Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Бо ж чы стары я тут, Коця гарбаты

О, колькі каханьняў жыве ў нашым целе!
Вы нават не ўлічыце. Бо е й надзеі.
Ось я хацеў бы сустрэць ту шэ кветку ш,
Шо дэсь колыся так з ласкай глядзела.

О, шоўкава плацьце, шо так шалясцела,
Калі я з другою ж ішоў побач неяк.
А ты мне ўсё вершык. А ты мне ўсё ўсмешку сь.
І дзе ш ты падзелася, Анька з журфака?

Бо старасць такая: куды пазіраў я!..



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Яка гэто мова дыржыньськ

І хто шо ля нам запрышчее.
Шо, нельга па-свойм гаварыць?
Іль, шо я, пісатель німецкый
Чы всэ-такы полейшукый?

Да й нашчо та грамота, еслі
Усі но й друкуюць сціхі зь.
Ны відаючы й за5тэйі,
Ны то шо якы языкы.

От взьму я тут зарэ Дунешу
Да выйду, ек як, во на двір!..
Одразу всі зо смыху й леснуця.
Бо ж гозьдзя сам ф шіплю запік.

У нас жэ тут всэ в псышчый есця.



Яшчэ не ацэнена

Кандытатаў у дэпутаты адабралі,
У «Жыцці Бабруйскім» напісалі,
Іх даходы паказалі,
Як узнаў я іх даход,
Што атрымалі яны ў год,
Вельмі я тады здівіўся,
Ажна рот у мяне адкрыўся.
Рот я хуценька закрыў,
І ў краму паспяшыў.
320 я аддаў,
Літру сывараткі ўзяў,
Рыба мне не пакарману,
Бо жывем мы ўсе па плану,
Сталі мы міліянеры,
Каб не трацілі мы веры,
Веры ў то, што кажды год,



Яшчэ не ацэнена

Певень бойкі і чубаты,
Каб у гэты Новы год.
Прыляцеў і сеў ля хаты
З поўным кошыкам на плот.

І з яго на ваш падворак
Сыпануў удачу,шчасце.
Ланцужок з нябесных зорак.
Змог на ганак вам пакласці.

Каб надзёўб яшчэ і грошай,

Сцежкі крыламі падмёў.
Так зрабіў, каб год не горшы
Быў за той, які прайшоў.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

На цёплых вастравах я жыць не марыў
Дзе хвалі ліжуць белыя пяскі.. .
Не клічуць мяне дзіўныя Канары,
Там не збіраць у барах баравікі.

З каменняў саклю будаваць не буду
У гарах,што падпіраюць неба.
Бо не лавіць там плотак вудай,
Не каштаваць ржанога хлеба.

У пустыні голай жыць не стану
Гаі ў ёй не калыша вецярок.
І ўвесну не пап’еш са жбана
З бяроз салодкі і гаючы сок.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

То я скажу ўж пару ласковых

Хто я тут гонды у вас.
Разве поэт якыйся.
Да я ж оно шо жынывся
Гынды во на Парашц.

Разве я дэ робыв шо.
Хоть на якым дэ КамАЗе.
Да я ж оно шо с шызарні,
Дэ вбачыф 100 Шылягівськых.

Струны душі мні порвалы вж.
Влад наклыпалы в горшэчок.
Шо ж мні шэ з вамы калякаты,
Колы старый я, ек печка.

От хтось спувае з ыкрана.
Й то шэ чудесно ныкэчы.
Доброго ж вэчора, банда



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе крочаць в Сухі Бор шчэ вольхі ш.
Ды вот і вёскі ш нем ужо:
То вжэ ж Подышчэ в шлехты польскый.

Мы дэсь всэ прэмося впырод.
Ув города, дэ псышча з вонько.
І забувайімся свій род.
Бо дэ ж яка в нас мова в Мотолі.

Еврэйі мы – говорыть хтось.
Чы навыть дэся шэ з Німеччыны.
Бо вот: забрався жэ Мыколк
Уф КёнігСберг і вЕжэ рэшыты.

І ваабшчэ, прыйшов я но,
Шоб гоздзя впэрыты суседцы.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Бо цілый дэнь розгрібвав но сніга

І вот мы посмотрелі гонды здесь
Програму за неделю ажны Новость.
І шо ж такого мы побачыф вжэ.
Да а ні ны фіга жэ. Всэ по нолям.

Мусолымо то негра, то нового ш.
То вот ктось танкый нам пуд бок в Пудляшш.
І гэто так цікаво жэ, ек хочыш
Влад оддохнуты, отпочыты ф хат.

Ты мні скажы хоть, ек помытысь гондэ,
Колы в корыты водка замерзайт.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Маладзенькі бялявы хлапчук,
Што яшчэ не ведаў жыцця,
Бачыў столькі жахлівых пакут,
Бачыў столькі смярцей штодня.

Ён яшчэ нікаго не кахаў,
Не трымаў на руках дзіця.
Па начах у аблоках лятаў,
Ды спыніла яго вайна...

Гэтых хлопчыкаў, сябра мой,
Ведаеш, колькі тады было,
Колькі іх у радную зямлю
За нас з табой палягло?

Неба чыстае, цішыня ў далі.
Ты ведаеш, сябра мой,



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Усе словы,якія я сказаў,
Усе думкі мае не пачуты.
Усе рэчы,якія я забраў,
Ужо кожны дзень для мяне мутны.

Усе вершы,якія напісаў,
Усё,што я змагу зрабіць потым.
Ды асноўнага я шчэ не сказаў,
Што не магу жыць без кіслароду.

Усе песні,якія ўжо спеты,
Усе сказы,якія напісаў,
Усе словы,якія не сказаў.

Усе мовы,якія я ведаў,
Усе мары,якія даўно меў,
Усё,што я калісьці так хацеў.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Хочаш ты з ваўкамі жыць,
Навучысь по воўчы выць,
Не навучышся ты выць,
Цяжка будзе табе жыць.
Бо жыцця вам не дадуць,
Яны хутка вас з'ядуць,
Скруцяць гэтак, скруцяць так,
Не прадоўжаць вам кантракт.
Скажуць вам:-«Ты занемог,
Там вот дзверы, там парог,
Стаю ты не паважаў,
Нас законамі пужаў,
Ад нашай стаі ты адбіўся,
Больш ты нам не прыгадзіўся.
Ідзі ад нас, ідзі гуляй,



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Нацыянальная самасвядомасць знікла,
У беларусаў яе цяпер няма!
Бо беларус, як той крот панікнуў
У нару сваю, забыў сваё імя!

Каб зналі продкі нашы дарагія,
Што пасля іх нашчадкі будуць вось такія
Як мы, то хіба ж змагаліся б яны
За нашу незалежнасць, быццам перажыўшы тры вайны!?

Не варта так рабіць, шаноўныя сябры,
Не варта забываць свае старажытныя карані,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Яшчэ год адзін адплывае ў бязмежжа,
трымціціць на далоні сняжынкай-слязой.
Што - памяць забрала, што – снежань заснежыў,
а нешта - паранена часу лязом.
А недзе – усмешкі, як птушкі на голлі,
іх песню шчаслівую хоры пяюць…
Дзесь бураў змагарнае рэха скуголіць,
дзесь волі агмень зорыць песню сваю…
У кожнага лёсе ёсць мноства эцюдаў,
і тчэцца у часе жыцця палатно.
Абы час не ставіў дыягназу Юды,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я бачыў, як пагожым ранкам
Праткнуўшы моцам срэбну высь
Дзьве вежы, стаўшы як адное замкам
Сцягамі вечнымі ляцелі ўвысь

На тым пагорку гарадзішча
было калісці. Шмат вякоў,
гадоў мо нават тысячу,
Цячэ рака, цалуе дол

Пяшчотай той вады празрыстай
Аднойчы прагнаў смагу чалавек
І стала там паселішча мясціцца
На буйным шляху із вараг да грэк

Задумаў чалавек бараніць хаты,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Гадоу таму, здаецца, мала,
Як пачыналася жыццё,
Дзе усё бурліла, усё кранала,
Дзе, што ні дзень, то адкрыццё.

Дзе наша вёсачка старая
Глядзіцца у Сцвігу праз масты,
Дзе надвячор гармонік грае
I пахнуць вільгаццю кусты.

Дзе, як прачнуся летнім ранкам
На Селіцу, ці па грыбы,
Дык маці услед: глядзі ж,Iванка,
Каб хораша усё, абы!

Шкада тых дзён, ужо не будзе
Дзіцячых клопатау штодня,



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Мне мая радзіма дарагая,
Сэрцу любая краіна-Беларусь.
Толькі вось пакуль зусім не тая,
Пра якую марыў так Кастусь.
Родны кут,аб ім Купалы песні,
За яго Касцюшка ваяваў.
Незалежны зараз,ды хоць трэсні,
Волі аніхто ж не атрымаў.
Жудасна,алеж мая краіна,
Дзе знікаюць людзі незнарок.
Хто забойцы?Хто яшчэ загіне?
Чый яшчэ апошнім стане крок?
Гэта так,гэта мая краіна.
Як было раней так і цяпер.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Трава ласёу чакала на паляне,
Ля смоклау завіхаліся чмялі.
I рэха бегла - у залатое ранне,
Кудысь праз бор - мо аж на край зямлі.

Стаяу між соснау лось і звау кагосьці,
Нібы вітау з вясёлым, ясным днём.
I ціха, як на стрэчу, а ці у госці,
Сюды ласіха выйшла з ласянём.

I на паляне утрох яны сышліся -
Што манументы у ззянні сінявы.
I лось - і ласянятку, і ласісе
Пракладвау шлях да рослае травы.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Каб ведаў хто, як я баюся
Згубіць адзінства ў сабе,
Згубіць усё то, чым ганаруся,
Згубіцца ў жыццевай журбе.

Каб ведаў хто, як я шукаю
Падтрымкі ад сваіх сяброў...
А адзінота забівае,
Ільецца вольных думак кроў.

Каб ведаў хто, аб чым я мару,
Чаго я дасягнуць хачу,
Знайшлі б што новае ў твары,
Пазналі б за чым я сачу.

Каб ведаў хто, якія думкі
Мяне пранізваюць штораз,
Якія бачу я малюнкі,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

ДЗЬВЕ КУМЫ

Ёсьць дзьве кумы.І іх са дна
Шпурнула хваля ўверх тугая.
- Я - прэзідэнт ! - крычыць адна.
- А я - стваральніца! - другая.

Адна вярзе: " Гуртую плынь!
Так шмат жадаючых напіцца!..".
Другая крывіцца: " Астынь!
Табе ўсё гэта толькі сьніцца...".

Адна пяе: " Я столькі год
Народу праўду гаварыла...".
Другая гне: " Які народ ?!.
Вось я стварыла, дык стварыла!".

Ўскіпае першая кума:



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Я прашу, не маўчыце, сняжынкі,
Супыніце палёт на зямлі,
Адкажыце, чаму да сцяжынкі
Толькі гора, нянавісць вялі;
Калі мы ўбачым світанне,
Якога чакаем даўно;
Адкуль на планеце каханне,
Што трывожыць сардэчка маё?
Я прашу, не маўчыце, сняжынкі,
А ідзіце павольна на свет.
Можа быць загарыцца іскрынка,
Можа новы ўзляціць запавет.



Яшчэ не ацэнена

Не я там быў, не я, на жаль,
Калі вячэралі пры свечках,
Ты не са мной ішла на баль,
Размову не вяла аб вечным...

А я ўсё ўводзіўся ў зман,
Чакаў - чаго, і сам не ведаў...
Жыццём напісаны раман,
Але сабака ім паснедаў!

Завеі ў чэрвеньскія дні -
Бываюць і такія цуды!
І страчваюцца карані
З-за паўсядзённасці і бруду!

Але шчэ страчана не ўсё -
Мільярды зор на небасхіле!
Рыхтуй скарбонку-парасё -



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Пакаемся, брат!
У слязах спавядаем грахі!
Якія грахі?
А такія, што смеццем і хлудам
ляжаць на душы,
назбіраныя ў плоці мяхі.
Пакаемся!
Як...
у маленстве:
"Я болей не буду!"

Прыпомнім усё,
што калісь нарабіла бяды —
наўмысна,
як зло асазнанае,
ці
выпадкова.
Адмовілі ў хлебе галоднаму,
ў шклянцы вады?
Працялі...
учынкам няміласным?
Поглядам, словам?

Ці думкамі ўласнымі



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ахвярую Максіму Танку

Люцыян, уяві, ты адзін,
ты застаўся адзін на славяншчыне,
і нікога няма, паглядзі,
і нікога з Купалавай спадчыны,

і забралі жанчыну тваю,
віна налілі ёй атрутнага,
загадалі: адпі за сям'ю,
а да дна — за радзіму акрутную,

і сканала жанчына твая,
і памерла радзіна апошняя,
і паглохлі зязюлі ў гаях,
а ў нябёсы ўсмакталіся коршакі,



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Родны мой Пімен Панчанка,
Вы сказалі: настала змярканне?
Вы сказалі на маці мачыха?
Бо настала Вам развітанне?

З яе словам — ужо не родным,
з яе сонцам — ужо халодным,
з яе людам — спрадвек галодным,
нават Богу й таму няўгодным…

Адыходзіце ці зракаецеся?
Ці сухімі слязамі каецеся?
Пад крыжамі Сафіі Полацкай
бюракрат за Вас не памоліцца,

а памоліцца за Вас мачыха,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Вялікая дзяржава —
Вялікая ідэя.
І ўсё ж, таварыш мой,
Мазгамі шавяльні:
Каля агню братэрства
Растуць і ліхадзеі
І расцвітае
Вялікадзяржаўны шавінізм.

Малыя народы —
Як грошы разменныя ў касах.
На бронзавых конях
Усюды сядзяць палкаводцы:
То пакарэнне Каўказа,
То высяленне Каўказа,
То Беластоцкая вобласць,
То ваяводства.

Якія б войны
У нас ні перакатваліся,
І як бы акупанты



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Проста занурыся ў цішыню,
Вобмацкам знайдзі ў душу дарогу.
І адчуй, як чоўнамі плывуць
Па рацэ жывой стагодзьдзі к Богу.

Родную пачуй бацькоў зямлю,
Што шукалі долю ды кахалі.
Зьведалі гароту, жах, суму,
Хоць сьвятла й прагнулі нямала.

Шмат было і думак, і надзей,
Роспачы й радасьці багата.
Нішчыў вораг, зводзіў ліхадзей,
Але сонца зноў зіхцела ў шатах.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Агонь на дрывотні расклалі мы,
I закурыўся дым,
Якога тады наглытацца
Прыйшлося нам усім,
Пакуль кабана смалілі,
Пакуль падрумянілі так,
Што і за сялом чуваць быў
Духмянай скваркі смак.

Вехці з гаручай саломы
Падкладвалі пад кумпякі,
Пад карак, пакрыты шчацінай,
Пад вышчараныя клыкі.
А потым скраблі нажамі,
А потым змывалі вадой
I ў хату, як п'янага бога,
Ўняслі кабана грамадой.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

He шкадуйце, хлопцы, пораху,
куль гарачых і гранатаў.
Усе, каму свабода дорага,
падымайцеся на ворагаў,
на катаў!

Пушча змрочная, высокая,
недаступная паляна,
будзь ты могільнікам ворагам,
стань прыстанішчам для сокалаў —
партызанаў.

Век жывым звяр'ю не вырвацца
і ад помсты не схавацца.
Нашы сілы растуць, шырацца, —
над Дзвіной стаім, над Прыпяццю
на варце.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Калі няма на свеце маёй мовы,
Майго народа і мяне самога, –
Дык для каго будуеце, панове,
Канцлагеры, катоўні і астрогі?

Супроць каго рыхтуеце расправы
І шыбеніцы ўзносіце пад хмары,
Штодня арганізуеце аблавы
І ўсіх мабілізуеце жандараў?

Супроць каго рыхтуеце вы змовы
З прадажнымі і юдамі і богам, –
Калі няма на свеце маёй мовы,
Майго народа і мяне самога!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Чаравала цябе зорам
Красой чаравала.
Ясным зорачкам нябесным
Думкі давярала.
І хацела я з табою
Жыці, пажываці.
Ў сваім ў родным краю
Дзяцей нараджаці.
Ўспамінаю як хадзілі
Мы с табой ў край вескі.
Доўга-доўга гаварылі
Чулі адгалоскі.
Мы глядзелі буравую
Што была за плясам.
І вярталіся дадому
Мы не позднім часам.
Калі ішлі з табой да хаты
Ішоў дождж маленькі.
Цалаваліся да рання



Сярэдняя: 4.4 (9 галасоў)

Пакінутых вёсак забытыя рэчы
Старэюць дачасна пад пылам гадоў,
Чакаюць дарэмна гадамі сустрэчы
Пад пошум самотных здзічэлых садоў.

Пакінутых вёсак забытыя людзі
За ўсіх пражываюць чужыя гады.
Крыжуе ім доля і сэрца, і грудзі
І рэжа дачасна на ліках сляды.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

З пакрытага коркаю долу
Шчыльнымі промнямі зор
Снег белабрысы падае
У бясконцы нябёс калідор.

Назад усё у сусвеце коціцца
І сонца заходзіць на ўсход,
Аблокі павольна маркоцяцца,
У імгненні праносіцца год.

З усімі такое здараецца:
Падзеі жадаем змяніць...
Нашто на мінулае скардзіцца?
Мы здольны яго перажыць!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты – воск,
Ты гарачы расплаўлены воск,
Каторы сцякае ўніз,
А затым застывае.
Ма-роз,
Працінае ўсе жылы мароз,
Ад тае непаўторнасці рыс,
Вобраз сэрца кранае.

Ру-да,
Ты пакуль што не больш, чым руда.
Ты ляжыш у нетрах Зямлі,
Свайго часу чакаеш.
Бры-да,
Непатрэбная звонку брыда.
Толькі чысціць цябе пачалі,
І ты зноў ажываеш.

Ты – плынь,
Сталі ўпартай няспынная плынь.
Ад цябе постаць стала прамой,



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ты – воск,
Ты гарачы расплаўлены воск,
Каторы сцякае ўніз,
А затым застывае.
Ма-роз,
Працінае ўсе жылы мароз,
Ад тае непаўторнасці рыс,
Вобраз сэрца кранае.

Ру-да,
Ты пакуль што не больш, чым руда.
Ты ляжыш у нетрах Зямлі,
Свайго часу чакаеш.
Бры-да,
Непатрэбная звонку брыда.
Толькі чысціць цябе пачалі,
І ты зноў ажываеш.

Ты – плынь,
Сталі ўпартай няспынная плынь.
Ад цябе постаць стала прамой,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

На паутор

Ужо колькі раз бяда уцінала,
Яе б большай не было.
Свінка ежу збракавала,
У блуд кабету павяло.
Доктар спінку ей паляскау,
-шосты месяц,ужо пара.
Гаспадар свінню у каляску,
Шлем на лыч, ды да кныра.
Той зрабіу удала ,спрауна.
Доктар шчырасцю карціць
-Будзе больш надзейнай справа,.
Калі з ранку паутарыць.
Зранку пеуням сон парваны,
Гаспадар бягом к акну.
-Дулю злодзеям паганым,



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

САНІ

Месяц сыпле серабро,
Па зімовых далях.
І здалек відаць ,ажно,
У ноч імчацца сані.
У бездарожжа, напрасткі,
Ім нішто суметы.
У моцных цуглях рысакі,
Санкі у палеце.
Снег пад санкамі рыпіць,
Быстрыня у грывах.
Хоча далі усе скарыць,
Тройка слуг імклівых.
Ветру мчыцца уздагон,
Вось яго мінае .
З пад капытау перазвон,
Куляй мчацца сані.
Аж усе вакол дрыжыць,
Ад натугі гэтай.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Упартасць

Лупцавала ж горка доля,
Замест так, кажу -ні-ко-лі!
Мо змірыцца тое здолець.
Не, назло пишу- ні-ко-лі!
Лёс мо биу хаи,можа,болей,
Не было б таго- ні-ко–лі!
Ужо ж цярпела колькі болю.
Усім на зло крычу ні-ко-лі!
Хай смяецца наваколле,
Не паддамся ім ні-ко-лі!
Я ж ваяр, гартую волю,
З перамогай, ці -ні-ко-лі!
Хаи па ранах сыплюць соллю,
Не самлею,а ні-ко-лі!
Каламута мо,таропкасць?



Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)

(тэкст песні)

У лясах Беларусі дзівоснай красы
Напрыканцы лета цвітуць верасы.
Прасціны ліловыя гойдае вецер
І водар гаючы разносіць па свеце.

У моры квяцістым купаюцца зёлкі,
У хованкі граюць з дажджамі вясёлкі,
Лісточкі праменнямі сонейка лашчыць,
А воблакі ткуць павуцінавы плашчык.

Лясныя, цудоўныя кветкі Радзімы!
З дзяцінства я з вамі ў думках адзіных.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Ёсць рэчы, якія змяняюць наш лёс:
Сустрэчы з людзьмі і погляд з усмешкай,
Кнігі і зоркі, каханне, канешне.
…шмат рэчаў, якія змяняюць наш лёс.

Ёсць дробязі розныя – хіба што не цуд! –
Увагі нават не вартыя нашай.
Напрыклад, звычайная манная каша…
А ўсё ж уплывае на лёс нібы цуд!

Бо манная каша – дзяцінства ўспамін.
I робіць дабрэй мяне гэты ласунак.
Матулі маёй такі падарунак –



Каценьцы, дачцэ лясніка, вельмі не хапала мацярынскай ласкі і таму яна так гарнулася да маці-прыроды. Не тое што луг, поле, лес і рэчка вабілі яе да сябе, аддаючы сіротцы сваю цеплыню і пяшчоту, а нават балота здзіўляла і зачароўвала дзяўчынку. Як і сваёй назвай – Жураўлінае, так і жураўлінымі танцамі...



Неяк раз адзін малады чалавек, назавём яго дзядзем Колем, у кепскім настроі позна вечарам вяртаўся дадому. Ён дзве гадзіны пад восеньскім дажджом чакаў сваю сяброўку, а яна на спатканне так і не з’явілася. Калі дзядзя Коля адчыняў дзверы свайго пад’езда, убачыў ката, які падышоў да яго і даверліва пацёрся аб нагу. Кот быў прыгожы, пушысты, хоць яго шляхетны выгляд трохі папсавала слота.



На Яблычны Спас у адну кватэру пазванілі. Гаспадары, убачыўшы бабулю з працягнутай рукой, тут жа зачынілі дзверы. Яны і сваю маці справадзілі ў дом для старых, бо ім стала цесна жыць пад адным дахам. Але і пасля гэтага ў іх успыхвалі сваркі, ад якіх найбольш пакутавала дачушка Верачка. I зараз, убачыўшы бабулю, якая пайшла ні з чым, дзяўчынка ледзь не заплакала ад жалю.



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

З новым годам !
З новым шчасцем !
Я віншую вас сябры !
Будзе весела на свяце,
Ўсім дарослым ,дзетвары.

Будзе Дзед Мароз з Снягуркай,
Падарункі раздаваць,
Будзем мы ўсім карагодам,
Весяліцца, танцаваць.

Новы год усім нясе
Шчасце і здароўе
І усе мы па крысе
Мір дабром напоўнім!



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Віншую ўсіх са святамі,
Вясёлымі калядамі,
Каб у жыцці Вам шанцавала,
І радасці на ўсіх хапала.

Я жадаю ўсім пяшчоты,
Здароўя моцнага, дабра,
Няхай прыемные турботы
Не сыходзяць са двара.

Няхай праходзіць міма гора
І не ступіць на парог,
Няхай кахання будзе,- мора,
І заўжды шануе БОГ!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ты пережыў вайну,знаеш голад
З маленства быў прывучан працаваць...
Ажаніўся! Дзетак нарадзілася-пяцёра!
Ніхто не памагаў іх гадаваць,
Сам усё: паціху і пакрыху...
І дах над галавой і матацыкл
Як моцна сэрца па начах баліць!
Баліць за ўсіх, за дзяцей і ўнукаў
За праўнукаў і за братоў сясцер,
Не адпіхнуць іх ад сябе і не забыцца



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Сябра мой, мы з табой апынемся яшчэ,
Каб ужо не губляцца ніколі ніколі,
На знаёмым мастку, дзе рачулка цячэ
У раскошы дубоў, на радзіме ля школы.

Далягляд неўзабаве акрэсліць святлом
Крокі тыя, што зоркі лічылі паволі,
Дах бацькоўскі, буслоў над утульным жытлом,
Кроплю шчасця на вейках, крышталікам солі.

Нас анёлак прывеціць усмешкай з-за хмар,
Саслізне па страмкіх пасівелых таполях,



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Пьяная свіння

Свінння ад хмелю удосталь,
Ну зварьяцела проста.
-Ах ты бруднае карыта,
-З-за цябе заужды не сыта.
-Каб не бачыла ты дна,
-З-за цябе заужды адна.
-Толькі ты у тым вінавата ,
-Калі хлеу мінаюць сваты.
-Пад нагамі ты мне вечна,
-Пашчпаць цябе у печку.
-Лепш не ты ,будзе другое,
-Тое раны усе загоіць.
Шмат пякучых слоу сказала,
Пахісталася і упала.
Карыта ведала свінню,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

У Лагойску ёсць паданні,
Сэрцу мілыя, свае.
Прыкладзіце ж намаганне,
Ды паслухайце мяне.

То было ўжо даўнавата,
Але памяць зберагла.
Не скажу дакладнай даты,
Ды ўсё праўда, не мана!

Неяк, вечарам зімовым,
Горад ціха засынаў,
І пад чары снежнай мовы
Вецер песню напяваў.

Быў герой наш родам з Гайны,
Вёскі, у якой даўно
Вітаўт князь пакінуў тайны,
Баляваў і піў віно.

Ведаем, што слаўны Вітаўт



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Па-над вёскай ціхі ранак,
Нізка сцелецца туман,
Выйшаў Філімон на ганак,
Спаражніўся у бур’ян.

Спаў, ці не, пара хмяліцца,
Ды работу пачынаць,
Бо ўсё мроіцца і сніццца –
Трэба збожжа убіраць.

На мехдвор Віцёк шыбуе,
Боты, шапка, ўсё як ёсць,
Толькі сушыць і свідруе
Ўсё нутро на тую злосць.

Быццам нават не гарэлку,
А бензін учора піў.
Так здаецца б з лёдам грэлку
Да макітры прыляпіў.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Як у нас рублі, капейкі!
Грошы новыя у нас!
Закрывай ад шчасця вейкі,
Новая валюта – клас!

Зіхацяць адметным бляскам,
На паветры шапацяць,
У кішэні звоняць з ляскам,
Прыгажосць – не перадаць!

Ёсць рубель, ёсць два, чырвонец
З Еўфрасіннеўскім крыжом.
Гэй, эстонец! Гэй, японец!
Мы валюту зберажом!

Маем мы такія грошы,
Што зайздросцяць нам усе!
Нават сябрукоў харошых



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Хто не ездзіў на маршрутцы,
Той не ведае жыцця.
Дык паслухайце ж вы, людцы,
Як катаўся ў ёй і я.

На вакзале правінцыйным,
Дзе збіраецца народ,
Мае выгляд афіцыйны
Ўвесь наш местачковы зброд.

Вось стаіць хлапец з цыгарай
На ім шорты “адзідас”,
За плячом футляр з гітарай,
Едзе ў Мінск, а не ў калгас.

Шпрэхае нібы па-руску,
Толькі вось здалёк відаць,
Што не дасць яму ўжо спуску



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Наша спрадвечнае свята,
Сумнае свята – Дзяды.
Чыста прыбраная хата,
Ціха глядзяць абразы.

Белы абрус вышываны,
Свечка гарыць на стале,
Стравы як след згатаваны,
Ды на вячэры не ўсе.

Дзе вы, любімыя душы?
Молімся ціха за вас,
Ваш супакой не парушым,
Вы завітайце да нас!

Двор свой пазнайце ціхмяны,
Гляньце на хатку сваю,
Храм наш стары, дзераўляны,
Што бласлаўляе зямлю.



Яшчэ не ацэнена

Так нясецца ў сусвеце планета
І у прорве стагоддзяў сівых
Толькі сэрцамі родных сагрэты,
Толькі радасцю бачыць жывых...



Сярэдняя: 4 (19 галасоў)

Беларусь ты мая дарагая,
Сінь нябёс у азёрах вачэй!
Ты, як маці, усіх нас яднаеш,
Каб свяціўся твой вобраз ярчэй.

Ты жывая, без скону, крыніца,
Жыццядайнасці нашай рака!
Мне б удосталь табою напіцца,
Ці хоць дух перавесці смыка.

Адпачне хай, стаміўшыся, трэба.
Дзе ж яшчэ адпачнеш ты душой?
Смак палёту дае толькі неба
І вось толькі Радзіма - спакой.



Сярэдняя: 4.2 (17 галасоў)

Неба і поле
Пахне Радзімай...
Пахне да болю
Возера, ціна...
Вербачка пахне,
Быццам бы з мёду.
Сэрцанька прагне
Той асалоды,
Што мае смак
Асаблівы і родны...
Водар Радзімы!..
Неверагодна!..

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116122009321



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Калі наўкола неспакой,
Бы дзідай сэрца працінае,
І слота косіць шыхты мрой –
Згадай свой край забраны.

Хоць і не забраны для цябе
Ардой ваўчыных згряў,
Хай шалам дзеяцца ў сяўбе,
Над нескароным – Краем.

Лютуюць прыхадняў сцягі –
Апрыкрыя Усходу знакі –
Твае ж не ўзяць ім берагі,
З бусламі не лятаць сабакам.

Руйнуюць храмы ўласных душ,
Няхай, народжаныя Хамам.



Сярэдняя: 1.8 (6 галасоў)

Вішняй зімовае наспеў твой сон
І нібы птушка з далоняў
Успырхнуў у неба
Празрыстае як сон
Пра птушку і
Вішню і
І зіму.
Неснагавую зусім зіму.
Час ад часу слязлівую.
Прахалодную як труну ў
Прасторы трупярняў.
Безумоўна,
Ты адзіны там з жывых
(Ці табе так падаецца?)
Бо сон, вядома, надзейны падманнік і
Падменнік
Заменнік
Жыцця, у якім
Зімовай вішняй даспявае
Богам згубленае Слова.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Гады бяруць сваё, і ўжо на восень
жнівом дачасным выкіруе лета,
хоць палатном маіх жыццёвых кросен
не ўсё, што дарагое мне, сагрэта.
Ды задажджылі дні і стынуць ночы,
і верасы палаюць апантана…
У вечары асеннія пакрочыў
праз дзень жыццёвы
мой вясновы ранак.



Сярэдняя: 2.3 (9 галасоў)

Адпрэчыць ноч няма ні сіл, ні змогі.
Таемніць бездань звабная мяне.
І ўсе лятункі, радасці, трывогі
у гэтай прорве, нібы друз, на дне.
Так цягне галаву наніз, дадолу
ў запозненым паклоне ад жыцця.
Як той кароль, я перад светам голы.
Гляджу на дно – шукаю там працяг.
Гарчаць ссівелым палыном хвіліны
ў адвечнай неспатоленай журбе.
Святло і цень, як ноч і дзень, – адзіны.
Я паміж іх у пошуку сябе.



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Ты са мною пабудзь,
летні дождж.
На дыханні тваім я сыграю,
аж гукі ахрыпнуць…
Пойдзеш ты,
я пайду. Ну і што ж…
А заплаціць, адплача ўсё скрыпка.
Маіх дум, маіх мар
не трывож.
Разбяруся я сам без пахібкі.
Ты даруй мне за ўсё,
летні дождж…
А заплаціць, адплача ўсё скрыпка.
Развітання туга,
але ўсё ж
не адолець мяжы мне той хліпкай.
Не шкадуй мяне – не!
Летні дождж…



Сярэдняя: 3.3 (6 галасоў)

Вясна. На цяпло, здаецца,
Даўно павярнуцца трэба.
Ды вецер, халодны вецер,
Зусюль – і з зямлі, і з неба.
Стараемся затуліцца,
Каўнер настаўляем вышай.
Так хочацца не памыліцца –
На горшае каб не выйшла.
Не цепліць, не грэее слова,
Дашчэнту прамерзлі душы…
А веры – былой ці новай –
Няма…
Ад нявер’я – душна.
Вясна над палескім краем –
Ад холаду-зла – адкаснуся!
З вясновым птушыным граем –



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Трывожыць восень цяжкасцю аблокаў,
што з неба паніжэлага сышлі.
Чаму сягоння вы з вышынь высокіх
прыйшлі на спавяданне да зямлі?
Нялёгкі шлях, ды ўсё ж марудзіць неба…
Паспавядацца б як за кожны дзень.
Слязой-дажджом даўно праліцца трэба,
ды хто на споведзь прыме іх і дзе?



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

ГОМЕЛЬСКАЯ ЭЛЕГIЯ КНЯЗЮ ПАСКЕВIЧУ

Белагаловы вал зімы
Растаў і плынню вадаспада
Iмкліва рухнуў, як прынада
Для крумкачынае гурмы.
I падавалася – эспада
Працяла Сожа бег прамы.

Ваўчком круціўся рэзвы вір,
Што клавікордавае ронда;
Трымала круглая ратонда
Антычных ордэраў клавір,
I хвой карункавая блонда
Махрыста акрывала жвір.

Правінцыяльная нуда
Ў палон зацяганай руціны
Вяла зарослыя курціны,



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Трубі, трубі, анёл апошні,
Ля надбяздоннае вярсты!
Хто гэты свет ссячэ на пожні,
Не прадрачом ні я, ні ты!

Натоўп ізноў заве месію,
Нібыта сотню год таму,
Каб кожны мог надзець на шыю
Па ланцуговаму ярму.

Нямы прарок, нябачны коннік,
Чый твар хаваецца ў імжы,
Ляці! I мінуй нашы гоні!
Дапамажы! I зберажы!

Вярні пранізлівыя стрэлы
Ў кроватачывы сагайдак,
Iмкні ў захмарныя надзелы



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

У царкве ваўчынай воўк біўся вобземлю,
Скураной дудою выў, плакаў кобзамі.
З абразамі воўк дзяліўся абразамі,
Горкай доляю сваёй – з багамазамі.

– Ах, якім я выступаў важным гогалем,
Як пад вывернутым дубам у логаве
Ашчанілася ваўчыха шчанятамі,
Даўгалыгімі маймі, даўгапятымі!

Выскаляўся воўк ікламі шырокімі,
Што раслі яго ваўчкі сінявокімі,
Што раслі яны з бялюткімі лапамі



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

ПАДАРОЖЖА

Замыкаючы ў кола завілісты шлях,
Што пятляе зайцом між цяснін і палеткаў,
Я прылёг адпачыць на сівых кавылях,
Асцюкамі мне ў сэрца нацэленых метка.

Апускалася сонца ў бясконцы туман,
Які поўз па зямлі, што пражэрлівы вусень,
Выкрадаўшы цішком, як дурны клептаман,
Краявіды і шчасце маёй Беларусі.

Я брадзіў па зямлі, нібы жыд Агасфер,
Разбіраў на цагліны руіны старыя



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Потом но мы зарыкы
Шось влад розЯсьНюЯм зь

Мы тута 2 пынёчка.
Сілы. І сыдымо с час.
Ну, бо жыдкасць ны хочэ
Абрабатываць фоткы но ж.

Вот мы і застряглы
Прам-такы во в канавы.
Ну, відік-рыдактор
Жамкае 9 МагБет.

А шо нам тут зарэ?
Йісты ж но вж гарбуза ціп.
Так прост розобратысь веть
В ють-юбк англічанэй.

Ну, над ш проважаты фш
Ексь-каксь-как-та стар год.
А в нас но начавСІК



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Да но дойды к ёй - галяЛёд

Замэрзла хата, дід і Баба
Но поглядае во в гокно:
Чы ш прыдэ хоть якая самка
Да хоть открые мій замок?

Да, дорогыйі нашы Жабы,
І в нас е Бабыно радно:
Музея гондэ сосдавае
Якыйся прамо-ткы дурной.

А ты ходы звары мні кашы!
Ну, с супчыку да з молочКом:
А ек і как ва ў лаўк попасты,
Колы з надвору крэпость в жовч.

Вот ак, каная, замірзая,
ДімЯн і відае давно,



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Поўня бледнаскурая,
Поўня бледнатваря
Поўніць неба слёзамі,
Лёзамі халоднымі.
Паглядзі праз дахі
Змерзлага наўколля,
Паглядзі на гмахі
Снежаньскай няволі.
І пачуй як быццам
Воўчы сум замерзлы –
Воўкі – гэта богі,
Што згубілі ногі і
На лапах ў поўсці
Шчэраца ікласта,
Выскал тайны шчасця,
А, быць можа, праўды,
Той спрадвечнай, існай,
Нібы поўня ў небе,
Быццам хлеб карыснай,
І як смерць нязменнай.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

А шчэ гынды во прэ Сфірепа!..

Мы все тута деті с Полесья.
Говорым абы ек прыдэцця.
Ну, от, подывы но на Пецькый:
Зу7 вжэ ж тут во обНагЛелі зь.

Так-так! – скажэ некта. І ек то? –
Да во жэ, нагамы аб Леля й!
Бо зь самы такы вужэ лелькы,
Шо шо ты! Ф шубейцы!

Сарцір, паніМайш ф туалеці!
Ну, от – пудташчымшыс ка мне прам.
А я шо. Наверна ж, ныкэча фш.
Паэтаму дам лі в вуздэчку.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Ганяець мурластых

Я тут пасматрел КараУльных.
А-хо! Шо за мудрость!
Ты йіх прамо ш в ульнік
С Карась во в ютюбке й.

Напад на усех без раздумій!
Фсе вот какы хфайныя суддзі!
Да-да. Я й вуж веру: дывлюся ж.
Аж слёзы, бы лужы.

Пытають слаёных байструцкіх:
Кто вас так пабіл в бане руцкіх?
Га-шо? А!.. ва, х, СохЧах
В айца нацый квокшы?!

Мы лезем ф чужы агароды.
Мы бЕм фсех па мордзе мавродзьев.



Сярэдняя: 4.2 (10 галасоў)

Бо й жывэм в блажэнный ма3 ж

На траве растуць гаршочкі
Гондзе во у нас сягоні.
Ібо шо ты з мамок хочіш –
Гэто ш зільля но й скубнёш з Вась.

Мы шэ й гондычкы ны всталы,
А ля нам вжэ ж кубок авы.
Ах, как хораша мы ў тромбаў
Ды праводзім дзень народзін!

Навярху ды дзесці сёмы
Е этаЖ, ПАВЕРХ ЧыцьвёрКі ш.
Ну, й язжай-ка уж са в7і з,
А патом спускайСі к Томке.

То ісь как это ты, Божэ?!



Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)

Па снезе, па снезе снягірык скок-скок.
Скаваў рэчку ўзімку трывалы лядок.
Зусім не чуваць нічога наўкола...
Але тут на рэчку прыбег наш Мікола,
і Янка, і Танька з Алеськай, і Санька,
і Васька прыбег - за сабой цягне санкі.
Раздолле, дзіцячае шчасце і смехі.
На санках з гары - вось гэта пацеха!
Снегавік з морквінаю замест носа,
здаецца, і сам чырваніць ад мароза.
Дзятва ж на кусачага зневажае



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Помнікі Леніну, малебны за Мураўёва...
Народ, беларускі народ, ты здаровы?!
Ганьбіш сваё, уздымаючы помнікі катам...
Скажы, ты цвярозы ці трошкі "пад мухай", паддаты?
Прыхадні "Барыню" таньчаць на склепах герояў...
Бачыўшы гэта, пытаю ў цябе: што з табою?
Цягам тысячы год нарадзіў ты прарокаў нямала.
Што ж маўчыш, калі кпяць з іх цяпер маргіналы?
Ты так годна нясеш па жыцці крыжы ўсіх канфесій...



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

З гаршка вылетают, то шок?

І шо ж мы севодня імеем.
Го! Сфет вжэ пафсюды а во.
Ну, рвэмо да рвэмо
Петарды ш ано.

Вот в турков последсфо…
Чого-то ж цудовн.
Теракты й в Іраке.
Масюляв бо хоцц.

А пальма дэ міра.
Да, відно ш, ф гавнов.
Далы ж в7 пак жыру:
АружЯф скік хоч.
Да і перемірЯв!.. Явлене ж Хрыстов
Фсэ ждэмо в Егіпіте.
ПаэтТаму мовчк дай, жовч атдахнёть.

Но…что жэ? Чаго так?



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

Дык мы зараз хек с Фыдорцэм

Мы лепшыя самыя людзі
А во гондзе во у стране,
Дзе вёскі ажно ужэ блудзяць,
Кап хоць, ох, знайсьці малачэньк.

Ня трэба нічога бо трутням,
Шо селі улад навярсе ж.
І хай хоць лажацца гаж трупам
Якіяся пеньсійанерк.

Ні больніц, ні лазняў, ні лавак.
Ды, го, счас машынка прыпрэ!
І ўсё пасцірае заўзята ш.
Ташчы токі зь рвань ад жыдэй.

А діткы встають хай ураньні



Сярэдняя: 2.8 (10 галасоў)

Людская, шэрая маса,
чатыры ўзвады. Рота.
Тоны чалавечага мяса,
у чорненькіх ботах...



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Колькі б не было год за плячыма,
Колькі б я не блукала ў цішы,
Беларусь, мая маці, Радзіма,
Застаецца заўсёды ў душы.

Бо ніколь тут не было суму,
Лес і поле - мне брат і сястра,
Лёгка думалась цяжкая дума,
летам сідзячы каля кастра.

Дык няхай гэты край расцвітае!
Дык няхай кажны будзе любіць!
Бо зямелечка гэта святая
Век ад вуку павінная быць!



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

Мой пацалунак паветраны
даляцеў да цябе ці знік?
Ён з маіх думак злеплены
і з цукру вуснаў маіх.

Ты захавай яго ў сэрцайку.
Калі не, адпусці хутчэй:
можа растаць у далоньках –
за твае няма гарачэй...

Не каханне гэта. Не можа быць!
Проста добрае пачуццё
паміж намі і нашымі душамі...
Проста дзіўнае вельмі жыццё!

Мой пацалунак паветраны
даляцеў да цябе ці не?
Ён з маіх думак злеплены...



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Па лясочку, па лужку,
Аксамітным беражку,
Дзе не ходзіць бегемоцік,
Ходзіць там зялёны коцік.

Прачынаецца ён зранку,
Доўга слухае заранку.
А пасля гуляе дзень,
Нібы сонечны прамень.

Гэтак, кажаш, не бывае –
Коцік проста так гуляе.
Ён гуляе за Мацейку,
Немаўлятка-верабейку.

Немаўлятка падрастае,
У госці коціка гукае.
Хутка ножкі падрастуць,
Самі ножкі пабягуць.

Пабягуць яны па траўцы,



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

Мне лёгка думаць пра каханне.
Мне цяжка на справе кахаць.
Я разумею пачуцці,
але не магу шанаваць.

Канец і пачатак свабоды.
Мой скарб, дзе не будуць шукаць.
Вандроўкі мой лёс і прыгоды -
вяртацца і зноў уцякаць.

Зірні, нарадзіліся зоркі.
Запал iх ужо не стрымаць.
Пякучая спёка пад бокам.
Бязмэтна ёй супрацьстаяць

Абдымак на развітанне.
Цяпло я не буду хаваць.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Мая матуля пець любіла вельмі,
Ад продкаў, пэўна, перадаўся дар.
Ад песен і народных і касцельных
Душа святлела, праясняўся твар.

Спявала міла так як спавівала,
Туліла сваіх дзетак да грудзей,
За прадзівам і шыючы спявала
I, расцяпліўшы печ, будзіла дзень,

Як ураджай з шнура свайго збіралі,
Здалёку спевы чуліся яе;
Заслухваліся птушкі, заміралі,
Калі, бывала ў лесе запяе.



Сярэдняя: 4 (10 галасоў)

Скрыпка грае – сэрца замірае
I лучынка свечкаю гарыць...
Гэта гранне чуюць ва ўсім краі,
Гэта свечка – зоркаю ўгары.

Цёткі Алаізы скрыпка грае.
Цётчына лучынка так гарыць...
Гэта гранне, быццам дакарае,
Гэта зорка – іскраю зары,

Беларусь, тваёй зары свабоды.
Цётчын на свабоду помнім хрэст:
Стань жа беларускі люд народам!
I калі ўжо будзе гэты фэст?!

Ведаем мы ўсе: не цётка голад.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Перад Вялікаднем звычайна
Я гэтай працы не мінаў, –
У сажы ўвесь блішчаў вачамі,
Нібы сапраўдны камінар,

Яловым голлем чысціў комін.
Было далёка мне відаць.
Мяне убачыўшы, – таксама
Хтось мог жаданне загадаць.

Няма работы болей важнай.
Ўспаміну жарам абдало, –
Як загарэлася ў нас сажа
І страшна ў коміне гуло.

Мы выбягалі на падворак, –
Над дахам іскраў сноп дрыжаў.
На шчасце, нас мінула гора



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

1.
На Яблычны Спас мне прысніўся наш сад,
Што гэтаму святу таксама быў рад.
Збіраюся разам з матуляй пайсці
Ў касцёл
свайго саду дары асвяціць…

Прачнуўся на золку і ўсё ўспамінаў
Як сад мяне голлем туліў-абдымаў.
Папінка, ранетка і белы наліў
Ласункамі лепшымі ў свеце былі.

Не часта я маці даводзіў да слёз, –
З братамі, на сад гэты гледзячы, рос.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Чытаем мы, дыханне затаіўшы,
З мінулага кранальныя лісты.
Старэнькія пажоўклыя афішы
Яскрава сведчаць нам аб часе тым.

Належнае аддаць нам сёння трэба
Тэатру беларускаму – паклон,
Што некалі і пад латвійскім небам
Прыносіў свайму люду добры плён.

Тэатр народны й тут на мове роднай
Смяяўся й плакаў.
І таму не тух
Агмень надзеі, веры і любові
І браўся ў сілу беларускі дух.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Брыл’янты матчынае спадчыны
На спевах й гуках Радаводу
У ўтульным Доме год ад году
Грануюць таленты ад Бога!

Дзе пасялілася Мастацтва?
У сценах, дзе няма жабрацтва,
Дзе Музыкі гуляюць гукі,
Якія ўдзень народзяць рукі,
Што толькі вольны талент мае!..

Дзе пасялілася Мастацтва?
Яно увесь час існуе тут!
І гэты Дом, як тое царства,
Дзе хараство жыве і густ!

…Як ты бываеш тут, малеча?



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Чароўнай мелодыяй сэрца жыве,
Душа пачынае спяваць,
Фантазія ў небе павольна плыве,
Пачуцці высока ляцяць
Эмоцыі шлях пракладаюць,
Учынкі апоўдні маўчаць.
Я бачу, што людзі чакаюць
Таго, каго могуць кахаць.
Паслухайце ўсе, не жадайце
Такога, што можна згубіць.
Краіну бацькоў адшукайце
Спрабуйце яе бараніць...
Мне хочацца ў сэрцы пакінуць
Прыгожае збожжа ў палях.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Усе бачылі, як разгараўся агонь.
Адной дастаткова іскрынкі,
Каб пагрэць зледзянелую ўзіму далонь
І хлеба пасмажыць скарынку.
Усе бачылі, як узмацняецца вецер.
Хопіць аднойчы падзьмуць,
Каб разам усё, што было на планеце,
Нагамі ўверх здалеў павярнуць.
Усе бачылі: моцна спявае вада.
Адной дастаткова хвалі,
Каб хутка ўсё, дзе хадзіла нага,
Стыхія са свету знішчала...



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Калі душа стамілася ісці,
А вочы бачуць: свет ужо знікае,
О Божа мой, як мне Цябе знайсці,
Бо сэрца стук імгненнямі згасае?
Я быў у полі воін адзінокі,
Калі Цябе паклікаў упершыню.
Тады плылі бялюткія аблокі
І нашапталі трапіць у вышыню.

Я да Цябе за праўдаю святою,
Іду і так мне хочацца спытаць,
Ці будзе грош сапраўднаю цаною
Таму жыццю, што трэба мне аддаць?



Сярэдняя: 4.5 (26 галасоў)

(дапоўнены)

Магічным апалам блішчыш ты
Сярод нарачанскай зямлі.
У люстэрка вадзіцы празрыстай
Глядзяцца лясы і палі.

Тут сонца купаецца зранку,
Палошчуцца ў хвалях вятры,
Світанак цалуе заранку,
Натольваюць смагу вяпры.

Вясной лебядзіныя пары
Плывуць, нібы ветразі мар,
А восенню чорныя хмары,
Касмаціць вятрыска-вядзьмар.

Ахвяру высочвае пэўна,
А вусы паўзуць, як вужы.



Сярэдняя: 4.4 (16 галасоў)

Я чытала на мове Коласа,
Размаўляла на мове дзеда,
А спявала нябёсаў голасам,
Які ліўся з крыніц сусвету.

З плачу рос і напеваў дожджыку,
З шапацення гаёў і траваў,
З галасоў ліс, ваўкоў і вожыкаў
І шумлівых лясоў, дубраваў.

З пераліваў крыніц і гоману
Птушак роднага майго краю,
З плёсаў Нарачы, хваляў Нёману,
З даўніны, што на гуслях грае.

З калаўротаў Нямігі, Свіслачы,



Сярэдняя: 5 (13 галасоў)

Пад крыжам небасхілу
Стаіш маленькі, хілы.
Але мацнеюць жылы
І вырастаюць крылы.
А гэты крыж вялізны
Трымаць табе да трызны
І не плячыма, вокам,
Каб бачылі далёка,
Што чалавек магутны...
І гэты крыж пакутны
Ён данясе да неба,
Туды, куды нам трэба…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116072303994



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

"Каждый выбирает для себя
Женщину, религию, дорогу.
Дьяволу служить или пророку -
Каждый выбирает для себя." (Юрий Левитанский)

У кожнага з нас свая Беларусь,
Як маці з адметнасцю рыс,
Складаецца з мноства Сафіяў, Марусь,
Аленаў, Настуль і Ларыс.

У кожнага з нас характар, пагляд
Такі непадобны, як край,
Што сэрца кранае вяртаннем назад,
Як быццам гасцінец у рай.



Сярэдняя: 4.1 (9 галасоў)

Маладзік на небасклоне -
Гэта неба ў кароне.
А цырконіевы зоркі
Свецяць нават цераз шторкі.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116110202630



Сярэдняя: 4.6 (15 галасоў)

(Радзіме, маёй Беларусі)

На свеце многа ёсць краінаў
Прыгожых, цёплых і халодных.
Мая - у бярозах і ялінах,
Мне ўсміхаецца лагодна.

Няма мілей яе на свеце,
Пяшчотай свеціцца, як маці.
Заўжды гатовая прывеціць,
Дапамагчы ва ўсім дзіцяці.

Сягодня ў белым ты адзенні.
Бываеш рознаю. І ў шэрым,
Але з табой жывуць надзеі
І зацвітаюць кветкі веры.

Тваіх вачэй не згасны позірк



Сярэдняя: 4.4 (11 галасоў)

Не саромейся, братка, сябе!
Сорам, можа, і добрая справа,
Але годнасць у сэрцы глыбей.
Вось такая, як кажуць, праява.

Не ганьбуй ні сябе, ні народ.
Ні зямлі не цурайся, ні мовы.
Першы "блін" не заўсёды ў рот,
А наступны - заўжды адмысловы.

Неадступна наперад ідзі
І нясі ў сэрцы роднае слова...
Не згубі толькі годнасць, глядзі!
Без яе не магчыма размова.



Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)

( З серыі "Легенды Беларусі)
Напісана па матывах народных паданняў і сказаў.

Калісьці ў даўнія часіны
На нашых землях жыў мужчына
І называлі яго Властам.
ІмЯ такое чуць не часта

Цяпер даводзіцца. Дарэчы
Заможны быў ён, не з галечы.
І меў яшчэ ён тры дачужкі,
Такія ладныя, як птушкі.

Дзяўчатак звалі Здана, Млява,
Найпрыгажэйшай і рухавай
Была з іх трэцяя сястрыца,



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Хай рака нясе
яшчэ многа крыг
І блішчаць свінцом
ноччу лужы,
Як ля вогнішча,
ля вачэй тваіх
Я пагрэюся
пасля сцюжы.

Я стаміўся так
без твайго цяпла
І замерз саўсім
без пяшчоты.
На календары
ўсё зіма была
І сцюдзёнымі
былі воды.

Адагрэюся
ля агню вачэй
Да кахання зноўку
вярнуся.
Хай міне вось так
міліён начэй –
Я нічога ўжо
не баюся.

(Акрамя растання…)



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Полымя гарэла на ўскрайку лесу,
Водбліскі мігцелі ў лісці бяроз.
Дым сцяліўся долам. Утвараў завесу,
Млечны шлях над рэчкай быў як зорны мост.

Ля агню сядзелі ў абдымках двое,
Назіралі лёгкі ў небе знічак лёт.
А на варце шчасця лес стаяў сцяною,
І спявала рэчка песню чыстых вод.

Палымнелі дрэвы сярод ночы ціхай,
Праз прастор касмічны ляцеў шар зямны.
Ля агню сядзелі, баючыся дыхаць,



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Паглядзім у вочы... Памаўчым...
Усміхнёмся, як у час спаткання.
Што — жыццё? Ўсяго салодкі дым,
У якім губляецца змярканне.

І няма прычыны сумаваць,
Што ў мінулым заімгліўся ранак,
І што птушкі з поўдня не ляцяць,
І што зноў намок дажджамі ганак.

Ёсць у нас сухі і ўтульны дом.
І яшчэ далёка да змяркання.
Мы кахаем — значыць, мы жывём.
Мы жывём — і, значыць, ёсць каханне.



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Пастаяў ля царквы
І падумаў пра Бога.
Пра жыццё, што ў свет
Па законах біблейскіх плыве.
Розум дадзены мне,
Каб наблізіцца троху
Да тых ісцін, якіх
Не дазволена ўсё ж зразумець.

Назіраю жыццё
І мяняюся ў часе
Я такі ж, як і ўсе
Жыхары на планеце Зямля.
Спадзяюся на тое,
Што ёсць катэгорыя “шчасце”,
І што ў кнізе святой
Ёсць радок, дзе запісаны я...



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Складана, напэўна, быць Богам –
Заводзіць гадзіннік Сусветаў,
Па пыльных касмічных дарогах
Вясці мастакоў і паэтаў.

Ствараць вакол сонцаў сістэмы,
Матэрыю думаць заставіць.
…Калі напішу я паэму,
Чыё мне імя там паставіць?



Сярэдняя: 3 (1 голас)

папрасі ты ў неба зорку –
хай Сусвет яе адпусціць
да цябе ў тваю хату
запаліць табе святло

папрасі ты ў неба сонца
для душы сваёй халоднай,
каб знайшла яна нарэшче
у бязмежжы цеплыню

папрасі ты ў неба вечнасць,
каб замець сабе бясконцасць,
каб убачыць край Сусвету
і сканчэнне ўсіх часоў

папрасі ты ў неба Бога,
каб было каму маліцца,
каб Ён мог цябе суцешыць
у бясконцасці тваёй



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Мы – беларусы!
Запомніце гэтыя словы!
Мы не зрачомся
Ні продкаў, ні песень, ні мовы.
Мы не адыдзем
У кнігі, зямлю і архівы.
Мы застанёмся,
Пакуль хоць адзін будзе жывы!

Нам наракаюць
Сыход з міжнароднай арэны,
Быццам прычына
У нашых бяспамятных генах.
Прама гавораць:
“Такога народу не будзе!”
А я супярэчу:
“Ў нас ёсць яшчэ мова і людзі!”

Спяшацца ня трэба
На картах сціраць беларусаў.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

І Лондан, і Парыж
далёка за кардонам,
І Рыа-дэ-Жанейры
ня свецяцца агні.
Жыву спакойны, ціхі,
амаль што невядомы,
Пішу на мове вершы –
і так мінюць дні.

Бываў я у Варшавах,
у Кракавах і Гданьсках,
Па Вроцлаву таксама
ля Одэра гуляў,



Яшчэ не ацэнена

Захапляцца замежнай папсой
Нам з табою, мой дружа, не трэба.
Ёсць у нас свой крынічны напой,
Бохан ёсць нарачанскага хлеба.

Ды і песень шчымлівых такіх,
Што сціскаецца сэрца да млосці,
Не знайсці ў краінах чужых,
Не спяюць нам замежныя госці.

Са стагоддзяў сівой даўніны
Нашы песні гучаць нібы рэха.
Словы продкаў нясуць нам яны,
На вялікую радасць і ўцеху.

Захапляцца замежнай папсой



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Без мовы ты ніхто –
жывёла ды і толькі.
Яда, работа, сон –
такі расклад жыцця.
А роднага ў душы –
ні каліва, ні долькі.
Не дома ў доме ты,
ты дома - у гасцях.

Ды што яшчэ казаць?
ды, пэўна, што нічрга…
Калі без мовы ты –
не можаш чуць прамоў.
Ты хочаш многа мець,
ды пуста тое “многа”,
Калі твая душа



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Спачатку было Слова.
І Слова было ў Бога.
І Слова было Бог.

У цемры жылі людзі.
У іх не было свята.
У іх не было дня.

Аднойчы ўзышло сонца.
І стала навокал светла.
І стаў навакол свет.

На свеце жылі людзі.
Але не ведалі Слова,
Не зналі, што ёсць Бог.

Таму людзі толькі вылі,
І толькі таму брахалі,
Калі не маглі маўчыць.

І вось аднойчы збылося:
У сэрцы з’явілася Слова.
І ў Слове тым быў Бог.



Яшчэ не ацэнена

Дзякуй Богу, яшчэ год мы пражылі.
І мне верыцца, што ўсё ж паразумнелі.
Зразумелі, што на роднае зямлі
Не забыліся бацькоў, не анямелі.

Роднай мовай моліцца душа,
Родным словам сэрца прамаўляе.
А чужое слова, як іржа,
І народ, і памяць раз’ядае.

А без мовы проста быдла мы,
Проста племя здраднікаў і хціўцаў,
Што ў палоне чаркі і маны,
Нібы статак дзікіх палахліўцаў.

Не давайце сэрцу заржавець!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Зімняя ноч. Сцюжа
Неба снягамі кружыць,
Грае ў трубе вецер
Незразумелы джаз.
Мы, дзякуй Богу, дома.
Нам тут усё знаёма.
Бог не пакінуў нас.

Чуеш, мароз мацне,
Ноч на вачах чарнее,
Снег перастаў і зоркі
Сыпяцца за акном.
А ва ўтульнай хаце
Музыкай ціхай шчасце
Кружыцца над сталом.

Бо за сталом святочным
Разам бацькі і дочкі,
І напаўняе хату
Звонкі дзіцячы смех.
Што нам патрэбна ў свеце?



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Доўгія ночы зімовыя,
Ціхія казкі вячэрнія.
Фарбы празмерна-ліловыя.
Вочы пяшчотныя, верныя.

Гэта усё нерэальнае
І, можа быць, нежыццёвае:
Нібыта зорачка дальняя,
Ці, можа, свечка васковая.

Промні святла па-над цемраю,
Постаці душ над дарогаю
Сілы узрушваюць вераю,
Што яшчэ збудзецца многае.

Што на краіну лядовую
Прыйдзе цяпло атлантычнае.
…Казка з чароўнаю моваю
Дужа мне



Яшчэ не ацэнена

Вецер вее на лёдзе снягі
І жалобна пяе ў трыснягах.
Патанулі ў снягах берагі,
Трыснягі патанулі ў снягах.

Ні прасторы, ні часу няма,
Свет у белай віхуры плыве.
Весяліцца, гуляе зіма,
Трыснягі нетрывалыя рве.

Ты на лёдзе адзін між снягоў.
Белы вэлюм паўсюль і ва ўсім.
Ні пачуццяў, ні думак, ні слоў.
Ты – адзін…



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Сонцавы промні фарбуюць лістоту,
Ціха плыве павуцінавы дым.
Восень ільдзінкі кідае ў воды,
Дыхае яблычным пахам густым.

Што за сінеча! Якія нябёсы!
Хочацца ўскрыкнуць: “Спыніся, жыццё!”
...Ах як пякуцца сцюдзёныя росы...
...Ах як трывожыць пачуцці асцё...

Досыць эпітэтаў... Восень, брат, восень.
Вырай крылатыя душы заве.
Літасці мы ў прыроды папросім.
Літасці ворагам і сабе...



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Раннія вечары восені паўнаводнай
Ходзяць каля платоў і местачковых хат.
Ім ужо не сустрэць постаці аніводнай.
“Спіць ужо ўсё даўно...” – ціха гаворыць сад.

На аксаміт зары дрэвы паклалі рукі,
Хочуць яе абняць і не пусціць у змрок.
Дзесці за небасхіл зноўку сплываюць гукі –
Восень у садзе тым
робіць нячутны крок...



Яшчэ не ацэнена

Кроплі, як слёзы…
Халоднае шкло.
Далеч закрыла
смуга.
Ўсё, што мінула,
урэшце, тло.
Ўсё, што прыйшло, -
туга.

Думкаю можна
ляцець у свет,
Але ж –
нялётны дзень.
Там, за акном,
памірае цвет
Колерам
у агмень.

Кволыя промні
таго агню



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Асеннія фарбы душу напаўняюць самотай.
Жыццё як імгненне: паспеееш хіба азірнуцца.
Мінулае гляне амаль беспрасветнай работай
І кроплямі шчасця, якімі не змог захлынуцца.

Яно адлятае, нібыта птушыныя зграі
На бераг далёкі з чароўнаю назваю “вырай”.
Душа ж свае крылы да сэрца бліжэй прыціскае,
Бо мусіць застацца ў гэтай краіне астылай.

І бачыць паўсюдна самотна-шчымлівыя мроі



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Чорна-белая нітка
Сярод блякла-жоўтае глебы,
Пакрытай восеньскай ноччу.
Лістапад сваю справу сконыў,
І ўжо праз пару хвілінаў
Надыйдзе зіма.
Дык адкінь жа хутчэй капялюш,
І ўладарча пракроч ты па полі!
У каго на зямлі хопіць волі
Самастойна сусвет увесь гарнуць
Ды ў імгненне змяніць пару года?
Толькі ў цябе, Чалавек!
Ты ў адказе за лёс карагода
Дзясяткаў стыхіяў.
Не трэба літота —



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Вузкія вуліцы Вільні
Заліла штучнае сонца:
Горача, хоць цямно —
Нібыта ў лазні-парыльні.
Князі тут змяніліся дзіўна
Спачываў -ін ці -герд, піў віно,
А з блізкае далячыні,
Хто сплыў з-пад прыгнёта даўно,
Свой Вільнюс з парэшткаў стварылі:
Дадалі князям -іс і -ас,
А з модных кавярняў урубілі
Летувіскі
Джаз.

У той час,
Як здзяцінеўся пляц,
Ліўні толькі хутчэй усё залілі,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Да 75-годзьдзя растрэлу юдэеў
на Будакашалёўшчыне.

Апасьля кары.

Дзе шчырасьць ёсьць -
Там ёсьць і сквапнасьць,
Што блазнуе ўпоплеч катам,
У дабрахвоцстве памагатых.

А небарака пакараньня
Ўжо не ведае зачым
Яго надзеньне разадралі
І дзеляць золата ськівіц.
-27.11.16.



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Да 75-годзьдзя растрэлу юдэеў
на Будакашалёўшчыне.

Сьцюдзённы вецер дзьмуў з Брылёва,
Ды рады гэткай не мог даць,
Каб ліхадзеяньне людское,
Багной балотнай утаймаваць.

Меў да людзей адну ён волю,
На ўскрайку поля ў чаратах:
Тым, хто крычаў ад жаху, болю -
Рот запінаць - каб не крычаў.

Калі ж замоўкла страляніна
І вецер крылы апрастаў,
Сьпіхнулі нежывых у яміну
І тых дабілі хто канаў.



Сярэдняя: 1.7 (6 галасоў)

Я паклічу цяжарную кіску
І паставлю я ей бульбы міску:
Ты пад’еш, мая спадарыня –
Больш нічога не накухарыў я!
А можа хачаш ты чагосьці большага?
І жыцце адвярнуць ад горшага?
І каб бульба не стала картошкай?
Цы! Адбяруць у цябе і тое трошкі!
Накупляй сабе, чараўніца,
У маркце новыя завушніцы.
І жыві паслухмяна на волі,
Толькі б не зарэзай трахтар у полі!
Не знімай гумовых чаравікаў



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Красуе наш поселак – акінь вокам!
У далечыню шляхі яго адкрыты!
І быццам я лячу сярод аблокаў,
Ці шляхам тым іду, у вяках адбітых…

Такое хараство ў ім пануе!
І будзе так, як некалі, спрадвеку!
І гэта мара і табе, і мне пасуе…
А што яшчэ патрэбна чалавеку!..

І там, высока, у нябеснае сінечы,
Нас гэта думка і клапоціць, і яднае:
Каб захаваць у нас гонар чалавечы,
Які паселак наш і меў, і мае!



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Лек.

Зсыпае попелам ліхое
І злыбяду як лебяду,
А я трымаюсь за жывое,
Яго нясу, за ім іду.

І хай, лахманнае надзеньне
Пашыта мроям маладым,
Але ж, няма за імі ценяў
Ад ліхамані і бяды.

Іду, ад зёлак і насеньня,
Старэтным зельлем сьвет гаіць,
Прымі, мой сьвеце, шчырыц зерне
І жоўці маленькій пухір.

Прымі, як колісь продкі нашы
Бабровы струмень прынялі,
Жоўці пухір зеленкаватый



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

моўчкі глядзець у вакно.
радавацца цёпламу імбірнаму чаю.
назіраць, як за шклом кіно
закручвае сцэнарый любові да адчаю.
а я не вызначаю,
колькі каштуюць мае гадзіны -
адно радуюся чаю,
хоць кубак пусты ўжо на траціну.
салдаты страляюць па качках,
як быццам сапраўдныя ворагі спяць.
скачу па сваіх няўдачах,
хоць у розніцы гадоў нават менш за дваццаць пяць.
палонныя з рыдлёўкамі ў траншэях



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

крок вызначае шлях,
кірунак падкажа пытанне ў вачах.
пішуць паўсюль: гэта жах —
бачу ў снах.
цемра ў маім вакне.
чорныя вокладкі хлусяць мне.
горыч на вуснах, салодкі снег —
вінны ці не?

яшчэ імгненне,
толькі хвіліну!
пасярод часу —
промень адзіны
хаваю ў фіранках.
рэшты: надзеі,
вечнасці ранку,
вартасці дзеі.

восень, пануе дождж.
калі не цяпер і не я — тады хто ж?



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

хацеў аддаваць словы паперы,
але забыў, як трымаюць асадку
кроплі дажджу напужалі дзверы:
латунь ключэй становіцца вадкай.

хацеў аддаваць думкі палотнам,
ды пэндзаль дагэтуль спіць у краме.
начны эфір у тэлевізары вокнаў.
хлусіць сцэнар: усё не так паміж намі.

карміў працэсар: нулі і адзінкі.
карміў марскіх свінак: зерне і сена.
спяваў табе песні, ды трапіў у Навінкі.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

не існуеш, не існуеш,
а проста пішаш словы
як з-пад асадкі трапіць верш —
нібыта жыць нанова.
а як раптоўна будзе ноч,
ніхто не сніць цябе, апроч
кагось на іншым карку свету,

не здагадаешся, што гэта —
той, хто я.

павольны крок, адвольны крок —
не супадуць дарогі.
світанак у вокнах, бы знарок —
як фота ў чыіхсьці блогах.
зірні: як выбліск, стаўся дзень.
на коўдру падае прамень.



Сярэдняя: 2.3 (7 галасоў)

...і ўсё бы добра,
каб не нажы па тонкіх хвалях,
не чэмпіёнскія медалі -
бо мне казалі,
што не прыдумалі герояў,
што не бываюць іглы ў шкарлупінні мрояў.
ды ўсё бы добра,
каб не я.

мне абяцалі,
што мёртвым ужо зусім не страшна,
што горшы лёс ім недасяжны,
што трэба бегчы,
што не злічыць сваіх хвілін,
і бачыць сны пра недапіты кафеін -
мне абяцалі,
што не я.

хлусілі,



Яшчэ не ацэнена

ведаеш, што незвычайна?
калі страшна,
што нельга баяцца.
чуваць вокліч адчаю
і незаўважна
змагацца.

верыш, можа быць, бачыш,
чуеш, як падаюць вежы,
дыхаеш ветрам снежню.
тэлеперадачы -
чуткі трымцяць павуціннем.
камеры-вочы змусяць
верыць у лёс Беларусі
шчаслівы.

ведаеш, што непакоіць?
калі блізка
выбух смерці.
спадзяешся прымроіць,
а ў крыві віскі.
а ў галаве чэрці.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

калі розум цягнецца ў лета
і віруе, нібы вулкан,
пачастуйце яго цыгарэтай
і адпраўце яго ў канкан.
дабівайце праклятую сцюжу
і памыйце ўжо вакно,
звар'яцела скокайце ў лужы...
не рабіце хіба адно -

не пілуйце агонь,
не душыце спеў!
сёння конь як конь -
заўтра стане леў,
сёння як як як -
заўтра зубр у лясах...
няхай будзе так
у перадлетніх снах!

быццам космас ствараюць ночы,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

ня ўражвае,
становіцца сляпой
і абсалютна непатрэбнай
кропля над чужой шчакой.
і вечарыны не расказваюць, каму і з кім прыдзецца сёння спаць.
позіркі
бягуць за мной
і абсалютна непатрэбна
дзярэ прыёмнік вершаліны мрой.
і, як раней, вакно мігціць начной любоўю - а мне пляваць.

няма ніякае патрэбы
распавядаць пра свае мары
таму, хто пашкадуе хлеба
за непакорлівыя хмары
у небе чыстай прыгажосці,



Яшчэ не ацэнена

не любі мяне.
шукай не мяне.
тампліеры па сэрцах танчаць сцюдзёнае танга.
не шкадуй мяне.
даруй не мне.
рызыкуй не паспець выкрыць тых, хто ніжэй па рангу.

і калі тэлефон
скажа мне,
што чарговыя песні ў сне
разаб'юцца
ў лісце
і казкі душ чыстых -
затрымаецца плынь сакральнай ракі
і адчуецца дотык любімай рукі...

помні мяне.
не забудзь мяне,
калі нават сканаю і птушкай узарву нябёсы.



Яшчэ не ацэнена

вакацыі
высокіх дамоў.
агламерацыі
аглядальнікаў тваіх сноў
згубяць сэнс
ізноў.

праглынай святло,
зьзяй перада мной.
некалі было
ў краіне мрой...
ноч.

апроч
сценаў, апроч
хмар
самы дарагі
тавар
сумных ма-
раў.

апроч дамоў, апроч вязніц,
апроч высокіх дрэваў ніц...
падаеш.
падхаплю твой палёт,
завітаем у мой намёт -
кахаеш.

кандэнсацыі
слёз на шчацэ.
нацыі
ўздоўж па рацэ.
твая рука



Сярэдняя: 4.8 (17 галасоў)

ЗЯЗЮЛЬКА

Улетку песню на дзве ноткі,
Разносіць рэха па бары.
Аб тым, што стала ноч кароткай,
Што нехта луг касой пастрыг.
Пауз рэчкі ідзеш, ці у гулкім лесе,
Шукае хтосць каго- ку-ку.
Крок ступіш і не зварухнешся,
Чытаеш лёс у адным радку.
Спытаеш- колькі?- дык цыганкай,
Запэуніць што з дзесяткау тры.
А калі менш, то для падманкі,
Ей абы жарт з табой тварыць.
А зажадаеш лепшай долі,



Сярэдняя: 4.7 (21 голас)

ДЫЯЛОГ СЯБРОВАК

Так расказвае сяброука,
Пра каханкаву нялоукасць.
-Тут пастукалі у дзверы,
-Што з ім стала ,не паверыш.
-кажа- гэта твой Пятрусь?
-без трусоу у шафу- шусь,
-Стау шалены нібы вецер,
-Мухай хату усю аблецеу.
-Ды з балкона глянуу уніз,
-То аж восьмы, во сюрпрыз!
-Слізгануу вужом пад ложак,
-Ды калоціцца ,ах божа!
-Зубы ляскаюць бы у сцюжу.



Сярэдняя: 4.8 (17 галасоў)

Цешчына помста

Зяць да цешчы завітаў,
Ды абняў ,пацалаваў.
Цешча з прыпеку гаршчок,
-Снедай любенькі зяцек !
У гаршчок як глянуў ен,
Мух там плавае з мільен.
Ціха кажа цешчы-не,
-Той сняданак не па мне!.
- Не ?дык падскару падбялю,
-Тым свінню і пакармлю.!

А цяпер мяне паслухай,
-Калі зяць бываў пад мухай,
-Даставала жонка ў вуха.
-Калі быў у куражах,



Сярэдняя: 4.1 (24 галасоў)

ЧЫРВОНАЕ НА БЕЛЫМ

Шырэе між намі мяжа,
Абветраны словы кахання.
А ружы на снезе дрыжаць,
Бы сведкі балючых растанняў.

Так прыкра і сумна гдядзець,
Чырвонае месціцца з белым.
Куды ночка нас завядзеш?
Снягі вэлюм кветкам адзелі.

Вы сення дарункам зіме,
Што не раскахае не здрадзіць.
Я мроі ,надзеі усе меу,
У мару паверыў- мо зладзім!

Віную сябе ,вечар ,змрок,



Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Зоркі ў небе ярка ззялі,
Нібы кропкі-ліхтары,
Бегла ў рэчаньцы спрадвечнай
Вада ціха, як у руччы,
Мы з табой зачараваныя глядзелі,
Як хістаецца адбітак месяца ўначы.
Ліўся срэбны свет на твары,
Думкі нашыя прагнаўшы ад зямлі...
Ціха, моўчкі назіралі...
Нам размовы лішнімі былі,
Бо спявалі пра каханне нашы сэрцы,
струнамі кіруючы душы...
Ціха, моўчкі назіралі...
Грала музыка ў душы,



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Мова

Мяккі цёплы аксаміт
Беларускай роднай мовы
Атуляе краявід,
Што з дзяцінства мне знаёмы.

Ахінае безліч слоў
Крыллем птушаня пяшчоты.
Цешыць сэрца, гоніць кроў
І ратуе ад самоты.

Падаецца стылым шклом,
Мёрзлай шыбінай зімовай
Мова з залатым крылом —
Запазычаная мова.



Сярэдняя: 4.4 (17 галасоў)

Не крыўдзі бліжняга свайго,
Бо не зацягнуцца у сэрцы раны,
І будзеш помніць і саромецца ўсе жыццё
Сваёю брыдкаю ты справы

Лепш добрым чалавекам будзь
І не гасі ў сваёй душы святла,
Няхай яно як сонца ззяе
І ўсіх навокал сагравае.

І не трымай пачвары-злосці
У сваім ты сэрцы на кагосьці
Бо мабыць небарака гэты
І сам адведаў столькі чалавечай злосці,
Што дабрыні агеньчык згас,



Сярэдняя: 3.6 (9 галасоў)

Снег сыпаў ноч, пасля другую-
Пад цяжарам сагнуўся бор.
Шкада ялінку мне малую –
Не можа скінуць снег на дол.

А ёй так хочацца свабоды,
Цягнуцца ўвысь да самых зор,
Дзе вецер вольны цягне ноты
І песня льецца на прастор.

Ой, не сумуй, маё ты дрэўца,
І лапкі долу не хілі.
Каб узняцца увысь да зор і сонца,
Ты лапкай хоць адной крані!



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

I
З кожным грахом, жыцця рака мялее,
Мяшок віны трашчыць, ды усё цяжэе
Ды на душы, заужды нібыта здрада,
Кудысь плыве сардэчная спагада.
Сяброуства з ім, задушыць хутка смутак,
А сорам, здыме вопратку, абутак.
Ды стане вельмі дударна у хаце,
Няма нічога – грэх, адно багацце!
А зойдзе сябра, ацаліць пакуты,
Яму працягнеш шкляначку атруты.
Шчэ па адной, давай смялей сябрышча!



Сярэдняя: 3.7 (9 галасоў)

Цэгла і бетонныя абшарпы,
Выбітыя вокны пірамід,
Што вісяць над стогадовым дахам,
Быццам птушак паржавелы скіт.
Вуліцы залітыя металам,
І свінцом, і гільзаў перагарам,
А з падземкі пара пастарэлых скаўтаў
Ледзь даносіць свой гіп-гопны біт.
У атачэнні пластыку шкляных кварталаў,
Той фарпост стары старога веку,
Як калос, што ўбачыў за жыццё нямала,
Усё яшчэ трымаецца, стаіць,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Не марнуй мой браце любы
Без таго цяжарны лёс,
Ці на тое ты зъявіуся,
Ды для гэтага узрос!?
Каб бутэлькаю па твары
Д` ябал малявау цыроз?...

Не дурнуй мой браце любы,
Злыдзень ходзіць па мяжы,
Ды падлічвае старана
Па за могілак крыжы
У яго адна прадмова
Ды адзіная выснова:
- Ад труны не уцячы!

Не марнуй мой браце любы
Без таго цяжарны лёс,
Бог згадау табе з`явіццца,
Каб душою ты уваскрос,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

За цябе ухапіцца хачу,
Як за посах сляпы - ухапіцца,
Знаю, ведаеш Ты таямніцы
і на сэрцы глухую тугу…
Далучыцца к Табе я хачу
Як бандыт на крыжы - далучыцца,
Ды насуперак волі скарыцца,
Каб праз крыж, умацоуваць душу
Памаліццца Табе я хачу:
- Дай жа здзейсніцца простаму цуду
Не хачу быць падобным на Юду,
Не хачу, не хачу, не хачу!!!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ах ажыны, мае ажыны,
Як кранууся шыпа рукой,
Дык на памяці - твар дзяучыны,
Што калісь я крануу душой
Бы мядзведзь, што раней падскочыу
Ад жадання шукаць вясну
Касалапа, я лесам – лёсам,
Ішоу к ажынаваму кусту.
Дрэвы ветрам: - пастой, трымцелі,
Быццам тыя мае сябры,
Не хадзі пасярод завеі,
Бо яна замяце сляды.
Не хадзі, дачакайся лета,
Бо у зімку няма пладоу
Я ж адказвау на усё на гэта:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Любы мой, мой любы, мілы
Мне так хораша з табой!
Словы гэтыя бы крылы
Уздымаюць над зямлёй,
Словы гэтыя бы вецер
У спякоту здымуць жар,
Словы гэтыя бы рэкі,
Што ільюцца у пажар,
Словы гэтыя бы лекі,
Што падоужваюць гады,
Словы гэтыя бы знакі,
Што адвернуць ад бяды
і зусім яны не проста
Узмацняюць пачуццё
іх каханым вы кажыце,
іх каханым вы кажыце,
іх каханым вы кажыце,
Бо яны і есць жыццё!



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Закахауся яблык
У сокавыціскалку
У яе далоні
За пяшчотай – прыг…
Быу раней ен яблык,
А цяпер застауся
Ад яго любові
Толькі дробны жмых…



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мроя.

Прыходзіць, нанава люляе,
Гушкае, быццам дзіцяня,
Нас мроя, зьвечна маладая,
З нетр адгудзеўшага жыцьця.

І тло зсыпаецца трухою,
Каростай болек і луской,
І што ад нас яшчэ жывое,
Пяшчотай устане над тым тлом.

І сьвет разчыне зноўку вокны,
Зазьзяе пырскамі расы,
І ўсё жыцьцё тваё - бяздоньне,
І ты ў ім - пеўнік малады.
-20.11.16.