Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 2 (1 голас)

О, верасня зялёная трава!
Так хочацца рукой цябе прылашчыць
І дотыкам адчуць, што гэта – шчасце,
І пахі лета ў сэрцы захаваць;
Запомніць, як кавалачак жыцця,
Імгненне непаўторнай прыгажосці,
Каб потым сагравацца ў зімняй млосці
Апошнім цудам летняга быцця…

12.09.2011



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Восень дыхае на ладан,
Тленнем шоргае ля ног,
Змізарнелым лістападам
Бальзаміруе мурог;

Зацярушвае імгою
Несуцешнага дажджу,
Спарахнелаю тугою
Ціха спойвае душу;

Плача слотаю бяссоннай
Па-над прывідамі тла
І рыхтуецца да скону
Аслабелага цяпла:

Прысыпае пудрай белай
Шаты дрэваў дзе-нідзе,
Па зямельцы скамянелай
Шэрань ценямі кладзе;

Дачакаўшыся да сцюжы,



Яшчэ не ацэнена

Апошні ліст
На дрэве сіратлівым,
Бы на ўспамін
Аб летняй цеплыні,
Танцуе твіст
З вятрыскам трапятлівым
Пад енк галін
У хмарнай вышыні.

Яго далонь –
Хістальны знак надзеі
І прагі жыць,
І крохкасці жыцця –
Нібы агонь
Душу ў зазімку грэе,
Хаця й дрыжыць
Над рэшткамі быцця.

Ды ў нейкі дзень
Асенняй стылай слоты
І ён зляціць
Пад ногі мінакам –



Яшчэ не ацэнена

Адчуваючы змены ў прыродзе,
У паветры, у люстрах вады,
Птушкі ўвосень ірвуцца на поўдзень –
У цяпло – перажыць халады.

Ці інстынкты іх клічуць да ўзлёту
І збіраюць у вырай, у клін,
Ці з'яўленне асенняй самоты
Ў даляглядах радзімых мясцін,

Але некалі раніцай золкай
Пракладаюць у неба шляхі
Незлічоныя ластаўкі, сойкі,
Пліскі, жаўранкі, гусі, шпакі.

А пасля ў хваляванні вялікім,



Яшчэ не ацэнена

Асыпаецца спелае лісце,
Карагодзячы думкі мае –
Што й мяне мая восень калісьці
Халадэчай апошняй кране.

Што і я мушу так адарвацца
Ад уласнага дрэва жыцця,
І зляцець, і ў паветры матляцца,
І шукаць існавання працяг.

Удыхаць пах асенняга тлення –
Горкі водар знямелай тугі,
І не мець ад самоты збаўлення,
Пакідаючы дом дарагі.

Ды, сыходзячы прахам да праху,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Беражы тых людзей пра каханне табе што гавораць
Беражы іх за то, што кахаюць цябе кожны раз.
Беражы іх за то, што жыцця без цябе больш не знаюць
І чакаюць кахаючы быццам апошні ў жыцці сваім час.

Іх каханне ў жыцці без граніц цябе ўвысь падымае
Акрыляе, захоўвае ад горачы бед і чужых перасуд.
І ніхто як яны, на вякі шмат дабра пажадае
Праз гады пранясе чысціню сваіх дум - ізумруд.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Беражы тых людзей пра каханне табе што гавораць
Беражы іх за то, што кахаюць цябе кожны раз.
Беражы іх за то, што жыцця без цябе больш не знаюць
І чакаюць кахаючы быццам апошні ў жыцці сваім час.

Іх каханне ў жыцці без граніц цябе ўвысь падымае
Акрыляе, захоўвае ад горачы бед і чужых перасуд.
І ніхто як яны, на вякі шмат дабра пажадае
Праз гады пранясе чысціню сваіх дум - ізумруд.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пагранічнік вельмі строгі
Не жалея свае ногі.
Днём і ноччу і ў пургу
Стаіць смірна на пасту.

Кабы вораг не прабраўся,
Нелегал каб спатыкаўся.
Сцеражэ бацькоўскі кут,
Захаваць пакой каб тут.

Каб народ не хваляваўся
І абстрэлаў не пужаўся.
Ён зашчытніка касцюм
Апрануў, каб знік зграй шум.

Ён падцянуты пргожы,
І для тых, хто ў падарожжы.
Ён прымер сваёй краіны



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Дзяцінства час былы й далёкі,
Схаваны першыя дзе крокі
Згадае памяць мімаволі,
Як першыя шнары ад болю

Мяне вучылі навучацца,
Ні з кім з дарослых не спрачацца,
Адно я толькі не асіліў -
Як у жыцці мне стаць шчаслівым

Уклалі сотні простых ісцін:
Як трэба жыць, знайсці ў чым выйсце,
Падманваць нельга, нельга красці,
А быў патрэбны прыклад шчасця



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

“СКАРБОНКА”
Уладзімір Мірончык

Дзеючыя асобы:

Казачнік
Пан
Хруня
Пачварскі
Марыся
Янка
Поп
Ксёндз
Дзерыльман
Цыганка
Партніха-Яніха

Казачнік

Некалі, у даўні час,
Весялей жылося ў нас,
Вось аб гэтым пачынаю
Свой чароўны пераказ.

Жыў на свеце важны пан,
Быў упарты, як баран,
Пакажы яму раялю,
Дык ён кажа, што баян.

Прозвішча яго звінела,
За ваколіцай грымела,



Сярэдняя: 2.9 (15 галасоў)

Два словы: «Ратуй» і «Памілуй», –
Над снежным зацішшам лясоў
Усходзяць туды, дзе панылы
Скрыгоча нябесны засоў.

Два словы. I болей – ні шэпту,
Ні ўздыху, ні плачу наўкол,
Як кулі ахвярную лепту
Чаргою ўняслі ў пратакол.

Два словы з маленнем да мамы,
Сплываючы ў сонны кашмар,
На дне зацярушанай ямы,
Пазбаўленай веры і мар.

Два словы танюткай галінкай
Хоць нехта да Бога ўзнясі!



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Ружавым світанкам над соннай ракою,
Дзе бераг накрыўся туманам сівым,
Я Слова пачуў і не стала спакою
Ў гарачым, даверлівым сэрцы маім.

Я Слова пачуў і прачнуліся гукі.
Зязюля адкрыла імгненням падлік,
Вярнуліся шоргаты, свісты і грукі,
Твар сонца вячыста над светам узнік.

Пачалі ў лістоце прывольнай дубровы
Нястрымана птушкі скакаць - стракатаць:
“Табе, чалавеча, сінечай вясновай



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Крыжы стаяць
спрадвеку.
На могілках ў Касцёле
і Царкве.
І той, хто глуміць
гэта.
Той адлучыўся быць у
Роднай старане.
Крыжы ад Рыму
і да сёння.
Складаюць розны
змест.
Алі, хто хоча Бога
.....
Той чуе яго перст
.....



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Твае лісты даруюць мне ўсмешку,
У іх – перажыванні і чаканне,
Нясмелай маладосці разважанні,
Надзея, страхі, вера ўперамешку.

Твае лісты даруюць мне спакой.
Мне важна ведаць, што жывеш шчасліва…
Радкі з падзеямі жыцця бягуць імкліва
І нараджаюць непаўторны вобраз твой.

І ў цішы зімовай, вечаровай,
Я зноў гартаю скарб каштоўны свой,
З густой застаючыся цішынёй,
Зноў адчуваю сэрца перабоі.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Я спляту надзею з белых павуцінак,
Бабінаму лету падару яе.
Ды пабуду зноўку некалькі хвілінак
У агністых марах, быццам бы ў сне.

Па дарогах весніх не прайсціся двойчы –
Адплыло былое з белаю ракой.
Адляцець у вырай прыйдзецца аднойчы,
А пакуль махаю жураўлям рукой.

Павуцінкай белай знітаваны мары.
Блізкае заўсёды бачыцца здалёк.
Засцілаюць неба паступова хмары.



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Мая Радзіма -Беларусь
Ты не стаяла на каленях.
Калі хацеў ўзяць француз
Народ стаяў твой ў маленях.

А калі ж немец наступаў
Тут кожны стаўся партызанам.
Ў палон Радзіму не аддаў
Адпор гасцям даваў нязванным.

З руін цябе ўсе падымалі
Цярпелі цяжкае жыццё.
Каб долю лепшу атрымалі
З маленства кожнае дзіцё.

Але ж няма той долі лепшай
Здабыць няможна на вякі.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Я крочу з дальняе дарогі
У дом які мяне чакае.
Разую стомленыя ногі
Як госць далёкі завітаю.

Стаіць у кветачным убранні
Асірацелы домік мой,
Калі машына пад’язджае
То вокны свецяцца парой.

Я рада кожнай з ім сустрэчы
Спакойна і хораша мне тут.
І хвалявання нет у сэрцы
Я тут знайшла сабе прытул.

Душой магчыма адпачываю
Я тут заўжды на выхадных.
І абавязкова атрымаю



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Маёй душы натхненне ліеца на бумагу
На ёй маё спасенне змяніць боль на увагу.
Баліць душа, ці плачыць, бумага ўсё сцерпіць
Аль бо лятае, скачыць- жыццё так кругаверціць.

Ўзяўшы ў рукі ручку,з кавалачкам паперы
Запісваць мыслі ў строчку, такія вось манеры.
Запісываю сразу, што душу так трывожыць
Можа рука маэстра на музыку паложыць.

Маёй душы натхненне ў кожным маім вершы



Сярэдняя: 5 (1 голас)

(Дзень беларускага пісьменства 2019)

Да цудадзейных, светлых абразоў
Нядзельным, ціхім, прахалодным раннем,
Дзе верасень спяшаўся да ютрані
Пад дабравест жыровіцкіх званоў,

Пайшоў і я, амаль што след у след,
Каб са святой алтарнае крыніцы
Бясконцай чысцінёю наталіцца,
І разгадаць сакральны запавет.

Ліліся гукі малітоўных слоў,
Звінеў у спеўным хоры “Сімвал веры”



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Што, чэрці, вы цяпер са мною робіце!?
Мне гэта не дае даўно спакою.
Вы думаеце, мне не хопіць годнасці
Перамагчы ў вас такой жа зброяй?

Сябры такія: налівай ды пі,
Ды забаўляй народ да істэрыі!
Але чамусьці хочацца, ваўкі,
Прайсціся ботам вам па бруднай шыі!

Вы не браты мне, а хутчэй – скаты,
Без сораму, без гонару і страху.
Вам глоткі драць, чакаючы бяды,



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Вось сустрэліся мы на дарозе кахання
Праляцела жыццё, прынясло праз гады.
Успаміны былога, і няма спадзявання,
Што яшчэ разгарыцца полымя ў нашай душы.

Я яго прынясла на крылах успамінаў
Ну а ты з новай сілай яго зноў падхапіў.
Як далей жа тут жыць, каб ты боль усю пакінуў?
Што запомніла я, тое ж ты пазабыў.

Пазабыўшы былое, не пастроіць кахання
Галаву ўжо сівую ты сваю не круці.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Заўжды ў душы, у думках і ў сэрцы.
З далёкай памяці не выкрэсліць, не сцерці
Родны край, дзе нарадзіўся і жыву,
Беларусь, так цябе я люблю.

Рэчка вузкая, балота, азярцо.
Замест гораў, мораў-мар мілей сваё.
Без цябе не бачу сэнсу, як быць.
Родны край, нібы рай, буду сніць.

У вытоках тваіх – мае сілы.
Распраўляеш сваёй годнасці крылы.
Пра цябе мае “сёння” і “заўтра”.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Дзе б я ні быў, але ж
У маім сэрцы заўжды
Застанецца дзівосны куточак,
Дзе бярозавы гай і блакітавы рай,
Дзе звала мяне маці: “Сыночак”.
Там стаялі дубы ля ўюркай ракі
І буслы гняздавалі на ўскочах,
Жалі жыта сярпы і ў вякі праз вякі
Ціхамірылі дні ды ночы.
Гаманілі лугі, шапацелі лясы.
Водар кайфны дарылі прасторы.
Людзі ймкнуліся там да бязмернай красы
І ніколі не ведалі гора.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Дзесьці хатка стаіць
Запарошана снегам.
Сэрца сумна шчыміць.
Думкі ў далечы белай.

Яны там, дзе лясы
Расступіліся полем,
Дзе прыроднай красы
Ды свабоды даволі.

Там калісьці мяне
Гадавала бабуля.
Ой, чаму ж зараз не,
Не кукуе зязюля?

Толькі шум ад бароў
На шнурах ды валоках
І быллё зноў ды зноў
Засмучае навокал.

Памяць хуткіх гадоў нам ад продкаў далася,
Каб святая любоў да зямлі не звялася.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Мая мелодыя, мой Мядзел -
У сэрцы за мільёны крокаў.
Люстэрка Мястра, мудры прадзед,
Без меж аддадзена аблокам.

Тут я шчаслівы і свабодны,
Анёлам ветразь песціць крылы,
Цябе яны заўжды бароняць
Ад крыўд у свеце мітуслівым.

Твае каты, твае платы,
Твае смаўжы ўздоўж балоцца,
І туманы, і халады
Мілей за поўдзень з яго сонцам.

Ты сустракаеш рэчкай Дробня,
Гасцінным водарам таполяў.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Захопніцкі абоз
У памяць аб падзеях 1941 года

Захопніку патрэбна
краіна-каравай.
Да лап не прыбярэ наш
непераможны край!..

Купаючыся ў леце,
пужаючы стракоз,
праз Панямонцы едзе
захопніцкі абоз.

Павозкі акупантаў
на гумавым на ходзе,
на колах на губастых
праз Панямонцы коцяць.

У кожную запрэглі
бясхвостых коней двух –
і коціць, бы ўгарэлы,
фашыст на поўны дух.

Бясхвостыя кабылы –



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Любі сваю мову як малу Радзіму
Табе яе маці дала з малаком.
Складай свае вершы радкамі ў рыфму
Захоўвая іх як сямейный альбом.

Яе пранясі праз гады ў сваім сэрцы
І ўнукаў з дзяцьмі навучы даражыць.
Для мовы дзяржы там адкрытымі дзверцы
Каб фальш ад сапраўды змаглі адлічыць.

Цяпер вельмі модна заморскія словы
У мове маёй непатрэбна ім быць!
Бацькам і дзядам былі не знаёмы



Сярэдняя: 2.6 (12 галасоў)

Румяны колер упрыгожыў змрочнасць.
Я ўрэшце той, якім хацеў здавацца:
не жартаўнік, які хавае схільнасць
ўсім і кожнаму навокал падабацца.

A ўвасабляць у жыццё ўсе, што хвалюе.
Разважлівасць захоўваць бясконца
Непрадказальны лёс мала турбуе.
У маёй крыві я адчуваю ciлу сонца.

Усё ў жыцці імкнецца да свабоды.
Маё імя - не сорамна, не страшна.
нягледзячы на ціск і перашкоды



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Паляцяць пялёсткі майскіх вішняў,
Нібы белы, некрануты снег,
Вецер памяць сумам ускалыша,
Нагадаўшы пра кароткі век.

Вёсачка – пакінутая прыстань…
Хоць даўно жыццё ідзе на лад,
Толькі кожнай ночкаю срабрыстай,
Сню цяністы, беласнежны сад.

Жаўрукі паклічуць з зорных высяў
Нас жыцця старонкі дапісаць –
Прашапоча белых вішняў лісце:
“Яшчэ будзем вёсны сустракаць!”



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я жыў тваімі спадзяваннямі.
У хмельных снах на ўскрайку лета
Паміж кароткімі спатканнямі
Пісаў верлібры і санеты.

Я ведаў, што жыццё віруе
Недасканаласцю сюжэтаў:
Каханне болей не даруе
Свайму апальнаму паэту.

Мільгала сонечнай хусцінкаю,
Зрывалася шчаслівай знічкай,
Цурчэла песняй лебядзінаю
Мая натхняльная крынічка.

Я ведаў, што жыццё віруе
Недасканаласцю сюжэтаў:



Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)

Абмялела рэчачка
Дагарэла свечачка
А ты сіраціначка
У свет пайшла адна
Астывае печачка
Дзе ты ходзіш, дзетачка
У рваненькіх баціначках
Плачаш ля вакна

Чым ты там сілкуешся
Ды аб чым хвалюешся
Хто табе параду дасць
Што далей рабіць
Як адна гадуешся
Да зімы рыхтуешся
Як адна збіраешся
Ты на свеце жыць

Раскажы, што сталася
Дзе ты пабіралася
А ці шмат накідалі
У торбачку тваю
Ува што убралася



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Не пакіну цябе, Беларусь
Зараз знаю напэуна — ня кіну
Хоць шкада мне зярнят — не баюсь
Да цябе прыляцець на мякіну

Не пакіну я родных мясьцін
Як дубок не пакінула лісьце
Маладым тут хадзіў дзед Усьцін
Дзед Пятро паміраў тут калісьці

Не пакіну я хаты сваёй
Фарбавалі яе нездарма мы
Я з радзімай зьвязаны крывёй
Крывёй тата свайго, сваёй мамы

Не пакіну калодзеж стары
Яго бок разваліла снарадам



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Iдуць гады, усё мінаецца
Усе губляюцца сляды
Але любоу не забываецца
I застаецца наўсягды

Зноу бачу я сябе хлапчынаю
А побач вішні ў кветках ўсе
I бачу я цябе дзяўчынаю
I да цябе йду па расе

I потым з рук усё нешта валіцца
Той сон — куды не пагляджу
I цэлы дзень ад самай раніцы
Я зноу хлапчынаю хаджу

Хваробу гэтую ня вылячыць
I мне здаецца — справа у тым
Што маладым я і ня быу яшчэ



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Гарчыт каханне
I часам мае прысмак болю,
Калі не падзелённае яно.
Малю, адчуй яго.

Разводдзе ў сэрцы,
Нішчыць розум жарсць.
Майго кахання шмат для аднаго,
Малю , прымі яго.



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

Ой, мужык! Які ж ты злыдзень,
Помніш доўга, больш чым тыдзень,
Як нада мною жартаваў
І потым доўга крыўдаваў.

Дык жартавалі ж ў адказ
Над табою ўсе не раз,
Што, забыўшыся пра жонку,
Узяўшы ў рукі грэх, машынку,
Паімчаў шукаць другую
Прыгажуню маладую.

Да цябе няма мне справы:
Гуляй налева ці направа,
Сваю годнасць беражы,
З галавой мацней дружы,
Заўсёды з розумам сябруй,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Будзяць дзень туманы
Сваім подыхам сівым.
Жнівень!
Вецер золата мыў
несупынна на нівах
Жнівень!
Капялюш набакір –
Прытанцоўвае лівень
Жнівень!
У нудзе аканіт –
Халасцяк цёмна-сіні
Жнівень!
Дзень маіх імянін
Будзе сонечна-дзівен!
Жнівень!
Ты мне зорачку скінь!
Пажадай быць шчаслівай!
Жнівень!



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Яблычны, арэхавы, мядовы,
спасаўскі – апошні месяц лета.
Жнівень мой! Набожна-ганаровы,
доляй мы з табой адной сагрэты.
Сталы, мудры, дбайны, паважаны,
працавіты, шчыры, клапатлівы,
стомлены, заўзяты, ураджайны…
Гэта жнівень! Гаспадар руплівы!
Ружы, астры, цыніі, вяргіні,
хрызантэмы, флёксы каля хаты.
Грушы, слівы, познія маліны…
Гэта жнівень! Шчодры і багаты!
Хлебасольны, ветлівы, гасцінны,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ты адляцела птушкай легкакрылай
У сонечны Эдэм, у райскі сад.
Ты за дваіх нас, мамачка, любіла,
цябе мы не даклічамся назад.
Расчынена акно. Гуляе вецер
З фіранкаю бялюткаю як бог.
Упершыню, матулька, твае дзеці
Сіроцкі перасілілі парог.
Ты адляцела…
Скінь нам хоць па пёрку,
Каб нам лягчэй было на крылы стаць.
Так нам балесна, мама… Так нам горка
Ля свеч царкоўных воблік твой шукаць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Так сталася! Хуткасць! Зіма. Слізката…
Удар!.. І крывавая воку карціна.
Бальніца. Міліцыя. Суд … І турма.
І маці ў чаканні адзінага сына.

Стараецца сэрца свой рытм утрымаць.
Сляпым і глухім кожны вечар сплывае.
Хоць веры няма, ды на дзень разоў пяць
Паштовая скрынка паклоны прымае.

Ад болю такога не знойдзен рэцэпт.
Халодныя сцены маўчанне вартуе.
Ды рэхам бязгучным зрываецца шэпт:



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Золак павіс на карунках фіранак.
Пахне блінамі і каваю ранак.
Мама шчыруе на кухні, спяшаецца:
Дзень запаліўся – сям' я прачынаецца.

Дзённік уважліва сынаў гартае,
Стужкі ў касічкі дачцэ заплятае,
Тату кашулю старанна прасуе
Белую. Надта ж да твару пасуе.

Ванна свабодна. Сняданак глынулі.
У яслі – дачушка, у школу – сынуля.
Мужу – ссабойку: на працы запара!
Цмок! Расквяціліся ўсмешкі на твары.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дыханнем смутку ранак разбудзіў,
Шматккроп'ем вокны зноў лісты мне пішуць.
Якая насцярожаная ціша…
Лаўлю яе сама сабе наўздзіў.
А што там на двары? Танцуе дождж.
Чачотку ў ластах выбівае смешна,
Імгненне - вальсам закружыў няспешна,
Хвілінка! Польку-еньку скача. Што ж
У восені анархія свая.
На тыдзень зацягнулася фіеста.
На волі ёй ужо гарэзіць цесна,
Ёй да спадобы больш душа мая.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Мая блакітнавокая трывога,
Мой родны чалавечак залаты.
Штовечар за цябе турбую Бога,
Прашу далоньку падстаўляць табе заўжды.
І каб не даў са шляху табе збіцца,
Здароўя каб табе не шкадаваў.
І не дазволіў на бацькоў забыцца.
І з братам у час цяжкі прыміраў.
Мая надзея і мая крывінка…
Які твой лёс? Не прадракаю я .
Мая ўжо дарослая дзяўчынка,
Ты памятай! З табой заўсёды я!



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Не мае дабрыня ні часу, ні прасторы:
Яна патрэбна ўсім заўсёды і паўсюль.
Як коратка кіты жывуць без мора,
Так мы жывем, яе няма пакуль.

За моманты прамень святла знікае.
Ў жыцці яго запоўніць сумны мрак.
Далей што? Не жыццё, а існаванне
Тваё і іншых цёмных небарак.

А ты зрабі, каб быў прамень твой вечны,
Каб ён не каштаваў якіх манет!
Ты станеш назаўсёды чалавечным.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Празарлівае вока — сумленне маё —
не пятак — а на шчасце ў кішэнi нашу.
Зтуль яно наглядае: што так, што не так,
і за ўсё, як суддзя, вінаваціць душу.

Угрызае за дробязі, б'е ў дзве рукі.
За нязначнае шчокі чырвоніць мае.
А за іншыя промахі, за крупнякі,
лупіць скалкай і ноччу заснуць не дае.

А бывае, разойдзецца — не ўгаманіць —
"адшліфоўвае" пугай нутро і партрэт.



Сярэдняя: 3.5 (17 галасоў)

На кірмаш.
На кірмаш Лявон збіраўся
Ў кашулю апранаўся.
Боты чорныя надзеў
Ў люстэрак паглядзеў.

Там сустрэне ён сяброў
Родных блізкіх сваякоў.
Павітае добрай чаркай
І закусіць смачна шкваркай.

А затым пайдзе ў народ
І паводзіць харавод.
Там дзяўчатам падмігне
І душу сваю адвядзе.

А Лявоніха тым часам
Вытанцоўвае абцасам.
Весяліца ўвесь народ



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

***
Ад прадзедаў спакон вякоў
Не стала меней мудакоў.

***
Трэба дома бываць часцей,
Будзе выраз на твары прасцей.

***
З легендаў і казак былых пакаленняў
Дагэтуль не маем другіх дасягненняў.

***
Касіў Ясь канюшыну,
Патушыўшы лучыну.

***
Быў час, быў век, была эпоха,
Цяпер жа ўсе разводзяць лоха.

***



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Цудоўная кветка павіннна з’явіца
Апоўначы летняй, цудоўнай начы.
Знайсці яе можа той, хто не паляніца
Хто зможа да ранку яе зберагчы.

Яе знойдзе кожны, хто светлы і смелы
Ён скарбы мець будзе і ўсё зразумець.
Павінен дамоў не азіраючы несці
Бо чэрцям і ведзьмам яе трэба мець.

Ён шчасце падорыць усім на планеце
Дабром напаўнаяя вакол гэты свет.



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Я еду ў вёску, што я родам.
Дарога ўецца, каляя.
Ўсё знаёма мне навокал
Старонка родная мая.

Я тут радзілася калісьці
І да сямі гадоў жыла.
На горцы хата, я ў калысцы
Пад маціцаю, што была.

Была я пятаю дзіцяцяй
І непатрэбнаю была.
Але ж схапіла сэрца маці
Пазбавіцца вось не змагла.

Мяне спярва тут сустракае
Старэнькі дуб- быў малады.
Я на магільнік завітаю



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Як лісы рудыя там сосны стаялі.
І кірлі нібыта з паперы ляталі.
Вятры прыбалтыйскія кірляў ганялі
На самыя хвалі.

Так тонка,так востра цябе адчуваю,
Калі па бурштыннаму шляху блукаю.
Ў далоні халоднае мора зьбіраю
І ў вока чырвонага сонца кідаю.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Чаму ты думаеш як усе?
Дай пахаваць стэрэатып.
І сад разбіць на паласе,
Дзе ўзрос неразумення шып.

Дзе пахвала,-там слова здзек.
Дзе б'юць,-там моцна абдымаюць.
І дзе развітваюцца на век,
У неўміручасці страчаюць.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

З апошнім вас ліпеньскім днём!
Што смажыць каштаны гуляючы.
І сонечным узбітым жаўтком
Намазвае дахі,як сандвічы.

Ён горача плечы кране,
Лавінаю ліўня астудзіць.
І неяк шкада стала мне,
Што ліпеня заўтра не будзе..



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Поўніць паветра спякотаю жнівень.
Душна. І многія ў хаце сядзяць.
Не выйшаў ва двор нават вецер лянівы
І нерухомыя дрэвы стаяць.

Мабыць, панурацца надта тугою,
Што хутка золата скінуць лістоў.
Людзі пад сонца спякотным канвоем
Крочаць паволі па зоне двароў.

Жвавым патокам, пылячы шыны,
І ажыўляючы хуткасцю дзень,
Побач імкліва нясуцца машыны,
Можа, як людзям ім хочацца ў цень.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Пасаджу я дрэва светлых мараў.
Думкамі ўгнаю з яскравых сноў.
Шмат яно падорыць квят парой жаданай.
А ці дачакаюся пладоў?

Дрэва напаю развагай роснай
Вёдрамі, дадаўшы смелых мрояў.
Ад вятроў ды поглядаў зайздросных
Уторкну дзіду велічных герояў.

Будуць дрэва гнуць насмешкі - зімы,
Рудай восені язык паліць лістоту.
Марай адгарнуўшыся ад кпіны,
Захавае дрэва сваю цноту.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Тэкст песні

Праспявай ты мне песню, заранка,
Пра старонку з дзяцінства майго,
Пра раку, што завецца Зяльвянкай,
І хаваецца ў травах лугоў.

Праспявай мне пра сонца і зоры,
Што у Зэльвенскім небе гараць
Ліхтарамі нябесных прастораў,
Каб магла Зэльва родная ззяць.

Прыпеў:

Прывітанне табе, мая Зэльва!
Беларускі квітнеючы край!
Падабаешся ўсім ты нам вельмі.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Не хвалюйся, мілы дружа,
Не крыўдуй на цяжкі лёс...
Не бывае лёс без сцюжы,
Не бывае лёс без слёз...

І салодкае, павер мне,
Прыядаецца на смак.
Так, што аж ад яго верне...
Дружа мілы, неяк так...

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119072906701



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Я таксама нарадзілася у вёсцы,
Як Падліпская, Марчук і Пазнякоў…
Вёска ўлетку ўся у жыце і валошцы,
А між хатаў не бывае скразнякоў.

Там раса чысцей крынічнае вадзіцы,
Золак будзяць сваім спевам петухі.
Водар язменю і бэзу пьюць крыніцы
І зямліца адпускае ўсе грахі.

Там хаціны на замкі не зачыняюць,
А суседзі ўсе, як быццам сваякі.
Як жа люб ты мне, мой родны, сціплы краю,



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

( замалёўка для дзяцей)

Які прыгожы день!
Цалуе сонца ранак,
Цягнік здалёк гудзе,
Гатуецца сняданак.

Мурчыць, нібыта кот ,
Рахманы цёплы чайнік,
І малады усход
Сягодня незвычайны.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119072905102



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

для дзяцей

На Чыжоўскай азярыне -
Лёд бліскучы, як люстэрка.
З кожным днём танчэе, гіне
Крышталёвая талерка.

Куст ракіты, быццам з кратаў,
Голлем цягнецца да сонца.
Задзірае нос кірпаты
Нават вуда у палонцы.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2019
Свидетельство о публикации №119072906572



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

О, мой народ! Табой я ганаруся!
Цяжкі на долю выпаў табе лёс.
Каб называцца ў свеце Беларуссю -
Ты ўсе нягоды мужна перанёс.

Прайшоў праз войны і праз непагоду.
Усё перажыў, ўсё вытрымаў, не знік.
І як належыць мудраму народу
І зараз хлебасольны тчэш рушнік.

Ты не згубіў ні годнасці, ні твару.
Нясеш, як свет, традыцыі дзядоў,
І верыш ў «заўтра» светлае без хмараў



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

На вуліцы ціхая раніца.
Расшчодрыўся студзень бяз мер:
Ляціць снег няўхільна і хваліста
На скроні мае і каўнер.

Ад стылечы лаўкі пухнатыя
Дубеюць на сонным двары,
Дзе, не засмучоныя датамі,
Рабіну скубуць снегіры.

Спрабую я змерзлыя ягады,
У роце катаю, жую,
Бадзёрлівай даўкасцю радую
Гаротную памяць сваю.

Завесіўся вечар халсцінамі,
А я не забуду ніяк



Сярэдняя: 3.6 (14 галасоў)

Аднойчы летняю парой
Мядзьведзь, шукаючы прахладу
Неспадзяванна вось знайшоў
Халаднаватую паляну.

Ён лёг, каб смачна адпачываць
Там вельмі пахла мёдам.
Хацеў на сонцы падрамаць
Ён з вадаёмам радам.

Вось толькі вочы ён самкнуў
Як нехта ў вушы зажужаў.
З размаху лапай ён махнуў
Каб гэты нехта замаўчаў.

Ён разазліўся, азірнуў,
Вакол сваёй тут лежбы
І ўбачыў пчол, что тут гудуць



Сярэдняя: 4.5 (12 галасоў)

Прывітанне! Родны краю!
Прывітанне! Землякі!
Зноў у госці завітаю
Да Зяльвяначкі ракі.

Зноў прыеду, абяцаю!
Каб сустрэцца і абняць
Усе куточкі майго краю -
Гай і поле, лес і гаць.

Бо няма мілей на свеце
Наваколля, дзе расла,
Ліпы ў квецці і без квецця,
Дарагога мне сяла.

Краявідаў, воку любых,
Тых, што нельга не любіць.
Не бывае большай згубы,
Чым раство з табой згубіць.



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Егіпет, Мальдывы - чужыя прасторы…
Турыстам, як дзіва, іх бераг і мора.
Ляцяць самалёты узімку і ўлетку,
А мне даражэй майго краю палеткі.

Сціскаецца сэрца ад болю і скрухі,
Калі я не з імі у час завірухі,
Калі без мяне белы бэз зацвітае
І горад, не Мінск мой, а іншы вітае.

І радуюць родных лясоў краявіды,
Калі я вяртаюся ў зелень спавіты,
Свой любы, найлепшы у свеце, куточак,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Дзень Перамогі
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Парад глядзеў – і моўчкі
слязу дзед выціраў.
Ізноў Дзень Перамогі
святкуе ветэран.

Тых, хто фашыста выпер,
няшмат ідзе ў страі.
Нясуць вайскоўцы вымпел
за Ліды гераізм.

У шэсці – крэпасць Брэста,
паходны лазарэт…
Праносяць за партрэтам
з пашанаю партрэт.

Шумелі дрэвы-сведкі,
стары слязу раняў,
і засцілалі кветкі
адхоны кургана.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Дрыжаў ліхтар. Валіўся ціха снег.
Ён накрываў, хаваў мае сумненні.
Плылі між зорак вечаровым ценем
Аблокі, не прыстаўшы на начлег.

Пад палатном бурштынавага дня
Граў вецер соснам на габрэйскай скрыпцы.
Іскрыўся месяц меднай завушніцай,
А я адчай адчайна праганяў.

Накцюрн зімы – падман і супакой.
У прыцемках адлегласць зорак тае.
Страката снег на вецці расквітае,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

***
Ты чуеш, сціхлі першыя грымоты?
Ты бачыш, выспы сонечных вачэй
На шыбах, дзе абрысы самалётаў
Губляюцца на просцінах начэй?

Іх гасне след, як і каханне ў словах
Цьмянее, абрываецца ў радках,
А надвячоркам гулка і вяснова
Сінеча з сэрцам б’ецца не ў ладах.

Зноў сніцца ветлы салаўіны шчогат
У хвосткіх прыдняпроўскіх лазняках
І водар разварушанага стога,



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Край спраўляе наш дажынкі
Каб ад працы адпачываць.
Пасвяткуйце ка жанчынкі
Тут мужчынкі Вам падстаць.
Прыпеў:
Дажыначкі, дажыначкі
Сабралі ўсе збажыначкі.
Спяклі румяны каравай
Не будзе есць яго гультай.

Працавалі безадмоўна
Важкім стаў наш ўраджай.
Гэты горад-каралеўна
Еш духмяны каравай.
Прыпеў:
Дажыначкі, дажыначкі
Сабралі ўсе збажыначкі.
Спяклі румяны каравай



Сярэдняя: 2.8 (11 галасоў)

Паравоз на п’едэстале
26 верасня 2008 года ў Лідзе, з дапамогай спецыяльнага пад’ёмнага крана, быў устаноўлены першы ў Беларусі памятны знак воінам-чыгуначнікам.
Пастамент на скрыжаванні
Энгельса і Чарацянай.
Паравоз доўгачаканы,
цеплавоз, сюды прыцягвай!

Падганяюць цеплавозам
паравоз чырвона-чорны.
Кранам – як рукою – возьмем
помнік дзевяностатонны.

Ён – са станцыі сялецкай,



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Арлінае племя
Памяці воінаў-чыгуначнікаў, удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны, у гонар якіх у Лідзе восенню 2008 года быў устаноўлены памятны знак-паравоз
На фронт з завода і раллі
пайшлі, “Бывай!” прамовіўшы.
Чыгуначнікі перайшлі
ў ваеннае становішча.

Чыгуначнік у Армію
Чырвоную залічаны –
яму заданні ўдарныя
да баявых набліжаны.

Фашыст, драпежны, бы шчупак,
ім не навее боязь –



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

У небе жаўрук з пазаранку лятаў,
Нібы поле сваё гаспадар аглядаў.
Я ціхенька над ім жартаваў…
І ветразь жыцця свайго маляваў.

Ён раптам паклікаў з сабой ў вышыню…
Мне былО, што казаць жаўруку:
Мой мілы, глядзі, вось крылы маі
Караннямі ў землю даўно прараслі.

Я чую, кахаю, чакаю, жадаю,…
У сэрцы край гэты пяшчотны маю.
Думкай яго, як і ты, аблятаю,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Мая паэзія жывая -
У ёй водгук сэрцаў, галасоў,
Верш мой ніколі не ўмірае -
Вядзе па зорках ён дамоў

Мая паэзія кранае -
І радасць у ёй, самота ў ёй,
Верш мой заўжды ідзе па краю -
Між смерці подыхам, жыццём



Сярэдняя: 3.8 (14 галасоў)

Беларуская дзяўчына наша гордасць і краса
Калі ўбачыш яе ў працы, запяе твая душа.
Яна скарбаў мае многа на таланты і прыгажосць
Ёй шаноўны, паважаны у Беларусі кожны госць.

Прыпеў: Эх, беларусачка,беларусачка, беларуская краса
Вочы сініе, косы доўгіе і шырокая душа.
Беларусачка,беларусачка, беларуская краса



Сярэдняя: 1.9 (8 галасоў)

“Крочыў” танк жалезнаю хадою
Па зямлі прывабнай і чужой.
Застагнала дрэўца маладое,
Як святар, забіты прад імшой.

Больш не стане ўжо духмяным хлебам
Залаты, як злітак, каласок.
Больш у вочы не ўсміхнецца небам
Знішчаны пачварай васілёк.

Пройдуць тракі па ўсяму, што свята,
Перамелюць радасныя сны.
“Крочыў” танк паходкаю вар’ята,
“Крочыў” танк паходкаю Вайны.



Сярэдняя: 3.6 (20 галасоў)

Гарэў наш дух...
Наш вольны і свабодны...
Калі Краіна першаю была...
- У Эўропе.
З'ядналіся мы з Польшай,
Каб канстытуцыя
-Жыла.
Наш Статут першы ў Свеце...
Хто быў, і кім, чыя пад ім
Зямля.
Калі ў вачах гарэлі
- Свечы,
Калі надзея, вольным быць
- Была!



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Фашысцкі бункер
У гады фашысцкай акупацыі ў многіх акупаваных вёсках Беларусі меліся нямецкія бункеры, якія нагадвалі аб “новым парадку” акупантаў і наводзілі страх на мясцовае насельніцтва. Быў такі бункер і ў вёсцы Агароднікі Лідскага раёна.
Стаў з позіркам халодненькім
фашызм на поўны рост…
У вёсцы Агароднікі
нямецкі бункер ёсць.

Узгоркам узвышаецца
пакрыты дзёрнам дах.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Ёсць у Віцебскай вобласці горад
Больш пяцьсот ён гадоў там стаіць.
З набярэжнай, ўздоўж возера, ўперад
Там касцёл узвышаецца ўвысь.

Там над возерам Божая маці
Падняла над сваёй галавой
Нараджонае Божае дзіцяці
Хараство дорыць ён супакой.

Там жывуць вельмі добрыя людзі
Белый лебедзь на гербе у іх.
Хто прыедзе туды – не забудзе
Прыгажосць тых Міёрскіх зарніц.



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

Люблю бясконца край, мой родный!
З руін падняўшыйся, свабодный.
Мой край бярозак і буслоў,
Мой край зуброў і жураўлёў.

Люблю жытнёвыя паляны,
Сунічныя люблю бары.
Люблю глядзець праз акуляры
Як граюць капелькі расы.

Люблю за шчырасць беларусаў
За хлебасольнасць, прастату,
За непакорнасць і не трусасць
І за адпор, даюць што злу.

Люблю цябе мой край бясконца !



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

“Мы не рабы, рабы нямы”,–
Чыталі фразу ў буквары.
З тае пары гадоў пад сто
Сплыло ў вір, у нябыт сышло.

А раб як жыў, так і жыве,
Змаганне зноў з сабой вядзе.
Ён раб сваіх заган і страху,
І сам лажыцца ён на плаху.

Ён раб чужых ідэй і думак
І нават песень, калыханак.
Пад дудку нечыю ўсё скача,
Хоць ноччу можа нават плача.

А вольным быць зусім няпроста,



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Пахаваныя хаты прараслі муравою,
Жоўтым рапсам вясною дружна ўзышлі,
А бывае што часам і крапівою,
Дзе дарожкі-сцяжынкі калісьці ішлі.

Узляцелі да лета ўвысь дзьмухаўцамі,
Паляцелі нашчадкаў па свеце шукаць –
Між зямлёю і небам яны пасланцамі,
Каб сляды тых нашчадкаў знайсці, адшукаць.

Пахаваныя хаты паплылі туманамі
Па-над краем у сэрцы сыноў і дачок,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Есць адно папярэджанне (чур, не прымаць за "ку-ку"!).
Гэта тычыцца жарсцi да глупай гульнi ў вершаплецтва.
Асцярожней, паэцейкi, з вершамi: ў кожным радку,
немаведама як, нараджаюцца словы прароцтваў.

Хто нам iх дасылае i скуль, адказаць не магу,
але факт застаецца, як кажуць даследчыкi, фактам:
ува сне i наяве, у ступары i на бягу,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Адчай і слёзы херувіма,
Пакуты й боль людзей, народу,
Да смерці ў вечнасць шлях-дарога

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Чаканне маці свайго сына,
Труна на тысячы галоваў,
Жалоба сэрцаў, уздым да Бога

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Пякельны подых, твар агіды,
За грэшны час нам пакаранне,
Дарунак смерці - ратаванне

Хатынь, Чарнобыль і Няміга -
Усё ты вынесла, Радзіма,



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

У агародзе, у бабулі
Цуда вырасла цыбуля.
Цыбулька маленька
І завуць яе сямейка.
***
Спіць каток зімой на лаўцы
Лапкі пад жывот схаваўшы.
Лапкі змёрзлі на снягу
Халодна басаногаму.
***
Каля лесу на прыгорку
Назбіраў суніц Ягорка.
Смачна будзе за сталом
Есць суніцы з малаком.
***
Распусціліся на ўзлеску
Кветкі першыя-пралескі.
Яны свецяць сінявой



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Захавайма ў чысціні
Нашы пушчы і палі,
І аблокі ў вышыні
Захавайма ў чысціні.

Захавайма ў чысціні
Нашы рэкі, ручаі,
І азёры ў цішыні
Захавайма ў чысціні.

Захавайма ад пакут,
Прамысловых ран-атрут,
Цела роднае зямлі
Захавайма ў чысціні.

Мудрасць з розумам няхай
Лечаць, цешаць родны край.
Ў наша заўтра зазірні:
Ці яно ж у чысціні?



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Быў апошні дзень снежня, кружыла завея,
Дзень вісеў нерухома, неўпрыкмет, як жыццё,
І глядзела зіма праз карункавы веер,
Асуджаючы час найвысокім суддзём.

А я слухаў яе дысанантныя ноты,
Храматычныя гамы без гармона ў крыві
І складаў свае думкі ў частоты цэйтнота,
Каб нанова пісаць унікальны клавір.

Узнялі тыя ноты, на крылах панеслі,
Тут я вочы заплюшчыў і адкрыўся душой,



Сярэдняя: 3 (14 галасоў)

Жыццё віруе,
З намі жартуе,
То радасць, то сум наганяе;
Шчасце дае,
Песню пяе,
Каханне для нас пасылае.

Чаму так бывае?
Хто гора спазнае
Той і бяды не баіцца,
Сціпла шагае,
Людзям жадае
Верыць у Бога, шчыра маліцца.

Можна смяяцца,
Кудысці спяшацца,
Долю, як коніка, асядлаць.
Толькі без Бога
Ні да парога
Нельга далёкія далі спазнаць.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Мы ў вёсцы гасцявалі,
Рана прачыналіся.
Калі нас на працу звалі-
Памагчы стараліся.

Мы не проста гасцявалі,
Кветкі добра палівалі.
Мы палолі агарод,
Клалі ягадкі Ў рот.

Дзве салодкія сунічкі-
Падарунак для сястрычкі:
Яна яшчэ маленечкая,
У таты на каленечках.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Гладжу беленкае вушка ў ката я.
Ён як мяккая падушка,ды жывая.
Ён зусім такі маленькі,мой каток,
Але стаў ужо старэнькі на гадок.

Да сябе яго ціхенька прыгарну я,
Хай пагрэе маё сэрца,зачаруе.
Памуркоча песеньку ласкава.
А пра што ён думае,цікава?



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Плаваюць за тоўстым шклом
Рыбкі каляровыя.
Рыбка з сіненькім хвастом
І яшчэ тры новыя:

З жоўтай спінкай і рудая
Шпаркая і вострая.
А яшчэ ёсць залатая
Самая дзівосная.

Яе вочкі мільгацяць
І загадкава глядзяць.
Не,-я ведаю напэўна,-
Гэта рыбка каралеўна!



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Мой сябрук крылаценькі
Вочкі быццам пацеркі.
Ў блакітных пёрышках,
Жоўценькае горлышка.

Добры талент мае,-
Словы паўтарае.
Я кажу:"Чарлунчык
Добры мой пявунчык."

Ну а ён траскоча:
"Чалрлік есці хоча."
Паклюе зярняткі
І пачне спачатку.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Віхры кляновых дрэў
Лагодзяць небасхіл.
Адчынена акно
І хораша ўглядацца,

Як пад вясёлы спеў
І лёккі промельг крыл
Стрыж ведае адно:
Палётам забаўляцца.

Вось каб і я змагла
Сарваўшыся з зямлі
З чародкай узляцець
І закружыць пад небам.

Дык дайце ж два крыла,
Каб мне дапамаглі
Ад волі захмялець
І наталіцца спевам!



Яшчэ не ацэнена

Віхры кляновых дрэў
Лагодзяць небасхіл.
Адчынена акно
І хораша ўглядацца,

Як пад вясёлы спеў
І лёккі промельг крыл
Стрыж ведае адно:
Палётам забаўляцца.

Вось каб і я змагла
Сарваўшыся з зямлі
З чародкай узляцець
І закружыць пад небам.

Дык дайце ж два крыла,
Каб мне дапамаглі
Ад волі захмялець
І наталіцца спевам!



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

ЗАПАВЕТ

прысак раздзьмухай адчуй
боль не боль роспач не роспач
калі німб паўстане ўваччу
калі поўня узыдзе тройчы
калі ўквеціцца твар не твой
сумна-прывідным прыпамінам
калі ўскоўдраны ймглой сувой
ахіне цябе і абдыме

напярэймы табе скрозь сон
вымнке якскарка разумення
поўня поўная галасоў
на каменне ставай каленьмі
на нябёсы глядзі і ведай
ведай тое што нельга ведаць



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

* * *
Прыцемак хавае цені.
Адвечны вораг мой — я сам
гуляе ў словы. Палёгка
хутка будзе тут.

І святло разліецца.
І морак адступіць у ноч.
Бурштынавыя зоры паснуць,
узрасце прадчуванне.

Множыцца расліннасць.
Кусціцца бачанне ў трох станах —
уздойму,
нямога трымцення
і скону.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

* * *
Прысненне дзіўнае і лёгкае:
у сціхлай завадзі рачной
шчупак самотны гучна плёхкае
і цені зыбяцца чаўноў.

А дальш, у чаратох прыстоеных,
дзе звыкла жамяра гудзе,
а гукі дыхаюць сутоннямі,
ступае нехта па вадзе.

Аброслы раскаю і згорблены,
пасрэбраны увесь луской,
спавіты воднай прахалодаю,
павольна ён ідзе ракой.

К яму хінуцца вербы ніцыя
і цішу поўніць дзіўны звон.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

ЗМЯРКАННЕ

Прысмерак вечаровы сціхотна кладзецца
на спавітыя задуменнем абшары.
Сонца — маці майго адзінокага сэрца —
на захадзе спеліць пажары.

Мары людскія знаходзяцца дзесьці
там, дзе гуртуюцца шчыльна
бялёсыя, пульхныя неба дзеці —
ссамотнелыя аблачыны.

Гарлачыкам развінецца здзіўленне,
калі з самай высокай званіцы,
асляпіўшы абсяг на імгненне,
нібы вогненны боль навальніцы,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

ТАПЕЛЕЦ

Кінуся з галовою ў вір —
рэчка засціць вочы вадой мне,
а халодны і мяккі жвір
мяне прыме ў свае абдоймы.

У дрыготкай, плыўкай смузе
голас рога прачнецца трубны.
Знікнуць рыбы і гады ўсе,
распадуцца русалак гурбы.

Да мяне сам Цар падплыве
і ласкава асвенціць глеем
валасы на маёй галаве.
Мне ж падасца —
ялеем...



Яшчэ не ацэнена

ПЕСНЯ
Марыне

Няма на зямлі ні святла, ні радасці,
ні тугі, ні адчаю...
Пойдзем, закаханая-закалыханая,
да крыніц.
Абмыю твар твой,
рукі твае і валасы твае,
шэптам суцішу цябе,
вымалю ў неба, ў вады, у зямлі
твой супакой —
пойдзем, каханая,
пойдзем
да крыніц.
Там спачнем ад трывог,
там гаючых траў прахалода
нас абдыме і мы акрыяем.
Каханая,
да крыніц
пойдзем?
Песню спяваю табе —
ты спіш,



Яшчэ не ацэнена

СТАРЫ МЛЫН

Каля рачулкі безназоўнай
у светлай вотчыне маёй
ёсць млын стары, ад вока схоўна
спавіты даўніной нямой.

Ён тут спрадвеку. Невядома,
хто збудаваў яго і як.
Не раз, паўдзённай гнаны стомай,
спачыць сюды прыходзіў я.

Рабілася світальна, добра
і цёпла неяк на душы
у гэтых сценах прахалодных,
у гэтай нерушнай цішы.

Калісь было: прыспаў змярканне
і прахапіўся сярод зор,



Яшчэ не ацэнена

* * *

Я шукаў сябе ў тых далёкіх днях,
калі дом ссамотнелы спавівалі замеці,
калі памяць гублялася ў снах,
калі сны губляліся ў памяці.

Мне шапталі шаты высокіх дрэў:
«Ачуняй, нічога яшчэ не страчана,
ты не знік, у вогнішчы не згарэў,
шмат сустрэнеш дзівос нябачаных…»

Я шукаў паўсюль прыкметы вясны,
не знаходзіў, і разам з памяццю
адляталі мае залатыя сны
ўвышыню, і знікалі ў замеці.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

***
Калі доўга не хочуць ваш талент прызнаць
І не бачаць натхнёнай работы,
Не спяшыце ў зямельку яго зарываць,
Можа быць, вакол вас ідыёты.

***
Праляцелі эпохі імгненнем адным,
Пакаленні даўно за тым светам,
Як жа добра адчуць сябе з ранку жывым
І камусьці засведчыць аб гэтым.

***
Перапрыгваю па кіламетру,
За сабой разуменне цягну,



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гарыць зары касцёр –
І мне ў вачах світае:
Міхалішскі касцёл
Здалёк мяне вітае.

І я рад павітаць
Стагоддзяў сувязнога,
Пачціва шапку зняць, –
Пачуццяў добрых многа.

Бацькі тут бралі шлюб
І тут мяне хрысцілі,
І я за іх – малю,
Што так мяне расцілі.

За восем вёрстаў я
Хадзіў сюды маленькі
З дарослымі, - стаяў
Цярпліва на каленях.

А Бог на свеце ёсць, –
Не мог таго не бачыць
І іскраю сваёй



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Ў двары і ў дзядзінцы,
Ў кватэры і ў хаты,
У сэрцы і ў душы
Нахлынула свята!

Святкуем Вялікдзень
Як Дзень Вызвалення
Сумлення.
О, слодыч
Свабоды сумлення!

Смуткуем Вялікдзень –
Дзень Памяці Светлай
Аб тых, хто трывожна
Глядзіць з тога свету:

Каб зноў атэізму
Нячыстая сіла,
Кіруючай стаўшы,
Людзей не касіла
Ў святле асляпляльным
Вялікіх рашэнняў!..

Святкуем Вялікдзень
Любві Ўваскрашэння!



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Ты роднае зямлі
Паклонішся калі?
І продкам, што ў зямлі,
Паклонішся калі?

Іх душы, як з вакон,
З нябёс глядзяць спакон:
Калі ж ты аддасі
Айчыне свой паклон?

З яе крыніц – набраць
Паклонішся калі?
Сцяг годнасці падняць
Паклонішся калі?

Ці толькі ўжо тады,
Як дасць жыццё пад дых,
Паклонішся і ты
У родны кут святы?..



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Тая вёсачка за лесам
Ледзь знаёмай мне была.
Папрасіў вады.
Бабуся
Малака мне наліла.

Зкуль я, чый я – запытала
І ўздыхнула:
– Вось бяда:
Ўжо зусім нямоглай стала,
А кароўку грэх прадаць.

Сенаваць не едуць дзеці.
Ды на край зямлі зусім
Іх занёс аднойчы вецер,
Што дабрацца цяжка ім.

А адзін – памёр. Вось гора.
Той бы, пэўна, памагаў…

Падкаціў камяк пад горла, –
Малаком я ледзь прагнаў.



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Спадар дырэктар, Полацку ўраджэнец,
Культуры беларускай адраджэнец
У Латвіі. Паходню нёс асветы,
Што Беларусь жыве, даказваў свету,
Што нам дагэтуль светла. І сягоння
Мне бачыцца зара вось той паходняй.
Латвійская зямля хай будзе пухам,
Цярпліва нёс свой крыж асілак духу:
Працэсу ў 25-ым вынес скруху
І ў 45-ым ссылкі завіруху.
І там сваім лячыўся медазборам –
Сабраным у Латгаліі фальклорам…



Сярэдняя: 2.8 (18 галасоў)

Газета-штык
Да 75-годдзя “Лідскай газеты”
У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам.

Нас прапагандай, фрыцы, не паганьце!
Фрыц, не мялі падобна ветраку!
Насуперак фашысцкай прапагандзе,
“Уперад” робяць Коган і Драгун.



Сярэдняя: 2.9 (12 галасоў)

Партызанская газета
Да 80-годдзя “Лідскай газеты”
У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам і набліжэнні Перамогі.
Там, дзе кормяцца-жыруюць
вепручыхі з вепрукамі,
Коган і Драгун шчыруюць
у пушчанскай у друкарні.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Зьбег часоў, назіраю, няўмольны,
Намаганьнеў і мроя-надзей,
Зьбег жыцьця, што ўвыш цягне гольле,
А ўніз каранямі расьце.

Гэтак ж дрэва тваё - зеляное…
Наканована век яму быць…
Век квітнець кожны год па-зямному
І ў зямлі, каля корнеў спачыць.
-07.06.19.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Будзь мяккай ёй, зямля,
Будзь неба ёй ласкавым,
З матуляй размаўляў
Я, помню, так яскрава:

– Ну як там Гарбачоў?
– З Фаросу ўжо вярнуўся!

– Малітвы Бог пачуў –
Ад нас не адвярнуўся!

– Пасланы Богам, ён
Нам вызваліў сумленне,
Што некалі ў палон
Узяў антыхрыст Ленін!

– Як цяжка перажыць
Было, калі Саветы
Зусім хацелі зжыць
Усіх святых са свету!

– А колькі знёс абраз –
Мой бацька! –



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Нямала “будучыні светлай
Будаўнікоў” навербаваў,
Ды рэчаіснасць беспрасветнай
Была – шмат душ абрабаваў!

Ў палон ці змог бы ўзяць Феміду
Партыйны жрэц, прараб рабы
Узняць такую піраміду –
Без нас, нікчэмныя рабы?!

...Пачуўшы плач нябеснай скрыпкі –
Сцяну глухую час прабіў –
Хоць і са скрыгатам і скрыпам,
Рабы, распростваем гарбы!

Аковы ржавых догм рвучы,
Пачуўшы плач свайго сумлення,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Як з матулінага лета –
Гэта сонечная ніць.
Я магу па ёй з край свету
Ў край дзяцінства пазваніць.

І ў журбе асенняй ночы
Светла мне пагаманіць
З тою вёскай,
Дзе аднойчы
Мама прала гэту ніць,

Што вядзе мяне праз годы
І, бывае, аж струніць –
Цягне ў добры бок заўсёды
Гэта праведная ніць.

Як бы мог я ў людзі выйсці
І ў жыцці сябе знайсці
Без радзімай гэтай ніці
Да чаго б я мог дайсці?!



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Па ўсёй Беларусі бяздомныя печы,
Стаялі ад гора ўчарнелыя печы,
Што больш ім малеча
Не ўзлезе на плечы,
Што болей не грэць ім
І костак старэчых.

Здавалася – слалі нямыя праклёны,
Што больш гаспадыням не біць ім паклоны, –
Не будуць ад ранку ля іх завіхацца,
Як быццам у нейкім абрадавым танцы.

А будуць вялікія святы надходзіць, –
Не стануць для іх мел, ці вапну разводзіць,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

За коску дружна ўсе цягалі
Гарэзы ў школе хлапчукі,
Чым ёй расці дапамагалі,
Што зараз вынік вось такі:

З паднятай горда галавою
Ідзеш – адцягвае каса.
Багаты ёю залатою
Казаў: “Не трэба мне й пасаг.”

“І хоць ад нашага вяселля
Адтанцавала шмат гадоў,
Я ад касы тваёй касею,
Нібы ад хмелю, быццам дождж.”

“Я разлюблю цябе адразу,
Калі намер ты здзейсніш свой.
Вось паспрабуй касу абрэзаць –



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Чую стогны, жальбу і праклёны,
Што за мною з даўніны ідуць:
Хто яны, з тых мільёнаў мільёны,
Людзі, волі якія імкнуць?

Хто яны? Не рабы і не вязьні,
А на шляху, з крыві і сьлязы,
Пры жыцьці, Макленбурга канямі,
Тягнучы тяжкай волі вазы.

Паглынае час іх радаводы,
Дзеі іхняе славы, ганьбы…
Дзе татары? Дзе Сінія воды?
Попел дзе Маскавіцкай бяды*?

Забываюцца словы і дзеі,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Маюць гэтыя сусьветы
Мноствы сонцаў і зямель,
Шлюць няспынна, праз парсекі,
Закліканьні нам свае,

А зямныя чалавекі
З Зямлёй рады не знайдуць:
Смокчуць нетры яе, рэкі,
Зграі воўчыя вядуць.

Глум і гвалт - зямная доля,
Зьвяз супольства - не жыве…
Зачарованае кола,
Зямлёй зьвязаных людзей!

Маюць гэтыя сусьветы
Мноствы сонцаў і зямель,
Шлюць няспынна, праз парсекі,
Закліканьні нам свае…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Забываюцца словы, прахнеюць,
Ды Радзіма на сьвеце адна,
Між тарфяных балотаў і глея
Яе супесі йдзе баразна,

Забываюцца словы, як сон мой,
Іх шукаю - у адказ цішыня,
Над Радзімай лятаю лясною,
Дзе краіна дзяцінства была,

Нараджаю не верш - дзьмухавіну
Ад бязважкай сумоты свае,
Да адной, да старонкі адзінай,
Дзе Радзіма бязьмежна жыве.
-07.05.19.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Первярэтнем людскім, ваўкалачынай,
Уздоўж чыгункі гарэтна мне выць,
Ад зямлі, ад грудзей нібы матчыных,
Глыт апошні жыцьця каб прасіць.

Недапета што ў ім, недабачана,
Недачута між гомна людзей,
Я пакіну спрахнелаю хаткаю -
Спадкаемца яе хай знайдзе.
-04.05.19.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

З сабою нясу што зьбярог;
Ад ціхіх хацін і двароў,
Ад гомна птушыных лясоў,
Ад вольхаў вільготных вясной,
З сабою нясу я спатканьні,
Сустрэчы і сьпёк разьвітаньняў,
Нясу гукі матчыных слоў
І працы бацькоўскай змаганьне,
Нясу я да самага схілу
Жыцьця таго ля дамавіны,
Да попела продкаў маіх,
Пад насып курганаў сівых.
-28.04.19.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Нам вясна - узнагарода
За палон зімовых сноў.
Абуджаецца прырода
З першым клёкатам буслоў.
Ажывае ўсё навокал -
Радасць крочыць па зямлі.
Ацані мужчынскім вокам,
Як дзяўчаты расцвілі.
Пра такіх у садзе веснім
Ці ў бярозавым гаі
Да знямогі шчыра песні
Выцінаюць салаўі.
Глянь: прайшла, бы каралеўна,
На вачах у малайцоў
Маларытчанка, напэўна,
Ці, магчыма, з Ляхаўцоў.
Тут такія красатулі



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Майскае сафары

Гэй! Сафары сёння ў мяне
з навальнічнаю майскай
рызыкай:
тут Маланкавагрывы Леў
над Растою прыціхлай
ры′кае.
У душы раптам зайграў
накцюрн-
па ўсім целе панёс
дрыжыкі…
Эх! Па мне б не прайшоў
кіпцюр
звера хіжага, жоўта-рыжага!
Твар макрэў,
халадзеў,
бялеў
пад адчайнай ліўнёвай
сілаю,
як Маланкавагрывы леў
мяў у лапішчах хмару
сінюю.

Хмара йрвалася
так і сяк,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Мабыць, хто мяне ўспамінае,
Жадае былое пабачыць,
Мабыць, дакрануцца жадае
І першым пачуцьцем прызнацца,

Жадае сьвятла ля юнацтва
І груката сэрца аб грудзі,
Жадае кахаць і сьмяяцца,
Нібы жыцьця першага цуда.
-15.4.19.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Мабыць, хто мяне ўспамінае,
Жадае былое пабачыць,
Мабыць, дакрануцца жадае
І першым пачуцьцем прызнацца,

Жадае сьвятла ля юнацтва
І груката сэрца аб грудзі,
Жадае кахаць і сьмяяцца,
Нібы жыцьця першага цуда.
-15.4.19.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Чаму ты снішся мне? І з сноў
Ты такі блізкі і далёкі.
Чаму прыходзіш зноў і зноў,
Ды не прыносіш мне палёгкі?

Сядзіш, глядзіш, уздыхаеш,
Гаворыш мне:"Прыйшла бяда".
Табе і той, якую ты кахаеш,--
Я ж для цябе была так, не адна.

Што я магу табе парадзіць?
Чым жа магу дапамагчы?
Мяне ж ты кінуў, мне ж ты здрадзіў--
Цяпер сядзі, і думай, і маўчы.

Таму рашай свае праблемы сам,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адгукніцесь, гады,
Рэхам зычным, лясным,
Зьбегам вод веснавых
Між вясковых хацін,

Адгукніцесь, гады,
Ўсьмешкай мілай дзяўчын,
Бляскам воч маладых
Ад каханьняў маіх,

Адгукніцесь, гады,
Продкаў шэптам жывым
Ад прахла дамавін,
Ад курганаў сівых.
-14.04.19.



Сярэдняя: 2.7 (10 галасоў)

Пляма ганьбы
Памяці каля 200 яўрэяў і цыганоў, расстраляных фашыстамі ў жніўні 1943 года ў раёне сённяшняй вуліцы Рыбіноўскага ў Лідзе.
Крок немец паскарае.
Задзёрта галава.
Бароўка. Лесу ўскраек.
Пажухлая трава.

Вялізарная яма
ды жоўценькі пясок.
На немцы – ганьба-пляма.
Нажышчы – кілбасой.

А цвёрды лоб ягоны –
бы камень, бы арэх.
Цыган, яўрэяў гоніць.
Каманды, лямант, брэх.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

(запісана на час маіх
змаганьнеў з вірусам грыпу)

Каханьне не памірае.

Каханьне гарыць палымянна,
Зайздроснае дзівіць наўкольле,
Каханьне не памірае,
Нікуды не зьнікае ніколі.

І зноў яно кліча здалечы,
І абуджае ўночы -
Каханьне не памірае,
Яно навітаць цябе хоча.

Каханьне не памірае,
Аб гэтым шапчу я дзень-ночы:
Каханьне не памірае…
Яно навітаць цябе хоча.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Даволі невясёлыя пачуцці
Да нас прыходзяць напярэдадні зімы,
Калі прырода мусіць цалкам апрануцца
Ў беласнежны і пяшчотны аксаміт.

Калі ўсё радзей да нас можа прабіцца
Праз груды хмараў цёплы сонечны прамень.
Ўсё халадней надвор'е пачынае станавіцца,
І скарачаецца нязменна светлы дзень.

Што можа быць яшчэ такім цудоўным,
Як вясновае прыроды абуджэнне?
Калі ўсё ў ёй зіхаціць бляскам новым



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Няхай прынята гаварыць, што tempus curat,
І ўсё мінае непазбежна ў жыцці.
Але цябе наўрад ці колісь я забуду,
Мне для таго трэба ў вечнасць адысці

На гэтым свеце мне няма супакаення,
Твой мілы вобраз пастаянна прада мной.
Ён надае мне вялізарнае натхненне,
І адначасна мне нясе нясцерпны боль.

Толькі цяпер я ўсвядоміў канчаткова,
Што няма шчасця на гэтай грэшнай зямлі.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Яна праз доўгі час злучае пакаленні,
Для ўсіх нас мусіць быць каштоўнасцю нятленнай.
Тым, што павінны мы заўжды абараняць,
І чым ні ў якіх мэтах нельга нам ахвяраваць.

Усё гэта ёсць для нас родная мова,
Якой нам варта вельмі моцна даражыць,
Бо на зямлі няма ніводнага народа,
Што без яе б мог сапраўды шчаслівым быць.

Роднае слова ёсць найпершая крыніца,
З якой бярэм мы свае веды пра жыццё,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Няма таго, што раньш было,
Яно ўжо не вернецца ніколі.
За гарызонтам яно недзе засталось
І спрычыняе нам ў спогадах шмат болю.

Марная справа аб мінулым шкадаваць,
Калі туды ўжо зачыненыя дзверы.
І што сягоння нам даводзіцца губляць
Здабыць ізноў вельмі малаімаверна.

Заўжды на лепшае патрэбна спадзявацца,
Што заўтра будзе значна лепей, чым цяпер.
І сваёй будучыні нам ня след баяцца,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Гады мільгаюць, як слупы каля дарогі,
Доўгай чаргой яны прайшлі ўжо з тых пор,
Як на зямлю нашу ступіў фашысцкі вораг
І тут натрапіў на бязлітасны адпор.

Але ніколі не павінен сцерці час
Пра тыя страшныя падзеі ўспаміны.
І тым героям, што змагаліся за нас
Мы аддаем сёння належную даніну.

Мы ушаноўваем мільёны пераможцаў,
Тых, хто прайшлі праз ўсе пакуты той вайны,



Яшчэ не ацэнена

Ноч настае. Стаю каля вакна,
Кудысь удалечу утаропліваю погляд.
I там ў змярканні ізноў мроіцца яна,
I я прад ёй, пакорны і знямоглы.

Хачу сказаць папросту ёй: «Кахаю».
Але быццам трымае мяне д’ябальская сіла.
Хвіліны доўгія у мауклівасці мінаюць,
I нават ноч ужо пра нас зусім забыла.

Як часам цяжка выразіць нам адчуванні,
Якія маем ў глыбіні сваёй душы,
Што ў сабе таіць адно толькі жаданне –



Яшчэ не ацэнена

Ці мог калісьці ў жыцці я спадзявацца,
Што доля нас аднойчы вымусіць спаткацца.
I шчасце велічная мне адчуць удасца,
З якім нічога ня ў стане параўнацца.

Вялізнае натхненне ў мяне ты ўдыхнула,
Шырокія прасторы прада мною разгарнула.
Раптоўна вочы так спагадліва зірнулі,
I ў душы маёй ўсё перавярнулі.

Але гэта было толькі імгненне.
Дзіуны міраж, што растварыўся з новым днём.



Яшчэ не ацэнена

Нас раздзяліла велізарная сцяна,
Якую я не маю сіл перасягнуць.
Усё больш далёкай ты становішся штодня,
Мяне ж збівае з ног віхура-каламуць.

I прыгнятае горкае усведамленне,
Што нам ніколі не удасца больш спаткацца.
Усе мае высілкі сканчаюцца дарэмна,
I не магу цябе прымусіць я застацца.

У нас с табою вельмі розныя сцяжыны,
Яны наўрад ці недзе змогуць перасекчысь.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Наша сустрэча апынулась вокамгненной,
Амаль нічога не паспелі мы сказаць.
Час для расстаня надыходзіць непазбежна,
Няма куды яго далей нам аддаляць.

У тваіх вачах чытаю я суровы вырак,
Які абодвум нам прыходзіцца прыняць.
I нават моцы усіх маіх пачуццяў шчырых
Ня хопіць каб нешта істотна памяняць.

Я пра цябе амаль нічога не пазнаў,
Ты для мяне адна суцэльная загадка.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

х х х

Мама сядзіць на прыпынку,
З Мінска чакае мяне.
Вецер старою пласцінкай
Вечную песню пяе
Пра адзіноту, якая
Кожнага з нас тут чакае,
Быццам бы маці старая,
Быццам жана маладая,
Быццам бы доня малая…

Сёння прыехаў дахаты,
Толькі ніхто мне не рады
Гэтак, як мама была.
Стрэўшы мяне на прыпынку,
Доўга дахаты вяла
Ціхай бязлюднай дарогай
Той, што нядаўна да Бога
Наша суседка пайшла…



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Даўно пасаджаныя мамай кветкі
І сёння ў агародчыку цвітуць.
Яны цяпер маёй самоты сведкі,
Яны цяпер з маёй душы растуць.
Ніхто не рве, ніхто не даглядае
І ўжо ніхто не будзе даглядаць.
Адна пчала над імі залатая
Лятае й заўтра будзе шчыраваць,
Нібыта мама, што пчалою стала.
Кім стала мама— знаю толькі я,
Бо мне пчала пра гэта расказала,
Як мама расказала б мне мая…

29.09.2013



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Ад мамы засталіся акуляры
На століку каля старых газет.
Гляджу праз іх і бачу толькі хмары,
А мама бачыла ўвесь белы свет
І вуліцу, якой я ў горад ехаў
На пару год, а выйшла— назаўжды.
Газеты, нібы з леташняга снегу,
Дзе літары, як з мёртвае вады,
Што супынілася і пачарнела,
Як і для мамы тут спыніўся час.
Праз акуляры мама не ўглядзела,
Калі яе жыццё прайшло праз нас,
Пакінуўшы ад мамы акуляры



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Мне цяжка жыць далёка ад Радзімы,
Быць адарваным ад айчынных каранёў.
Але я веру, што надыйдзе час шчаслівы,
Калі я вернусь да Бацькоўшчыны маёй.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

Ах які ты задавака!
Нават шэранькі сабака
Гаўкнуць на цябе баіцца
Ды схапіць за нагавіцы.

Задавака важна ходзіць...
Смешна так сябе паводзіць.
Усім здаецца -- ён начальнік,
А на самой справе -- "чайнік".

Задавака глядзіць зверху
І на ўсіх наводзіць вэрхал,
Важны, быццам бы варона,
Хоць надзень яму карону.

А дзе ж сціпласць, задавака?
Ды няма зусім ніякай.
Гонар ёсць, мазгоў няма,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Па-над лугам павольна вальсіруе бусел,
Вечаровай расою пакосы блішчаць,
Ці даўно проці ночы ў стваральнай спакусе
Па тым лузе блукала паэта душа?

Ёй хацелася стаць на крыло і ў блакіце
Прыцягнення зямнога закон парушаць.
Узнялася яна. Толькі, як ні маліце,
Луг ніяк не пакіне паэта душа.

Нам за лёсам спяшацца ад лета да лета,
Рана – позна зямное жыццё завяршаць…



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Жыццё пражыць не поле перайсці
І кожнаму даецца свая доля.
Ты гэту долю крэпка не кляні
Ў кулак сабраць старайся сваю волю.

Каб кожны крок ўвысь цябе падымаў
І спатыкаючы каб зноў ты падымаўся.
А калі лёс крыху табе пашанцаваў
На іншых ты зусім не спадзявайся.

Ў перад кроч і з белай паласой
Ў мінулым чорную пакінь ты назаўсёды .
Насустрач кроч з адкрытаю душой



Сярэдняя: 3.9 (21 голас)

Што ён прывёз дамоў з вайны
Цягнік вялікай Перамогі!
Каму сустрэчу праз гады,
Каму шмат гора, боль і слёзы.

Хто дачакаўся родных, блізкіх
У іх слёзы радасці цяклі.
А хто прыйшоў на папялішча
Душу хоць з сэрцам разарві.

Радзіму на руках з вайны
Няслі бацькі з руін фашысцкіх.
Стальныя зняўшы кайданы
Нам перадалі і нашым блізкім.

Нам перадалі на ахвяру
Каб мы шчаслівымі жылі.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Мне здаецца, што нашы буслы
Таксама былі на Айчынай вайне .
На белых крылах вывадзілі краўцы
Плямы чорныя, што атрымалі ў агне.

Іх крылы агнём тым вайна апаліла
Пасяліла ў іх душы смяротных салдат.
Калі кружаць над хатай бабуля казала :
То ў дом той прыносяць, маленькіх дзіцят.

А ногі ў чырвоныя боты адзеты
Таму, што на вуглях шукалі яны
Дзяцей нашых вёсак,сялян абгарэўшых



Сярэдняя: 3.2 (12 галасоў)

Пайду па вуліцы па вузкай,
А па шырокай не пайду.
На мове роднай,беларускай
Я словы для цябе знайду.

Галінка ў валасы трапляе
І расплятае мне касу.
Гавораць:"Ўсё адна гуляе".
А я цябе ў сабе нясу.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

З той гары
Мне б пабачыць бары.
Ну а там,-хутары,хутары..

Дзікі мёд мне збяры
На зары.
Ўдыхну яго пах.

І скажы:"Падары
Мне вянок чабаровы.
Я яшчэ не стары.
Падары.."



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Памяці С.К.

У мяне няма спакою
Ад журбы.
Пойдзем ў лес хіба з табою
Па грыбы.

Будзем ў лесе
Дзіва-дзіўнае глядзець.
Хвалявацца,
Мо прытупае мядзведзь.

Ды галінкі
І травіначкі згінаць,
Каб грыбныя
Капялюшыкі шукаць.

Вось чырвоны,
Вось ружовы сыраеж.
Ды глядзі ты,іх
Сырымі не паеш!

Ну,не злуйся,
Я жартую над табой.
Сам жа ведаеш,
Ты самы любы мой.

Пойдзе дожджык.
Сумна дубу аднаму...



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Я зноў вяртаюся з дарогі
Ў вёску родную сваю.
Тут пражыла сваё дзяцінства
Я тут на лаўцы пасяджу.

Гляджу, адшукваю вачыма
Сцяжынкі тыя ля дарог.
Дзе ножкі босыя тапталі
Травінкі, цёпленькі пясок.

Дзе хата старая стаяла
Дзе бэз цвіцеў каля вакон.
І дзе вясёлкай любавалісь.
Вясновы ўдыхвая азон.

Схіліўся плот на бок ад ветру
Няма каму яго паправіць.



Сярэдняя: 2.3 (7 галасоў)

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Жахі вайны за сабою прывёў.
Плямай крывавай праз бінт супакою
Жудасны Марс узышоў.

Пыльны пейзаж на Чырвонай Планеце
Ў госці, напэўна, сабраўся да нас.
Гінуць дарослыя, гінуць і дзеці –
Менш перамог, чым параз.

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Толькі Надзея б ізноў ажыла,
Сведкай Кахання калі б над журбою
Зорка Венера ўзышла.



Сярэдняя: 3.8 (19 галасоў)

У глухамані непрыкметнай
Сядзеў і плакаў чалавек…
Паблізу йшоў Тварэц Сусветны
I ціха мовіў: – Iмярэк,

Я брат убогіх і галечных,
Я ўсіх няшчасных берагу,
Бо я дарыльшчык ласак вечных,
Бо я твой Бог! Я ўсё магу!

Нашто ты енчыш у прымусе?..
I чалавек прызнаўся: – Друг,
Я нарадзіўся ў Беларусі, –
I Бог заплакаў з ім удвух…