скуры
Лязо нажа здымае асцярожна,
Да вуснаў смакавіта ліпнуць вусны,
Зыходзіць мякаць жыватворным сокам.

Чакаецца сварлівае надвор’е,
А сонейка наперакор прагнозам
Над дахам апельсінаваю коткай
Нам чэшырскай усмешкай ухмыльнецца.



Сярэдняя: 3.4 (11 галасоў)

Спіць ставок, не калышуцца травы
Вецярок ў вербалозе заснуў.
Дзесь зайгралі, зайгралі гітары
Там дзяўчына сустрэла вясну!

Ты паедзеш далёка-далёка,
Так далёка ад мяне, ад сяла
І не скажа ні месяц, ні хмара
Што ў цябе я любімай была.

Ой, не плач, не журыся дзяўчына,
Ой, не плач,не сумуй,не бядуй,
І праз год як квітнее каліна
У ціхі вечар мяне сустракай.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Калі ў начы яму не спіцца,
мой сябра падбірае рыфмы,
збірае іх на звалцы словаў,
чытае вершы светлай поўні,

якая ціхім сумным поні
калыша грыўкай, нібы німбам,
а дым апошняй цыгарэты
перад світанкам лашчыць зоркі.

І знічкі сыплюцца расою
на канюшыну і на пуню,
гуляюць промні круглай поўні
ў зялёным шкле пустой бутэлькі.

Стаіць мой сябра ў белай шыбе,
як чорных шыбеніц ахвяра,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Ішоў Настрой бадзёра
вулкай звычнаю
майскім шчодрым небам
аблакічаны,
рабаціннем сонечным
абвеснены
жаўручыным пошчакам
апеснены.
У заплечніку ён нёс падзяк
абвешчанасць,
усіх напояў хмельных
перамешанасць,
шпаркіх дум вар’яцкую
арэлістасць
і надзей раптоўную
асмеленасць.



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Вісіць абраз у маёй хаце
Пад белым вэлюм рушніка.
Яго мне падарыла маці,
Каб абразу малілася дачка.

На абразу там Матка Боска
Ахоўвае маленькага Хрыста .
Яе прасіла маці мая слёзна :
“Ты беражы і маё дзіця”.

Маліла маці на каленях
Аб лепшай долі для дачкі.
Стаіць цяпер у маіх успамінах
Абраз у маці са слязьмі.

І вось нямала год прайшло
Я абразок бяру бярэжна ў рукі.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Вось беларускі наш кірмаш, сабраў ўсіх сяброў
Прыехаць кожны сюды рад, з замежных вугалкоў.
Усе, хто помняць Беларусь і славяць ў вяках
Яны з’яджаюцца раз у год, на гэты вось размах.

Спяваюць гулка песні тут і ў пляскі тут пускаюцца
Калі спявае Беларусь, мурашкай пакрываюцца .
І шмат цудоўных тут падзелак, купляюць усе дамоў
Мастачкі зробілі рукамі, ўдыхнулі ў іх любоў .



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

"Ціха веска памірае.."
Час бязлітасна сцірае
І падзеі і сляды
Ціха веска памірае
Нібы дрэва без кары
Дзе дарогі,дзе ўхабы
Знікла рэчка ля сяла
Добры дзень сказаць бы рады
А каму сказаць няма
Пакасіўся крыж драўляны
Дожджык мые абразок
Вецер трэпле палатняны
З арнаментам рушнічок
Цераз хату пуста,гола
Пустазельле ў двары
Ні каменьчыка ад школы
І калодзеж без вады



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

На вайне я ніколі не быў,
не насіў на плячы аўтамат,
пад бранёй
не гарэў
і пад кулямі ў бой не хадзіў,
не страляў з мінамётаў
і зенітных гармат.

Я не быў партызанам,
не закладваў пад рэйкі траціл,
як мой бацька, малым
ад разрываў снарадаў не глух,
у шпіталях ад гною мне раны
без наркозу
не чысціў хірург.

У дзяцінстве, як маці,
тыфам я не хварэў,
ад варожых салдат



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

На сцяжы, на сцяжы , што сняжком запарушана
Мы з табой, мы з табой развіталісь даўно
Што ж ты хо. што ж ты ходзіш за мною, харошы мой,
Што ж ты зноў заглядзеўся ў акно?
Што ж ты хо. што ж ты ходзіш за мною, харошы мой,
Што ж ты зноў заглядзеўся ў акно?

Бо не я, бо не я пазабыла ды кінула,
Сам рашыў, сам рашыўся на выбар такі
І не я, і не я цябе, мілы, прымусіла



Сярэдняя: 3.5 (17 галасоў)

Прырода круціць калаўрот
Жыццё ляціць як ніць уперад
Закруціць як вадаварот
Яго той ніткай не памерыць.

Жыццё ідзе клубок матая
І рвецца нітка ад нацягу
Вакол нічога не азірая
Нам некалі звяртаць увагу.

Звязалі крэпка вузялком
Надрыў свайго жыцця.
І ўперад цягнем напралом
Як неразумнае дзіця.

А потым лёс мы свой клянём
Што ён цяжкім дастаўся нам .
І што крутый у нас пад’ём



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Я жыць хачу, каб верыць і смяяцца,
Камусьці несці каб маленькае святло.
Я жыць хачу... Каб толькі не баяцца,
Што надта рана прыйдзецца здавацца...
Што кнот мой раптам можа адарвацца,
А не згарэць ад полымя свайго.

Пісаць хачу, каб думкамі дзяліцца:
Чароўным шчасцем ці мо зраненай душой,
Пачуццям каб у чытачоў з'явіцца,
Нібы адкрытая зноў таямніца,
У сталасці каб тым радкам дзівіцца,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Алеся
Даўно гэта песня пяецца,
Што некалі тут, на Палессі,
Дзе гэта гаворка вядзецца,
Жыла прыгажуня Алеся.
Каханне прыйшло нечакана.
І кветкай лясной красавала,
Чакала яго на ўзлессі
Дзяўчына красуня — Алеся.
Якія лагодныя росы,
Не холадна ножанькам босым
Прайсціся з каханым па лесе
Прыгожай дзяўчыне Алесі.
Гарэла, як свечка, ў той вечар,
Не будзе ў іх болей сустрэчы.
Рашыла сама: ён — не пара,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Беларусь мая - казка дзіўная

Там, дзе сосны гамоняць з аблокамі,
Дзе ў палях рамонкі цвітуць,
А ў пушчах зубры, нібы волаты,
У гаях салаўі пяюць.

Беларусь мая - казка дзіўная,
Сінявокая старана.
Беларусь мая ты адзіная,
Нібы маці ў сына – адна!

Выйду ў поле за ваколіцу,
Дзе хвалюецца збажына.
Песняй сэрца маё напоўніцца,
Тут спявае аб шчасці зямля.

Тая песня ляціць над прасторамі



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

"Сонца хіліцца да долу"
Сонца хіліцца да долу
Як агністы,яркі шар
Пасылае промні ўгору
На кудзельку рэдкіх хмар
І здаецца за пагоркам
дагарае як пажар
А ўжо на небе зорка
Паказала жоўты твар
Сарамліва запылае
Нібы свечка ў вышыні
Глянеш,месяц выплывае
Бацька зорачнай сямьі
Кіне погляд свой на травы
Што заснулі на лугах



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Памяці малалетніх вязняў
Азарыцкага канцлагера

Калыша ў балоце крывая сасна
На голлі сваім бяду і дрымоту.
Ля мёртвай матулі прыснула дзіця...
Люляе, люляе сасна адзіноту.

І ходзіць навокал самотны “бай-бай”,
Здувае сняжок і змятае пушынкі.
Падаўся пад цёплы бачок цераз гай
Маленькі ваўчок да другое дзяўчынкі.

А дрэва калыша. А вецер пяе,
Выводзіць нямую, без слоў калыханку,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Дзевяць юаняў

Колькі каштуе жыццё?
Куляй жаўнер яго раніў.
Колькі каштуе жыццё?
Ці можа дзевяць юаняў?

Колькі каштуе жыццё?
Чырванню медзь адал'ецца...
Колькі каштуе жыццё?
Так ціха калышуцца вецця...

Колькі каштуе жыццё?
І снег ад крыві растайваў...
Што ж каштавала яно?
Дзевяць нікчэмных юаняў...

9 юаняў - у Кітаі цана адной кулі.



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

О ! Беларусь –мая краіна !
Краіна зубраў , жураўлёў
Дзе чырванеюць журавіны ,
Дзе родны кут , белых буслоў.

Там чабаровыя паляны ,
Там верас пахне ў бары
Нібы пірог спяклі румяны
Цвіце сланечнік малады .

У беластвольнай там бярозкі
Вісяць галінкі над ракой.
Туман накрыўшы луг ля вёскі
Стаіць там ціш і супакой.

Твае блакітныя азёры
З крынічнай чысцінёй вады.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Ізноў вайна, ізноў дэсант
Сняжынак кружыць у час палету.
Знікаюць птушкі-самалеты.
Стаіць сумет – падбіты танк.

Здаецца, зараз затрашчаць
Салдат-марозаў аўтаматы,
Пачнуць вятры шпуляць гранаты,
Як міны, будзе лёд ляжаць.

Дарма, Зіма, вясновым днем
Франтам вы рушыць загадалі.
Параза хутка вас чакае,
А вашу армію – разгром!



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Крыжаванка са страчаных фраз:
У палоне – здранцвелыя гукі.
Ёсць пытанне – не знойдзеш адказ,
Замест песень – усхліпы і грукі.

Рэчаіснасць ілюзій сышла,
Нібы свечы ў ваду летняй ноччу…
Не шукай, бо не знойдзеш цяпла,
Не сагрэюць бяздонныя вочы.

Ты з шыпшыны звіваеш вянок.
Па асоту блукаю разуты.
Не ад гэтага сэрца замок
Я адкрыў, бо ізноў не пачуты.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

За тонкай, задзёрнутай шторай –
Спякотнае, жоўтае лета
Малюе загадкава ўзоры
Святлом азіяцкага свету.

Ці пэндзлік дадуць, ці аловак
Пакінуць кароткі аўтограф,
Змяніўшы славянскае слова
На чорны, крывы іерогліф.

На пальцах блішчаць кроплі тушы,
Як знакі сусветных энергій.
Паміж камянёў нашы душы
Стаяць за нязвыкласцю ў чэргах.

І я не шукаю спакою
Ў сучасным абрынутым свеце –



Сярэдняя: 3.6 (16 галасоў)

Навокал грукае,лятае,
Гудзе,бяжыць,перамагае.
А я імунітэт не маю
Ад шквала гэтага.І ціск

Вышэй свой градус падымае.
І здзіўлена я адчуваю,
Як хваля моцная гайдае
Наш карабель пад назвай Мінск!



Сярэдняя: 3.1 (11 галасоў)

Прыдзірліваму воку ўсё не так.
Адказнай галаве клапот немала.
Шчаслівы той,хто па душы прастак.
Ў добрай песне шчыры запевала.

Не прыкмечае ён пахмурных дзён.
Рады дажджу,як сябруку старому.
Адкрыўшы свой віхлявы парасон,
Ён шэрым раннем выбегае з дома.

І раптам,азірнуўшыся здалёк
Шле пацалунак-птушачку ад сэрца.
Які ляціць нібыта матылёк
Да той,якая ля акна смяецца.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Нібы далоні ад вушэй
Вясна адняла.
Я чую гукі ужо мацней,
А мне ўсё мала.

Акно ў пакоі адчыню
Старонкай кніжнай
І свежы вецер удыхну
Глыбей,увішна.

Душа захоча адарваць
Сябе ад цела.
І прыйдзецца яе стрымаць
Каб не ўляцела.



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

"Люблю свой край"
Люблю свой край,сваю старонку
І лес і поле і лугі
І рэчку ціхую,дзе звонка
Спяваюць у лозах салаўі
Дзе хвалі мірна ліжуць бераг
Звініць крынічка пад вярбой
Дзе човен штурхае наперад
Рака ласкаваю рукой
Тут разліваюцца туманы
Па росных травах след бяжыць
Тут з павуцін дыван сатканы
На кусьцік кінуты ляжыць
Стракочуць конікі і скачуць



Сярэдняя: 4.3 (16 галасоў)

Ні я, ні ты не вернемся ужо
У тую зіму, весну, восень, лета...
Ўсё засталося дзесьці за мяжой,
У садзе маладосці нашых кветак.

Дзе не губляюць звонкасць ручаі,
А ўзімку аж па самы дах сумёты...
Усё засталося ў райскім тым краІ,
Дзе кожны крок - пяшчотнай ласкі дотык.

Ўсё засталося там, ў дзівосным сне,
Што, як прывід, развеяўся на ранку,
У шыкоўнай маладосці і вясне,



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

"Вясна"
Усе ідзе адвечным шляхам
Зіма закончыла свой бег
Прыгрэла сонца,адным махам
З палеў сагнала шэры снег
Паміж праталін,на ўзлеску
Там,дзе цяплей,сярод травы
На свет прабілася пралеска
Нібы пасланніца вясны
Зямля страсае сон і гоніць
Сок пад бярозавай карой
Пакрэпіць дожджык і прагоніць
Ліст клейкі з завязі тугой



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Калыханка

Спі дзіцятка разам з ночкай –
Спі салодкім сном,
Няхай месік табе дбае
За начным вакном.
Няхай песню складзе вецер,
І станцуе грач.
Спі дзіцятка, наш букецік,
Родненькі, не плач…
Каб няведаў ты нястачаў
У жыцці зусім,
Каб лавіў заўжды ўдачу,
І любімым быў!
Спі малеча, спі раднуля,
Ты ў сне расцеш,
Спі-засні, мая сынуля,
Сілы набярэш…
Аблачынкай белай коўдра,
Побач спіць даўно,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Такое роднае і перапеўнае…
Па матывах беларускіх паэтаў
“Мой родны кут, як ты мне мілы”–
Зямляк наш, Колас напісаў,
І выраз гэты лёгкакрылы
Навекі сэрца пранізаў.
Паэт-правідзец. Шчыра вельмі
Любіў стаўбцоўскую зямлю
І слова роднае навекі
Закінуў зернем у раллю.
З таго зярнятка шмат усходаў--
Сявенька добрая была.
Святая любасць да прыроды
У сэрцах, душах прарасла.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Жыццё круціла калаўрот,
На калаўроце ніткі пралі.
дні чарадой за годам год,
Нібы па нітачцы зцякалі.
На кроснах ткалі кужалёк,
каб зрэбную пашыць кашулю.
А хтосьці выткаў ручнічок,
Камусьці паясок пасуе.
Абрусам тканым на стале
Урачыста госця сустралі,
Чагосьці мо і не стае,
Што мелі, то і даставалі.
Кавалак сала, агурок
і бульба сопкая пад маслам --
усё расціў свой агарод,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я не ведаю, кім быў ты ў мінулым жыцці,
І чыя тут душа прылягла ля гасцінца?
Можа, прадзед мой слаўна калісьці пачыў,
Бо зямлю бараніў ад чужынца.

Адзін бок у раллі, другі ў неба глядзіць,
Дні за днямі пакладзены ў скрутак эпохаў…
Сколькі мудрасці ты ў сабе накапіў,
Што яшчэ прыхаваў ты пад мохам?

Многа дзіўных легенд помню я з малых год,
Занатоўвалі іх нават нашыя продкі .



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Адзін другога пераконваў:
«Паэзія – гэта пошук дна бяздоннага маўчання».

Але другі яму паважна запярэчыў:
«Не! Гэта адчуванне бязмежнага болю ў нетрах
спрадвечнай мілосці».

А трэці паспрабаваў іх прымірыць:
«Паэзія – гэта спасціжэнне спрадвечнага маўчання мілосці на дне неабсяжнага болю».



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

…І падалося ў дзень той,
што нябёсы
абрынуліся раптам на зямлю,
і быццам люты цмок
з нябёс спусціўся,
каб здзейсніць
справу чорную сваю.

…І падалося ў дзень той,
што бярозы
імгненна пачарнелі,
а вада
у рэчцы чыстай
стала брудна-шэрай,
бо ў дзень той змрочны,
у той дзень жахлівы
людскія лёсы
пакалечыла вайна.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Гэй, вясна, хутчэй прыйдзі,
і свайго ты сябра – сонца –
за сабою прывядзі!
Вы абодва -- гэта радасць
для людзей і для зямлі.

Стань, вясна, уладаром
над прыродай і над намі,
сагрэй душы нам цяплом!
Ты – наш госць доўгачаканы:
“Ой, чалом табе, чалом!”

Гэй, вясна, ну дзе ж ты, дзе ты?!
За-ча-ка-лі-ся цябе!
Ляці з хуткасцю каметы,
ўсё-ўсё кепскае змяці



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Мова родная,мова мая,
што раз-пораз зрываецца
з вуснаў,
быццам чысты струмень
ручая,
наталі смагу па Беларусі.
Аднаві мой народ,аднаві
з-пад зьнявагі,злачынстваў
і болю,
каб на гэтай пакутнай зямлі
паспыталі сапраўднае волі.
Ад цябе адракалісь бацькі
ды тапталі абразамі каты.
І няўжо гэта лёс твой такі
быць заўсёды зь нябыту ўзьнятай?
Мова родная,мова мая,
бліскані быццам сонца 
праменьнем!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Вольнаю хваляй
мора
я ад цябе адхлыну.
Болей ня маю гора,
клопату,каб адну
толькі мяне галубіў,
песьціў ды мілаваў.
Я адступлюся скора,
каб ты мяне шукаў
у часе і ў прасторы,
наяве і ў ва снах.
Вольная хваля мора
я
і нібыта птах.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Водарам цішыні,
мяне не шкадуй,-
вазьмі
зноўку ў свой
палон.
Хай адыходзіць
сон.
Птушка душы
пяе,
у змораку растае
вобразаў вабных
плынь.
Блізіцца далячынь
мараў,
дзе мы ўдваіх
зліемся ў адзіны
ўздых.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

А ў нашым у двары
Было заўсёды проста:
Збіраліся сябры,
Вялі размовы вострыя.

Дзіцячы смех і гвалт.
І пад гітару спеў.
Суседа чуцен жарт,
Што з працы падаспеў.

Вы,мінскіе двары!
Старэнькія хрушчоўкі.
Ад ночы да зары
Ўсё позіркі,гаворкі.

І хмельны той пагляд
Спазнёлага гулякі
Абходзіўся наўрад
Без вашае адзнакі.

Стук-грук перастук
Даміно ляціць з-пад рук.
Дзедзюкі дваровыя
Капялюш па-бровы.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Адкуль жа нам ведаць пра ўсё што жадаем?
Мы раніцай каву сабе наліваем.
У душы паліўшыся хутка вадою
Бяжым апранацца ў бодрым настроі.

Муркочым фальшыва мелодыі вака,
У люстэрке мы робім з сабе чалавека.
І вусны,і вочы падведзіўшы так,-
Што шэптам гаворым:"Я лепшы мастак!"

Ліловенькі блайзэр,у руцэ парасончык.
Прыкід неблагі,сымпатычны фасончык.
Бягі па прыступках,спяшай на сустрэчу.



Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Верш для дзетак.

Плачуць коўзанкі, сумёты
Горкімі слязамі:
- Дзесьці дзеці пазнікалі
Разам з маразамі.
Не на санках, не на лыжах
Не відаць нікога.
Верабейчык толькі пыжам
Ціўкае ля стога.

Дзе вы, Саша і Сярожа,
Лена, Насця, Каця?
Захварэлі, дзеткі, можа?
Не пускае маці?
Лёд растаў, зіма слабее,
Бо вясна ў парозе.
Нават сонца болей грэе,
Ручайкі у лозе.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

О, дзяцінства маё, ты само, як нядзеля,
Як пірог на пахучым кляновым лісце.
Гаварыла матуля: “Не стукайце, дзеці,
Бо ад стуку у печы пірог не расце”.

Толькі выраслі мы з пірагамі у печы
І ўцяклі калабкамі за родны парог.
І матулі нясмачным здаецца адвечна,
Што спячэ не для нас перад святам пірог.

Можа ён ў матулі ніяк не ўдаецца
(Бо ў гэтым вялікая наша віна)
Ад груку яе найвялікшага сэрца,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

…уж – змеи муж.
М. Цвятаева

І прысніцца ж:
Змяя.
І факір нібы – я,
Што сіл-моцы стае
Заклінаю яе:
– Ныць-шыпець перастань,
Добра, кобра, адстань!
Бач, хоць магам ёй стань,
А пуцёўку дастань!..

Ды змяецца змяя:
– Зараз воля мая!
Гэты ж год мой цяпер! –
Годзе мне ўсё цярпець!
Больш пад дудку тваю
Танцаваць не хачу!
Як японцы маю
Цэняць мудрасць, – ці чуў?
Там з далёкай пары
Каб жанчыне сваёй



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

Мне трэба жыць за ўсіх,
Каго няма тут, родных,
За міласэрных іх,
За іх высакародных.

Мне трэба жыць з усіх
Апошніх сіл часамі
І за дзядоў сваіх,
І за бацькоў з братамі.

Мне трэба многа ўмець
І мець, каб жыць як трэба,
Каб не было глядзець
Мне сорамна у неба.

Днём кожным даражыць,
Хоць час падчас няроўны,
За ўсіх мне трэба жыць,
Каго няма тут, родных.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Высокі беларускасці касцёр,
Раздзьмуты адраджэння ветрам свежым,
Касцёр да неба рукі распасцёр,
Нібы касцёл свае ўздымае вежы.

Цяпло ад беларускасці кастра
Нам не скалець, людзьмы быць памагае.
Заранка, быццам родная сястра
Таго кастра, шугае па-над гаем.

Купальскі беларускасці касцёр
Асветнікі распальвалі рупліва
І Вайвадзіш усё сваё жыццё
Яго ахоўваў, зберагаў цярпліва,

Радкамі паэтычнымі



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я падняўся на гэты Курган –
Над будзённасцю шэрай прыўзняўся,
Са святочнасцю болей спазнаўся
І да Бога прыблізіўся там.

І далёка мне стала відно.
І я ўбачыў праз вёрсты з гадамі
Як дарог беларускіх радно
Ў свет вялікі выводзіць Адама.

Вось ідзе ён складаючы верш,
Лёс якога выдатна складзецца.
Пакідаючы вотчыну, перш
Трэба ў Свіцязь яму паглядзецца.

З гаю птушак даносіцца гам.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

І радасць і смутак
У маці ў паглядзе,
Што вырасла мірта
Раскошная ў садзе,
З якой доня хутка
На покуці сядзе, –
І радасць і смутак
У маці ў паглядзе.

Матуля шаптала
Замоўныя слоўцы,
Каб доня прыпала
Да сэрца й свякроўцы,
Каб мірта не стала
Калючым ядлоўцам, –
Матуля шаптала
Замоўныя слоўцы.

Няхай табе, доня,
Ўсміхаецца доля.
Лагоднаю будзе –
Ніколі не ўколіць.
І некалі ў садзе



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Добры жарт – не пажар,
Каб слязою тушыць!
А па праўдзе сказаць
Мне мой зяць – па душы.

Каб зяцёк не уцёк,
Каб вятрыска не здзьмуў
Да другой дарагой –
Даглядаю яго!

Ў аграномы пайдзе, –
І навуку грызе,
Як гуркі.
Гаваркі,
Ды і ўмелы такі!

Добры жарт – не пажар,
Каб слязою тушыць!
А па праўдзе сказаць
Мне мой зяць
Па душы.

Каб хто іншы
таго
Хоць палову умеў,
Не ўсміхнуў бы яго –



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

– Купі мне завушніцы залатыя.
Яны для зроку лепш, чым зёлкі тыя,
Каб век я акуляраў не насіла, –
Мяне аднойчы мама папрасіла.

І маме ў падарунак я прывёз іх.
І мама выцірала шчасця слёзы:
–Я ж столькі пераплакала, сыночак,
Ад бедаў – як не выплакала вочы...

...І зараз недзе добра з тога свету
Матуля бачыць нас на свеце гэтым,
Дзяцей сваіх, – за кожным сочыць крокам, –



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

1.
Сплывае сум-туга з вачэй,
Дзяцінства бачыцца ярчэй,
Як гляну: з мілай Беларусі
Рака праз Даўгаўпілс цячэ.

Мяне хвалюючы, праз годы
І праз стагоддзі коціць воды,
Ў якія родны лес глядзіцца
І Віцебск з Полацкам заўсёды…

2.
Знайсці прычал свой
лёс Бог даў мне, –
Якая ў тым мая віна? –
У той краіне, дзе – Даўгава,
Не ў той краіне, дзе Дзвіна.

Бягуць мае сыночкі жвава



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Год нямала з блізкага далля,
Быццам з-пад рукі, з-пад аблачыны
Матухна латвійская зямля
Ў гэты бок глядзіць азёр вачыма,

Дзе да сэрца блізка прыняла,
Як прымае родных сваіх, гэтак
Маці беларуская зямля
Дарту – маці генія-паэта

Яніса, што ўзяў яшчэ змаля
Дар ад маці шчырасці, сумлення…

Будзь ёй, беларуская зямля,
Мяккай,
чым латвійская не меней.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Гэты край і не быў мне чужынай.
Ды з гадамі ён стаў мне мілей,
Чырваней мне тут сталі рабіны
І бярозы як быццам бялей.

Як прыйшлі тут на свет мае дзеці, –
Іх вачмі я наўкол паглядзеў.
Іх радзіма таксама мне свеціць
І ў асенні нахмураны дзень.

Чырваней мне тут сталі каліны
І аблокі як быццам бялей.
Гэты край і не быў мне чужынай.
Ды з гадамі ён стаў мне мілей.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Мне шосты год няспешна йшоў,
Калі бяда ўзялася скуль тут:
Я ў скрынцы бацькавай знайшоў
Сярод цвічкоў і гаек
кульку.

Малыя ўсе такі народ,
На смак усё ім зведаць трэба.
І кульку я паклаў у рот.
І тут куды глядзела неба?!

Я раптам кульку праглынуў.
Аднак было ўсё значна горай:
Сам не адчуў я – ну і ну! –
Што кулька – ў дыхальнае горла.

І вось прастыў я, захварэў,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дарыў я маме кветкі рэдка,
Ды ёй прыносіў зёлак кветкі
З палёў валошак, дзівасілу,
Калі, хварэючы, прасіла.

І ў агародчыку ля хаты
Нагодкі ёй вырошчваў, мяту.
З акна ўсміхалася мне мама.
І ўсмешкай я квітнеў таксама.
І часам чуў:
– Мая ты дзетка.

Дарыў я маме кветкі рэдка.
Нячаста й зараз, Божа мілы, –
Прыношу кветкі на магілу.



Сярэдняя: 4.4 (20 галасоў)

Роднае слова!.. Роднае слова!..
Ты, для народу, як кроснам - аснова!
У кожнай народнасці - розны арнамент,
Ты - наш каменьчык, мацуеш фундамент.

Нельга знайсці разумення без слова.
З гукаў тваіх пачынаецца мова.
Ў песнях матулі гучыш ты с калыскі.
Ты - за сталом, каля чаркі і міскі.

Ты - на вучобе, на працы і ў хаце...
Роднае слова!.. Ты - наша багацце!



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Я для цябе апрану карункі,
Запалю свечку.
Буду тваім падарункам,
Ў гэты халодны вечар.

Валасы спадуць на плечы,
Цемра забярэ хвіліны,
Ў гэты халодны вечар-
Ня будзе гарбаты з малінай.

Будзе палаць да раніцы,
Каханне змучаных цел-
Ты знікнеш раней, чым сонца зьявіцца-
Сцяг сэрца майго забялеў.



Сярэдняя: 3.6 (15 галасоў)

Цешуся словамi:
"Вера... Надзея... Любоў...
Мiр i спакой..." —
i ўслаўляю Тварца за багацце —
мову,
якая,
па веры
у сiлу замоў,
творыць наяве
"збыванне" слаўца-немаўляцi.

Найпрыгажэйшага:
"радасць", "удзячнасць" i "лад"...
Гукi звiняць i лiкуюць,
як сонейка ўвесну.
Ззяннем
душу
асвятляюць —
бы квеценем — сад —
i наталяюць, сасмяглую,
маннай нябеснай.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Бульвар Шаўчэнкі.На вясну!
Усе дрэвы цеплыні чакаюць.
Гракі,прачнуўшыся ад сну,
Ваколле крыкам абуджаюць.

На лаўках росных ранні люд
З турботаю сядзіць маўкліва.
Чакаюць.бедакі,як цуд:
Хто-сонца,хто і куфаль піва.

Вядуць сабак на павадках.
Змянілі модніцы адзенне.
І дзень нясе пад зорны дах
Сваё вясновае стамленне.



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Толькі падай знак.
"Хочаш пайсці?"
"Так".
"Думаў куды?"
"Не"
"Ты на яве,не ў сне.
Знойдзеш арыенцір?"
"Вунь на перадзе цір".
"Зойдзем".
Стрэльбу пад вока.
"Палі!"
Куляюцца караблі.
Стрэльбу пад вока.
"Яшчэ!"
Дом разляцеўся ўшчэнт.
"Добра палюеш."
"Ты мне?"
"Яшчэ намалюеш."
"Не..."
"А я на вайне."
"На якой?
Можа з самім сабой?"
"Не.Толькі з табой."
"Са мной?Ну,што яшчэ?"
"Ушчэнт!"



Сярэдняя: 2.9 (10 галасоў)

Асілак духоўны -- хто мову шануе,
бо зброю надзейную мае!

Пігмей той і раб інфантыльны, бязвольны,
хто бэсціць яе, зневажае!

Жыцця эліксір ты,
о родная мова,
і зёлкі ад немачы ты;
і ноччу бяззорнай для ўсіх ты паходня --
не зблудзім ніколі з ёй мы!



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

-- Якое дзіва дзіўнае,
зірні,-
па небу вецер скача на кані!

Калі ж зірнуў я,
адарваўшыся ад спраў,
не ўбачыў дзіва –
мо,
той вецер...праскакаў.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

зноў шнары на спіне збалелай начы
зверам сонным чорным на зямлі
ляжаць аскепкі мрояў сон бяжыць
надзеяў куфар і ўначы спявае дрэва
праточваюцца шэпты стогны ненароджаных
містэрыя любові ды кілім пакутаў шэры
і зблытаны клубок і хтосьці тчэ самоту
а хтось рукамі вуснаў размаўляе
каб наталіцца захмялелае паветра
дзесь вочы працінаюць шал прыбою
і подых ветру крышталёвы небакрай



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Мегаполіс… Цішыня
днём сюды не завітае:
добра ведае – яе
аніхто тут не чакае…

І таму бяжыць яна
днём на хутар
на бязлюдны,
з ветрам
у хованкі там грае,
п’е ваду
з далоняў студні.

Ну а ў мега-…мегаполіс
вернецца яна ўначы,
каб ізноўку на світанку
стуль паціху уцячы
на той хутар
на ўлюбёны,
дзе
яна сэрцам і душой
хоць адпачне.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Ідзе па нашым горадзе Зіма.

Ідзе павольна
і чамусьці ўся дрыжыць.

Чаму ж дрыжыць яна?
Таму што у яе
няма пантофлі на адной назе
(відаць, згубіла пасля ночкі у карчме).

Усе смяюцца ў нашым горадзе з Зімы --
такой самотнай і нат трошачкі няўклюднай,
але ж Зіма між тлуму, гаманы
ідзе-бурчыць паціху, бы аблуда:
“Я вам ў заплечніку тут несла падарункі



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Задумала адна калісь старуха
З казлом старым растацца назаўжды.
Стаў ён стары , таўстое адвесіў бруха
І рэдка ўстае нават дыбы.

А я зажытачная бабка- жыццялюбка
Вазьму сабе пажыць казла другога
Яшчэ ж вясёлая , ды й неадналюбка
І будзе шэрсць і будзе дапамога .

На перабор мясцовыя збягаліся казлы
І вельмі паважаныя з замежжа.
Дасталася замежнаму казлу гран-пры



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

"Не ствары сабе куміра"
Не ствары сабе куміра
Бо магчыма прыйдзе час
Ен пацягне быццам гіра
За сабой у пекла вас
У жыцьця свае законы
Думай добра галавой
Хоць і носіць ен карону
І крычыць:Усе за мной!
Есьць аракул,прадсказальнік
Паўсямесна есць начальнік
Ды не рэдкасьць,так бывае
Прадсказаў-не супадае
Вось артыст(яшчэ вядомы)



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

А вас не агарошвала пытанне:
чаму мы, людзi, колькi б не жылi,
самоцiмся аб тым, што нас не стане
аднойчы — ў дзень апошнi — на зямлi?

I, ў той жа час, нiводнае iмгненне
нi кроплi не сумуем ад таго,
что некалi, яшчэ да нараджэння,
на свеце нас таксама не было.

20.02.2019



Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Ты над рэчкайю блукаў
Вартаўнікоў начных шукаў
У чужым садзе мяў шаўкову мураву
Ты ў акно маё кідаў
Тыя кветкі, што цалаваў
А я імі любавалася ранкам
Ты ў акно маё кідаў
Тыя кветкі, што цалаваў
А я імі любавалася ранкам

Ты касіў траву ў лугах
Спаў пад стогам у валошках
На світанку зноў сцяжыначку таптаў
Прама у хату да мяне
Дзе ў бэзавым дымe
Для мяне ты ў небе сонца зачыніў



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Крыж на камені
У памяць аб Адаме Міцкевічы і Марыі Путкамер (Верашчацы)
Мясціны, дзе гулялі мы з табою,
Дзе нашы мроі, слёз святло пад вязам,
Да скону дзён застануцца са мною,
Бо толькі там з табой навек мы разам.
Адам Міцкевіч, “Да М***”



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Самотнікі і перасмешнікі,
збіральнікі і рыфмаловы,
паэты — вялікія грэшнікі —
таму, што гуляюць са словам.

Замовамі "чыркаюць" палкімі —
пажар выклікаюць (цунамі?).
Як дзеці малыя з запалкамі —
што твораць — не ведаюць самі.

Сваволяць, пакуль не пазбавяцца
апошняй саломінкі ў моры.
Ды, тонучы, нават, не каюцца
ў накліканым імі ж — учора.

I знаюць жа (колькi гаворана!):



Сярэдняя: 3.4 (13 галасоў)

За што я так удячна Богу?
Якое шчасце не баліць нічога,
I ў мяне даўгоў зусім няма,
Таксама не патрэбна ў дарогу,
I блізенька мая сям’я.
Чаго жа я прашу ў Бога?
Прашу таго, што моцна не хапае,
Упэнінасці ў наступным дні.



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Дзе ты мілы начаваў, начаваў.
Чаму мяне не абдымаў, абдымаў.
А падушкі я збівала, а падушкі я збівала
Цябе мілы выглядала. / 2 разы

Ты да мяне не прыйшоў, не прыйшоў.
А я дзверы на засоў, на засоў.
І пайшла на вечарынку, і пайшла на вечарынку.
Мяне другі хлопец кліча. / 2 разы

Пройгрыш.

Я музыку наняла, наняла.
Танцавала да рання, да рання.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Замалёўваюць фасады
І пытаюць:"Рады?Рады?"

Ў здаравенных дзядзюкоў
На ўсіх хапае мацюкоў.

Цыстэрнаў фарбаў каляровых,
Каб паднаўляць фасад нанова.



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Ну ты і цягнішся зіма.
Цярпення ўжо с тобой няма.

Вялізнаю сланіхай шэрай
Павісла неба.Я ў кватэры

Шукаю нейкага святла
Нервова ссунуўшы фіранкі.

А за акном калючы снег
Зусім не супыняе бег.

І тут ужо не да гулянкі.

Таму сяжу і ў блакнот
Пішу мой верш.А руды кот

З лянотай пазірае.
Яму ўсяго хапае.

А мне так хочацца бясконца
Пабачыць сонца!Сонца!Сонца!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Вы ад'едзеце ў лясны чароўны кут.
Я ж у Мінску родным застануся.
Мне не трэба клятвы "Я вярнуся"
Там душа.А сэрца будзе тут.

Тут са мною.Так жадаю думаць.
Размаўляю з сэрцам сам-насам,-
Я яго ўжо вам не аддам.
Прыкладу да вуха.Буду слухаць,

Як у зімку ракавінку мора.
Шумных хваль размову пазнаеш,
Прыгадаеш сінія прасторы,
Ў глыбіню русалкаю нырнеш.

Так плывеш,плывеш блакітнай зданню,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

"Адгукніцеся,беларусы!"
Адгукніцеся,беларусы
Дзе падзеліся,не відаць..
Адкажыцеся ад спакусы
З чужых плеч на свае адзяваць
Хіба горшыя мы за народы
Хіба сорамна нам за бацькоў?
Дык чаму тут чужыя ўсходы
Глушаць зерне,што з нашых палеў?
Не змаглі,ні паны,ні падпанкі
Знішчыць мову,як знішчылі мы
І расцем,як у лесе паганкі



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Я залюляла твой спакой
пяшчотнаю рукою.
У закалыханасці маёй
табе так смачна мроіць.
Бязмежны шырыцца намер -
супасць у адзінстве блізкім.
Я для цябе Сусвет цяпер,
другая рэчаіснасць.
І толькі ноч павек кране -
табе адзіна сніцца:
на мне, ува мне, вакол мяне
са мною побач…
збыцца.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

"Не пакідайце, каб не ўмерлі!" -
Крычу навокал ды ўслед
У тыя крохкія паўмерні,
У чалавечы новы свет.

Нашчадкам роду на завальні...
Так збэндзіць мову - гэта шок!
Зрабілі з замка прыбіральню,
А з мары - пральны парашок.

У кожны погляд беларуса,
У абрусеўшы "г'ордый взг'ляд".
Крані вас, хлопцы, дык пальецца:
"Шыпшына, качка, пан, хмызняк"

Ды з вас русак, як з чоўна крэйсер!



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

"Маскі"
Можа праўда,можа казкі
Чуў,што люді носяць маскі
Не ўсе,ды пападаюць..
Твар пад маскаю хаваюць
Маскі розныя бываюць
Час ад часу іх мяняюць
Есць для працы,есць для дома
Для начальства і знаемых
Есць на будні,есць на свята
Для замужніх і жанатых
Есьць і добрыя і злыя
Кожны сам сабе іх шые
У масках могуць нават спаць



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Гэю-гэй!
Сакавік-снегатай!
Дырыжор ручайковых аркестраў.
Нецярплівай рукой замятай
надакукі-зімы пратэсты!
Трушчы лёд!
У грудзях брадзі
ап’яняючым думкі пахам!
Па прыступкам лясоў узыдзі
на нябёсаў блакітныя дахі!
Уніз куляйся бяздумна зноў,
павісай на дажджу вусах!
Сок пампуючы з каранёў,
дай смакоты
ўсім прагным вуснам!
Ты здзіўляк, Сакавік!
Ты блазён!
Кожны дзень не такі,
як учора.



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Мой сад
Разгублена стаю ў родным садзе,
А вецер працінае да касцей,
Тут мерзнуць рукі, ў думах несуладдзе,
Мой сад даўно не сустракаў гасцей.
Здзічэў ад болю і ад адзіноты,
Замшэлыя ствалы не белены даўно,
Зіма да плоту намяла сумёты,
З паветра п’ю прагорклае віно.
Хачу сказаць я штось старому дрэву,
Ды словы храснуць у глыбіні душы,
Куды пяшчоту я сваю падзела?



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Вар’яцтва, сыдзеш ад мяне калі ж ты?!
Як птушкі пааблеплівалі ліштвы…
Iм што тут: салам змазана акно?
Я гэтай ежы не страчаў даўно.
Адкуль у вязня масла або сала!
З такім пайком і віленскі маршалак
Рыгне душой, як чорт на аналой,
I вочы пазацягнуцца імглой…
Дзяўбі сухар, вяртлявая сініца!
Не наракай на гэтую драбніцу:
Цябе багата часу баляваць,
Таму чаго душу не балаваць?



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Нашым часам прытулак магчымы адно на кладах,
Крумкачыныя брэхі прыняўшы ў сябе ўнутрывенна.
Тут упокат бамжы з чыхіру не стаяць на нагах,
I ты, вернучы нос, разумееш, што існае – тленна.

Паблукай паміж костак, хаця б з абавязку журбы,
I патроху адчуй ўсю бязважкасць фамільнага праха.
Абарвалася сувязь часоў, летуценне нібы…
Скажаш, быццам няма на душы ані кропелькі страха?



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Калаўрот часу…
Штосьці робіцца паволі.
Штосьці – адразу.
Недзе робяцца дзеці,
Паволі ў кагосьці,
Бясконца – нехта.
Дарога ў бясквецце,
Шлях у шматкроп’е –
Дзеці робяць сусветы.
Ловы на волі,
Вольныя словы ў
Бяздушшы пакоры.
А Я перд Ім,
Ён па-над Ты,
Разам робяцца Мы.
Мадэрнова даволі нянова,
Утульна ў няволі
Спісаных паветраў
Бадзягаю-ветрам,
Папераў з газетаў
Мазгоў-прыбіральняў,



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

На сустрэчу з паэтам прыйдзіце!
Каб пачуць слова роднага звонкасць,
Як звіняць каласкамі у жыце
Беларускіх прастораў старонкі.

Як трымціць на галлі павуцінка,
Што заблытала бабіна лета,
Як раса поўніць грудзі травінкам -
Назірайце ўсё гэта з паэтам.

Як цурчаць ручаі на прадвесні,
Як лютуюць у зімку марозы,
Як спяваюць адвечную песню,
Лісце скінуўшы, сумныя лозы.



Сярэдняя: 4.1 (17 галасоў)

Люты , што ты не лютуеш?
Мокрым снегам смагу толіш.
Ці то жалішся, ці злуеш
Што туман сядзібы голіць?

Пазнікалі гурбы снегу,
Дзе-нідзе - лядок бліскучы
Тонкім шкельм абярэга
Прыгажунь абцасы гучыць.

Пачарнелі, быццам ў сажы,
Пастарэўшыя дарогі…
Закахаўся, люты, кажаш?
Моцна так, аж да знямогі.

Як цябе я разумею -
Думкі ўсе не пра марозы.
Ад кахання кожны млее



Сярэдняя: 4 (13 галасоў)

Ты квітней Беларусь , квітней наша зямля
Як квітнеюць лугі , хай квітнее душа.
Пазабыць за мяжой , не змаглі мы цябе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Не зламілі цябе , не стапталі нагой
Супастаты сваей не дасталі рукой.
З вогнішч нашы бацькі прыняслі нам цябе
Ты адзіная ў нас і мы родныя ўсе.

Ты квітней , Беларусь і народ аб'яднай
І любоўю сваей сэрцы нашы кранай.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Зіма дарогі завірушвае –
Снягі ад краю і да краю.
Спусцелых гнёздаў капялюшыкі
Сумуюць у прыціхлым гаі.

Пад нізкім небам хаты зніцяцца.
Ляцяць сняжынкі боскай маннай.
Зноў гурбы непраходна высяцца,
Дзе бегаў сцежкай натаптанай.

Падкіну шчодра дроў бярозавых,
Каб грубка полымем зайграла,
Паклічу ў госці ноч марозную:
Даволі ў полі бедавала.

Праз пару тыдняў люты злюціцца,



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Не хадзі ты да мяне
Не дары мне кветак
Лепей грошы падары
Я куплю канфетак.

Я хацела палюбіць
Старыка багатага
Прыказаў ён доўга жыць
Яж не вінаватая!

Дзеўкі ногі паласкалі
На іх хлопец паглядаў
Дзеўкі нешта (фігу) паказалі
Хлопец у лужыну ўпаў.



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

У кастрычнiцкi дзень,
не кастрамi сагрэты,
не глытком каньяку,
не дымком цыгарэты,
не цяплом батарэй,
а "плюс тройчы па восемь",
уляцела...
вясна —
з павуцiнкай на носе.

I давай шуткаваць:
"Не чакалi? — Трымайце!"
I нагнала ў траву
"дзьмуха-сонечных зайцаў"
а у прысадах-садах
малако першаквецця
пралiла: "Наўспамiн —
аба мне i аб леце!"

Загадала iзноў



Сярэдняя: 4.6 (24 галасоў)

Зіма за горадам. Адліга.
Ў сцішэлай шэрані сады.
Не чутна птушак. Ў лесе ціха.
Замест сцяжынак скрозь сляды.

Ў сумёце спіць ядловец колкі.
І не шумяць асіны ўслед.
Бліжэй да вока сталі зоркі
І месяц згорбіўся, як дзед.

Ялінкі, быццам каралеўны,
Чакаюць свой завейны баль,
Калі мяцеліцы напеўна
Закружаць вальсам белых хваль.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019



Сярэдняя: 3 (11 галасоў)

Усё адно для во буслов!

Прыjіхав я дохаты,
А гонды вжэ j тут во
Хтось ходыть і кульгае
І звоныть онь чево-т.
І пахі распукскае,
І, оj-ё-ё-ё-ёj,
Чогося кажэ, Вася,
Дурак ты, а ны поп!

І еслі я ны знаю,
Чого гэто нычо
Нымае в прэдоплаты,
То я жэ дам счас в лоб
У7 уж хамоватым,
Да і шэ j глуховатым,
І всекым уж заразкам,
Шо всэ хытреть каj Коць!

От діч! От дута хунта!



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

"Жыцьце"
Жыцьце саленаю слязою
Сыпне як дождж на нас
І над сівою галавою
Мільгне маланкай час
Яно як сонца сагравае
Цячэ,журчыць як ручаек
Як птушка вольная спявае
То тлее,нібы вугалек
Жыцьце,як тая таямніца
Што немагчыма разгадаць
Пылае і гасне,як зарніца
Ляцяць гады,іх не дагнаць
Усе патрэбна перажыць
І боль цяжкую і нястачу



Сярэдняя: 4.5 (39 галасоў)

Вальс гучыць, выпускны…
Маладзее ўвесь свет і кружыцца…
Вальс дарослай нашай вясны
Зоркі з намі таксама танцуюць —
На азёры паглянь, на рачулкі
і лужыны…

Вальс гучыць, выпускны…
Сэрца радасцю бурнаю поўніцца…
Аднакласніца ж, не маўчы,
Як пралеска вясною ў бары,
Мне зіхотны ўсмех падары —
Праз гады хай жа з вальсам
успомніцца.



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Аўтакрама

Мы не ходзім па прадукты
за дзясятак кіламетраў –
аўтакрама, на ўвесь дух ты
прыляціш да нас каметай.

Аўтабус не даязджае,
куды ходзіць аўтакрама,
каб з варэннем, з цукрам, з чаем
і вясковец быў таксама.

Шмат прадуктаў нам прывёз ты,
дарагі шафёр Міхалыч.
Праязджаючы па вёсцы,
некалькі разоў сігналіш.

Прыпыняешся ля хатак,
ля зачыненых сяльмагаў.
За вітрынным шклом багата



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Надакучылі паўторы
Ў думках уласных і ў жыцці.
Як пасрэдныя акцёры
На прэм'ерным адкрыцці.

Хто зірне,а хто паўстане?
Нас,цярпліўцаў,вельмі шмат.
Ці ж не зробім намаганне
Выбраць лепшы варыянт?



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Ты бачыш,
Ці толькі глядзіш?

Ты слухаеш,
Ці толькі чуеш?

Ты думаеш,
Ці ты маЎчыш?

Жывеш ты,
Ці толькі гасцюеш?



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Вы мой ясны пане
Дзе сустрэцца з вамі?
Станцаваць,мой пане,
З вамі паланэз.

Ганарлівым станам
Выйду разам з панам
У руцэ духмяны
Аксамінты бэз.

Дзень па-ціху крочыць
Да дзівоснай ночы,
Ў кроснавых галінах
Прыціхае птах.

Пагляджу я ў вочы
Пану неаднойчы,
Каб убачыць неба
Ў яго вачах.

Вы,музыкі,грайце!
Сэрца суцяшайце,
Хай узносяць гукі
Да нябёсаў нас.

Танец той бясконцы
Затрымае сонца,



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Усім птушкам Бог даў галасы.
Каму чароўнае красы,
Каб услаўляць прыгожы свет,
Каб тым натхняўся і паэт.

Каму даў посвіст сціплы,строгі
Ён абвяшчае Ўсім трывогу.
Мо скончан час кветной пары,
Ці звер падкраўся ў гушчары.

А што зязюлечка мая?
Няўжо ты горш за салаўя?
Тваё сіроцкае "Ку-ку"
Я чуць спакойна не магу.

І мне зязюля адказала:
"І я прыгожа так спявала.
У чароўнам лесе ўсё лятала,



Сярэдняя: 2.9 (11 галасоў)

Здаецца мне,
што дні, гады, вякі
зрэдзьчас
б’юць у лабешнік чалавецтва,
і ў выніку
на тым ілбе
ўзнікаюць
вялікія й малыя
гузакі…

І чым тых болей
незвычайных гузакоў,
бліжэй тым
чалавецтва падыходзіць
не да палаца мудрасці
ці храма
любові трапяткой,
а да кладоў…



Сярэдняя: 3.3 (11 галасоў)

Бываюць дні, калі жыццё
Падалей хочацца паслаць,
Душа крычыць: “Запі і ўсё!
Кідай змагацца ды шукаць!”

Не ткуцца ў вершыкі радкі,
І апетыт не хоча быць,
А тэлефон, як знак тугі,
На пыльным століку маўчыць.

Ды варта стаць каля акна,
Калі ноч сцеле цішыню,
А ў небе сажы чарната –
І ўбачыш зорку там сваю.

Праменняў мяккае святло
Пяшчотна лашчыць небасхіл,
І забываецца ўсе зло



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

***
Мы чакаем словы,
якія
прагнем пачуць.
Калі,
хто і як
нам іх скажа,
якою
дзіўнаю мовай?
Колькі ж можна трываць?
Колькі ж можна цягнуць?

Хай нам дождж – шапатун
выпадковаю кропляй
напіша на шкле,
і
аконны карніз
падтрымае мелодыяй струн.
Я страсу рэшткі дробак,
пакінуўшы нож
на кухонным стале.
На каленях тваіх
адзавецца варкот – царапун.

Хай раптоўнаю сцюжай



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Краіна васількоў, што лашчаць вочы,
балотаў, што затуляць ад навалы,
дзе ручайком ліецца смех дзявочы,
дзе войнаў след крывавы і трывалы…

І

Зямля не ведае спачыну –
і нараджае, і выхоўвае дзяцей
сваіх – звяроў, раслін, людзей,
якім заўсёды падстаўляе сваю спіну
і лашчыць, і кладзе у дамавіну,
і помніць яна дні свае ўсе, ночы,
і зрэдку сніць свой сон цяжкі, прарочы.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Калі правяду я чароўным смычком
па струнах нястомнага ліўня –
напоўніцца музыкай суму мой дом.

Калі правяду я нябачным смычком
па струнах гарэзнага ветру –
напоўніцца музыкай радасці дом.

Калі правяду я чароўным смычком
па струнах душы закаханай –
напоўніцца музыкай шчасця мой дом.

Напоўніцца музыкай роспачы дом,
калі я па струнах самотнага сэрца



Сярэдняя: 3.9 (14 галасоў)

Валерыю Анісенку

Над сцэнай свету круціцца Зямля,
Падвешаная на шматлікіх лёсах…
З якога кубка долю караля
Ты піў, трымаючы жабрацкі посах,
Што кожны дзень са змучанай душой
Пад енк дуды і крокі падэкатра
Iграў у барацьбе святла з імжой
Тугу Яго Вялікасці Тэатра?
Нашто рабочы сцэны з малатком
Рыхтуе свет прытулкаў і палацаў,
Калі жыццё нагадвае сітком,
Дзе дробны чорт Афелію абмацаў?



Сярэдняя: 3.5 (16 галасоў)

В неизбежном предчувствии горя,
В ожиданье осенних минут
Кратковременной радости море
Окружало любовников тут.



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Там залаты пятляе месяц

I зоркі праменчыкам звіняць.

Ах, да і пачынаецца мара лета

Сагрэць, абхапіць, абняць…



Сярэдняя: 3.2 (11 галасоў)

Колеры восені сонцам захоплены,

Рвецца праменнем яскравы прастор.

Дрэвы з'менай цікавай спалоханы,

На баль залаты прымяраюць узор...



Сярэдняя: 2.6 (8 галасоў)

Сяброўка Восень мне мяркотна.

Жадаю я, як журавель, -

Ляцець высока, каб нябёса

Мне адчынялі с'вет ў "мяцель".

Каб панаваць і з першым крокам

Над вечнай, агалцелаю душой,

Што так ляжыць заганай радам

Адна нявыпіта з тваёй расой.

Сяброўка Восень мне спякотна,

Ты навальніцаю прайдзі.

І дрэў лісточкі адгукнyцца

У вочы меддзю сумныя маі.



Сярэдняя: 2.1 (7 галасоў)

Зноў лятаюць павуцінкі -

Павучкі плывуць у турнэ.

Па залацістай карцінке

Хвосьцік "лясіцы" мяце.

Лісьцікі з тварам сонца

Засцілаюць сцежку маю.

Ясень гарыць шчаніста -

Восень яго заве.

Танцам полькі тут беларускай

Вецер кружыць у гаі.

Праменні цалуюць цеплым

Сьмехам яскравай пары.

Зіма - беласнежная пані

Па трошкі, зусім па чуць-чуць



Сярэдняя: 2.4 (8 галасоў)

Усё канчаткова, ясна ...

На перад зроблены крок.

Не глядзі на мяне так грозна,

За гэты назойлевы рок.

Сярод золі ям ды выбоін

В'ецца дарожны пыл.

Стамілася ты як "воін"

Зза парослых "магіл".

Трасуся я па абшарах,

Галавой патанаючы ў спрыт.

Ты дарам нават у хмарах

Зноў не будзешь выць.

Кветкі камячаць ў ахапцы,

Трапечыць ветрам палёў.

Букет прынясе ў лапцы



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Заглянула сонейка ў мае вакно

Пасярод сьнежаньскай сцюжы.

Я кахаю цябе за то...

І за гэта...

Вось душа расквІтнела, як ружы.

Ад зімы пайшла цеплынь,

Хоць зусім заледзянелы.

Стукне - "дзінь"...

Галінка...

Слоўна водгук мілы.

С'нег пакрыў прасторы -

Белай Пані сюрпрыз.

Я кахаю цябе...

За то!... і за той...

І за гэты капрыз.



Сярэдняя: 3.8 (16 галасоў)

Дзякуй Богу , за месяца свет,
І за дзівосны мір планет,
За кожнае імгненне, што жыву я.
За радасць, сум, святло і цень,
За самы лепшы ў жыцці дзень,
За кожны новы ўздых мой, - алілуя.
Алілуя, алілуя, алілуя, алілуя ...
Дзякуй, Богу, што ён са мной,
За кожны новы дзень зямный,
За ўсё, што ў гэтым свеце так люблю я, -
За шум лістоў, за дождж і снег,
Хвілін няўмольных быстрый бег,



Сярэдняя: 2.6 (16 галасоў)

Зорка мая незгасальная,
Зорка мая яскравая
Бачу сьвятло я тваё,
Ажно з другой галяктыкі.

А ты сабе ўяві,
Што мы іскручыя каметы,
Дзьве іскручыя каметы,
Якія ляцяць да мары сваёй...

А ты сабе ўяві,
Што мы дзьве галяктыкі,
Што мы найвялікшыя
У сьвеце галяктыкі....

І хутка, і хутка, ты верыш мне?
Ужо хутка...
Сальемся з табой мы
У адзіны сусьвет.



Сярэдняя: 3.5 (20 галасоў)

Арон Гаал
Цень коткі

Можа, цень коткі – гэта ты...
Над галавой змрочная бяззорная ноч,
Але калі з'яўляецца на хвіліну Месяц,
У глыбіні саду выплывае твой стройны сілуэт.

Можа, гэта – твой сон, у якім я – толькі ўдзельнік,
Але можа, менавіта я прысніўся табе...
І ў тваім сне адлюстроўваецца сад і Месяц,
І тое стройнае цела, што так мякка басанож



Сярэдняя: 3.9 (20 галасоў)

Арон Гаал
Коні на гарадской вуліцы

Па вуліцы беглі коні,
Увесь горад ахутвала шэрае змярканне.
Наперадзе імчаўся жарабец, ззаду кабылы...
У іх рухах была сама Воля!

Ускінулі галовы, калі панесліся наперад!
Адкуль яны ўзяліся, куды імкнуцца?
Ніхто не ведае. Але ў мяне стала цяжка на душы,
Цоканне капытоў адклікалася болем у маім сэрцы!

Вуліца, дзе машыны гулі, ускрыкнула:



Сярэдняя: 4.2 (19 галасоў)

Арон Гаал
Шклянка чаю

Шклянку чаю Вам трэба выпіць цяпер...
Памарыце, пакуль Вас ахутвае воблака пары,
Удыхніце ўсе водары Ўсходу
І не думайце, не прыдумляйце будучыню.
Па-за часам праз апельсінавыя алеі
Бяжыце, бяжыце басанож наперад.
Не важна куды вядзе Вас дарога,
Трэба проста там БЫЦЬ.

аўтарскі пераклад
карэктар Кселена Літвінава



Сярэдняя: 3.9 (14 галасоў)

Арон Гаал
Разарваныя словы

Калі нішто не можа выратаваць мяне, толькі словы,
калі іх яшчэ няма, калі я самотны,
калі я знаходжуся пад уплывам тваім,
калі раніцы світанак не п'яніць,
калі ад абдымак тваіх раствараюся ў табе,
калі я высакародны, але падуладны табе,
калі я не такі, як быў, калі буду, кім ёсць насамрэч,
калі ты вернешся пасля абеду,
калі гронка вінаграда і хлеб напалову,



Сярэдняя: 3.2 (14 галасоў)

Як добра нам маўчаць ўдваіх,
Cхаваўшы шчасце ў цішыню.
Не трэба доказаў і слоў,
Калі мы сэрцам чутка чуем.



Сярэдняя: 3.9 (18 галасоў)

"Прыйдзе час.."
Прыйдзе час,калі нас не стане
Сыйдзем,нібы снег пасля зімы
Не ад нас залежыць,не мы самі
Адрываем ліст у календары
Зарастуць травой нашы дарогі
Пройдзе лета,восень лісце скіне
Больш не вернемся на родныя парогі
Будзе ісці жыцьце і не загіне
Там,на небе,есць хто лічыць
Што,каму і колькі адвялі