Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Мой пацалунак паветраны
даляцеў да цябе ці знік?
Ён з маіх думак злеплены
і з цукру вуснаў маіх.

Ты захавай яго ў сэрцайку.
Калі не, адпусці хутчэй:
можа растаць у далоньках –
за твае няма гарачэй...

Не каханне гэта. Не можа быць!
Проста добрае пачуццё
паміж намі і нашымі душамі...
Проста дзіўнае вельмі жыццё!

Мой пацалунак паветраны
даляцеў да цябе ці не?
Ён з маіх думак злеплены...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Па лясочку, па лужку,
Аксамітным беражку,
Дзе не ходзіць бегемоцік,
Ходзіць там зялёны коцік.

Прачынаецца ён зранку,
Доўга слухае заранку.
А пасля гуляе дзень,
Нібы сонечны прамень.

Гэтак, кажаш, не бывае –
Коцік проста так гуляе.
Ён гуляе за Мацейку,
Немаўлятка-верабейку.

Немаўлятка падрастае,
У госці коціка гукае.
Хутка ножкі падрастуць,
Самі ножкі пабягуць.

Пабягуць яны па траўцы,



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Мне лёгка думаць пра каханне.
Мне цяжка на справе кахаць.
Я разумею пачуцці,
але не магу шанаваць.

Канец і пачатак свабоды.
Мой скарб, дзе не будуць шукаць.
Вандроўкі мой лёс і прыгоды -
вяртацца і зноў уцякаць.

Зірні, нарадзіліся зоркі.
Запал iх ужо не стрымаць.
Пякучая спёка пад бокам.
Бязмэтна ёй супрацьстаяць

Абдымак на развітанне.
Цяпло я не буду хаваць.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Мая матуля пець любіла вельмі,
Ад продкаў, пэўна, перадаўся дар.
Ад песен і народных і касцельных
Душа святлела, праясняўся твар.

Спявала міла так як спавівала,
Туліла сваіх дзетак да грудзей,
За прадзівам і шыючы спявала
I, расцяпліўшы печ, будзіла дзень,

Як ураджай з шнура свайго збіралі,
Здалёку спевы чуліся яе;
Заслухваліся птушкі, заміралі,
Калі, бывала ў лесе запяе.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Скрыпка грае – сэрца замірае
I лучынка свечкаю гарыць...
Гэта гранне чуюць ва ўсім краі,
Гэта свечка – зоркаю ўгары.

Цёткі Алаізы скрыпка грае.
Цётчына лучынка так гарыць...
Гэта гранне, быццам дакарае,
Гэта зорка – іскраю зары,

Беларусь, тваёй зары свабоды.
Цётчын на свабоду помнім хрэст:
Стань жа беларускі люд народам!
I калі ўжо будзе гэты фэст?!

Ведаем мы ўсе: не цётка голад.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Перад Вялікаднем звычайна
Я гэтай працы не мінаў, –
У сажы ўвесь блішчаў вачамі,
Нібы сапраўдны камінар,

Яловым голлем чысціў комін.
Было далёка мне відаць.
Мяне убачыўшы, – таксама
Хтось мог жаданне загадаць.

Няма работы болей важнай.
Ўспаміну жарам абдало, –
Як загарэлася ў нас сажа
І страшна ў коміне гуло.

Мы выбягалі на падворак, –
Над дахам іскраў сноп дрыжаў.
На шчасце, нас мінула гора



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

1.
На Яблычны Спас мне прысніўся наш сад,
Што гэтаму святу таксама быў рад.
Збіраюся разам з матуляй пайсці
Ў касцёл
свайго саду дары асвяціць…

Прачнуўся на золку і ўсё ўспамінаў
Як сад мяне голлем туліў-абдымаў.
Папінка, ранетка і белы наліў
Ласункамі лепшымі ў свеце былі.

Не часта я маці даводзіў да слёз, –
З братамі, на сад гэты гледзячы, рос.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Чытаем мы, дыханне затаіўшы,
З мінулага кранальныя лісты.
Старэнькія пажоўклыя афішы
Яскрава сведчаць нам аб часе тым.

Належнае аддаць нам сёння трэба
Тэатру беларускаму – паклон,
Што некалі і пад латвійскім небам
Прыносіў свайму люду добры плён.

Тэатр народны й тут на мове роднай
Смяяўся й плакаў.
І таму не тух
Агмень надзеі, веры і любові
І браўся ў сілу беларускі дух.



Яшчэ не ацэнена

Брыл’янты матчынае спадчыны
На спевах й гуках Радаводу
У ўтульным Доме год ад году
Грануюць таленты ад Бога!

Дзе пасялілася Мастацтва?
У сценах, дзе няма жабрацтва,
Дзе Музыкі гуляюць гукі,
Якія ўдзень народзяць рукі,
Што толькі вольны талент мае!..

Дзе пасялілася Мастацтва?
Яно увесь час існуе тут!
І гэты Дом, як тое царства,
Дзе хараство жыве і густ!

…Як ты бываеш тут, малеча?



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Чароўнай мелодыяй сэрца жыве,
Душа пачынае спяваць,
Фантазія ў небе павольна плыве,
Пачуцці высока ляцяць
Эмоцыі шлях пракладаюць,
Учынкі апоўдні маўчаць.
Я бачу, што людзі чакаюць
Таго, каго могуць кахаць.
Паслухайце ўсе, не жадайце
Такога, што можна згубіць.
Краіну бацькоў адшукайце
Спрабуйце яе бараніць...
Мне хочацца ў сэрцы пакінуць
Прыгожае збожжа ў палях.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Усе бачылі, як разгараўся агонь.
Адной дастаткова іскрынкі,
Каб пагрэць зледзянелую ўзіму далонь
І хлеба пасмажыць скарынку.
Усе бачылі, як узмацняецца вецер.
Хопіць аднойчы падзьмуць,
Каб разам усё, што было на планеце,
Нагамі ўверх здалеў павярнуць.
Усе бачылі: моцна спявае вада.
Адной дастаткова хвалі,
Каб хутка ўсё, дзе хадзіла нага,
Стыхія са свету знішчала...



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Калі душа стамілася ісці,
А вочы бачуць: свет ужо знікае,
О Божа мой, як мне Цябе знайсці,
Бо сэрца стук імгненнямі згасае?
Я быў у полі воін адзінокі,
Калі Цябе паклікаў упершыню.
Тады плылі бялюткія аблокі
І нашапталі трапіць у вышыню.

Я да Цябе за праўдаю святою,
Іду і так мне хочацца спытаць,
Ці будзе грош сапраўднаю цаною
Таму жыццю, што трэба мне аддаць?



Сярэдняя: 4.1 (15 галасоў)

(дапоўнены)

Магічным апалам блішчыш ты
Сярод нарачанскай зямлі.
У люстэрка вадзіцы празрыстай
Глядзяцца лясы і палі.

Тут сонца купаецца зранку,
Палошчуцца ў хвалях вятры,
Світанак цалуе заранку,
Натольваюць смагу вяпры.

Вясной лебядзіныя пары
Плывуць, нібы ветразі мар,
А восенню чорныя хмары,
Касмаціць вятрыска-вядзьмар.

Ахвяру высочвае пэўна,
А вусы паўзуць, як вужы.



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Я чытала на мове Коласа,
Размаўляла на мове дзеда,
А спявала нябёсаў голасам,
Які ліўся з крыніц сусвету.

З плачу рос і напеваў дожджыку,
З шапацення гаёў і траваў,
З галасоў ліс, ваўкоў і вожыкаў
І шумлівых лясоў, дубраваў.

З пераліваў крыніц і гоману
Птушак роднага майго краю,
З плёсаў Нарачы, хваляў Нёману,
З даўніны, што на гуслях грае.

З калаўротаў Нямігі, Свіслачы,



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Пад крыжам небасхілу
Стаіш маленькі, хілы.
Але мацнеюць жылы
І вырастаюць крылы.
А гэты крыж вялізны
Трымаць табе да трызны
І не плячыма, вокам,
Каб бачылі далёка,
Што чалавек магутны...
І гэты крыж пакутны
Ён данясе да неба,
Туды, куды нам трэба…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116072303994



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

"Каждый выбирает для себя
Женщину, религию, дорогу.
Дьяволу служить или пророку -
Каждый выбирает для себя." (Юрий Левитанский)

У кожнага з нас свая Беларусь,
Як маці з адметнасцю рыс,
Складаецца з мноства Сафіяў, Марусь,
Аленаў, Настуль і Ларыс.

У кожнага з нас характар, пагляд
Такі непадобны, як край,
Што сэрца кранае вяртаннем назад,
Як быццам гасцінец у рай.



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Маладзік на небасклоне -
Гэта неба ў кароне.
А цырконіевы зоркі
Свецяць нават цераз шторкі.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116110202630



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

(Радзіме, маёй Беларусі)

На свеце многа ёсць краінаў
Прыгожых, цёплых і халодных.
Мая - у бярозах і ялінах,
Мне ўсміхаецца лагодна.

Няма мілей яе на свеце,
Пяшчотай свеціцца, як маці.
Заўжды гатовая прывеціць,
Дапамагчы ва ўсім дзіцяці.

Сягодня ў белым ты адзенні.
Бываеш рознаю. І ў шэрым,
Але з табой жывуць надзеі
І зацвітаюць кветкі веры.

Тваіх вачэй не згасны позірк



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Не саромейся, братка, сябе!
Сорам, можа, і добрая справа,
Але годнасць у сэрцы глыбей.
Вось такая, як кажуць, праява.

Не ганьбуй ні сябе, ні народ.
Ні зямлі не цурайся, ні мовы.
Першы "блін" не заўсёды ў рот,
А наступны - заўжды адмысловы.

Неадступна наперад ідзі
І нясі ў сэрцы роднае слова...
Не згубі толькі годнасць, глядзі!
Без яе не магчыма размова.



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

( З серыі "Легенды Беларусі)
Напісана па матывах народных паданняў і сказаў.

Калісьці ў даўнія часіны
На нашых землях жыў мужчына
І называлі яго Властам.
ІмЯ такое чуць не часта

Цяпер даводзіцца. Дарэчы
Заможны быў ён, не з галечы.
І меў яшчэ ён тры дачужкі,
Такія ладныя, як птушкі.

Дзяўчатак звалі Здана, Млява,
Найпрыгажэйшай і рухавай
Была з іх трэцяя сястрыца,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Хай рака нясе
яшчэ многа крыг
І блішчаць свінцом
ноччу лужы,
Як ля вогнішча,
ля вачэй тваіх
Я пагрэюся
пасля сцюжы.

Я стаміўся так
без твайго цяпла
І замерз саўсім
без пяшчоты.
На календары
ўсё зіма была
І сцюдзёнымі
былі воды.

Адагрэюся
ля агню вачэй
Да кахання зноўку
вярнуся.
Хай міне вось так
міліён начэй –
Я нічога ўжо
не баюся.

(Акрамя растання…)



Сярэдняя: 4.6 (7 галасоў)

Полымя гарэла на ўскрайку лесу,
Водбліскі мігцелі ў лісці бяроз.
Дым сцяліўся долам. Утвараў завесу,
Млечны шлях над рэчкай быў як зорны мост.

Ля агню сядзелі ў абдымках двое,
Назіралі лёгкі ў небе знічак лёт.
А на варце шчасця лес стаяў сцяною,
І спявала рэчка песню чыстых вод.

Палымнелі дрэвы сярод ночы ціхай,
Праз прастор касмічны ляцеў шар зямны.
Ля агню сядзелі, баючыся дыхаць,



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Паглядзім у вочы... Памаўчым...
Усміхнёмся, як у час спаткання.
Што — жыццё? Ўсяго салодкі дым,
У якім губляецца змярканне.

І няма прычыны сумаваць,
Што ў мінулым заімгліўся ранак,
І што птушкі з поўдня не ляцяць,
І што зноў намок дажджамі ганак.

Ёсць у нас сухі і ўтульны дом.
І яшчэ далёка да змяркання.
Мы кахаем — значыць, мы жывём.
Мы жывём — і, значыць, ёсць каханне.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пастаяў ля царквы
І падумаў пра Бога.
Пра жыццё, што ў свет
Па законах біблейскіх плыве.
Розум дадзены мне,
Каб наблізіцца троху
Да тых ісцін, якіх
Не дазволена ўсё ж зразумець.

Назіраю жыццё
І мяняюся ў часе
Я такі ж, як і ўсе
Жыхары на планеце Зямля.
Спадзяюся на тое,
Што ёсць катэгорыя “шчасце”,
І што ў кнізе святой
Ёсць радок, дзе запісаны я...



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Складана, напэўна, быць Богам –
Заводзіць гадзіннік Сусветаў,
Па пыльных касмічных дарогах
Вясці мастакоў і паэтаў.

Ствараць вакол сонцаў сістэмы,
Матэрыю думаць заставіць.
…Калі напішу я паэму,
Чыё мне імя там паставіць?



Сярэдняя: 3 (1 голас)

папрасі ты ў неба зорку –
хай Сусвет яе адпусціць
да цябе ў тваю хату
запаліць табе святло

папрасі ты ў неба сонца
для душы сваёй халоднай,
каб знайшла яна нарэшче
у бязмежжы цеплыню

папрасі ты ў неба вечнасць,
каб замець сабе бясконцасць,
каб убачыць край Сусвету
і сканчэнне ўсіх часоў

папрасі ты ў неба Бога,
каб было каму маліцца,
каб Ён мог цябе суцешыць
у бясконцасці тваёй



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Мы – беларусы!
Запомніце гэтыя словы!
Мы не зрачомся
Ні продкаў, ні песень, ні мовы.
Мы не адыдзем
У кнігі, зямлю і архівы.
Мы застанёмся,
Пакуль хоць адзін будзе жывы!

Нам наракаюць
Сыход з міжнароднай арэны,
Быццам прычына
У нашых бяспамятных генах.
Прама гавораць:
“Такога народу не будзе!”
А я супярэчу:
“Ў нас ёсць яшчэ мова і людзі!”

Спяшацца ня трэба
На картах сціраць беларусаў.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

І Лондан, і Парыж
далёка за кардонам,
І Рыа-дэ-Жанейры
ня свецяцца агні.
Жыву спакойны, ціхі,
амаль што невядомы,
Пішу на мове вершы –
і так мінюць дні.

Бываў я у Варшавах,
у Кракавах і Гданьсках,
Па Вроцлаву таксама
ля Одэра гуляў,



Яшчэ не ацэнена

Захапляцца замежнай папсой
Нам з табою, мой дружа, не трэба.
Ёсць у нас свой крынічны напой,
Бохан ёсць нарачанскага хлеба.

Ды і песень шчымлівых такіх,
Што сціскаецца сэрца да млосці,
Не знайсці ў краінах чужых,
Не спяюць нам замежныя госці.

Са стагоддзяў сівой даўніны
Нашы песні гучаць нібы рэха.
Словы продкаў нясуць нам яны,
На вялікую радасць і ўцеху.

Захапляцца замежнай папсой



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Без мовы ты ніхто –
жывёла ды і толькі.
Яда, работа, сон –
такі расклад жыцця.
А роднага ў душы –
ні каліва, ні долькі.
Не дома ў доме ты,
ты дома - у гасцях.

Ды што яшчэ казаць?
ды, пэўна, што нічрга…
Калі без мовы ты –
не можаш чуць прамоў.
Ты хочаш многа мець,
ды пуста тое “многа”,
Калі твая душа



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Спачатку было Слова.
І Слова было ў Бога.
І Слова было Бог.

У цемры жылі людзі.
У іх не было свята.
У іх не было дня.

Аднойчы ўзышло сонца.
І стала навокал светла.
І стаў навакол свет.

На свеце жылі людзі.
Але не ведалі Слова,
Не зналі, што ёсць Бог.

Таму людзі толькі вылі,
І толькі таму брахалі,
Калі не маглі маўчыць.

І вось аднойчы збылося:
У сэрцы з’явілася Слова.
І ў Слове тым быў Бог.



Яшчэ не ацэнена

Дзякуй Богу, яшчэ год мы пражылі.
І мне верыцца, што ўсё ж паразумнелі.
Зразумелі, што на роднае зямлі
Не забыліся бацькоў, не анямелі.

Роднай мовай моліцца душа,
Родным словам сэрца прамаўляе.
А чужое слова, як іржа,
І народ, і памяць раз’ядае.

А без мовы проста быдла мы,
Проста племя здраднікаў і хціўцаў,
Што ў палоне чаркі і маны,
Нібы статак дзікіх палахліўцаў.

Не давайце сэрцу заржавець!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Зімняя ноч. Сцюжа
Неба снягамі кружыць,
Грае ў трубе вецер
Незразумелы джаз.
Мы, дзякуй Богу, дома.
Нам тут усё знаёма.
Бог не пакінуў нас.

Чуеш, мароз мацне,
Ноч на вачах чарнее,
Снег перастаў і зоркі
Сыпяцца за акном.
А ва ўтульнай хаце
Музыкай ціхай шчасце
Кружыцца над сталом.

Бо за сталом святочным
Разам бацькі і дочкі,
І напаўняе хату
Звонкі дзіцячы смех.
Што нам патрэбна ў свеце?



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Доўгія ночы зімовыя,
Ціхія казкі вячэрнія.
Фарбы празмерна-ліловыя.
Вочы пяшчотныя, верныя.

Гэта усё нерэальнае
І, можа быць, нежыццёвае:
Нібыта зорачка дальняя,
Ці, можа, свечка васковая.

Промні святла па-над цемраю,
Постаці душ над дарогаю
Сілы узрушваюць вераю,
Што яшчэ збудзецца многае.

Што на краіну лядовую
Прыйдзе цяпло атлантычнае.
…Казка з чароўнаю моваю
Дужа мне



Яшчэ не ацэнена

Вецер вее на лёдзе снягі
І жалобна пяе ў трыснягах.
Патанулі ў снягах берагі,
Трыснягі патанулі ў снягах.

Ні прасторы, ні часу няма,
Свет у белай віхуры плыве.
Весяліцца, гуляе зіма,
Трыснягі нетрывалыя рве.

Ты на лёдзе адзін між снягоў.
Белы вэлюм паўсюль і ва ўсім.
Ні пачуццяў, ні думак, ні слоў.
Ты – адзін…



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Сонцавы промні фарбуюць лістоту,
Ціха плыве павуцінавы дым.
Восень ільдзінкі кідае ў воды,
Дыхае яблычным пахам густым.

Што за сінеча! Якія нябёсы!
Хочацца ўскрыкнуць: “Спыніся, жыццё!”
...Ах як пякуцца сцюдзёныя росы...
...Ах як трывожыць пачуцці асцё...

Досыць эпітэтаў... Восень, брат, восень.
Вырай крылатыя душы заве.
Літасці мы ў прыроды папросім.
Літасці ворагам і сабе...



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Раннія вечары восені паўнаводнай
Ходзяць каля платоў і местачковых хат.
Ім ужо не сустрэць постаці аніводнай.
“Спіць ужо ўсё даўно...” – ціха гаворыць сад.

На аксаміт зары дрэвы паклалі рукі,
Хочуць яе абняць і не пусціць у змрок.
Дзесці за небасхіл зноўку сплываюць гукі –
Восень у садзе тым
робіць нячутны крок...



Яшчэ не ацэнена

Кроплі, як слёзы…
Халоднае шкло.
Далеч закрыла
смуга.
Ўсё, што мінула,
урэшце, тло.
Ўсё, што прыйшло, -
туга.

Думкаю можна
ляцець у свет,
Але ж –
нялётны дзень.
Там, за акном,
памірае цвет
Колерам
у агмень.

Кволыя промні
таго агню



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Асеннія фарбы душу напаўняюць самотай.
Жыццё як імгненне: паспеееш хіба азірнуцца.
Мінулае гляне амаль беспрасветнай работай
І кроплямі шчасця, якімі не змог захлынуцца.

Яно адлятае, нібыта птушыныя зграі
На бераг далёкі з чароўнаю назваю “вырай”.
Душа ж свае крылы да сэрца бліжэй прыціскае,
Бо мусіць застацца ў гэтай краіне астылай.

І бачыць паўсюдна самотна-шчымлівыя мроі



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Чорна-белая нітка
Сярод блякла-жоўтае глебы,
Пакрытай восеньскай ноччу.
Лістапад сваю справу сконыў,
І ўжо праз пару хвілінаў
Надыйдзе зіма.
Дык адкінь жа хутчэй капялюш,
І ўладарча пракроч ты па полі!
У каго на зямлі хопіць волі
Самастойна сусвет увесь гарнуць
Ды ў імгненне змяніць пару года?
Толькі ў цябе, Чалавек!
Ты ў адказе за лёс карагода
Дзясяткаў стыхіяў.
Не трэба літота —



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Вузкія вуліцы Вільні
Заліла штучнае сонца:
Горача, хоць цямно —
Нібыта ў лазні-парыльні.
Князі тут змяніліся дзіўна
Спачываў -ін ці -герд, піў віно,
А з блізкае далячыні,
Хто сплыў з-пад прыгнёта даўно,
Свой Вільнюс з парэшткаў стварылі:
Дадалі князям -іс і -ас,
А з модных кавярняў урубілі
Летувіскі
Джаз.

У той час,
Як здзяцінеўся пляц,
Ліўні толькі хутчэй усё залілі,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Да 75-годзьдзя растрэлу юдэеў
на Будакашалёўшчыне.

Апасьля кары.

Дзе шчырасьць ёсьць -
Там ёсьць і сквапнасьць,
Што блазнуе ўпоплеч катам,
У дабрахвоцстве памагатых.

А небарака пакараньня
Ўжо не ведае зачым
Яго надзеньне разадралі
І дзеляць золата ськівіц.
-27.11.16.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Да 75-годзьдзя растрэлу юдэеў
на Будакашалёўшчыне.

Сьцюдзённы вецер дзьмуў з Брылёва,
Ды рады гэткай не мог даць,
Каб ліхадзеяньне людское,
Багной балотнай утаймаваць.

Меў да людзей адну ён волю,
На ўскрайку поля ў чаратах:
Тым, хто крычаў ад жаху, болю -
Рот запінаць - каб не крычаў.

Калі ж замоўкла страляніна
І вецер крылы апрастаў,
Сьпіхнулі нежывых у яміну
І тых дабілі хто канаў.



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

Я паклічу цяжарную кіску
І паставлю я ей бульбы міску:
Ты пад’еш, мая спадарыня –
Больш нічога не накухарыў я!
А можа хачаш ты чагосьці большага?
І жыцце адвярнуць ад горшага?
І каб бульба не стала картошкай?
Цы! Адбяруць у цябе і тое трошкі!
Накупляй сабе, чараўніца,
У маркце новыя завушніцы.
І жыві паслухмяна на волі,
Толькі б не зарэзай трахтар у полі!
Не знімай гумовых чаравікаў



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Красуе наш поселак – акінь вокам!
У далечыню шляхі яго адкрыты!
І быццам я лячу сярод аблокаў,
Ці шляхам тым іду, у вяках адбітых…

Такое хараство ў ім пануе!
І будзе так, як некалі, спрадвеку!
І гэта мара і табе, і мне пасуе…
А што яшчэ патрэбна чалавеку!..

І там, высока, у нябеснае сінечы,
Нас гэта думка і клапоціць, і яднае:
Каб захаваць у нас гонар чалавечы,
Які паселак наш і меў, і мае!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Лек.

Зсыпае попелам ліхое
І злыбяду як лебяду,
А я трымаюсь за жывое,
Яго нясу, за ім іду.

І хай, лахманнае надзеньне
Пашыта мроям маладым,
Але ж, няма за імі ценяў
Ад ліхамані і бяды.

Іду, ад зёлак і насеньня,
Старэтным зельлем сьвет гаіць,
Прымі, мой сьвеце, шчырыц зерне
І жоўці маленькій пухір.

Прымі, як колісь продкі нашы
Бабровы струмень прынялі,
Жоўці пухір зеленкаватый



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

моўчкі глядзець у вакно.
радавацца цёпламу імбірнаму чаю.
назіраць, як за шклом кіно
закручвае сцэнарый любові да адчаю.
а я не вызначаю,
колькі каштуюць мае гадзіны -
адно радуюся чаю,
хоць кубак пусты ўжо на траціну.
салдаты страляюць па качках,
як быццам сапраўдныя ворагі спяць.
скачу па сваіх няўдачах,
хоць у розніцы гадоў нават менш за дваццаць пяць.
палонныя з рыдлёўкамі ў траншэях



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

крок вызначае шлях,
кірунак падкажа пытанне ў вачах.
пішуць паўсюль: гэта жах —
бачу ў снах.
цемра ў маім вакне.
чорныя вокладкі хлусяць мне.
горыч на вуснах, салодкі снег —
вінны ці не?

яшчэ імгненне,
толькі хвіліну!
пасярод часу —
промень адзіны
хаваю ў фіранках.
рэшты: надзеі,
вечнасці ранку,
вартасці дзеі.

восень, пануе дождж.
калі не цяпер і не я — тады хто ж?



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

хацеў аддаваць словы паперы,
але забыў, як трымаюць асадку
кроплі дажджу напужалі дзверы:
латунь ключэй становіцца вадкай.

хацеў аддаваць думкі палотнам,
ды пэндзаль дагэтуль спіць у краме.
начны эфір у тэлевізары вокнаў.
хлусіць сцэнар: усё не так паміж намі.

карміў працэсар: нулі і адзінкі.
карміў марскіх свінак: зерне і сена.
спяваў табе песні, ды трапіў у Навінкі.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

не існуеш, не існуеш,
а проста пішаш словы
як з-пад асадкі трапіць верш —
нібыта жыць нанова.
а як раптоўна будзе ноч,
ніхто не сніць цябе, апроч
кагось на іншым карку свету,

не здагадаешся, што гэта —
той, хто я.

павольны крок, адвольны крок —
не супадуць дарогі.
світанак у вокнах, бы знарок —
як фота ў чыіхсьці блогах.
зірні: як выбліск, стаўся дзень.
на коўдру падае прамень.



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

...і ўсё бы добра,
каб не нажы па тонкіх хвалях,
не чэмпіёнскія медалі -
бо мне казалі,
што не прыдумалі герояў,
што не бываюць іглы ў шкарлупінні мрояў.
ды ўсё бы добра,
каб не я.

мне абяцалі,
што мёртвым ужо зусім не страшна,
што горшы лёс ім недасяжны,
што трэба бегчы,
што не злічыць сваіх хвілін,
і бачыць сны пра недапіты кафеін -
мне абяцалі,
што не я.

хлусілі,



Яшчэ не ацэнена

ведаеш, што незвычайна?
калі страшна,
што нельга баяцца.
чуваць вокліч адчаю
і незаўважна
змагацца.

верыш, можа быць, бачыш,
чуеш, як падаюць вежы,
дыхаеш ветрам снежню.
тэлеперадачы -
чуткі трымцяць павуціннем.
камеры-вочы змусяць
верыць у лёс Беларусі
шчаслівы.

ведаеш, што непакоіць?
калі блізка
выбух смерці.
спадзяешся прымроіць,
а ў крыві віскі.
а ў галаве чэрці.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

калі розум цягнецца ў лета
і віруе, нібы вулкан,
пачастуйце яго цыгарэтай
і адпраўце яго ў канкан.
дабівайце праклятую сцюжу
і памыйце ўжо вакно,
звар'яцела скокайце ў лужы...
не рабіце хіба адно -

не пілуйце агонь,
не душыце спеў!
сёння конь як конь -
заўтра стане леў,
сёння як як як -
заўтра зубр у лясах...
няхай будзе так
у перадлетніх снах!

быццам космас ствараюць ночы,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

ня ўражвае,
становіцца сляпой
і абсалютна непатрэбнай
кропля над чужой шчакой.
і вечарыны не расказваюць, каму і з кім прыдзецца сёння спаць.
позіркі
бягуць за мной
і абсалютна непатрэбна
дзярэ прыёмнік вершаліны мрой.
і, як раней, вакно мігціць начной любоўю - а мне пляваць.

няма ніякае патрэбы
распавядаць пра свае мары
таму, хто пашкадуе хлеба
за непакорлівыя хмары
у небе чыстай прыгажосці,



Яшчэ не ацэнена

не любі мяне.
шукай не мяне.
тампліеры па сэрцах танчаць сцюдзёнае танга.
не шкадуй мяне.
даруй не мне.
рызыкуй не паспець выкрыць тых, хто ніжэй па рангу.

і калі тэлефон
скажа мне,
што чарговыя песні ў сне
разаб'юцца
ў лісце
і казкі душ чыстых -
затрымаецца плынь сакральнай ракі
і адчуецца дотык любімай рукі...

помні мяне.
не забудзь мяне,
калі нават сканаю і птушкай узарву нябёсы.



Яшчэ не ацэнена

вакацыі
высокіх дамоў.
агламерацыі
аглядальнікаў тваіх сноў
згубяць сэнс
ізноў.

праглынай святло,
зьзяй перада мной.
некалі было
ў краіне мрой...
ноч.

апроч
сценаў, апроч
хмар
самы дарагі
тавар
сумных ма-
раў.

апроч дамоў, апроч вязніц,
апроч высокіх дрэваў ніц...
падаеш.
падхаплю твой палёт,
завітаем у мой намёт -
кахаеш.

кандэнсацыі
слёз на шчацэ.
нацыі
ўздоўж па рацэ.
твая рука



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

ЗЯЗЮЛЬКА

Улетку песню на дзве ноткі,
Разносіць рэха па бары.
Аб тым, што стала ноч кароткай,
Што нехта луг касой пастрыг.
Пауз рэчкі ідзеш, ці у гулкім лесе,
Шукае хтосць каго- ку-ку.
Крок ступіш і не зварухнешся,
Чытаеш лёс у адным радку.
Спытаеш- колькі?- дык цыганкай,
Запэуніць што з дзесяткау тры.
А калі менш, то для падманкі,
Ей абы жарт з табой тварыць.
А зажадаеш лепшай долі,



Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

ДЫЯЛОГ СЯБРОВАК

Так расказвае сяброука,
Пра каханкаву нялоукасць.
-Тут пастукалі у дзверы,
-Што з ім стала ,не паверыш.
-кажа- гэта твой Пятрусь?
-без трусоу у шафу- шусь,
-Стау шалены нібы вецер,
-Мухай хату усю аблецеу.
-Ды з балкона глянуу уніз,
-То аж восьмы, во сюрпрыз!
-Слізгануу вужом пад ложак,
-Ды калоціцца ,ах божа!
-Зубы ляскаюць бы у сцюжу.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Цешчына помста

Зяць да цешчы завітаў,
Ды абняў ,пацалаваў.
Цешча з прыпеку гаршчок,
-Снедай любенькі зяцек !
У гаршчок як глянуў ен,
Мух там плавае з мільен.
Ціха кажа цешчы-не,
-Той сняданак не па мне!.
- Не ?дык падскару падбялю,
-Тым свінню і пакармлю.!

А цяпер мяне паслухай,
-Калі зяць бываў пад мухай,
-Даставала жонка ў вуха.
-Калі быў у куражах,



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

ЧЫРВОНАЕ НА БЕЛЫМ

Шырэе між намі мяжа,
Абветраны словы кахання.
А ружы на снезе дрыжаць,
Бы сведкі балючых растанняў.

Так прыкра і сумна гдядзець,
Чырвонае месціцца з белым.
Куды ночка нас завядзеш?
Снягі вэлюм кветкам адзелі.

Вы сення дарункам зіме,
Што не раскахае не здрадзіць.
Я мроі ,надзеі усе меу,
У мару паверыў- мо зладзім!

Віную сябе ,вечар ,змрок,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Зоркі ў небе ярка ззялі,
Нібы кропкі-ліхтары,
Бегла ў рэчаньцы спрадвечнай
Вада ціха, як у руччы,
Мы з табой зачараваныя глядзелі,
Як хістаецца адбітак месяца ўначы.
Ліўся срэбны свет на твары,
Думкі нашыя прагнаўшы ад зямлі...
Ціха, моўчкі назіралі...
Нам размовы лішнімі былі,
Бо спявалі пра каханне нашы сэрцы,
струнамі кіруючы душы...
Ціха, моўчкі назіралі...
Грала музыка ў душы,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Мова

Мяккі цёплы аксаміт
Беларускай роднай мовы
Атуляе краявід,
Што з дзяцінства мне знаёмы.

Ахінае безліч слоў
Крыллем птушаня пяшчоты.
Цешыць сэрца, гоніць кроў
І ратуе ад самоты.

Падаецца стылым шклом,
Мёрзлай шыбінай зімовай
Мова з залатым крылом —
Запазычаная мова.



Сярэдняя: 4.3 (15 галасоў)

Не крыўдзі бліжняга свайго,
Бо не зацягнуцца у сэрцы раны,
І будзеш помніць і саромецца ўсе жыццё
Сваёю брыдкаю ты справы

Лепш добрым чалавекам будзь
І не гасі ў сваёй душы святла,
Няхай яно як сонца ззяе
І ўсіх навокал сагравае.

І не трымай пачвары-злосці
У сваім ты сэрцы на кагосьці
Бо мабыць небарака гэты
І сам адведаў столькі чалавечай злосці,
Што дабрыні агеньчык згас,



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Снег сыпаў ноч, пасля другую-
Пад цяжарам сагнуўся бор.
Шкада ялінку мне малую –
Не можа скінуць снег на дол.

А ёй так хочацца свабоды,
Цягнуцца ўвысь да самых зор,
Дзе вецер вольны цягне ноты
І песня льецца на прастор.

Ой, не сумуй, маё ты дрэўца,
І лапкі долу не хілі.
Каб узняцца увысь да зор і сонца,
Ты лапкай хоць адной крані!



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

I
З кожным грахом, жыцця рака мялее,
Мяшок віны трашчыць, ды усё цяжэе
Ды на душы, заужды нібыта здрада,
Кудысь плыве сардэчная спагада.
Сяброуства з ім, задушыць хутка смутак,
А сорам, здыме вопратку, абутак.
Ды стане вельмі дударна у хаце,
Няма нічога – грэх, адно багацце!
А зойдзе сябра, ацаліць пакуты,
Яму працягнеш шкляначку атруты.
Шчэ па адной, давай смялей сябрышча!



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Цэгла і бетонныя абшарпы,
Выбітыя вокны пірамід,
Што вісяць над стогадовым дахам,
Быццам птушак паржавелы скіт.
Вуліцы залітыя металам,
І свінцом, і гільзаў перагарам,
А з падземкі пара пастарэлых скаўтаў
Ледзь даносіць свой гіп-гопны біт.
У атачэнні пластыку шкляных кварталаў,
Той фарпост стары старога веку,
Як калос, што ўбачыў за жыццё нямала,
Усё яшчэ трымаецца, стаіць,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Не марнуй мой браце любы
Без таго цяжарны лёс,
Ці на тое ты зъявіуся,
Ды для гэтага узрос!?
Каб бутэлькаю па твары
Д` ябал малявау цыроз?...

Не дурнуй мой браце любы,
Злыдзень ходзіць па мяжы,
Ды падлічвае старана
Па за могілак крыжы
У яго адна прадмова
Ды адзіная выснова:
- Ад труны не уцячы!

Не марнуй мой браце любы
Без таго цяжарны лёс,
Бог згадау табе з`явіццца,
Каб душою ты уваскрос,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

За цябе ухапіцца хачу,
Як за посах сляпы - ухапіцца,
Знаю, ведаеш Ты таямніцы
і на сэрцы глухую тугу…
Далучыцца к Табе я хачу
Як бандыт на крыжы - далучыцца,
Ды насуперак волі скарыцца,
Каб праз крыж, умацоуваць душу
Памаліццца Табе я хачу:
- Дай жа здзейсніцца простаму цуду
Не хачу быць падобным на Юду,
Не хачу, не хачу, не хачу!!!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ах ажыны, мае ажыны,
Як кранууся шыпа рукой,
Дык на памяці - твар дзяучыны,
Што калісь я крануу душой
Бы мядзведзь, што раней падскочыу
Ад жадання шукаць вясну
Касалапа, я лесам – лёсам,
Ішоу к ажынаваму кусту.
Дрэвы ветрам: - пастой, трымцелі,
Быццам тыя мае сябры,
Не хадзі пасярод завеі,
Бо яна замяце сляды.
Не хадзі, дачакайся лета,
Бо у зімку няма пладоу
Я ж адказвау на усё на гэта:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Любы мой, мой любы, мілы
Мне так хораша з табой!
Словы гэтыя бы крылы
Уздымаюць над зямлёй,
Словы гэтыя бы вецер
У спякоту здымуць жар,
Словы гэтыя бы рэкі,
Што ільюцца у пажар,
Словы гэтыя бы лекі,
Што падоужваюць гады,
Словы гэтыя бы знакі,
Што адвернуць ад бяды
і зусім яны не проста
Узмацняюць пачуццё
іх каханым вы кажыце,
іх каханым вы кажыце,
іх каханым вы кажыце,
Бо яны і есць жыццё!



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Закахауся яблык
У сокавыціскалку
У яе далоні
За пяшчотай – прыг…
Быу раней ен яблык,
А цяпер застауся
Ад яго любові
Толькі дробны жмых…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мроя.

Прыходзіць, нанава люляе,
Гушкае, быццам дзіцяня,
Нас мроя, зьвечна маладая,
З нетр адгудзеўшага жыцьця.

І тло зсыпаецца трухою,
Каростай болек і луской,
І што ад нас яшчэ жывое,
Пяшчотай устане над тым тлом.

І сьвет разчыне зноўку вокны,
Зазьзяе пырскамі расы,
І ўсё жыцьцё тваё - бяздоньне,
І ты ў ім - пеўнік малады.
-20.11.16.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мроя.

Прыходзіць, нанава люляе,
Гушкае, быццам дзіцяня,
Нас мроя, зьвечна маладая,
З нетр адгудзеўшага жыцьця.

І тло зсыпаецца трухою,
Каростай болек і луской,
І што ад нас яшчэ жывое,
Пяшчотай устане над тым тлом.

І сьвет разчыне зноўку вокны,
Зазьзяе пырскамі расы,
І ўсё жыцьцё тваё - бяздоньне,
І ты ў ім - пеўнік малады.
-20.11.16.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пажаданьне.

Звужаюсь, паволі зьнікаю
Ад глыбінь, вышыні, далячынь,
Да кропкі, да кропелькі малай
З восеньскай дробнай імжы.

Мой сьвеце, магутный і шчодрый,
Ты нас на далонях люляў,
Ты - сэнс учалавечаны божый,
Дзе вера - падпора жыцьця.

Мой сьвеце - ты наш арандаўца,
Наш тэрмін імгненьняў зямных,
Дазволь, з гэткай долі, застацца
Парушынкаю веек тваіх.

Дазволь, надалей углядацца



Яшчэ не ацэнена

Вашынгтон -- купюра ЗША наміналам ў 1 даляр, з выявай Джорджа Вашынгтона. Сымбаль капіталізму.
Mossberg -- амерыканскае сямейства помпавых ружжаў ці, прасцей, драбавікоў.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Кажу ўсім – не веру я ў Бога,
Але калі здараюцца няшчасці,
Укленчыўшы, ілбом б’ю ў падлогу,
Ратуй, крычу, не дай ў бядзе прапасці.

Кажу ўсім – не веру ў прыкметы,
А калі чорны кот хвастом віляе,
Ці праз дарогу з вёдрамі кабета,
То праз гароды петлямі ўцякаю.

Кажу ўсім, што веру ў чалавека,
Ды веры той ніхто са мной не дзеліць.
Праз злосны смех, праз жарты і праз здзекі,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Пыльныя жоўтыя зоркі
без клопату і любові
лашчаць святлом травінкі
на змрочным бязмежным полі.

Адлегласці і прасторы...
Cузор'яў далёкіх агні.
Павольна дрэйфуюць аблокі
на поўнач ўздоўж ракі.

Заблытаныя сюжэты,
складаныя ланцужкі.
Знікаюць усе недарэчнасцi
у патайныя куткі.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Вот это так загадк!

І екся мы рышылы
Тут гондэ отдохнуть.
І шо ж такого в кылый
Прыкрасного вбухнуть…

Так-так! Прамой ыфірчыц:
А-яй! Блін! Мэнэ бЮць!
Так! Ну-ка роскажіта,
Что эт за відік вунь зь.

Дак вота, тая кыла!..
Побыла пацана!
І скікы раз шэ! В зібра! –
О! гэто воспітань!..

Ну, шо? Влад погучылысь
За гуха сынка драць?
Праехалі. А гындэ шо?
Канал культурных матк!



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Яны даспадобы мне, хай і старыя,
Не толькі ў гучанні хвалюючы змест.
Як многа гавораць мне назвы такія —
Мінск,
Пінск,
Брэст.

Калі паразважыш, няцяжка дазнацца,
Бо сведчаць на ўсю неабсяжную шыр,
Што продкі любілі спакойную працу —
Шклоў,
Клецк,
Мір.

А вораг находзіў,— бязлітасна білі,
Трываць не хацелі абразы і слёз,



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Я шукаю цябе кожны дзень
Ў цемных вокнах пры шэрым змярканні,
Толькі ты уцікаеш, бы цень,
Пазбаўляючы шанцу спаткання.
Ты прыходзь да мяне сення ўноч,
Спаць не буду я класціся, верыш?
Мы павінны сустрэцца аднойчы,
Я пакіну адкрытымі дзверы.
Я чакаю цябе столькі год
Калі ласка, прыйшоу час сустрэчы!
Мне патрэбны ў жыцці паварот,
Мне патрэбны штуршок моцны ў плечы.
І пасля ўсіх мінулых пакут



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Я Кахаю - маё ў гэтым шчасьце!
Я Кахаю - маё ў гэтым гора...
Я з Каханьнем ня бачу нянасьця!
І тану я ў Каханьні бы ў моры...

Я дышу шмат лягчэй у Каханьні!
Я дышу ў Каханьні, бы злодзей...
Мне паветра зь ім - мёд на спатканьні,
А спатканьне, што дых у падводзьдзі...

Я жыву, бо з Каханьнем мне шчасна!
Я жыву, хоць балюча з Каханьнем...
Жыць з Каханьнем мне сьветла і ясна,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Сволач-Каханьне душу ўзарвала!
Спаць не дае і жыць не дае...
Як ні ўцякаў, напаткала, дагнала
І з крыважэрнай нянавісьцю бье.

Зь лёту бье ў грудзі, д'яблам сьмяецца!
Танчыць на рэбрах і маршы пяе.
Сэрца кусае, зьмяюкай віецца.
Скуру зьдзірае і кроў маю пье!

Я мусіў хавацца, укленчваць, прасіцца...
Толькі яму мае сьлёзы, як мёд.
Вынік тых енкаў - бы сьмерці маліцца.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Я не хачу цябе, як зайца хоча воўк!
Як паляўнічы хоча птушку, цябе я не жадаю...
Я, нават, не хачу цябе, як прагне цемры змрок,
Але хаценьнем да цябе я, ўсё ж такі, палаю...

Хачу цябе, як кветка базылька чакае сонца ў лузе!
Як малачка матулінага хоча немаўлятка!
Хачу цябе, як сьвежага паветра хочуць грудзі!
Як стомленыя людзі прагнуць сьветлых Сьвятаў!



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

"Быць, ці ня быць?! - О, то пытаньне!"
Сказаў аднойчы Ёрыку Прынц Дацкі.
Але наведала дзяўчыну іншае ваганьне –
"Кахаць ці не кахаць?..",
Калі зьявіўся хлопец заліхвацкі!

Жаўнер вагаецца: "Страляць, ці не страляць?...",
Злавіўшы ўмольны позірк ворага свайго.
Бульбаш вагаецца: "Ці йсьці галасаваць?...",
Бо ліпавыя выбары дасталі ўжо яго.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Не усё так проста адбываецца,
Дабро і зло да нас вяртаецца,
Таму сумленна трэба жыць,
Бо час імгненна ў даль бяжыць.

Калі пасеяў зло , вяртаецца.
Дабро пасеяў, адгукаецца.
Пасеяў здрду, - сам прапаў,
У свой лёс праяву напаткаў.

Калі любоў ты праяўляў,-
Цябе сам Божа праслаўляў.
І што пасеяў на шляху,
Запісваецца на вярху.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Верны конь мой ціхонечка ўсхрапнуў
Далягляд пакрывае туман
Верны Гетман Астрожскі сказаў нам
Бараніць Украйну ад асман

У нядзелю прачнуліся рана
Ротны клічам сваім ўсіх сабраў
І мая родна маці ля ганку
Блаславіць мяне сечы татар

Ужо дзесяты дзень мерна рушым
Асмана як раней не відаць
Паглынаючым зрокам нас пушча
Вабіць выйсці ды цемру спаткаць

Ды асманы на выдумку хітры



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

То не бомбы выюць зацяжна
То не у пушчы белай б'юць звера
То паўстала на ногі хеўра:
Гэрла, жэрла і бэрла*

То народ мой вялікі, дужы
то скрыпіць ён ды стогне ў кайданах
То мільёны, мову прадаўшы,
Усё шукаюць сябе, апантаных
Кажуць, моцы, душы нам не трэба
Абы толькі была міска з супам
Абы толькі была луста хлеба
Мы за гэта гатовы застацца
Пад бязглуздым ды п'яным прымусам



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Гэ хто такый гындэ?
Ха! Пінь прындыця выпіць

Мы жывэмо тут у в норі.
Ну, ек тые мышы вш.
Бо так захотілося в7.
Особенно ж Кізкам.

Ну-да! А во, в варымні,
Ты вздумав бы жыты?
Пуд нызом пудвал. А в лёсі
Хвайнынько ж норыцям.

Ну, й так во: я тут устав
І пошов собі грітысь!
А дэ ж-то сагрэйіся пак…
А! Га! Кала псышчаў!

От брэшэ бы тая собак:
Га-гу!.. Гусы гындэ!..
– Шо, зйіхалы? – Да, ну.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Мілосныя аблуды — у абладзе
юрлівых пацалункаў (балазе
ў кандытарскім дыхтоўным перакладзе
на мову саладжэнікаў — бэзэ).

Шампанскае і кельнэр-шымпанзэ,
а потым саксафоннае суладзьдзе
ў самотнай нараджаецца тузе
з брунатных вуснаў — сола ў шакалядзе.

I раптам — долу, каб разьбіцца ўшчэнт...
А ўнізе ўжо расьцягваецца тэнт
пажарнымі, і ўжо чакае мноства

пакліканых сустрэць адно цябе —



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Мы покуль не народжаны народ,
мы вязьні скамянелых яйцаклетак,
мысьленча запаволены чарот;
хтось падла, хтось зусім яшчэ падлетак,

хтось піша і рыторыкай старой
уводзіць юнакоў у заблужджэньне:
змагар, руплівец, ходаньнік, герой,
тытан, а мо й тытанік адраджэньня.

Стаміліся й губляем лік гадам:
гады ў турме паўзучыя, як гады!
Дзе ж тая паўнагрудая мадам,
што ўсіх нас павядзе на барыкады?



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Суцішыцца,нахмурыцца,нахлыне
Той пракаветна блаславёны міг
У гордае шукшынскае каліне,
Што па-зямномуднела на дваіх.
А ціш не паспяшаецца с адказом...
Здалося,целы свет да іх прывык.
Ах,як яны спявалі ў пары разам!
(Ён быў яе і муж, і праваднік.)
Што ж кадры запаволены ў трывозе,
Што ж горка,як у сцішаных палях?
Яшчэ баліць народнаедарозе
Яго былінны голас і размах
А розум не правесці на мякіне,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Нібы рэха ў далёкіх гарах,
Я вагання лаўлю амплітуду.
...Вы,што з праўдойна слізкіх губах,
Прынародна!-пабоцеся люду.
Адмысловы вянец і фасад,
Але вее труха і палова.
Вы,што ўжо прыраслі да пасад,-
Абесценілі клятву і слова!
Ані кроку.Ні кроку назад!
Што с таго,як ні кроку - наперад?
Адмысловы вянец і фасад-
Брацкі магільнік зжоўклай паперы.
Ценю бойся: а рапіам Варлам,



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

Было.Былі.Была!
Мне маска не да твару.
Я тая,што прайшла
Трагедыяй пажару
І жар сухой верстф
да сэрца прытуліла,
Хоць за сабой масты
Усе-начыста!-спаліла.
У полымной журбе,
Дзе шлях с вачэй знікае,
Я тая,што цябе
З усіх вятроў чакае.
Як град шалена б'е
Нібыта травы косіць.
...Я тая,што у цябе
Палёгкі не папросіць.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Быў ,,Сонца дар,, , як жыцьцядар
У саўковыя часы,
Быў трырублёвы ,,каленвал,, ,
Пахмелльля што прасіў.

Гула краіна вершалінай
Між земляў і марэй,
Ды вось, не стала, заманілі
На поед крыс, мышэй.

Ды вось, не стала, завалілі
На сухастой, у лаўжо,
Тыя, абдоймы што насілі,
Хто зараз пхне ружжом.

Ды бачыць гэтае Відушчый,
Пад воляю яго,
Зоркі плывуць і гудзе хрушчык,
І восень сьніць сьнягоў…



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Век.

Век не кат, не гіцаль век,
Твар не крые ад вачэй,
На лязо вады не лье,
Каб ім секлася ямчэй.

Век не просіць, не дае,
Не кідае, не ўзносіць,
Зашмат веку нестае,
Зашмат людзі зь яго просяць.

Век ідзе. Пасьпей за ім,
Жбан вады чыстай нясі,
Крыніц мала на зямлі,
Болей чада, сьлёз, вайны.

Прыхіляюсь веку вухам,
Чую сеў і звон жніва,
Чую хіліць хатам вугел,
Ступой цяжкаю вайна.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

І прыходзіць ва снах,
Аддаецца начам,
Як сьцяжынка на шлях,
Як да рэчкі раўчак,

І зьвініць адгалосьсе
Пражытых гадоў,
І складае калосьсем
Зерне новых радкоў,

Адпраўляе шляхамі,
З рэчкі чоўнамі шле,
Родных, блізкіх і даўніх,
Галасы да мяне,

І яднаецца сьвет
Між мінулым і явай,
І сьхіляецца век
Над хвілінаю малай,

І паволіць ён бег,
Меч ціхонька кладзе,
І ва сьне шэпча мне:
Пажыві, чалавек…



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адгукніцесь, мае касавіцы,
Прывядзіце сенажные дні,
Па рыпучых, рыпучых масьніцах
Доўгай памяці годаў маіх.

Прывядзіце сяброў ад дзяцінства,
Ад юнацства - каханьне маё,
Прывядзіце палёгшае ніцма,
Як калосьсе за вострым сярпом.

Чую я: зьвініць касавіца,
Бачу я: бацькі мае йдуць,
Ад каханьня, юнацства, дзяцінства,
Нас яны, за сабою вядуць.
-06.11.16.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Існасьць.

Не моўкне, не ціхне, не гасьне,
З чым быццам чаўнок я сную,
З чым кросны праду перад Вамі,
З чым у іх дзеля Вас існую.

Як зорнае неба існуе,
Айчына і родны кут,
Як род мой, як быцька й матуля,
Ад якіх нашы роды ідуць.

І не змоўкне, не сьціхне, не згасьне
Пачуцьцяў устрывожаны рой,
Якія жыцьцю адазвалісь
Шурпатай пяшчотай льняной.
-04.11.16.



Яшчэ не ацэнена

Шыпшыньнік.

Не енчу дзіцяткам малым,
Што прагне пернікаў і цукра,
З жаданьня кімсьці быць любым,
З самоты горкае атруты.

Бо ёсьць воля, за вакном,
Па шыпшыне чэпка-колкай,
Гойсаць зграйным вераб’ём,
Дзеўбць шыпшыньнік між іголак.

Бо ёсьць воля, праз імжу,
Праз абставінаў супольнасьць,
Падаць з кроплямі дажджу
Ў межы, дзе рупілісь продкі.

Бо ёсьць воля, гэту чырвань
Прыняць сэрцам як прытулак



Сярэдняя: 2.3 (8 галасоў)

Мае грахі, як снег па лістападзе,
Рап'ём ў люстэрчыне зырчаць...



Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)

На ўзлеску вітае спелы водар сунічны,
Ручаёк працякае з вадою крынічнай.
Побач птушкі спяваюць вясёлыя песні,
Кветкі тут расцвітаюць кожны год напрадвесні.

А бярозавы гай запрашае на свята.
Бо сунічны тут край – ягад вельмі багата.
Водар кружыць, заве, абуджае пачуцці,
Маладосць у галаве, сэрцаў гук толькі чуцен.

Ах, сунічны дурман… Яшчэ сонца высока..
І хлапечы падман – да бяды недалёка.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Як у маці я жыла –
Да абеду спала я.
Потым косы завівала,
На вечарынку шыбавала.

А як замуж я пайшла –
Як папялушачка была:
Толькі мыла і варыла,
Моцна мужа я любіла.

Муж жа гэта не цаніў,
Піў, гуляў, сябе любіў.
На долю скардзілася я:
Такі ўжо лёс, зорка мая.

Потым мужа ўраз не стала,
Было дрэнна, гаравала.
Як раней, я гнула спіну
На сябе, дачку і сына.

Нядоўга ўдавіцай была,



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

калі лісце над крыжам пажоўкне
гэта будзе, напэўна, субота.
дзень, калі ад сусвету ты вольны
і як восень - безабаронны
калі лісце над крыжам змярцвее
то надыйдуць, хутчэй, снегавеі.
дні, дзе холад дарэшты наспее
ў непрабудных абдымках Марфея.
калі лісця над крыжам ня будзе,
груганы завітаюць, не людзі,
да сірочай магілкі што ў смузе
лісцем цісне на вочы, на грудзі...



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Што сумленне тваё падкажа
ў адказ на пытанні: "Ты з кім?
За чужынцаў ты ці за нашых?
Які герб твой, які твой гімн?

Ці гатовы ты зноў быць мішэнню
для чыіхсці хворых амбіцыяў?
Ці складзеш свае рукі ў кішэні,
вырашыш, што прасцей змірыцца?"

Нас штурхаюць зноў і зноў,
выпрабоўваюць на "братэрства".
Толькі гоніць па венах кроў
Беларушчыны вольнае сэрца.

"Русский мир" альбо "polskі swіat" -



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ліхаманка, гарачка, трызненне,
Прачынаюся раптам уночы.
То не вірус, ніякіх сумненняў
Захварэў на зялёныя вочы.

Патануў, захапіла дыханне,
І ледзь выплыў на бераг пясчаны,
Пранімае, трасе да світання –
Ў вусны поўныя закаханы.

Ні жывы і ні мёртвы – бяссільны,
Абыякавы да наваколля,
Але зноў выпаўзаю з магілы,
Каб пабачыць твой стан непакорны.

Доктар раіць захоўваць цярпенне –



Сярэдняя: 3.5 (13 галасоў)

Адпусціце мінулае —
тое, што цягне назад
і гняце, замінаючы ўзняць перабітыя крылы.
Што, апутаўшы лейцамі, сёння, нібы канакрад,
у загон заганяе душу, пазбаўляючы сілы.

Адпусціце балючае —
ўсё, што павінны забыць —
як дзіцячыя крыўды, ушыбы, парэзы, ангіны...
Не мусольце, бы вернікі — чоткі, "прывязную" ніць.
Не смакуйце, як піва — пітушчыя, скіслыя віны.

Адпусціце, запомніўшы



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Мой бацька быў таленавіты,
Усе ўмеў, быў працавіты,
Многа хат у сяле збудаваў,
Брат яго яму дапамагаў.

Валодаў гэблікам, стамескай,
Дзверы, вокны майстраваў,
Мы спалі там, за занавескай,
А ён ў чатыры раніцы ўставаў.

І працаваў ўвесь дзень рупліва,
Каб мы не ведалі нядолі,
Вясёлы быў і гаварлівы,
Жадаў ён нам найлепшай долі.

Не адзін вулей пчол ён меў,
Усё пра іх ён разумеў,



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Святлее неба над "Зялёнай"
І дахі белыя блішчаць,
А ў электрычцы паўсоннай
Сівыя дачнікі сядзяць.

Камусьці сон ужо, мо, сніцца,
Драмаў ад ранішняй язды.
Ля сцен уверсе на паліцах
Ляжаць іх дачныя вузлы.

Цягнік імчыць на Маладзечна,
Грукоча коламі аб стык,
Ляціць нязведаная вечнасць,
Раняўшы нам цудоўны міг.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Прыціхне ў прыцемках Прыпяць.
Журботна вясло прарыпіць.
Калі ж тут нам сеці зарыбіць
I колькі гадоў іх сушыць?

Хваліцца і небу і зорам
Уладнасцю звыклі сваёй.
Каму гэта сёння не сорам
Перад зямлёй і вадой?

Перад нашчадкам-дзіцяткам,
Што з будучыні крычыць.
I нават
Перад птушаняткам,
Якому гняздзечка не звіць.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Смуткую па жыцці. Жыццю спяваю.
На адыходзе песню мне зайграй.
Калі на ўсходзе сонца засынае,
Мяне за гэта ранкам выбачай.

Смуткую па жыцці. Жыццю спяваю.
На адыходзе дні мае спыні.
Калі ўдзень вятрыска налятае,
Сябе апоўдні коўдрай агарні.

Смуткую па жыцці. Жыццю спяваю.
На адыходзе ў вусны не цалуй.
Калі ўвечар снегам замятае,
Мяне за гэта вечарам даруй.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Мае дзяды далёка ад мяне –
У вырай птушкай адляцелі.
Таго, магчыма, не хацелі.
Ды час паклікаў да сябе.

Варушыць вецер памяць роду –
І птушкі вечнасці ляцяць.
Мне болю страты не суняць,
Не супыніць да зор палёту.

Сумуюць птушкі ў зорных далях,
Глядзяць з нябёсаў на жывых.
Вясной пашлюць да нас зямных,
Каб абудзілі час у трэлях.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Ах, мні б хто пырогів!..
А мышы в кухні тыць да тыць

Когда іграет мне Вівальді,
Душа ажно вжэ замырае!..
І я, бы прамо вжэ святар гаж!
Так хорошо ля мні.

Ну, й вот, дывысь но: напысав аж
Якогось верша хтось бы Васьцы.
А я й вам на ёго тут сразу.
Хотя хотів ж обід варыць!

А гэта музыка й ны Валькы!
А, во дывЛюсь, оно ведзь Баха.
Но з брандэнбурскыйі Гір-Мані
Канцэрта шлэ мні Біг.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Ворочае травыщ.
А шо в ёго в горшці?

Настал ноябрь и ветер стих.
И я вот думаю соби:
Ага, так значыть зарэ й сниг
Накрые всэ ля мни?

Ну, бо, дывы, вот там Наин
Вжэ копошыцьця на двори
И бы шукае навыть лысць
Накрыты картопли зь.

Хы, ха! Ой-ёй! А на машынц
Сыдыть соби святая ж кишк.
Так я счас, а, сыму ж йийи!
От это бэндзе снимк!

Ну, й повырнувся я вжэ бы
Узеты в синцях соньку ш. Гых!



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Вось на ганачак вулля
Выйшлі пчолы спакваля.
Паглядзелі: што за дзень!
– Ці не май да нас ідзе?
– Шмат травы ўжо.
– Ды шкада
Шчодрых кветак не відаць!
– У кладоўцы хутка ў нас
Мёду скончыцца запас.
– Гэй, сястрыцы, гляньце:
Хто
На лужку, вунь там?
– Бутон!

Падляцелі да яго:
– Добры дзень, бутончык!
– Го!..
Ты чаго маўчыш?
– Чаму ты
Ў дзіўны дзень такі
Надзьмуты?!

І бутон расцвіў усмешкай:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Так бывае нечакана
Часам сэрца ўскалыхне:
Колькі мілых калыханак
Колісь мама спела мне.

Працавала мама зранку –
Адпачыць прылегла ледзь.
Я для мамы калыханку
Пачынаю ціха пець:

“Баю-бай, мая матуля,
Да цябе хай прыйдзе Сон
І пяшчотаю атуліць,
Ахіне сваім крысом.

І табе кіно пакажа
Аб тваім дзяцінстве ён.
Мы яму за гэта скажам:
“Дзякуй, добры дзядзька Сон!”



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Спі-засні, сыночак,
Мілы мой званочак,
Чуеш, травы-дрэвы
Шэпчуць: “Добрай ночы!”

Сочаць неба вочы,
Дасць Бог – не сурочаць,
А табе, мой хлопчык,
Шчасця напрарочаць.

І ваўчок ніколі
Укусіць не прыйдзе.
Дасць Бог знойдзеш долю,
Што ніхто не скрыўдзіць.

Хай табе радзіма
Будзе роднай маткай.
Спі, маё дзіцятка-
Беларусянятка.

2
Ходзіць сон па свеце.
Слухай, калі ласка,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Час імчыцца – што папішаш:
Міша – школьнік!
Міша піша.
І, дыханне затаіўшы,
Ўсе схіліліся над Мішам.

Аж сапе старанны хлопчык.
Ды кружкі, кручкі і кропкі
Роўна строіцца не хочуць,
А нібыта йдуць у скокі!

Пачала тут мама хныкаць,
Мармытаць штось тата,
Раптап –
Кот мурлыкаць, носам тыцкаць:
“Я б так лапай нацарапаў!”

Ды яшчэ пачуе хлопчык:
“У цябе прыгожы почырк!”
І заўважыць кот між іншым:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Ёсць людзі, што і мухі не заб’юць, а ўжо тым больш калі гэта, скажам, такое божае стварэнне як крот.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

На беразе ракі

І плач, чытач, і смейся,
бо краявід такі:
адпачывае… смецце
на беразе ракі.

На лавачку прысела…
бляшанка ад кансерваў.

У марах лунае…
бутэлька шкляная.

Сонцу падстаўляе цельца…
пластыкавая бутэлька.

Загарэў, як турак,
на рацэ… акурак.

Ля рачулкі ў спёку…
тэтрапак ад соку.

Ад спякоты валачыцца…
упаковачка ад чыпсаў.

Апранулася па-летняму…
упакоўка цыгарэтная



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

І ў далечы ад Айчыны
Ёсьць такія ж берагі,
Дзе чароты і шыпшына,
І з асокай паплавы…

І ў далечы ад Айчыны
Сустракаюцца куты,
Дзе шапоткая рабіна,
Нясе згадкі дней былых…

І ў далечы ад Айчыны,
У дзёгце поцемкаў начных,
Мова, словам незабыўным,
Нас, самотных, не пакінь!
-24.10.16.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Не збярог, хоць і мог, не збярог
Аскялёпкі жывога натхнення,
Хоць і бег, не раўнуючы воўк
Па глухмені свайго сутарэння.

Не схаваў, хоць хацеў, не схаваў
Ад віхураў агмень дабравесця
Па разорах крывавых імчаў
Душу воўка да неба узнесці.

Не ўтрымаў, хоць і мог, не ўтрымаў
Стог спамінаў завялых як восень.
Вецер воўчы яго расчасаў
Каб схаваць ў ім халодную просінь

Не злюбіў, хоць і мог, не злюбіў



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Зусім нядаўна «папіццот»
Былі для нас звычайнай нормай.
Цяпер не маем і трахсот.
Але навошта нам рэформы?
І хай заводы ўсе стаяць.
Мы пражывем. Ёсць бульба, сала.
Зімой не будзем галадаць.
Для шчасця нам патрэбна мала:
Спакойна жыць і без вайны...
Не льецца кроў, не гінуць людзі...
Дажыць бы толькі да вясны.
А, неяк будзе, неяк будзе...



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Й росчытавсь за цілый год

Мы тут в Яново пойіхав.
Думав, от ужо всево
Я наделаю ж у німцый!
Шэ й домой шось прывызём зь.

Ну, так, ну, так і зловымшыс
Ціп ягнето бордзый вовк.
Ты іды сначала з діжкы
Ззіж візьмы с сальцом гурок сь.

От мы туды, от мы й сюды –
А ны вам хатіш фігов.
Всі сістемкы отключылы ж
Паразіты із Нінск-гох.

Мы ны гэтак шэ вам вліпым!
Ты но ось спасы кого сць.



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Мне цёмная ноччу холадна бывае,
Нібыта так душа мая баліць
Ёй так радзімай Беларусі не хапае,
што не магу я і паветра ухапіць...
Ты дзе, мая радзімая старонка???
БАліць душа і ў марах да цябе ляціць
Дазволь спаткацца нам ізноўку
І прабачэнне буду на каленях я прасіць...
Хачу я водарам сасновым захлынуцца
І ап'янеўшы ім ушчэнт, усведаміць -
МАе шляхі з табой ніколь больше не размінуцца



Сярэдняя: 4.7 (15 галасоў)

Мне цёмнай ноччу холадна бывае,
Бо так душа мая баліць.
Ей так радзімай Беларусі не хапае,
Што не магу я і паветра ухапіць..

Ты дзе, мая радзімая старонка?
Баліць душа і ў марах да цябе ляціць.
Дазволь спаткацца нам іззноўку
І прабачэння на каленях буду я прасіць...

Хачу я водарам сасновым захлынуцца
І ап'янеўшы ім ушчэнт, усведаміць -
Мае шляхі з табой ніколі больш не размінуцца,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

(па матывах кнігі В. Жука-Грышкевіча "25-га сакавіка
Успаміны з Менску, Будслава, Вільні, Прагі, Савецкай турмы")

Лічба 25 на сцяне турэмнай
Ці то алоўкам зроблена, ці нечыяй крывёй.
Нам знак дае яна - змагацца не дарэмна,
Краіна ў нас самых, мы для яе жывём.
Калісьці нашы прадзеды дэкларавалі Волю -
ад панскага ярма, ад царскае жуды -
Ды голавы злажылі. На белым снежным полі



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Чаму так сталася, што ўлада,
Якую абіралі мы,
Народ ператварае ў статак,
На свет не выпускае з цьмы?
У дзяржаве нашай "сацыяльнай"
цудоўна дыхаць, існаваць,
Умовы створаны спрыяльныя,
Каб зубы сціснуўшы, трываць,
Плаціць падаткі, зборы, штрафы,
шчыльней зацягваць рамяні,
Хадзіць у рыззі, што тхне ў шафах
вылічваць да заробку дні,
Каб працягнуць на тры мільёны,
Што атрымаў у мінулым месяцы...



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Зладжу стрэльбу сваю ды навостру касу
I табе, родны край, волю я прынясу.
Твой лёс - квітнець, а ты змушан гібець,
За шклянку вады з гарбушкай карпець.
Адзінае, што зараз ёсць у цябе -
Статак нахлебнікаў на гарбе.
Заводы стаяць і не родзяць палеткі,
Сабою гандлююць дзяўчаткі-падлеткі.
У крамах дурманам забіты паліцы.
квітнеем, мацнеем... як тут не напіцца!?
Пафас з экранаў, граюць музыкі...



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мне б кахання светлага... як піва!
Гэткага ж з гарчынкай лёгкай, хмельнага.
Каб яно мне на душу разліла
шчасця ўрачыстага вясельнага.

Ды бяда: дзяўчаты прапануюць
мне сівухі моцнай ды палёнай.
Калі з імі п'ю, мяне шануюць.
Раніцой - пахмелле ды праклёны.

Аспірынам іх лячыць ня варта,
з цягам часу сыйдзе гэты боль.
Калі не, дык лепшы сродак - кварта
пачуцця сапраўднага - любоў.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Люблю палескія прасторы
І Ясельды павольны бег,
Зірнуць з вышынь на лесу мора,
Адчуць: я тут - свой чалавек.

Асфальта стужка ўздоўж канала
Ці сцежка пасярод палёў...
Тваіх шляхоў мне, Край мой, мала.
Усё жыццё імі б прайшоў!

Ем жменямі твае чарніцы,
Твае рамонкі ў лузе рву.
Ці гэта казка? Ці мне сніцца?
Ці сапраўды я тут жыву?

Твае ўрочышчы, як джунглі,
Чырвонакніжных нетраў свет.



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

Не усё так проста адбываецца,
Дабро і зло да нас вяртаецца,
Таму сумленна трэба жыць,
Бо час імгненна ў даль бяжыць.

Калі пасеяў зло , вяртаецца.
Дабро пасеяў, адгукаецца.
Пасеяў здрду, - сам прапаў,
У свой лёс праяву напаткаў.

Калі любоў ты праяўляў,-
Цябе сам Божа праслаўляў.
І што пасеяў на шляху,
Запісваецца на вярху.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Тут некалі цякла рака,
Па берагах алешнік рос,
І невялічкія луга,
Акутваў лютаўскі мароз.

Гулялі хлопцы тут у хакей,
І клюшкі побач высякалі.
З алешыны,а хто і з лоз,
Што да спадобы выбіралі.

Калі прыходзіла вясна,
Усё навокал зацвітала,
Вярба стаяла тут адна,
І моўчкі у рэчку пазірала.

І не змаўкаў птушыны спеў,
І жабы усю ноч спявалі,
Навокал люцікі цвілі,
І майскія жукі ляталі.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Цвітуць белым цветам каштаны.
У восеньскім парку старым.
Калышуць іх вэлюм туманы
І травіць ад вогнішчаў дым.
А вецер, зрываючы кветкі,
Над горадам баль учыніў
Пад музыку соннае рэчкі,
Пад шэпты пажоўклай вярбы.
Цвітуць белым цветам каштаны.
Іх восень у палон не бярэ.
Над горадам у сонцы халодным
Пах кветак чароўны плыве.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Перакрэсленых мараў аскепкі
У люстрэччы цьменяюць душы.
Пакіданыя ў памяць налепкі
На пралесках гібеюць, як сны,

Што абодвум заўжды не ставала
На дасвецці прабеглых часоў –
Там, дзе поўня бурштынамі ззяла
Як карона адвечных багоў.

Там, дзе пожні ссамочаным духам
Абдымалі абшары зямлі,
А па восені чырванню скрухі
Дагаралі лясы і палі.

Перастрэчаных дзён незбавенне
Кастэлянкай пільнуе наш схоў.



Сярэдняя: 3.8 (9 галасоў)

Мала пражыў Караткевіч,
Сціпла сыйшоў Барадулін,
Не развітаўся Гілевіч -
Волаты нашы паснулі…

Спіце ж, і ведайце! Будзе
Светлае нам адраджэнне,
І аджыве ў простым людзе
Матчынай мовы натхненне!

Век наш пракляты, мы самі
Не разглядаем дарогі,
Ды шчыра верым, што з вамі
Скруцім заклятасці рогі!

Будзем па-свойму маліцца,
Дзецям чытаць вашы вершы,
Словам сваім ганарыцца,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Горы знікаюць.
Іх выпарае
Барвовы гігант,
Што нябёсы скарае.
Крывавае неба,
Два сілуэты.
Абодва — у скафандрах,
Чырвоны і шэры.
Месца калісці было Эверэстам,
Пакрытым снягамі,
Пакрытым ільдамі,
Пакрытым сцягамі.
"Хапіла б ім веры!",
Два сілуэты,
Чырвоны і шэры.
Святло ірдзяное
Даліну заліла,
Што ўнізе ляжыць шчэ,
Пара бачыць свяціла,
Якое заходзіць у апошні раз



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Цемра.
Вакум.
Вострая цень.
Над ёю высіцца постаць.
Чалавек спрабуе нешта знайсці
І з адчаем па вакуме крочыць.
Рукі трасуцца, вочы бегаюць,
Шукаюць, шукаюць, а што — не ведаюць.
У секунду агеньчык пранізвае цемру,
Постаць дзьме, агонь ужо нагадвае хеўру,
Бяжыць што па доле і паліць яго, пакідаючы цёмныя раны.
Раптам агонь ідзе ўверх, бы па сценах,
На сценах малюе барвовыя шнары



Сярэдняя: 4.3 (14 галасоў)

тры вятры прайсці
за Шчасцем
тры дажды пражыць
за Шчасцем
тры гары збурыць
за Шчасцем
тры агні скіпець
за Шчасцем
тры азёры сплыць
за Шчасцем
тры сябе змяніць
за Шчасцем
а
л
е
без
цябе
век
быць
у Няшчасці



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Табе і мне нялёгка на Зямлі.
Здаецца, што прасцей — прыняць рашэнне,
Каб крочыць поруч па жыцці маглі
I успрымаць каханне як збавенне
Ад адзіноты ржавых ланцугоў,
Ад волі непатрэбнай і дажджлівай,
Ад праведнасці незямной багоў
I ад упартай прагі стаць шчаслівай.
Ад слодычы разважлівай хлусні,
Ад рэк бязводных, палыну падману,
Ад сноў відушчых. Колькі іх ні сні,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Памяць жывіць чалавечую душу,
Аснова жыцця, што закладзена ў нас.
Пра Крапіву сказаць я мушу:
Баек важкіх падарыў нам ў запас.
Аснова жыцця -падмурак трывалы.
Радзіма малая - вёска Нізок.
Тут праходзілі мілыя сэрцу забавы,
І нараджаўся моцны натхненя штуршок.
Рэчка Уса абмывае палетак,
прыгожыя словы да Нёмана шле,
А колькі дзівос і прыгожых кветак
Паэтам у слаўных радках прынясе.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Усмешка па твары тваім прабегла,
А ўнутры сядзіць пацук.
Ён нулі там малюе крэйдай
І крыжыкі ставіць у кут.

А ты сядзішь і чакаешь цудаў,
Зусім забыўся як пазбавіцца смецця.
Няўжо ж гэта не вялікая жудасць
Дасягнуць вось так паўналецця?

Прусакоўшчына ў жыцці, сумненні на твары –
Няўжо гэта ўсё, чаго ты шукаеш?
Няўжо ты дазволіш усялякім пачварам
Паквапіцца на ўсе скарбы, што маеш?



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Я крыху навучылася верыць
І надзеяй чыёй-небудзь быць,
Мне яшчэ давядзецца зведаць,
Што такое моцна любіць.

Мне яшчэ давядзецца шляхам
Перашкодаў шмат абыйсці,
Мо адной, або з кім-небудзь разам
Сэнс жыцця ў прытулку знайсці.

Спадзяванні дарма не пройдуць,
Вера добра пільнуе тыл,
Мары будуць сумленне гойдаць,
А ў сэрцы няхай будзе мір.



Сярэдняя: 4.7 (13 галасоў)

БЕЛАРУСАМ

Паглядзіце, што кожны асобна!
І свайго не сустрэнеш нідзе,
Каб пагутарыць шчыра, лагодна.
Беларус, адгукніся! Ты дзе?

Калі ласка, сустрэнь на дарозе!
Глянь у вочы, далонь мне падай!
Як віталі дзяды на парозе,
Хлебам-соллю мяне сустракай!

Маё сэрца сагрэй родным словам,
Гучна, смела скажы: “Добры дзень!”
Запяе старадаўняя мова,
Зашуміць бы крынічны струмень.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Матчын хлеб.

Зноўку сігаю праз далеч дзіцячу,
Зноў сьпеў жаўруковы натхнёна нясу,
Аб тых узлесках дзе кнігаўкі плачуць
Ды першакветы вітаюць вясну.

Дзе па жыцьці найвялікшае дзіва,
Прага такая - кахаць ды любіць,
Дзе песьні матчыны, песьні Айчыны,
З намі навекі зьлілісь.

Дзе балацянкі з чаротам журлівы,
Лес таямнічы ўздыхае ўначы,
Вольхаў чарэды бягуць уздоўж лагчыны,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Паланэз пажоўклай лістоты,
Невымоўных рапсодый пяшчота,
Непадгеджаных мітаў адзнакі,
Неспазнанага водару спадкі.

Час малення зляцелых дадолу,
Непаспелых прамовіць нічога,
Неспазнелых няўлоўных пакутаў
Непабачаным цугам прыкутых.

Дзіва чырвані з просінню змовы,
Непашытыя швачкай уборы,
Несаспелыя зыркі маланак,
Ненароджаны роснасцю ранак.

Паланэз развітальны лістоты,



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Ты музыкант цудоўны, вецер,
Такога рэдка дзе знайсці!
З табой мне ўзнёсла жыць на свеце,
Бо колісь ты мяне хрысціў!

Дар Божы – слых выдатны маеш,
Чытаць умееш ноты зор.
То сум, як хмары разганяеш,
То навяваеш смутак зноў.

Як быццам тайну адкрываеш,
Што за дубраваю гадоў,
Нас у мінуўшчыну вяртаеш
Ігрой на гуслях правадоў.

Дом родны бачыцца праз гоні.
Вятрыска, ласку мне зрабі, –



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Хоць сівер дзьме яшчэ парой,
Сняжынак кружыць рой,
Аднак ужо чароўная
Вясна не за гарой!

І як у нашых прадзедаў
Было спакон вякоў, –
Ў гуморы добры люд гудзе –
Здалёк чуваць вакол.

На Масленку спяшаемся
Да цёшчы на бліны.
З маканкаю, з варэнькамі
Ой, смачныя яны!

Сустрэўшыся, абдымемся,
Бо ў згодзе зажылі, –
Пра той блінец забылі мы,
Што комам быў калісь!

На Масленку спяшаемся



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

1.
Б’ецца, як сэрца, трапеча агонь.
Вецер цалуе, хвалюе яго.
Гэты вятрыска – дыханне палёў,
Што далятае з далёкіх гадоў.

Многае бачыцца ў Вечным агні.
Праведны гнеў і ласкавасць у ім.
Быццам Купальскае вогнішча ён, –
Мы ачышчаемся з гэтым агнём…

Нас азарае высокі агонь,
Нас бласлаўляе свяшчэнны агонь.
Як абярэг ад ліхога ўсяго,
Мы панясём з сабой водбліск яго.

2.
Ля Вечнага агню



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Міколу Паўловічу

Забыўчывасць нясе нямала бед, –
Зноў горкімі пілюлямі частуе.
Ды краязнавец дбайна, як паэт,
Ад беднасці духоўнай нас ратуе.

Капацель, ён,
У часу глыбіні
Вялікія каштоўнасці знаходзіць:
Спяшыць
святло душы сваёй праліць, –
На што гады заўзята цень наводзяць.

Старацель, ён,
Радзінным караням
Зямны паклон аддаць не забывае,
Калі траву густую забыцця,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

З блакаднікамі Ленінграда
Зноў Дзень прарыву адзначаю:
Не знаўшы дзён галодных,
рад я
Пірог, пячэнне есці з чаем.

I гэтым чаем праганяю
Камяк пякучы, даўкі ў горле,
Калі з іх вуснаў словы чую
Аб страшным голадзе, аб горы.

Я ім заглядваю у вочы, –
Iм столькі убачыць давялося
Смярцей, калі бялелі ночы,
I як ваўчыцай выла восень.

Прыйшлося зведаць мне калісьці