Першае каханне
Я думала даўно забыла
Хлапца таго з блакітнымі вачыма,
На золку песню салаўя,
Духмяны бэз ля ручая.
Сцяжынку ў полі, ядраныя росы,
Вяночак з кветак на русявых косах...
Мне з ім не суджана ў жыцці
Адной дарогаю ісці.
Вятры шугаюць, маразы, завеі,
Ды толькі ў сэрцы недзе палымнее
Усе мінулыя гады
Каханне першае заўжды.
Знявечаны пёс
Знявечаны пёс.Хворы.Вецер хістае.
Калісьці быу лоск,а цяпер ледзь кульгае.
Пад скурай мароз,а у вачах стыне вечнасць.
Калісьці быу лоск і была чалавечнасць.
Знявечаны пёс,хворы,-вецер хістае.
Свой згубляны лёс,зваю долю шукае...
Першы дзень зімы
Прыбеглі
Раніцай з хаты
У снежкі гуляць
Зайчаняты…
Сядзела варона,
Глядзела здзіўлёна:
“Малым непаседам
І снежка за цацку…”
Ёй стукнула снежка
Між крылаў знянацку…
Глядзяць малышы
На старую –
Яна ж нізашто
Не даруе!..
А тая варона старая
З усмешкай на іх пазірае:
Хацела ўзлавацца,
Ды злосці няма –
Першы дзянёчак
У лесе зіма.
Твайго палону прагну я...
Твайго палону прагну я —
He адпускай мяне, работа.
Хай дыхае у твар спякотай
Ралля суровая твая.
Адно на ёй, адно на ёй
Каласаваць таму спакою,
Што непастойнасцю сваёй
Знявечаную памяць гоіць.
Ён, як бясцэнны дар, нясе
У плыні руху забыванне,
Што след наш тут — след па pace,
Што вечны тут адны пытанні.
Але з прасветласцю якой
Сцвярджаць я свету не баюся
Сваёю кожнай баразной:
Жыву!
Люблю!
He наталюся!
Наша дзеўчына Палiна
Наша дзеўчына Палiна ̶
«Працавiтая» дзяўчына.
Узяла з ранiцы расчоску,
Круцiць гарную прычоску.
Зрабiла модненькi начос,
Ходзiць з iм, задраýшы нос.
Мацi кажа на Палiнку:
«Падлогу падмяцi, дзяўчынка!»
Палiнка за жывот бярэцца:
«Захварэла я, здаецца».
«Зараз дам табе таблетку!»
«Лепш дай, мамачка, цукерку!
Мiнулы раз, як я хварэла,
Цукерак, можа, сорак з'ела.
Пакуль змятала ты падлогу,
Мне стала лепей, слава Богу».
«Iдзi, дачушка, лепш гуляй!
Хваробы усякай не шукай!»
Даўно чакаю я цябе
Даўно чакаю я цябе,
Мой родны і адзіны ў свеце,
Калі тужліва вельмі мне
Спыняю позірк на партрэце.
Удумлівы, дасціпны твар,
Нібы ўсё яму вядома,
Глядзіць з усмешкай на мяне
Ласкава, ветліва ці засмучона.
Даўно чакаю я цябе,
Жыву яшчэ надзеяй сёння
Хаця прайшло нямала год,
I сівізна кранула скроні.
Не плачу ноччу па табе,
Ды толькі плачуць радкі вершаў
Па бацьку, і па тых, хто з ім,
Загінулі ў сорак першым.
Сябру
У восень усіх спадзяваньняў
Не зачыніш рукамі ты твару -
Між сустрэчаў даўгіх, раставаньняў,
Летуценьніку змоцніўшы мару.
Прамовіш тваёю прастотай,
Падказаўшы глыбокім углядам
Пагадзіцца з маёй адзінотай,
З перацьвіўшым запушчаным садам.
Навучыўш, што жыць больш адказьней,
Чым пакідзішчам быць ля дарогі,
Быць на сонцы заўсёды выразьней,
Чым дрыжаць ад начы і трывогі.
Малітва за Беларусь (Магутны Божа)
Магутны Божа! Уладар сусветаў,
Вялікіх сонцаў і сэрц малых!
Над Беларусяй, ціхай і ветлай,
Рассып праменне Свае хвалы.
Дай спор у працы спакойнай, шэрай,
На хлеб штодзённы, на родны край.
Павагу, сілу, і веліч веры
Ў нашу праўду, у прышласць — дай!
Дай урадлівасць жытнёвым нівам,
Учынкам нашым пашлі ўмалот.
Зрабі свабоднай, зрабі шчаслівай
Краіну нашу і наш народ.
Божа, паспагадай усім
Божа, паспагадай усім, –
I магутнаму, і слабому,
I відушчаму, і сляпому,
Каб у згодзе жылося ім.
Божа, паспагадай усім, –
Каб вайной не йшоў
Брат на брата,
Каб ржавела сякера ў ката,
Каб вячэраю пахнуў дым.
Божа, паспагадай усім, –
Каб цяплелі пагляды людзкія,
Каб у старца не кралі кія,
Нічыіх не кралі радзім.
Да любові, да чысціні,
Да святла, да святога ўлоння,
Усявышні, і заўтра і сёння
Заблуканыя душы вярні!
Мала сказаць: ненавiджу...
Мала сказаць: ненавiджу,
Мала сказаць: прызнаю,
Бiцца за праўду — i выжыць,
Нiбы салдат у баю.
Дрэннаму — не пакарыцца,
Добрае — не празяваць.
З дробнай хлуснёй не мiрыцца,
З буйнай хлуснёй ваяваць.
Гэтым бы i кiравацца…
Толькi зло i хлусня
Хiтра маскiравацца
Вучацца спрытна штодня.
Нехта i подлы, i хiжы
Клятву паўторыць тваю:
З ворагам бiцца — i выжыць,
Нiбы салдат у баю.
