Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Жыццё віруе,
З намі жартуе,
То радасць, то сум наганяе;
Шчасце дае,
Песню пяе,
Каханне для нас пасылае.

Чаму так бывае?
Хто гора спазнае
Той і бяды не баіцца,
Сціпла шагае,
Людзям жадае
Верыць у Бога, шчыра маліцца.

Можна смяяцца,
Кудысці спяшацца,
Долю, як коніка, асядлаць.
Толькі без Бога
Ні да парога
Нельга далёкія далі спазнаць.



Яшчэ не ацэнена

Мы ў вёсцы гасцявалі,
Рана прачыналіся.
Калі нас на працу звалі-
Памагчы стараліся.

Мы не проста гасцявалі,
Кветкі добра палівалі.
Мы палолі агарод,
Клалі ягадкі Ў рот.

Дзве салодкія сунічкі-
Падарунак для сястрычкі:
Яна яшчэ маленечкая,
У таты на каленечках.



Яшчэ не ацэнена

Гладжу беленкае вушка ў ката я.
Ён як мяккая падушка,ды жывая.
Ён зусім такі маленькі,мой каток,
Але стаў ужо старэнькі на гадок.

Да сябе яго ціхенька прыгарну я,
Хай пагрэе маё сэрца,зачаруе.
Памуркоча песеньку ласкава.
А пра што ён думае,цікава?



Яшчэ не ацэнена

Плаваюць за тоўстым шклом
Рыбкі каляровыя.
Рыбка з сіненькім хвастом
І яшчэ тры новыя:

З жоўтай спінкай і рудая
Шпаркая і вострая.
А яшчэ ёсць залатая
Самая дзівосная.

Яе вочкі мільгацяць
І загадкава глядзяць.
Не,-я ведаю напэўна,-
Гэта рыбка каралеўна!



Яшчэ не ацэнена

Мой сябрук крылаценькі
Вочкі быццам пацеркі.
Ў блакітных пёрышках,
Жоўценькае горлышка.

Добры талент мае,-
Словы паўтарае.
Я кажу:"Чарлунчык
Добры мой пявунчык."

Ну а ён траскоча:
"Чалрлік есці хоча."
Паклюе зярняткі
І пачне спачатку.



Яшчэ не ацэнена

Віхры кляновых дрэў
Лагодзяць небасхіл.
Адчынена акно
І хораша ўглядацца,

Як пад вясёлы спеў
І лёккі промельг крыл
Стрыж ведае адно:
Палётам забаўляцца.

Вось каб і я змагла
Сарваўшыся з зямлі
З чародкай узляцець
І закружыць пад небам.

Дык дайце ж два крыла,
Каб мне дапамаглі
Ад волі захмялець
І наталіцца спевам!



Яшчэ не ацэнена

Віхры кляновых дрэў
Лагодзяць небасхіл.
Адчынена акно
І хораша ўглядацца,

Як пад вясёлы спеў
І лёккі промельг крыл
Стрыж ведае адно:
Палётам забаўляцца.

Вось каб і я змагла
Сарваўшыся з зямлі
З чародкай узляцець
І закружыць пад небам.

Дык дайце ж два крыла,
Каб мне дапамаглі
Ад волі захмялець
І наталіцца спевам!



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

ЗАПАВЕТ

прысак раздзьмухай адчуй
боль не боль роспач не роспач
калі німб паўстане ўваччу
калі поўня узыдзе тройчы
калі ўквеціцца твар не твой
сумна-прывідным прыпамінам
калі ўскоўдраны ймглой сувой
ахіне цябе і абдыме

напярэймы табе скрозь сон
вымнке якскарка разумення
поўня поўная галасоў
на каменне ставай каленьмі
на нябёсы глядзі і ведай
ведай тое што нельга ведаць



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

* * *
Прыцемак хавае цені.
Адвечны вораг мой — я сам
гуляе ў словы. Палёгка
хутка будзе тут.

І святло разліецца.
І морак адступіць у ноч.
Бурштынавыя зоры паснуць,
узрасце прадчуванне.

Множыцца расліннасць.
Кусціцца бачанне ў трох станах —
уздойму,
нямога трымцення
і скону.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

* * *
Прысненне дзіўнае і лёгкае:
у сціхлай завадзі рачной
шчупак самотны гучна плёхкае
і цені зыбяцца чаўноў.

А дальш, у чаратох прыстоеных,
дзе звыкла жамяра гудзе,
а гукі дыхаюць сутоннямі,
ступае нехта па вадзе.

Аброслы раскаю і згорблены,
пасрэбраны увесь луской,
спавіты воднай прахалодаю,
павольна ён ідзе ракой.

К яму хінуцца вербы ніцыя
і цішу поўніць дзіўны звон.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

ЗМЯРКАННЕ

Прысмерак вечаровы сціхотна кладзецца
на спавітыя задуменнем абшары.
Сонца — маці майго адзінокага сэрца —
на захадзе спеліць пажары.

Мары людскія знаходзяцца дзесьці
там, дзе гуртуюцца шчыльна
бялёсыя, пульхныя неба дзеці —
ссамотнелыя аблачыны.

Гарлачыкам развінецца здзіўленне,
калі з самай высокай званіцы,
асляпіўшы абсяг на імгненне,
нібы вогненны боль навальніцы,



Яшчэ не ацэнена

ТАПЕЛЕЦ

Кінуся з галовою ў вір —
рэчка засціць вочы вадой мне,
а халодны і мяккі жвір
мяне прыме ў свае абдоймы.

У дрыготкай, плыўкай смузе
голас рога прачнецца трубны.
Знікнуць рыбы і гады ўсе,
распадуцца русалак гурбы.

Да мяне сам Цар падплыве
і ласкава асвенціць глеем
валасы на маёй галаве.
Мне ж падасца —
ялеем...



Яшчэ не ацэнена

ПЕСНЯ
Марыне

Няма на зямлі ні святла, ні радасці,
ні тугі, ні адчаю...
Пойдзем, закаханая-закалыханая,
да крыніц.
Абмыю твар твой,
рукі твае і валасы твае,
шэптам суцішу цябе,
вымалю ў неба, ў вады, у зямлі
твой супакой —
пойдзем, каханая,
пойдзем
да крыніц.
Там спачнем ад трывог,
там гаючых траў прахалода
нас абдыме і мы акрыяем.
Каханая,
да крыніц
пойдзем?
Песню спяваю табе —
ты спіш,



Яшчэ не ацэнена

СТАРЫ МЛЫН

Каля рачулкі безназоўнай
у светлай вотчыне маёй
ёсць млын стары, ад вока схоўна
спавіты даўніной нямой.

Ён тут спрадвеку. Невядома,
хто збудаваў яго і як.
Не раз, паўдзённай гнаны стомай,
спачыць сюды прыходзіў я.

Рабілася світальна, добра
і цёпла неяк на душы
у гэтых сценах прахалодных,
у гэтай нерушнай цішы.

Калісь было: прыспаў змярканне
і прахапіўся сярод зор,



Яшчэ не ацэнена

* * *

Я шукаў сябе ў тых далёкіх днях,
калі дом ссамотнелы спавівалі замеці,
калі памяць гублялася ў снах,
калі сны губляліся ў памяці.

Мне шапталі шаты высокіх дрэў:
«Ачуняй, нічога яшчэ не страчана,
ты не знік, у вогнішчы не згарэў,
шмат сустрэнеш дзівос нябачаных…»

Я шукаў паўсюль прыкметы вясны,
не знаходзіў, і разам з памяццю
адляталі мае залатыя сны
ўвышыню, і знікалі ў замеці.



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

***
Калі доўга не хочуць ваш талент прызнаць
І не бачаць натхнёнай работы,
Не спяшыце ў зямельку яго зарываць,
Можа быць, вакол вас ідыёты.

***
Праляцелі эпохі імгненнем адным,
Пакаленні даўно за тым светам,
Як жа добра адчуць сябе з ранку жывым
І камусьці засведчыць аб гэтым.

***
Перапрыгваю па кіламетру,
За сабой разуменне цягну,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Гарыць зары касцёр –
І мне ў вачах світае:
Міхалішскі касцёл
Здалёк мяне вітае.

І я рад павітаць
Стагоддзяў сувязнога,
Пачціва шапку зняць, –
Пачуццяў добрых многа.

Бацькі тут бралі шлюб
І тут мяне хрысцілі,
І я за іх – малю,
Што так мяне расцілі.

За восем вёрстаў я
Хадзіў сюды маленькі
З дарослымі, - стаяў
Цярпліва на каленях.

А Бог на свеце ёсць, –
Не мог таго не бачыць
І іскраю сваёй



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Ў двары і ў дзядзінцы,
Ў кватэры і ў хаты,
У сэрцы і ў душы
Нахлынула свята!

Святкуем Вялікдзень
Як Дзень Вызвалення
Сумлення.
О, слодыч
Свабоды сумлення!

Смуткуем Вялікдзень –
Дзень Памяці Светлай
Аб тых, хто трывожна
Глядзіць з тога свету:

Каб зноў атэізму
Нячыстая сіла,
Кіруючай стаўшы,
Людзей не касіла
Ў святле асляпляльным
Вялікіх рашэнняў!..

Святкуем Вялікдзень
Любві Ўваскрашэння!



Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Ты роднае зямлі
Паклонішся калі?
І продкам, што ў зямлі,
Паклонішся калі?

Іх душы, як з вакон,
З нябёс глядзяць спакон:
Калі ж ты аддасі
Айчыне свой паклон?

З яе крыніц – набраць
Паклонішся калі?
Сцяг годнасці падняць
Паклонішся калі?

Ці толькі ўжо тады,
Як дасць жыццё пад дых,
Паклонішся і ты
У родны кут святы?..



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Тая вёсачка за лесам
Ледзь знаёмай мне была.
Папрасіў вады.
Бабуся
Малака мне наліла.

Зкуль я, чый я – запытала
І ўздыхнула:
– Вось бяда:
Ўжо зусім нямоглай стала,
А кароўку грэх прадаць.

Сенаваць не едуць дзеці.
Ды на край зямлі зусім
Іх занёс аднойчы вецер,
Што дабрацца цяжка ім.

А адзін – памёр. Вось гора.
Той бы, пэўна, памагаў…

Падкаціў камяк пад горла, –
Малаком я ледзь прагнаў.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Спадар дырэктар, Полацку ўраджэнец,
Культуры беларускай адраджэнец
У Латвіі. Паходню нёс асветы,
Што Беларусь жыве, даказваў свету,
Што нам дагэтуль светла. І сягоння
Мне бачыцца зара вось той паходняй.
Латвійская зямля хай будзе пухам,
Цярпліва нёс свой крыж асілак духу:
Працэсу ў 25-ым вынес скруху
І ў 45-ым ссылкі завіруху.
І там сваім лячыўся медазборам –
Сабраным у Латгаліі фальклорам…



Сярэдняя: 2.8 (18 галасоў)

Газета-штык
Да 75-годдзя “Лідскай газеты”
У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам.

Нас прапагандай, фрыцы, не паганьце!
Фрыц, не мялі падобна ветраку!
Насуперак фашысцкай прапагандзе,
“Уперад” робяць Коган і Драгун.



Сярэдняя: 2.9 (12 галасоў)

Партызанская газета
Да 80-годдзя “Лідскай газеты”
У 1943-1944 гг., да самага вызвалення Ліды ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, газета “Уперад” (папярэдніца “Лідскай газеты”) выдавалася падпольна. Друкаванае слова таксама сыграла сваю ролю ў барацьбе з ворагам і набліжэнні Перамогі.
Там, дзе кормяцца-жыруюць
вепручыхі з вепрукамі,
Коган і Драгун шчыруюць
у пушчанскай у друкарні.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Зьбег часоў, назіраю, няўмольны,
Намаганьнеў і мроя-надзей,
Зьбег жыцьця, што ўвыш цягне гольле,
А ўніз каранямі расьце.

Гэтак ж дрэва тваё - зеляное…
Наканована век яму быць…
Век квітнець кожны год па-зямному
І ў зямлі, каля корнеў спачыць.
-07.06.19.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Будзь мяккай ёй, зямля,
Будзь неба ёй ласкавым,
З матуляй размаўляў
Я, помню, так яскрава:

– Ну як там Гарбачоў?
– З Фаросу ўжо вярнуўся!

– Малітвы Бог пачуў –
Ад нас не адвярнуўся!

– Пасланы Богам, ён
Нам вызваліў сумленне,
Што некалі ў палон
Узяў антыхрыст Ленін!

– Як цяжка перажыць
Было, калі Саветы
Зусім хацелі зжыць
Усіх святых са свету!

– А колькі знёс абраз –
Мой бацька! –



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Нямала “будучыні светлай
Будаўнікоў” навербаваў,
Ды рэчаіснасць беспрасветнай
Была – шмат душ абрабаваў!

Ў палон ці змог бы ўзяць Феміду
Партыйны жрэц, прараб рабы
Узняць такую піраміду –
Без нас, нікчэмныя рабы?!

...Пачуўшы плач нябеснай скрыпкі –
Сцяну глухую час прабіў –
Хоць і са скрыгатам і скрыпам,
Рабы, распростваем гарбы!

Аковы ржавых догм рвучы,
Пачуўшы плач свайго сумлення,



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Як з матулінага лета –
Гэта сонечная ніць.
Я магу па ёй з край свету
Ў край дзяцінства пазваніць.

І ў журбе асенняй ночы
Светла мне пагаманіць
З тою вёскай,
Дзе аднойчы
Мама прала гэту ніць,

Што вядзе мяне праз годы
І, бывае, аж струніць –
Цягне ў добры бок заўсёды
Гэта праведная ніць.

Як бы мог я ў людзі выйсці
І ў жыцці сябе знайсці
Без радзімай гэтай ніці
Да чаго б я мог дайсці?!



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Па ўсёй Беларусі бяздомныя печы,
Стаялі ад гора ўчарнелыя печы,
Што больш ім малеча
Не ўзлезе на плечы,
Што болей не грэць ім
І костак старэчых.

Здавалася – слалі нямыя праклёны,
Што больш гаспадыням не біць ім паклоны, –
Не будуць ад ранку ля іх завіхацца,
Як быццам у нейкім абрадавым танцы.

А будуць вялікія святы надходзіць, –
Не стануць для іх мел, ці вапну разводзіць,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

За коску дружна ўсе цягалі
Гарэзы ў школе хлапчукі,
Чым ёй расці дапамагалі,
Што зараз вынік вось такі:

З паднятай горда галавою
Ідзеш – адцягвае каса.
Багаты ёю залатою
Казаў: “Не трэба мне й пасаг.”

“І хоць ад нашага вяселля
Адтанцавала шмат гадоў,
Я ад касы тваёй касею,
Нібы ад хмелю, быццам дождж.”

“Я разлюблю цябе адразу,
Калі намер ты здзейсніш свой.
Вось паспрабуй касу абрэзаць –



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Чую стогны, жальбу і праклёны,
Што за мною з даўніны ідуць:
Хто яны, з тых мільёнаў мільёны,
Людзі, волі якія імкнуць?

Хто яны? Не рабы і не вязьні,
А на шляху, з крыві і сьлязы,
Пры жыцьці, Макленбурга канямі,
Тягнучы тяжкай волі вазы.

Паглынае час іх радаводы,
Дзеі іхняе славы, ганьбы…
Дзе татары? Дзе Сінія воды?
Попел дзе Маскавіцкай бяды*?

Забываюцца словы і дзеі,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Маюць гэтыя сусьветы
Мноствы сонцаў і зямель,
Шлюць няспынна, праз парсекі,
Закліканьні нам свае,

А зямныя чалавекі
З Зямлёй рады не знайдуць:
Смокчуць нетры яе, рэкі,
Зграі воўчыя вядуць.

Глум і гвалт - зямная доля,
Зьвяз супольства - не жыве…
Зачарованае кола,
Зямлёй зьвязаных людзей!

Маюць гэтыя сусьветы
Мноствы сонцаў і зямель,
Шлюць няспынна, праз парсекі,
Закліканьні нам свае…



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Забываюцца словы, прахнеюць,
Ды Радзіма на сьвеце адна,
Між тарфяных балотаў і глея
Яе супесі йдзе баразна,

Забываюцца словы, як сон мой,
Іх шукаю - у адказ цішыня,
Над Радзімай лятаю лясною,
Дзе краіна дзяцінства была,

Нараджаю не верш - дзьмухавіну
Ад бязважкай сумоты свае,
Да адной, да старонкі адзінай,
Дзе Радзіма бязьмежна жыве.
-07.05.19.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Первярэтнем людскім, ваўкалачынай,
Уздоўж чыгункі гарэтна мне выць,
Ад зямлі, ад грудзей нібы матчыных,
Глыт апошні жыцьця каб прасіць.

Недапета што ў ім, недабачана,
Недачута між гомна людзей,
Я пакіну спрахнелаю хаткаю -
Спадкаемца яе хай знайдзе.
-04.05.19.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

З сабою нясу што зьбярог;
Ад ціхіх хацін і двароў,
Ад гомна птушыных лясоў,
Ад вольхаў вільготных вясной,
З сабою нясу я спатканьні,
Сустрэчы і сьпёк разьвітаньняў,
Нясу гукі матчыных слоў
І працы бацькоўскай змаганьне,
Нясу я да самага схілу
Жыцьця таго ля дамавіны,
Да попела продкаў маіх,
Пад насып курганаў сівых.
-28.04.19.



Сярэдняя: 3.9 (13 галасоў)

Нам вясна - узнагарода
За палон зімовых сноў.
Абуджаецца прырода
З першым клёкатам буслоў.
Ажывае ўсё навокал -
Радасць крочыць па зямлі.
Ацані мужчынскім вокам,
Як дзяўчаты расцвілі.
Пра такіх у садзе веснім
Ці ў бярозавым гаі
Да знямогі шчыра песні
Выцінаюць салаўі.
Глянь: прайшла, бы каралеўна,
На вачах у малайцоў
Маларытчанка, напэўна,
Ці, магчыма, з Ляхаўцоў.
Тут такія красатулі



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Майскае сафары

Гэй! Сафары сёння ў мяне
з навальнічнаю майскай
рызыкай:
тут Маланкавагрывы Леў
над Растою прыціхлай
ры′кае.
У душы раптам зайграў
накцюрн-
па ўсім целе панёс
дрыжыкі…
Эх! Па мне б не прайшоў
кіпцюр
звера хіжага, жоўта-рыжага!
Твар макрэў,
халадзеў,
бялеў
пад адчайнай ліўнёвай
сілаю,
як Маланкавагрывы леў
мяў у лапішчах хмару
сінюю.

Хмара йрвалася
так і сяк,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Мабыць, хто мяне ўспамінае,
Жадае былое пабачыць,
Мабыць, дакрануцца жадае
І першым пачуцьцем прызнацца,

Жадае сьвятла ля юнацтва
І груката сэрца аб грудзі,
Жадае кахаць і сьмяяцца,
Нібы жыцьця першага цуда.
-15.4.19.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Мабыць, хто мяне ўспамінае,
Жадае былое пабачыць,
Мабыць, дакрануцца жадае
І першым пачуцьцем прызнацца,

Жадае сьвятла ля юнацтва
І груката сэрца аб грудзі,
Жадае кахаць і сьмяяцца,
Нібы жыцьця першага цуда.
-15.4.19.



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Чаму ты снішся мне? І з сноў
Ты такі блізкі і далёкі.
Чаму прыходзіш зноў і зноў,
Ды не прыносіш мне палёгкі?

Сядзіш, глядзіш, уздыхаеш,
Гаворыш мне:"Прыйшла бяда".
Табе і той, якую ты кахаеш,--
Я ж для цябе была так, не адна.

Што я магу табе парадзіць?
Чым жа магу дапамагчы?
Мяне ж ты кінуў, мне ж ты здрадзіў--
Цяпер сядзі, і думай, і маўчы.

Таму рашай свае праблемы сам,



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адгукніцесь, гады,
Рэхам зычным, лясным,
Зьбегам вод веснавых
Між вясковых хацін,

Адгукніцесь, гады,
Ўсьмешкай мілай дзяўчын,
Бляскам воч маладых
Ад каханьняў маіх,

Адгукніцесь, гады,
Продкаў шэптам жывым
Ад прахла дамавін,
Ад курганаў сівых.
-14.04.19.



Сярэдняя: 2.7 (10 галасоў)

Пляма ганьбы
Памяці каля 200 яўрэяў і цыганоў, расстраляных фашыстамі ў жніўні 1943 года ў раёне сённяшняй вуліцы Рыбіноўскага ў Лідзе.
Крок немец паскарае.
Задзёрта галава.
Бароўка. Лесу ўскраек.
Пажухлая трава.

Вялізарная яма
ды жоўценькі пясок.
На немцы – ганьба-пляма.
Нажышчы – кілбасой.

А цвёрды лоб ягоны –
бы камень, бы арэх.
Цыган, яўрэяў гоніць.
Каманды, лямант, брэх.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

(запісана на час маіх
змаганьнеў з вірусам грыпу)

Каханьне не памірае.

Каханьне гарыць палымянна,
Зайздроснае дзівіць наўкольле,
Каханьне не памірае,
Нікуды не зьнікае ніколі.

І зноў яно кліча здалечы,
І абуджае ўночы -
Каханьне не памірае,
Яно навітаць цябе хоча.

Каханьне не памірае,
Аб гэтым шапчу я дзень-ночы:
Каханьне не памірае…
Яно навітаць цябе хоча.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Даволі невясёлыя пачуцці
Да нас прыходзяць напярэдадні зімы,
Калі прырода мусіць цалкам апрануцца
Ў беласнежны і пяшчотны аксаміт.

Калі ўсё радзей да нас можа прабіцца
Праз груды хмараў цёплы сонечны прамень.
Ўсё халадней надвор'е пачынае станавіцца,
І скарачаецца нязменна светлы дзень.

Што можа быць яшчэ такім цудоўным,
Як вясновае прыроды абуджэнне?
Калі ўсё ў ёй зіхаціць бляскам новым



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Няхай прынята гаварыць, што tempus curat,
І ўсё мінае непазбежна ў жыцці.
Але цябе наўрад ці колісь я забуду,
Мне для таго трэба ў вечнасць адысці

На гэтым свеце мне няма супакаення,
Твой мілы вобраз пастаянна прада мной.
Ён надае мне вялізарнае натхненне,
І адначасна мне нясе нясцерпны боль.

Толькі цяпер я ўсвядоміў канчаткова,
Што няма шчасця на гэтай грэшнай зямлі.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Яна праз доўгі час злучае пакаленні,
Для ўсіх нас мусіць быць каштоўнасцю нятленнай.
Тым, што павінны мы заўжды абараняць,
І чым ні ў якіх мэтах нельга нам ахвяраваць.

Усё гэта ёсць для нас родная мова,
Якой нам варта вельмі моцна даражыць,
Бо на зямлі няма ніводнага народа,
Што без яе б мог сапраўды шчаслівым быць.

Роднае слова ёсць найпершая крыніца,
З якой бярэм мы свае веды пра жыццё,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Няма таго, што раньш было,
Яно ўжо не вернецца ніколі.
За гарызонтам яно недзе засталось
І спрычыняе нам ў спогадах шмат болю.

Марная справа аб мінулым шкадаваць,
Калі туды ўжо зачыненыя дзверы.
І што сягоння нам даводзіцца губляць
Здабыць ізноў вельмі малаімаверна.

Заўжды на лепшае патрэбна спадзявацца,
Што заўтра будзе значна лепей, чым цяпер.
І сваёй будучыні нам ня след баяцца,



Яшчэ не ацэнена

Гады мільгаюць, як слупы каля дарогі,
Доўгай чаргой яны прайшлі ўжо з тых пор,
Як на зямлю нашу ступіў фашысцкі вораг
І тут натрапіў на бязлітасны адпор.

Але ніколі не павінен сцерці час
Пра тыя страшныя падзеі ўспаміны.
І тым героям, што змагаліся за нас
Мы аддаем сёння належную даніну.

Мы ушаноўваем мільёны пераможцаў,
Тых, хто прайшлі праз ўсе пакуты той вайны,



Яшчэ не ацэнена

Ноч настае. Стаю каля вакна,
Кудысь удалечу утаропліваю погляд.
I там ў змярканні ізноў мроіцца яна,
I я прад ёй, пакорны і знямоглы.

Хачу сказаць папросту ёй: «Кахаю».
Але быццам трымае мяне д’ябальская сіла.
Хвіліны доўгія у мауклівасці мінаюць,
I нават ноч ужо пра нас зусім забыла.

Як часам цяжка выразіць нам адчуванні,
Якія маем ў глыбіні сваёй душы,
Што ў сабе таіць адно толькі жаданне –



Яшчэ не ацэнена

Ці мог калісьці ў жыцці я спадзявацца,
Што доля нас аднойчы вымусіць спаткацца.
I шчасце велічная мне адчуць удасца,
З якім нічога ня ў стане параўнацца.

Вялізнае натхненне ў мяне ты ўдыхнула,
Шырокія прасторы прада мною разгарнула.
Раптоўна вочы так спагадліва зірнулі,
I ў душы маёй ўсё перавярнулі.

Але гэта было толькі імгненне.
Дзіуны міраж, што растварыўся з новым днём.



Яшчэ не ацэнена

Нас раздзяліла велізарная сцяна,
Якую я не маю сіл перасягнуць.
Усё больш далёкай ты становішся штодня,
Мяне ж збівае з ног віхура-каламуць.

I прыгнятае горкае усведамленне,
Што нам ніколі не удасца больш спаткацца.
Усе мае высілкі сканчаюцца дарэмна,
I не магу цябе прымусіць я застацца.

У нас с табою вельмі розныя сцяжыны,
Яны наўрад ці недзе змогуць перасекчысь.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Наша сустрэча апынулась вокамгненной,
Амаль нічога не паспелі мы сказаць.
Час для расстаня надыходзіць непазбежна,
Няма куды яго далей нам аддаляць.

У тваіх вачах чытаю я суровы вырак,
Які абодвум нам прыходзіцца прыняць.
I нават моцы усіх маіх пачуццяў шчырых
Ня хопіць каб нешта істотна памяняць.

Я пра цябе амаль нічога не пазнаў,
Ты для мяне адна суцэльная загадка.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

х х х

Мама сядзіць на прыпынку,
З Мінска чакае мяне.
Вецер старою пласцінкай
Вечную песню пяе
Пра адзіноту, якая
Кожнага з нас тут чакае,
Быццам бы маці старая,
Быццам жана маладая,
Быццам бы доня малая…

Сёння прыехаў дахаты,
Толькі ніхто мне не рады
Гэтак, як мама была.
Стрэўшы мяне на прыпынку,
Доўга дахаты вяла
Ціхай бязлюднай дарогай
Той, што нядаўна да Бога
Наша суседка пайшла…



Сярэдняя: 4 (7 галасоў)

Даўно пасаджаныя мамай кветкі
І сёння ў агародчыку цвітуць.
Яны цяпер маёй самоты сведкі,
Яны цяпер з маёй душы растуць.
Ніхто не рве, ніхто не даглядае
І ўжо ніхто не будзе даглядаць.
Адна пчала над імі залатая
Лятае й заўтра будзе шчыраваць,
Нібыта мама, што пчалою стала.
Кім стала мама— знаю толькі я,
Бо мне пчала пра гэта расказала,
Як мама расказала б мне мая…

29.09.2013



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Ад мамы засталіся акуляры
На століку каля старых газет.
Гляджу праз іх і бачу толькі хмары,
А мама бачыла ўвесь белы свет
І вуліцу, якой я ў горад ехаў
На пару год, а выйшла— назаўжды.
Газеты, нібы з леташняга снегу,
Дзе літары, як з мёртвае вады,
Што супынілася і пачарнела,
Як і для мамы тут спыніўся час.
Праз акуляры мама не ўглядзела,
Калі яе жыццё прайшло праз нас,
Пакінуўшы ад мамы акуляры



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Мне цяжка жыць далёка ад Радзімы,
Быць адарваным ад айчынных каранёў.
Але я веру, што надыйдзе час шчаслівы,
Калі я вернусь да Бацькоўшчыны маёй.



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

Ах які ты задавака!
Нават шэранькі сабака
Гаўкнуць на цябе баіцца
Ды схапіць за нагавіцы.

Задавака важна ходзіць...
Смешна так сябе паводзіць.
Усім здаецца -- ён начальнік,
А на самой справе -- "чайнік".

Задавака глядзіць зверху
І на ўсіх наводзіць вэрхал,
Важны, быццам бы варона,
Хоць надзень яму карону.

А дзе ж сціпласць, задавака?
Ды няма зусім ніякай.
Гонар ёсць, мазгоў няма,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Па-над лугам павольна вальсіруе бусел,
Вечаровай расою пакосы блішчаць,
Ці даўно проці ночы ў стваральнай спакусе
Па тым лузе блукала паэта душа?

Ёй хацелася стаць на крыло і ў блакіце
Прыцягнення зямнога закон парушаць.
Узнялася яна. Толькі, як ні маліце,
Луг ніяк не пакіне паэта душа.

Нам за лёсам спяшацца ад лета да лета,
Рана – позна зямное жыццё завяршаць…



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Жыццё пражыць не поле перайсці
І кожнаму даецца свая доля.
Ты гэту долю крэпка не кляні
Ў кулак сабраць старайся сваю волю.

Каб кожны крок ўвысь цябе падымаў
І спатыкаючы каб зноў ты падымаўся.
А калі лёс крыху табе пашанцаваў
На іншых ты зусім не спадзявайся.

Ў перад кроч і з белай паласой
Ў мінулым чорную пакінь ты назаўсёды .
Насустрач кроч з адкрытаю душой



Сярэдняя: 3.9 (21 голас)

Што ён прывёз дамоў з вайны
Цягнік вялікай Перамогі!
Каму сустрэчу праз гады,
Каму шмат гора, боль і слёзы.

Хто дачакаўся родных, блізкіх
У іх слёзы радасці цяклі.
А хто прыйшоў на папялішча
Душу хоць з сэрцам разарві.

Радзіму на руках з вайны
Няслі бацькі з руін фашысцкіх.
Стальныя зняўшы кайданы
Нам перадалі і нашым блізкім.

Нам перадалі на ахвяру
Каб мы шчаслівымі жылі.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Мне здаецца, што нашы буслы
Таксама былі на Айчынай вайне .
На белых крылах вывадзілі краўцы
Плямы чорныя, што атрымалі ў агне.

Іх крылы агнём тым вайна апаліла
Пасяліла ў іх душы смяротных салдат.
Калі кружаць над хатай бабуля казала :
То ў дом той прыносяць, маленькіх дзіцят.

А ногі ў чырвоныя боты адзеты
Таму, што на вуглях шукалі яны
Дзяцей нашых вёсак,сялян абгарэўшых



Сярэдняя: 3.2 (12 галасоў)

Пайду па вуліцы па вузкай,
А па шырокай не пайду.
На мове роднай,беларускай
Я словы для цябе знайду.

Галінка ў валасы трапляе
І расплятае мне касу.
Гавораць:"Ўсё адна гуляе".
А я цябе ў сабе нясу.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

З той гары
Мне б пабачыць бары.
Ну а там,-хутары,хутары..

Дзікі мёд мне збяры
На зары.
Ўдыхну яго пах.

І скажы:"Падары
Мне вянок чабаровы.
Я яшчэ не стары.
Падары.."



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Памяці С.К.

У мяне няма спакою
Ад журбы.
Пойдзем ў лес хіба з табою
Па грыбы.

Будзем ў лесе
Дзіва-дзіўнае глядзець.
Хвалявацца,
Мо прытупае мядзведзь.

Ды галінкі
І травіначкі згінаць,
Каб грыбныя
Капялюшыкі шукаць.

Вось чырвоны,
Вось ружовы сыраеж.
Ды глядзі ты,іх
Сырымі не паеш!

Ну,не злуйся,
Я жартую над табой.
Сам жа ведаеш,
Ты самы любы мой.

Пойдзе дожджык.
Сумна дубу аднаму...



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Я зноў вяртаюся з дарогі
Ў вёску родную сваю.
Тут пражыла сваё дзяцінства
Я тут на лаўцы пасяджу.

Гляджу, адшукваю вачыма
Сцяжынкі тыя ля дарог.
Дзе ножкі босыя тапталі
Травінкі, цёпленькі пясок.

Дзе хата старая стаяла
Дзе бэз цвіцеў каля вакон.
І дзе вясёлкай любавалісь.
Вясновы ўдыхвая азон.

Схіліўся плот на бок ад ветру
Няма каму яго паправіць.



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Жахі вайны за сабою прывёў.
Плямай крывавай праз бінт супакою
Жудасны Марс узышоў.

Пыльны пейзаж на Чырвонай Планеце
Ў госці, напэўна, сабраўся да нас.
Гінуць дарослыя, гінуць і дзеці –
Менш перамог, чым параз.

Жудасны Марс узышоў над Зямлёю,
Толькі Надзея б ізноў ажыла,
Сведкай Кахання калі б над журбою
Зорка Венера ўзышла.



Сярэдняя: 3.8 (18 галасоў)

У глухамані непрыкметнай
Сядзеў і плакаў чалавек…
Паблізу йшоў Тварэц Сусветны
I ціха мовіў: – Iмярэк,

Я брат убогіх і галечных,
Я ўсіх няшчасных берагу,
Бо я дарыльшчык ласак вечных,
Бо я твой Бог! Я ўсё магу!

Нашто ты енчыш у прымусе?..
I чалавек прызнаўся: – Друг,
Я нарадзіўся ў Беларусі, –
I Бог заплакаў з ім удвух…



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Асенні сад ганяе пруткім веццем
Iрваныя парывы скавыша.
Пахмельны дворнік дужыцца са смеццем,
А пад лаўчонкай курчыцца душа.

Так, так, душа. Звычайная. Вось толькі
Прамокла і ад холоду дрыжыць,
Гаспадаром разнятая на долькі,
Які сказаў: – Ты замінаеш жыць.

Усіх шкадуеш тых, хто быў распятым,
Расціснутага ботам мураша,
Маё сняданне аддаеш шчанятам…
Я болей не магу з табой, душа!



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Зранку заўжды крумкачы
Глум прадракаюць сусвету.
Першы намер – уцячы!
Першая думка – карэту!

З ветрам, вільготным ад слёз,
Добрыя згадкі навейма!
Лёс адшпурнуўшы з калёс,
Гётэ з’язджае на Веймар.

Што яму поспех і чын!
Што неблагая кар’ера!
Бо наўздагон крумкачы
Ганьбяць разбойным манерам.

Мошчаны шлях чацвярык
Б’е капытамі, як беды.
Колькі ж патрэбна квадрыг
Збегчы ад Элізабеты?



Сярэдняя: 1.7 (6 галасоў)

Я гойсаў маладым аленем,
Паўсюль шукаючы прыгод.
Цяпер на стомленых каленях
Прашу рахмана прабачэння
У дзён маіх пад старасць год.
Хачу не шчасця, не лагод,
А бачыць палевую свечку
Ў тым неспазнаным мной мястэчку,
Дзе дарагія сэрцу цені.
Там капаў воск, святлелі твары,
I бачнымі былі ў нагары
Маіх шляхоў хітраспляценні.
Не так сабе цішэе голас:
Адкрасаваў на ніве колас,
I я, нібы стары старызнік,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Парваныя радаводы
Памяці беліцкіх яўрэяў-ахвяр фашызму
Да Вялікай Айчыннай вайны трэцюю частку насельніцтва мястэчка Беліца Лідскага павета – каля 700 чалавек – складалі яўрэі. У ліпені 1944 года, пасля вызвалення Лідчыны, з зямлянак у Беліцу вярнулася каля 60 яўрэяў – менш чым 10 % ад даваеннага яўрэйскага насельніцтва. Большасць з іх пазней з’ехала за мяжу.
I

Трэць белічан складалі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Звінелі вы,калі ішлі салдаты.
А ў салдат ад болю сівізна.
А Ў салдат ў сэрцы страты,страты..

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Звінелі вы ў маршах ветэранаў.
І мы стаялі стройна,як струна
Пад гукі ўрачыстых барабанаў.

Званы трыўмфа Свята-ордэна!
Хай гэты звон заўсёды чутны будзе
Ў Беларусі.Ў нас яна адна.
І Подзвіг Ваш ніколі не забудзе!



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Чаму суровы позірк Ваш
На фота так хвалюе?
Мо мы жывем не так,інакш,
Душа Ваша сумуе?

Вы бачыце ганебнасць дум,
Не вартых намаганняў,
Надзей,што цераз боль і сум
Пранеслі Вы ў змаганнях

З тым злом нямераным,пякучым,
Што ў край прыйшло наш родны.
І стала Вам за нас балюча,
Як за сыноў бязродных

Забылі мову і вайну,
І пот і кроў дзядоў,
Не ставіўшы сабе ў віну
Незначных дробных слоў.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Вы ляціце гады,
Дагарайце вуглінай,
Ад народзін маіх
Да мае дамавіны.

Адрывайцесь гады
Часу плыньню вірлівай,
З ручаін веснавых,
Ад лясоў шапатлівых.

Разьлятайцесь гады,
Як лісточкі з галіны,
Быццам верша радкі
Да старонкі радзімай.
05.03.19.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Вы ляціце гады,
Дагарайце вуглінай,
Ад народзін маіх
Да мае дамавіны.

Адрывайцесь гады
Часу плыньню вірлівай,
З ручаін веснавых,
Ад лясоў шапатлівых.

Разьлятайцесь гады,
Як лісточкі з галіны,
Быццам верша радкі
Да старонкі радзімай.
05.03.19.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Жылося шчасліва на вольнай зямлі сінявокай.
Штодня працавалі ва ўсю гарады і вёскі.
Раптам многім прыйшлося забыцца на старасць глыбокую-
Без папераджэння прыйшлі варожыя войскі...

Дзяцінства, юнацтва і сталасць вайной апалілі .
Давольны вы гэтым, няшчасныя каты, давольны?
Дзве трэці пайшлі на вайну... Пайшлі і загінулі
За маці, за сына, за жонку, Радзіму, за волю.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Чалавеку патрэбна не слава,
Не багацьця паўнюсенькі воз,
А жыцьцё без гарэтнае справы,
Без вайны, без крыві і без сьлёз.

Чалавеку сонца патрэбна,
Глыт паветра на вольныя грудзі
І кавалак працоўнага хлеба,
Каб жабрацтвам жыцьцё не занудзіць.

Чалавеку ня быць чалавекам
Без мужчынскай й жаночай красы,
Без сьцяжын, дзе на шляху адвечным,
Гучаць продкаў яго галасы.

Чалавеку не слава патрэбна,



Сярэдняя: 3 (13 галасоў)

Мабыць, той паэт хто знайшоў
Назовы пачуцьцяў сваіх,
Хто да родных гукаў і слоў,
Дадаў сваё слова ўслых...

Мабыць, той паэт хто шукаў
Чым дыхае народ, жыве сьвет,
Нараджаўся хто зь ім, паміраў -
Мабыць, той сапраўдны паэт.
- 01.03.19.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Любіце Радзіму,
Каханку-дзяўчыну:
Яна нарадзіла цябе,
Балацянак і рэчышч яе азярыны,
Цякучых праз думкі твае…
І час той любіце,
У далёкім і блізкім,
Што жыцьцё несупынна нясе…
Любіце Радзіму, любіце Айчыну -
І яна не пакіне цябе.
-17.02.19г.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Я спытала ў бабулі,
Якая ў вайну жыла,
Як свісталі тады кулі,
Партызанка дзе ішла.

-Вельмі страшна, дзеткі, жыць
Змрочнаю вайною,
Боль цярпець, дзяцей карміць,
Ахвяраваць сабою.

Вёска наша ў сем двароў
Ля лесу гаравала,
Бо ўсіх хлопцаў, мужыкоў
Вайна пазабірала.

Цяжка там, дзе ішлі баі...
А ў нас катаў не відаць,
Бо партызаны ў гаі.
Можна жыць, агарод саджаць.

Як чужынцы ля двара



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Я ўстану да самай зары
Ды прайдуся па юр’еўскіх росах.
Будзе свет, як заўжды, малады,
Будзе радасць на сонечных плёсах.

На зялёнай траве маладой,
Нібы пацеркі, першыя росы.
Я крану іх пяшчотна рукой,
А ў адказ – перазвон шматгалосы.

Так спявае зямля па вясне.
Б’е па травах, па росах конь белы…
Дзесьці побач –здалося ці не? –
Залатыя ключы празвінелі.

Адмыкае зямлю Юр’еў конь,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Сасьніцца зноўку ойчый дом
І шэраг вулачак драўляных,
За іх рагом, пабліз дамоў,
Бляшаны дах вясковай крамы,

Завечарэе на двары,
Закурыць лямпы цьмянай дым,
Сястра, над ложакам маім,
Чытае казкі братоў Грым...
-29.01-04.02.19.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

"Месяц май"
Месяц май.Вясны разгар
У небе купкі рэдкіх хмар
На зямлі бела-зяленай
Цеплы ветрык лашчыць твар
Бэз цвіце і гоніць хвалі
Як нябачную раку
Пах плыве ў сіняй далі
Водар кружыць галаву
На галінках белы цвет
Як ад снега зімні след
Промні сонейка ў акне
Над зямлею пар плыве
Адагрэлася зямелька
Зерне просіць,толькі дай..



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Сумнавокі дзень, травеньскі, самотны,
нібы сонца цень, светлы, ды далёкі,
нібы росны дол, прахоладна лёгкі, –
гэта нечы спеў, ціхі, сумны, крохкі.

Крокі да яго, голасу здалёку,
да сівых вякоў, песняй новай поўных.
Тых, што за гарой, за мяжой, за светам.
Тых, дзе мы былі траўня першацветам



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Сонца за горачку ціха сядае.
Цені ад дрэў усё даўжэй і даўжэй.
Вяцер за лес паляцеў. Ля рэчкі чакае
Хлопец, якому спяваў салавей.

Выйшаў на бераг ён, стаў на масточку:
"Дзе ж чараўніца? Чакаю даўно".
Шэпчушь яму маладыя лісточкі:
"Лепш за яе няма ні адной".

Ціха ўздыхае юнак над ракою.
Сумна яму. Яна зноў не прыйшла.
Каму ты, дзяўчына, махаеш рукою?
Хіба што лепшага дзесьці знайшла...



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Быць можа, ва ўсім вінаваты прагрэс?
А можа, то выхадкі д’яблавы спрэс?
Да войнаў у лёсе зямлі дадалася,
бы гром сярод яснага неба, – АЭС.

АЭС, радыяцыя, ноч і вясна…
Вясна тая чорная, а не красна.
У сэрца прыроды і ў душы людзей
ўвайшла радыяцыя – злыдзень яна.

І вецер-забойца нясецца туды
атручваць каб вёскі, лясы, гарады,
і ўсіх без разбору – дарослых, дзяцей



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Стамілась, ўпала, хачу паляжаць,
Няма такой сілы, што можа ўзняць.
Адцяг і вокам лянотным сачу я вакол,
Але ж праз хвілінку сынок падышоў,
Ціха «трэба» на вушка сказаў
і ўмомант спачынак увесь паламаў.



Сярэдняя: 3.8 (17 галасоў)

Памяці маіх аднасельчан з невялічкай вескі,з якой у 1944г на вайну прызвалі 43 чалавек,
а дамоў вярнуліся толькі трое...

"Помнік"
Даўно мінуў той час жахлівы
Калі грымела тут вайна
І адпраўляла ў магілы
Людзей загубленых штодня
Нам толькі памяць застаецца
І помнік сціплы ля дарогі
Тут душы тых,хто не вярнецца
Свае аставіўшы парогі
Не нарадзіўся,не загінуў



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

У людзей прыборка перад святам.
У баку ад вэрхалу яе,
я цiшком з вядзерца мірам свЯтым
абмываю ножанькі Твае.

Не знаходжу знятыя сандалi —
белы свет не бачу ў лiўнi слёз,
што вачам заслонаю паўсталi,
як i пэйсы зблытаныя кос.

Стопы я ў падол Твае схавала,
заліла слязьмі сваймі, Ісус.
Абвіла каралямi з апалаў,
спавiла ў валоссе бы ў бурмус.

Мне прадстала будучыня ясна —



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Душа баліць, скуголіць, плача...
Чаму няшчасце ды няўдача
Ідуць, на пяты наступаюць,
Сяброў цкуюць, варон склікаюць?

Куды ні ткнешся -- усюды закрыта,
Дарога роўная размыта,
Калдобіны і там, і тут.
Не грэе нават родны кут.

Жыццё ідзе па каляіне,
Што тоне ў брудзе, вязне ў гліне...

У чыстай бы вадзе яе адмыць,
Дадому роўненька пусціць.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Мураш знайшоў бруснічку на балоце,
Ледзь-ледзь яе падняў і узваліў на спіну.
З апошніх сіл цягнуў яе ў поце,
“Няўжо не данясу, няўжо яе пакіну…”

Ён ведаў, халады ўжо прыйдуць хутка,
І зробіцца бялюткім бор сасновы,
Як толькі мог, так працаваў малютка,
Каб да зімы мурашнік быў гатовы.

Ён кожную крупінку і зярнятка,
Калі знайшоў, не еў, а пакідаў,
Братам сваім малодшым, немаўляткам,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

На мяжы між каханнем і шчасцем
пелясткуе акветнены ўчастак -
тут пяшчоткі, ласкоткі, казыткі,
абдымонкі і неразлучыткі,
нестамляльныя мілавастры
дыванком пунсавеюць прыўкрасным,
даўкім водарам ноч напоена
смачнавуснай буйной цалавоніі…

Ты з іроніяй, прыкрай воку,
як заўжды, пазіраеш звысоку
на маё нараджонае раніцай
слова новае у батаніцы.



Сярэдняя: 2.7 (27 галасоў)

Паеду заўтра ў горад,
Але ў дом твой я не зазірну.
Набралася шмат спраў, мо цэлы кораб--
Патрачу там гадзіну не адну.
. . .
Шкада, сяброўка, што жывём далёка,
Дзесяткі кіламетраў раздзяляюць.
Дабрацца да цябе не так і лёгка--
Адлегласці сяброў не разлучаюць.

Няхай зіма, снягі ці завіруха
Пазамятаюць усе дарогі--
Дождж, вецер, непагадзь і скруха



Сярэдняя: 3.2 (20 галасоў)

Аднойчы з дуру курыца рашыла,
Што ёй спяваць на сцэне ужо патрэбна.
Талант спяваць яна ў сябе адкрыла
Кудахча пад павеццем акапэльна.

Яна ў капэлу харавую падалася
Якая моцнымі талантамі слывець.
Адгаварыць мясцовы певень браўся:
“Больш не вяртайся к курам пад павець!”

Курыца ганарова саграбла свае пажыткі
Пакрасіла ўсе пёры ў красный колер.
Адкінуўшы мінулага ўсе перажыткі



Сярэдняя: 2.9 (18 галасоў)

Нікнуць росы пад промнямі сонца.
Подых ветрыку гойдае хвалі.
Водар кветак узбуджае бясконца,
Нясе памяць у мілыя далі.

Проблеск Нёмна між сосен узнікае,
Звонкі спеў салаўёў, Пажарова,
Дзе чаромха пялёсткі губляе
І званцы зацвітаюць нанова.

Птушкі кружаць над Нёманам, кружаць --
Берагі для дзяцей абжываюць.
Ну а людзі з мясцінамі дружаць,
Дзе дзяцінства ў нябыт адпраўляюць.



Сярэдняя: 3.2 (14 галасоў)

Інжынер Іяхім

Рэжым фашысцкі пакрываў
карычневай смугою Ліду.
Піўным заводам кіраваў
Іяхім, інжынер з Берліна.

Яўрэі многія пры ім
знайшлі работу на заводзе.
Ды ў ботах колеру крыві
тэрор-фашыст па Лідзе ходзіць.

Ля завадскіх варот тэрор
і ботам грукае ў вароты.
Ды не пусціў Іяхім морд
і гутарка была кароткай.

З завода кінулі на фронт
яго, заступніка яўрэяў.
У Ханвега* ва ўхмылцы рот:



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

“Донарскі матэрыял”
Памяці малалетніх ахвяр фашызму прысвячаецца

Пыл узнялі санмашыны колы.
Гул матора цішыню ўзрываў.
А ў будынку Споркаўшчынскай школы
дзеці – “донарскі матэрыял”.

Афіцэры-медыкі з машыны
выйшлі – і выстройваюць дзяцей.
Позірк іх драпежніцка-птушыны
ўважліва “матэрыял” глядзеў.

Адабралі некалькіх. Павезлі.
Фрыцам раненым патрэбна кроў.
Хто застаўся – мокры нос павесіў,



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Хмары ліхалецця
Памяці расстраляных фашыстамі 23 ліпеня 1941 года 42 яўрэяў з вёскі Сялец Лідскага раёна
Раніцой прыехалі ў Сялец
дзве машыны, крытыя брызентам, –
і сягоння ў хатах не сядзець –
у зямлі ляжаць яўрэйскім сем’ям.

Вылезлі эсэсаўцы з машын,
чэрапы ў эсэсаўцаў на форме –
і таму дзяцей, жанчын, мужчын
добрае не ўсцешыла надвор’е.

З перапуду стала пазяхаць
дзіцяня, на боязь не скупое.



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Зноўку восень жаўцюткім лісточкам
Паціхеньку ў акенца стукае,
Як жабрак благенькім кіёчкам
На начлег да нас вечарам грукае.

Лісту холадна. Ён адарваўся
Ад радзімай галінкі навекі.
Мне не сорамна. Я не цураюся
Ні радні сваёй, ні зямелькі.

Дзе ж цяпло знайсці лісціку восенню?
Людзі грэцца ідуць да людзей.
Адчыніце таму, хто ў ноч цёмную
Прыціскае свой кій да грудзей.



Сярэдняя: 3.4 (8 галасоў)

Забалелі мае ногі
Ад дарогі, ад трывогі,
Ад пакут забытых дзён
Сунецца на іх праклён.

Ланцугоў жыццёвых путы
Цягнуць ногі да зямлі.
Ці ты босы, ці абуты --
Абамлелі, "загулі".

Топчаш, топчаш свае сцежкі
Ты нагамі кожны дзень,
Пакідаючы сумежкі
Ды слядоў блакітны цень.

Мы з рукамі ды нагамі
Сябраваць заўжды павінны
І ў хаце з абразамі,
І ў астрозе, хоць не вінны.

Не дай, Божа, страціць ногі.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Красавіцкі бузун-ранак.
Пульхнашчокі пястун весні.
Вокагляду майго абраннік,
пунцавееш ў далёкім надлессі.
Белакудзерныя аблочкі
так пасуюць твайму наіву.
Над блакітнай шаўковай сарочкай
ветраскок трасе лёгкай грывай.
Ты хапаеш яго за ногі -
узлезці і пракаціцца хочаш
па расяным шэрым аблогам,
дзе спачын атрымала ночка...
Смех залівісты душу радуе:
Не ўтрымаўся!
Дробязь - няўдача!



Сярэдняя: 3.7 (20 галасоў)

Здаецца, у цябе я закаханы.
Не разумею што рабіць.
Калі цвярозы - быццам п'яны
І п'яным я не хочу быць.

Не хочу і табе я хлусіць,
Не хочу глупстваў шмат казаць.
Я зазірну ў твае вочы
І ў губы буду моцна цалаваць.

І абдымаць цябе штодзённа,
І песні пад акном спяваць.
Здаецца, у цябе я закаханы,
А зоркіў небе дзеля нас гараць.

Аляксей Жывіцкі
16.03.2019



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

На вясковай вуліцы
Ўсе да плоту туляцца.
Днём -- каб не раз'ехалі,
У ноч -- каб не "наехалі".
А ў нашай вёсцы -- лаўкі
Каля плоту, каля брамкі
І сядзяць на іх заўжды
Нашы бабкі і дзяды.
Днём вядуць яны размову
Пра дзяцей ды дзядзьку Вову,
Пар палітыку талкуюць,
Аб здароўі пагаруюць.
А як вечар надыходзіць
Лаўкі моладзь не абходзіць;
Дзядзькі і цёткі пайшлі спаць,
Маладыя -- пагуляць.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

Па-беларуску пісаць буду.
Мовы роднай не забуду,
Бо яна мая, мая.
Песні ёй спяваю я.
Мілагучна гучаць словы:
Журавіны, лес яловы,
Хмызняк, студня ці адрынка,
Татка, цацка ці ялінка...
Я на ровары паеду
Шпарчэй у краму, на бяседу --
Усюды буду размаўляць.
Без турбот словы гучаць.
Няхай кажуць, што не модна
Па-беларуску гаварыць...
Наша мова так лагодна --
У вяках ёй доўга жыць.



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Я чакаю цябе на беразе,
Блакітнага,цёплагa мора,
На чаўне бяз ветразяў...
З маланкай і штормам.

Я чакаю цябе аднойчы,
Усе жыццё з чорна-белага здымка,
Зоры ў воду падаюць ноччу,
З рук калісь ці маленькай дзяўчынкі.

Я кахаю цябе ўжо раз соты,
Тады час зупыніўся ўлетку,
Твае чорна-белае фота,
Да душы прытулю,як кветку.



Сярэдняя: 3.6 (11 галасоў)

Раззлаваўся нешта муж.
Мо аб'еўся дрэнных груш
Ды збундырыла жывот?
Можа, ноччу сніўся чорт?
Мабыць, стрэў ты дзе кабету,
Пацягаўшыся па свету.
Не адна ж я на Зямлі...
Вось табе і ай-лю-лі.
Пэўна, страціў ты анучу,
А мо тую смецця кучу,
Што зграбаў ты на падворку,
Утварыўшы з яго горку.
Адкажу табе я так:
"Мілы мой! Даруй, бядак,
І не злуйся, не гары,
Я парадак на двары
Навяла пасля цябе,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Міска грэчкі і кубак кісялю
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне
У першыя месяцы сваёй дзейнасці Лідскі камбінат харчовых канцэнтратаў пастаўляў кашы для патрэб часцей 3-га Беларускага фронту. Захаваліся ўспаміны былой работніцы прадпрыемства Соф’і Фёдараўны Купчанка аб тым, як у адным з цэхаў камбіната сустракалі Новы 1945 год.
За вокнамі зіма лютуе.
Па добрым леце паўздыхаўшы,



Сярэдняя: 2.9 (15 галасоў)

Радзіма.
У гэтым слове
Чуецца посвіст шпакоў.
Трактар працуе на полі,
Сабраўшы чароды гракоў.
Радзіма.
Бэз каля хаты,
Яблыні, вішні ў садзе.
Калодзежны жораў гарбаты,
Ды дзеці за плотам у засадзе.
Радзма.
Вёска над Нёманам.
Гаўя з чыстай вадою.
Нарва з ямкаю-бродам,
З вясковых кароў чарадою.
Радзіма.
Закуткі. Завулкі.
Клуб, дзе моладзь танцуе.
Масточкі. Тусоўкі. Прытулкі.



Сярэдняя: 3.1 (21 голас)

За акном лятае вецер,
У шыбы дзьме і рве страху.
--Ты скажы мне дзе на свеце
Жывуць людзі без граху?
Дзе не п'юць, не брыдкасловяць,
Не крадуць, не б'юць сяброў?
Патрымай ты, вецер, сповядзь
І ляці сабе за роў.



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Не ўсё скажуць людзі ўслых,
Бо шануюць для шчасця малых,
Помняць, ды толькі ціха ўздыхаюць,
Калі летуценні, як хмаркі, мільгаюць.
. . .
Выплывуць белыя-белыя хмаркі.
Ціха адзавецца ветрык няшпаркі,
Гойдае воблачка ў сініх нябёсах.
Хораша ў сэрцы, што ў нейкіх палосах.
Белая, светлая -- выпадзе шчасце.
Чорная-чорная -- здарыцца гора.
Божачка мілы! Адкуль ты ўзялася?



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Аступіўся зноў чалавек-бядак.
Што глядіш сабрат раўнадушна так?
Сто разоў хадзіў,каяўся ў грахах.
Зараз зноў прыйшоў,але ў сэрцы жах.

Вартаўнік сядзіць каля брамы там.
Мусіць не пусціць цябе ў Боскі храм.
Вочы ў цябе заплылі зусім.
І нага баліць.Боты ўсе знасіў.

"Ну пайшоў,пашоў.Колькі ўжо казаць?"
"Пашкадуй,прашу,дай хоць пастаяць."
"Ад цябе смярдзіць.Замінаць людзям."



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

"...Толи по воде,толи против воды чудесным образом,
или на реке Свислочи под замок встал,а светом необычным
с себя исходившим выданный,от обывателей места с воды добытой,
и до Церкви Замковой года 1500 дня 13 августа был сопровожденный."

Са старога летапісу

Агняся вочкамі акенцаў,
Як добры сябра на мяне
Глядзіць мой горад.І на сэрцы
Так цёпла-цёпла настае.



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Я табе не клянуся ў каханні
вечным,
бо не муза і не тубылка
з Парнасу.
Я з пачуццем зямным, надзвыча′й
чалавечым,
паэтычна пляту косы з’явам
сучасным.
Маляўніча ўзбухторваю хвалі
рэаляў,
і стаю, і гляджу - у вачах спеліцца
гонар.
Я цябе ўсё жыццё, быццам пазл
збіраю,
адшчыка′ю штодня з пачуцця
гронак.
Не шпурляй зерне крыўд над маім
“нявечным”,
і няхай табе будзе мізэрнаю
ўсцехай,



Сярэдняя: 2 (5 галасоў)

Адчыніце дзверы
Зноўку восень жаўцюткім лісточкам Дзе ж цяпло знайсці лісціку восенню?
Паціхеньку ў акенца стукае, Людзі грэцца ідуць да людзей.
Як жабрак благенькім кіёчкам Адчыніце таму, хто ў ноч цёмную
На начлег да нас вечарам грукае. Прыціскае свой кій да грудзей.
Лісту холадна. Ён адарваўся
Ад радзімай галінкі навекі.
Мне не сорамна. Я не цураюся



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Заход напаўняе пакой непразрыстай чырванню -
Чырвоныя сцены выштурхваюць вонкі,
Дзякуй, што не праз вокны,
Яны са страху завешаны шчыльнымі шырмамі.

Турка на кухні напамінае з дзівоснай грацыяй,
Што кава з яе толькі для рэдкіх гасцей,
Сабе можна шмат прасцей -
Заліць кіпенем і маўчаць аб сваёй дэградацыі.

Збегчы: ад людзей, праз людзей, да людзей.
На гэтых вуліцах хочацца стаць празрыстым,



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Пазірае на нас звысоку
шэра-сіняе НЕБАВОКА,
не стамляецца, не міргае,
бо павейкаў яно не мае.
Ад стварэння за намі сочыць
днямі светлымі,
цьмянай ноччу.
Як падлічыць усе правіны –
зарыдае слязой дажджынай.
Як жа моташна НЕБАВОКУ
з усюісным яго звышзрокам!
…і на мой светлы твар, дарэчы,
крыху ўпала яго сінечы.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Пазірае на нас звысоку
шэра-сіняе НЕБАВОКА,
не стамляецца, не міргае,
бо павейкаў яно не мае.
Ад стварэння за намі сочыць
днямі светлымі,
цьмянай ноччу.
Як падлічыць усе правіны –
зарыдае слязой дажджынай.
Як жа моташна НЕБАВОКУ
з усюісным яго звышзрокам!
…і на мой светлы твар, дарэчы,
крыху ўпала яго сінечы.



Сярэдняя: 3.8 (13 галасоў)

"Забытая дарога"
Дарога ў лесе,што забыта
Як след жыцьця ў нашы дні
Ігліцай мяккаю прыкрыты
Растуць пад ею карані
Уніз спускаешся з прыгорку
Ледзь бачна след ад каляі
Паміж сабой вядзе гаворку
Шапоча лісьце на гальлі
Абапал дрэвы-веліканы
Палянка,жоўценькі пясок
Пянькі сасновыя як раны
Цвіце ліловы верасок
Далей,нізінка-балаціна
Жаўцее купкай асака



Сярэдняя: 3.6 (12 галасоў)

Маміна малітва, як белыя крылы.
На дарогах лёсу, змацуе паднясе.
Маміна малітва, як гаюча сіла.
Сонейкам засвеціць, шчасце прынясе.

Маміна малітва, калі першыя крокі.
Ці світанак ціхі, а ці ноч ясна.
Маміна малітва, у дзіцячы годы.
Побач ўсе зімы, чыстая раса.
Прыпеў:
Памаліся мама за сына і дачушку
Памаліся родная, і за унучкоў.
Апраніся мама ў вышыту сарочку.



Сярэдняя: 4.2 (32 галасоў)

Верш для дзяцей.

Красавік - вясны усмешка!
Ручаёк прачнуўся, гай.
У вандроўку кліча сцежка.
Поўніць лес птушыны грай.

На разгалістых таполях
Мітусьня - кішаць гракі.
Рунь азімую у полі
Грэюць песняй жаўрукі.

Поіць свежасцю паветра
Дзень вясновы, малады.
Чэша хвалям грывы ветрык
У азёрнае вады.

Пералескі-першацветы
Вабяць погляды здалля.
Габелены тчэ ў букетах



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Аранжавым узроўнем небяспекі
Палохаюць усе тэлеканалы,
А колер мараканскіх апельсінаў
Нам абяцае шчырае каханне.

Пяшчотную духмянасць тонкай скуры
Лязо нажа здымае асцярожна,
Да вуснаў смакавіта ліпнуць вусны,
Зыходзіць мякаць жыватворным сокам.

Чакаецца сварлівае надвор’е,
А сонейка наперакор прагнозам
Над дахам апельсінаваю коткай
Нам чэшырскай усмешкай ухмыльнецца.



Сярэдняя: 3.5 (12 галасоў)

Спіць ставок, не калышуцца травы
Вецярок ў вербалозе заснуў.
Дзесь зайгралі, зайгралі гітары
Там дзяўчына сустрэла вясну!

Ты паедзеш далёка-далёка,
Так далёка ад мяне, ад сяла
І не скажа ні месяц, ні хмара
Што ў цябе я любімай была.

Ой, не плач, не журыся дзяўчына,
Ой, не плач,не сумуй,не бядуй,
І праз год як квітнее каліна
У ціхі вечар мяне сустракай.



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Калі ў начы яму не спіцца,
мой сябра падбірае рыфмы,
збірае іх на звалцы словаў,
чытае вершы светлай поўні,

якая ціхім сумным поні
калыша грыўкай, нібы німбам,
а дым апошняй цыгарэты
перад світанкам лашчыць зоркі.

І знічкі сыплюцца расою
на канюшыну і на пуню,
гуляюць промні круглай поўні
ў зялёным шкле пустой бутэлькі.

Стаіць мой сябра ў белай шыбе,
як чорных шыбеніц ахвяра,



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Ішоў Настрой бадзёра
вулкай звычнаю
майскім шчодрым небам
аблакічаны,
рабаціннем сонечным
абвеснены
жаўручыным пошчакам
апеснены.
У заплечніку ён нёс падзяк
абвешчанасць,
усіх напояў хмельных
перамешанасць,
шпаркіх дум вар’яцкую
арэлістасць
і надзей раптоўную
асмеленасць.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Вісіць абраз у маёй хаце
Пад белым вэлюм рушніка.
Яго мне падарыла маці,
Каб абразу малілася дачка.

На абразу там Матка Боска
Ахоўвае маленькага Хрыста .
Яе прасіла маці мая слёзна :
“Ты беражы і маё дзіця”.

Маліла маці на каленях
Аб лепшай долі для дачкі.
Стаіць цяпер у маіх успамінах
Абраз у маці са слязьмі.

І вось нямала год прайшло
Я абразок бяру бярэжна ў рукі.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Вось беларускі наш кірмаш, сабраў ўсіх сяброў
Прыехаць кожны сюды рад, з замежных вугалкоў.
Усе, хто помняць Беларусь і славяць ў вяках
Яны з’яджаюцца раз у год, на гэты вось размах.

Спяваюць гулка песні тут і ў пляскі тут пускаюцца
Калі спявае Беларусь, мурашкай пакрываюцца .
І шмат цудоўных тут падзелак, купляюць усе дамоў
Мастачкі зробілі рукамі, ўдыхнулі ў іх любоў .



Сярэдняя: 4.4 (19 галасоў)

"Ціха веска памірае.."
Час бязлітасна сцірае
І падзеі і сляды
Ціха веска памірае
Нібы дрэва без кары
Дзе дарогі,дзе ўхабы
Знікла рэчка ля сяла
Добры дзень сказаць бы рады
А каму сказаць няма
Пакасіўся крыж драўляны
Дожджык мые абразок
Вецер трэпле палатняны
З арнаментам рушнічок
Цераз хату пуста,гола
Пустазельле ў двары
Ні каменьчыка ад школы
І калодзеж без вады



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

На вайне я ніколі не быў,
не насіў на плячы аўтамат,
пад бранёй
не гарэў
і пад кулямі ў бой не хадзіў,
не страляў з мінамётаў
і зенітных гармат.

Я не быў партызанам,
не закладваў пад рэйкі траціл,
як мой бацька, малым
ад разрываў снарадаў не глух,
у шпіталях ад гною мне раны
без наркозу
не чысціў хірург.

У дзяцінстве, як маці,
тыфам я не хварэў,
ад варожых салдат



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

На сцяжы, на сцяжы , што сняжком запарушана
Мы з табой, мы з табой развіталісь даўно
Што ж ты хо. што ж ты ходзіш за мною, харошы мой,
Што ж ты зноў заглядзеўся ў акно?
Што ж ты хо. што ж ты ходзіш за мною, харошы мой,
Што ж ты зноў заглядзеўся ў акно?

Бо не я, бо не я пазабыла ды кінула,
Сам рашыў, сам рашыўся на выбар такі
І не я, і не я цябе, мілы, прымусіла



Сярэдняя: 3.7 (20 галасоў)

Прырода круціць калаўрот
Жыццё ляціць як ніць уперад
Закруціць як вадаварот
Яго той ніткай не памерыць.

Жыццё ідзе клубок матая
І рвецца нітка ад нацягу
Вакол нічога не азірая
Нам некалі звяртаць увагу.

Звязалі крэпка вузялком
Надрыў свайго жыцця.
І ўперад цягнем напралом
Як неразумнае дзіця.

А потым лёс мы свой клянём
Што ён цяжкім дастаўся нам .
І што крутый у нас пад’ём



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Я жыць хачу, каб верыць і смяяцца,
Камусьці несці каб маленькае святло.
Я жыць хачу... Каб толькі не баяцца,
Што надта рана прыйдзецца здавацца...
Што кнот мой раптам можа адарвацца,
А не згарэць ад полымя свайго.

Пісаць хачу, каб думкамі дзяліцца:
Чароўным шчасцем ці мо зраненай душой,
Пачуццям каб у чытачоў з'явіцца,
Нібы адкрытая зноў таямніца,
У сталасці каб тым радкам дзівіцца,



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Алеся
Даўно гэта песня пяецца,
Што некалі тут, на Палессі,
Дзе гэта гаворка вядзецца,
Жыла прыгажуня Алеся.
Каханне прыйшло нечакана.
І кветкай лясной красавала,
Чакала яго на ўзлессі
Дзяўчына красуня — Алеся.
Якія лагодныя росы,
Не холадна ножанькам босым
Прайсціся з каханым па лесе
Прыгожай дзяўчыне Алесі.
Гарэла, як свечка, ў той вечар,
Не будзе ў іх болей сустрэчы.
Рашыла сама: ён — не пара,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Беларусь мая - казка дзіўная

Там, дзе сосны гамоняць з аблокамі,
Дзе ў палях рамонкі цвітуць,
А ў пушчах зубры, нібы волаты,
У гаях салаўі пяюць.

Беларусь мая - казка дзіўная,
Сінявокая старана.
Беларусь мая ты адзіная,
Нібы маці ў сына – адна!

Выйду ў поле за ваколіцу,
Дзе хвалюецца збажына.
Песняй сэрца маё напоўніцца,
Тут спявае аб шчасці зямля.

Тая песня ляціць над прасторамі



Сярэдняя: 4.5 (11 галасоў)

"Сонца хіліцца да долу"
Сонца хіліцца да долу
Як агністы,яркі шар
Пасылае промні ўгору
На кудзельку рэдкіх хмар
І здаецца за пагоркам
дагарае як пажар
А ўжо на небе зорка
Паказала жоўты твар
Сарамліва запылае
Нібы свечка ў вышыні
Глянеш,месяц выплывае
Бацька зорачнай сямьі
Кіне погляд свой на травы
Што заснулі на лугах



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Памяці малалетніх вязняў
Азарыцкага канцлагера

Калыша ў балоце крывая сасна
На голлі сваім бяду і дрымоту.
Ля мёртвай матулі прыснула дзіця...
Люляе, люляе сасна адзіноту.

І ходзіць навокал самотны “бай-бай”,
Здувае сняжок і змятае пушынкі.
Падаўся пад цёплы бачок цераз гай
Маленькі ваўчок да другое дзяўчынкі.

А дрэва калыша. А вецер пяе,
Выводзіць нямую, без слоў калыханку,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Дзевяць юаняў

Колькі каштуе жыццё?
Куляй жаўнер яго раніў.
Колькі каштуе жыццё?
Ці можа дзевяць юаняў?

Колькі каштуе жыццё?
Чырванню медзь адал'ецца...
Колькі каштуе жыццё?
Так ціха калышуцца вецця...

Колькі каштуе жыццё?
І снег ад крыві растайваў...
Што ж каштавала яно?
Дзевяць нікчэмных юаняў...

9 юаняў - у Кітаі цана адной кулі.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

О ! Беларусь –мая краіна !
Краіна зубраў , жураўлёў
Дзе чырванеюць журавіны ,
Дзе родны кут , белых буслоў.

Там чабаровыя паляны ,
Там верас пахне ў бары
Нібы пірог спяклі румяны
Цвіце сланечнік малады .

У беластвольнай там бярозкі
Вісяць галінкі над ракой.
Туман накрыўшы луг ля вёскі
Стаіць там ціш і супакой.

Твае блакітныя азёры
З крынічнай чысцінёй вады.



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Ізноў вайна, ізноў дэсант
Сняжынак кружыць у час палету.
Знікаюць птушкі-самалеты.
Стаіць сумет – падбіты танк.

Здаецца, зараз затрашчаць
Салдат-марозаў аўтаматы,
Пачнуць вятры шпуляць гранаты,
Як міны, будзе лёд ляжаць.

Дарма, Зіма, вясновым днем
Франтам вы рушыць загадалі.
Параза хутка вас чакае,
А вашу армію – разгром!



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Крыжаванка са страчаных фраз:
У палоне – здранцвелыя гукі.
Ёсць пытанне – не знойдзеш адказ,
Замест песень – усхліпы і грукі.

Рэчаіснасць ілюзій сышла,
Нібы свечы ў ваду летняй ноччу…
Не шукай, бо не знойдзеш цяпла,
Не сагрэюць бяздонныя вочы.

Ты з шыпшыны звіваеш вянок.
Па асоту блукаю разуты.
Не ад гэтага сэрца замок
Я адкрыў, бо ізноў не пачуты.



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

За тонкай, задзёрнутай шторай –
Спякотнае, жоўтае лета
Малюе загадкава ўзоры
Святлом азіяцкага свету.

Ці пэндзлік дадуць, ці аловак
Пакінуць кароткі аўтограф,
Змяніўшы славянскае слова
На чорны, крывы іерогліф.

На пальцах блішчаць кроплі тушы,
Як знакі сусветных энергій.
Паміж камянёў нашы душы
Стаяць за нязвыкласцю ў чэргах.

І я не шукаю спакою
Ў сучасным абрынутым свеце –



Сярэдняя: 3.6 (16 галасоў)

Навокал грукае,лятае,
Гудзе,бяжыць,перамагае.
А я імунітэт не маю
Ад шквала гэтага.І ціск

Вышэй свой градус падымае.
І здзіўлена я адчуваю,
Як хваля моцная гайдае
Наш карабель пад назвай Мінск!



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Прыдзірліваму воку ўсё не так.
Адказнай галаве клапот немала.
Шчаслівы той,хто па душы прастак.
Ў добрай песне шчыры запевала.

Не прыкмечае ён пахмурных дзён.
Рады дажджу,як сябруку старому.
Адкрыўшы свой віхлявы парасон,
Ён шэрым раннем выбегае з дома.

І раптам,азірнуўшыся здалёк
Шле пацалунак-птушачку ад сэрца.
Які ляціць нібыта матылёк
Да той,якая ля акна смяецца.



Сярэдняя: 3.2 (13 галасоў)

Нібы далоні ад вушэй
Вясна адняла.
Я чую гукі ужо мацней,
А мне ўсё мала.

Акно ў пакоі адчыню
Старонкай кніжнай
І свежы вецер удыхну
Глыбей,увішна.

Душа захоча адарваць
Сябе ад цела.
І прыйдзецца яе стрымаць
Каб не ўляцела.



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

"Люблю свой край"
Люблю свой край,сваю старонку
І лес і поле і лугі
І рэчку ціхую,дзе звонка
Спяваюць у лозах салаўі
Дзе хвалі мірна ліжуць бераг
Звініць крынічка пад вярбой
Дзе човен штурхае наперад
Рака ласкаваю рукой
Тут разліваюцца туманы
Па росных травах след бяжыць
Тут з павуцін дыван сатканы
На кусьцік кінуты ляжыць
Стракочуць конікі і скачуць



Сярэдняя: 4.3 (16 галасоў)

Ні я, ні ты не вернемся ужо
У тую зіму, весну, восень, лета...
Ўсё засталося дзесьці за мяжой,
У садзе маладосці нашых кветак.

Дзе не губляюць звонкасць ручаі,
А ўзімку аж па самы дах сумёты...
Усё засталося ў райскім тым краІ,
Дзе кожны крок - пяшчотнай ласкі дотык.

Ўсё засталося там, ў дзівосным сне,
Што, як прывід, развеяўся на ранку,
У шыкоўнай маладосці і вясне,



Сярэдняя: 4.2 (12 галасоў)

"Вясна"
Усе ідзе адвечным шляхам
Зіма закончыла свой бег
Прыгрэла сонца,адным махам
З палеў сагнала шэры снег
Паміж праталін,на ўзлеску
Там,дзе цяплей,сярод травы
На свет прабілася пралеска
Нібы пасланніца вясны
Зямля страсае сон і гоніць
Сок пад бярозавай карой
Пакрэпіць дожджык і прагоніць
Ліст клейкі з завязі тугой



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Калыханка

Спі дзіцятка разам з ночкай –
Спі салодкім сном,
Няхай месік табе дбае
За начным вакном.
Няхай песню складзе вецер,
І станцуе грач.
Спі дзіцятка, наш букецік,
Родненькі, не плач…
Каб няведаў ты нястачаў
У жыцці зусім,
Каб лавіў заўжды ўдачу,
І любімым быў!
Спі малеча, спі раднуля,
Ты ў сне расцеш,
Спі-засні, мая сынуля,
Сілы набярэш…
Аблачынкай белай коўдра,
Побач спіць даўно,



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Такое роднае і перапеўнае…
Па матывах беларускіх паэтаў
“Мой родны кут, як ты мне мілы”–
Зямляк наш, Колас напісаў,
І выраз гэты лёгкакрылы
Навекі сэрца пранізаў.
Паэт-правідзец. Шчыра вельмі
Любіў стаўбцоўскую зямлю
І слова роднае навекі
Закінуў зернем у раллю.
З таго зярнятка шмат усходаў--
Сявенька добрая была.
Святая любасць да прыроды
У сэрцах, душах прарасла.



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Жыццё круціла калаўрот,
На калаўроце ніткі пралі.
дні чарадой за годам год,
Нібы па нітачцы зцякалі.
На кроснах ткалі кужалёк,
каб зрэбную пашыць кашулю.
А хтосьці выткаў ручнічок,
Камусьці паясок пасуе.
Абрусам тканым на стале
Урачыста госця сустралі,
Чагосьці мо і не стае,
Што мелі, то і даставалі.
Кавалак сала, агурок
і бульба сопкая пад маслам --
усё расціў свой агарод,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я не ведаю, кім быў ты ў мінулым жыцці,
І чыя тут душа прылягла ля гасцінца?
Можа, прадзед мой слаўна калісьці пачыў,
Бо зямлю бараніў ад чужынца.

Адзін бок у раллі, другі ў неба глядзіць,
Дні за днямі пакладзены ў скрутак эпохаў…
Сколькі мудрасці ты ў сабе накапіў,
Што яшчэ прыхаваў ты пад мохам?

Многа дзіўных легенд помню я з малых год,
Занатоўвалі іх нават нашыя продкі .



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Адзін другога пераконваў:
«Паэзія – гэта пошук дна бяздоннага маўчання».

Але другі яму паважна запярэчыў:
«Не! Гэта адчуванне бязмежнага болю ў нетрах
спрадвечнай мілосці».

А трэці паспрабаваў іх прымірыць:
«Паэзія – гэта спасціжэнне спрадвечнага маўчання мілосці на дне неабсяжнага болю».