Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Сплятае вечар габелен,
На спінах дрэваў віснуць цені,
Згасае маладушны дзень
Загнаным, плямістым аленем.

Гардзіны мяккае крыло
Сцішае над дрыготкім змрокам
Нямоглы шэпт за крохкім шклом
Знаёма незнаёмых крокаў.

Дыхне пяшчота забыццём
І, вызываючы здзіўленне,
Пухнатым, рудым кацянём
Гулліва ўскочыць на калені.

Кахай…
Ізноў…
Ізноў…
Ізноў…



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Твае цёплыя, мілыя губы…
Майго сэрца трывожны ўзлёт…
А ў акне адзінокі да згубы
Матылёчка адчайны палёт.

Мы з табою амаль незнаёмы.
Матылёчак як быццам у сне…
Што ж знаёмы ты мой незнаёмец,
Так пяшчотна цалуеш мяне?

Што пагляд твой гарачы гаворыць?
І чаму ўсё глядзіш на мяне?
І пяшчотна, адчайна цалуеш…
Матылёчак усё б’ецца ў акне.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Я знаходжуся тут часова
Як часовы ўвесь час на зямлі
Прымусова - не прымусова
Я вярнуся ў дзяцінства палі

Я сябе не адчуў тутэйшым
Ў Бабілёне, даруй яму Бог
Я вярнуся адным із першых
На сваё скрыжаванне дарог

Да канца хачу быць беларусам
Да выцця чорных бур над страхой
Ніякой не ўтрымаюсь спакусай
Хоць пайду, як прадзед, за сахой

Апрану ільняную сарочку
Прынясу ў ёй ў хату ваду



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Знайсці сябе адчувая сябраў
Такая вось задача бардаў.
Прыхільнікаў сабраць ў восень
Шмат твораў, шмат мнагагалосеў.

Гучыць паэзія як каралеўна
Ад розных аўтараў там спеўна.
На беларускай мове роднай
Яднае песняй международнай.

Сучасны стан на многіх роўнях
І розны стыль і спеў на ўзроўнях.
Кірункі новыя ў спевах
Чуваць ў бардаўскіх напевах.

Не засумуеш, не замаркоцішся



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

Вось зноу учынкі...
Вось, выбары рабоў
Калі узглянем на дажынкі
Жыццё не деля класоў
Жыццё, даецца, Богам...
Які за спадчыну стаіць...
А зразумець яе, атрогам...
Ня жыць, ня мець, ня варажыць...



Яшчэ не ацэнена

Гульцы гуляюць галавой,
гульня глядзіцца галявой.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Лёгкія на пад’ём
Работнікам хуткай дапамогі прысвячаецца

Паступіў дыспетчару званок,
нас аб вызаве апавясцілі –
і лаўровы не насіць вянок
ні бядзе, ні болю, ні бяссіллю.

Лёгкая брыгада на пад’ём,
выехаць гатовая заўсёды.
Хуткасць антылопы набяром
на аўтамабілі незацёртым.

Доктар, фельчар і шафёр імчаць
у аўто са ўключанай сірэнай.
Не перастае яна крычаць –
значыцца, камусьці надта дрэнна.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Возьмеш вельмі віна, ваты,
выйдзеш вельмі вінаваты.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Ёсць галава і дзве рукі,
Але ён нейкі не такі

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Ёсць галава і шлём на ёй,
У руцэ з дубінкай ён герой

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Загад пачуў, пачаў рабіць,
Яму няважна каго біць

І без сумлення чалавек
Таксама, пэўна, чалавек:
Уздым рукі, удар у жывот,
Ён чалавек, навокал скот



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Лета хутка ідзе у восень
Ад зімы да вясны, як год.
Вершаліны у небе сосен
Не дастане ніколі чарот.
Рака не зробіцца морам,
а гады ператворацца ў век.
Увальецца сягоння ва ўчора,
зноў народзіцца чалавек,
каб калісці пайсці ў вечнасць,
адшукаць сваё месца на зорках.
Пакінуць жыццё недарэчнасць,
але ўсё было учора і толькі .
Зімы, вёсны ў часе імгнення.
Бяжым у мітусні кудысці,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Афрыканскія вярблюды
ў спажыванні мелі блюды.
Пра гэта мульцік паказалі,
у рэкламе адрас нават далі.

Кот, падняўшыся з канапы,
абуў у чатыры боты лапы.
Штосьці думаў,мазгаваў,
на паперы маляваў.
……………………………………..
Кату ў місачцы кашачай
ежа здалася больш не смачнай.
Вось каб набыць такое блюда,
якое бачыў у вярблюда.

Трэба ляцець і плыць праз мора.
Пачуў ад кошак ён учора,



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

У матулі, у садочку
Расцвіла лялея.
Абдымала маці доньку
Ласкі не жалея.
Прыпеў:
Ой ля ,ой ля,ой лялея
Ой лялея кветка.
Да цябе хіліца хлопец
Мая родна дзетка. - 2р.

Ходзіць хлопец зажуроны
Не сарваці кветку.
Ён даўно ужо заручоны
З нашаю суседкай.
Прыпеў:
Ой ля ,ой ля,ой лялея
Ой лялея кветка.
Да цябе хіліца хлопец
Мая родна дзетка. - 2р.

А лялея расцвітала



Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)

Яшчэ і пугач маўчыць у густым пралесачку,
А я зашморгнула ўжо фіраначку,
Перабрала ложак, адсунула засоў.
Ну, што ж ты не ідзеш, каханы мой?
Перабрала ложак, адсунула засоў.
Ну, што ж ты не ідзеш, каханы мой ?

А за сцяною лес, ноч нелюдзімая,
Надзела сукенку тваю любімую,
Накрыла стол гарой, намалявала броў.
Ну, што ж ты не ідзеш, каханы мой?
Накрыла стол гарой, намалявала броў.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Дай жыцьцю непрывязана віцца,
За плячыма да часу пакінь
Сумны дым, залацінкі ў карыцы
І падступна бязьвінную сінь.

Ці ня досыць трапляцца ў пастку
Выпадкова спатканых вачэй?
Хоць ня выбыў з гульні юнацкай
Назаўсёды - счакай яшчэ.

Лёс пасьпее твой сьвет нанова
Зь неспазнаным сусьветам сшыць.
Марны клопат - шукаць палову
Для загоенай цэлай душы.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Быць бязьлюднымі бы бярлогам,
быць бы базамі бандерлогам.



Сярэдняя: 4.9 (7 галасоў)

Не ведаю, хто першы ўспахаў раллю
Не ведаю, хто першы семя кінуў.
Я удзячнасць прынашу яму сваю
За наш народ, што з голаду не згінуў.

За цаліну, што потам падымалі
Іх сонца асвятляла прамянём.
З надзеяю па кропцы сабіралі
Дзе каласіўся колас збажыной.

За першы хлеб, што накарміў народы
Які з’явіўся галавой ўсяму.
І першыя ржаныя ў полі ўсходы
Што збераглі ў суровую зіму.



Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Я з табой заручоны навек
Майму сэрцу радны чалавек.
Сквозь нягоды ўсе і бяду
Я цябе на руках пранясу.

Пранясу сквозь снягі і мяцель
Ад пачатку жыцця і дасель.
Зорку з неба табе працягну
Ад сябе я цябе не адпушчу.

Мая радасць ты мой чалавек
Я ў цябе закахаўся навек.
А каханне маё як рака
Сілу чэрпае вод здаляка.

Заручыў я цябе для любві
Каб мы ўдвух яе моц збераглі.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Ану азарт аграрыя
актывізуе арыя?



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Лета ў горадзе...
Улада ў злодзея...
Радзіма ў турме.
Ратуйце яе!



Сярэдняя: 2.4 (9 галасоў)

Город, пахнущий домом,
Любовью ведомым.
Улочки, что красотою
Выводят из комы.
Здания так и пестрят
Чем-то очень знакомым.
Такую любовь
Нужно сделать отдельным синдромом.

Город, одетый по моде,
Где каждый находит
Место себе по вкусу,
Себе по погоде.
Каждому он по-своему,
Но подходит.
Все его фото стоят на моём комоде.

Город, манящий влюбиться,
Собой похмелиться.
Скверы, где каждый свободен



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

У свет нясіце дабрыню
І толькі светлыя учынкі,
І любіце цішыню,
Час выдзяляйце адпачынку.

Знайдзіце вы куточак той,
Дзе можна быць самім сабой,
Каб сябе песціць, мілаваць,
З самім сабою сябраваць.

Душу сваю ачысціш ты,
І непрыемнасці забудзеш назаўжды,
На сэрцы неяк лёгка стане,
І сумаваць ты перастанеш.

Жыццё даецца толькі раз,
І каб знайсці на ўсе адказ,
Нам трэба многа перажыць,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Прабітая каска
Напісана пад уражаннем ад музейнага экспаната – салдацкай каскі

Перажыў атакі
ворага ліхога
шлем стальны салдацкі –
каска-халхінголка.

Ад яе залежыць
воіна жыццё –
касцы, уцалеўшы,
дзякаваў за ўсё.

Ваявалі ў шлемах
з фінам і з фашыстам.
Халхінголка злева
куляю прашыта…

Нашы адступалі.
Бой кровапралітны.
Нашы хлопцы палі
ў касках у прабітых.

Паў хлапчына хвацкі,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Шчырым позіркам сваім
На цябе гляджу я.
Стаў каханым ты маім,
Я гэта сэрцам чую.
Сваё жыццё з тваім жыццём
Так мару я звязаць,
Хачу назваць цябе сваім,
Хачу цябе кахаць.
Удзячна лёсу я за тое,
Што ты на свеце ёсць,
За тваё сэрца залатое,
За тайнае за штось.
З табою побач быць хачу,
Табе ў жыцці дапамагаць,
І дорага я заплачу,
Каб тваёй любай стаць.
Сцяжынку, што к табе вядзе



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Згубіўся я ў чужых, шматлікіх тварах
І не магу чакаць патрэбнай сілы,
Каб свой шукаць на спаленых абшарах,
Як страчаную маску, да магілы.

Мой твар, магчыма, нехта іншы знойдзе...
Калі не верне - ворагам мне будзе.
А можа, моўчкі, мімаходам пройдзе,
Убачыўшы, адкіне і забудзе.



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Пра яго і пра нас
На белым аркушы - няроўныя радкі,
Рука спяшаецца, а страх паўзе па скуры.
Пытаюся у вас, мае вы землякі: -
Няўжо не можам жыць без дыктатуры?

Здаецца побач той, аб кім пішу.
Яго я позірк адчуваю ваўкаваты.
Хай слова кожнае ікнецца Лукашу,
Ягоным халуям і памагатым.

Спакойна нельга назіраць,
Як з Бацькаўшчыны здекваюцца хамы,
Як пнецца душы рабаваць
Сялюк зацята - апантаны.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Мая сяўба

Ад аўтара.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

“ЗмАні сАбе” - тылдычуць мне.
Але ж не быдла я ў стайле.
І літару, што першая ў нашым алфавіце,
Без страху крэслю і мяняю на апошнюю - уявіце.
“ЗмЯню сЯбе”, каб апасля на зубра памяняць асла.



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

Па рознаму жыццё бывае
Каханне моцна акрыляе.
Любая вузкая сцяжынка
Заслана мягкаю пярынкай.

Каханне ўвысь наc падымае
Нам зоркай зіхаціць, ласкае.
Яго захоўваюць, берагуць
І праз гады яго нясуць.

Бывaе ж так, што моцы нету
І ад кахання нет прасвету.
Як вадаспад яно бурліць
Сваёю рэўнасцю кіпіць.

Таму кахаць не ўсім даеца
Каханне, што ад сэрца ліеца.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Глянь!
У памяць аб падзеях 1941 года

Глянь: на колах на губастых
гужам змей неабстраляных
мехкалоны акупантаў
павалілі цераз Збляны.

Глянь: імчаць матацыклісты
ў чорных касках і плашчах.
Фрыц на мота як уліты.
Цэлы сажань у плячах.

Круглая бляшанка збоку.
Аўтамат наперавес.
Просіць малака па-польску
гэты страшны чалавек.

Глянь: на фоне агарода
робіць памятнае фота
афіцэр пры ўзнагародах,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Вільготнае паўсюль паветра.
Прастору праглынуў туман,
Надзеўшы белыя шкарпэткі,
Ён тут галоўны атаман!

Вось чорныя ў небе плямы,
Раз'юшаныя смогам каўкі,
Радзімыя згубіўшы дрэвы,
Крычаць крылатыя вядзьмаркі.

А рукі, што тырчаць аднекуль,
Амаль без лісця, без адзежы, -
Пасохлыя жыццём галінкі,
Як прастытуткі, з Набярэжнай.

Прыбраў іх вецер, братка дужы,
Разбойнік! Ой свістаў увечар!



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ліхтар, на дарогу, кідае маўкліва,
Свой погляд халодны, але ганарлівы.
А холад-сабака, па твары, страляе,
Чапляе за шчокі, трываць няма сілы.

Чаго тут хацець і аб чым яшчэ марыць?
Вядома ж, гарбаты гарачанькай літр.
Вось п'ю - уявіў. А мяне ажно верне,
Ніякай гарбаты, патрэбен мне світар!

А світар стаміўся, валяцца ў шафе,
Нудзячыся ў цемры, сумуе і мерзне,
Не мне, а яму трэба кубак гарбаты,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Будзь хоць у свеце самы найпрыгожы,
І нават, калі твар твой барадаты,
Ніхто так, шмат разоў, нікога не цалуе,
Як любяць вусны - кубачак гарбаты.

Той мяккі пах, што вабіць і чаруе,
Празрысты водар ранішніх струменяў,
Нібы магніт, да кубачка імкнешся,
Яго цалуеш і не трэба разуменняў!

А калі, у раніцу, мароз ці сцюжа,
Гарбата - нібы круг выратавальны,
Трымаешся, як той які ў моры тоне,



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Коціцца кола лугам, сцяжынкай,
Сонца любуецца кожнай травінкай:
Мятаю, рутай, піжмай, падбелам,
Белаю кашкай, скрыпенем, кменам.

Коціцца кола полем, узлессем,
Тоіцца папараць-кветка ў лесе .
Кветку хто ноччу там адшукае,
Шчасце і долю навечна спазнае.

Коціцца кола ў цёмную ночку,
Ружа асыплецца сумна ў садочку.
В’юцца вяночкі дзявочай рукою,
Доля прадкажацца светлай ракою.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Нам прыемна віншаваць
Горад з датай 745!
Хор, што “Спадчынай” завецца,
Песняй, што ад сэрца льецца,
Пажадаем добра жыць,
Хлебам, соллю даражыць,
Каб было што наліваць,
Шмакаўкай ўсіх частаваць,
Грошы каб былі ў бюджэце,
І спакойна раслі дзеці!
Лілія Воранава (Журавінка)10.06.2020г.



Сярэдняя: 4.5 (8 галасоў)

Даўгаўпілсу.
Нам прыемна віншаваць
Горад з датай 745!
Хор, што “Спадчынай” завецца,
Песняй, што ад сэрца льецца,
Пажадаем добра жыць,
Хлебам, соллю даражыць,
Каб было што наліваць,
Шмакаўкай ўсіх частаваць,
Грошы каб былі ў бюджэце,
І спакойна раслі дзеці!
Лілія Воранава (Журавінка)10.06.2020г.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Ласкае вецер кромкі летніх дрэў
Хвалюе іх сваім цяплом, дыханнем.
Не хвалявацца вось тады я не сумеў,
Калі табе прайзносіў словы аб каханні.

Табой адной я быў тады зачараваны
Ты спадабалася сваёй зямной красой.
І на зямле прынадна абетаванай
Няма краіны з вабнай, чыстаю душой.

Я не прыпомню ў памяці сваёй,
Каб хвалявалася так сэрца пры сустрэчы.
З табой краіна берага буслоў



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

Матуля мне наказ давала
Зямлю сваю не пакідай.
Цябе з маленства гадавала
Каб доўг Радзіме тут аддаў.

Жыцця нябудзе на чужбіне
І горкі будзеш мець ты хлеб.
Патрэбна жыць у сваёй краіне
Дзе ўладар быў бацька й дзед.

Дзе каласяца нівы хлебам
Магілы дзе тваіх дзядоў.
Бяспечна жыць пад родным небам.
Ў зорках шлях заўжды дамоў.

Павінны ведаць твае ўнукі
Цячэ якая ў жылах кроў.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

І цяжкае жыццё, і я пакутую.
- З чаго ты ўзяў?
- Мне так сказалі.
Ды шчыра, упэўнена даказалі.
- А ты згадзіўся?
- Я сэрцам веру ў гэта ўсё!
- Навошта?
- У бога. Няўжо ты марыш так мілок, яму я не паверу?
- Хм.. А вечарам з канапы ты ўстаў?
Чаму? Адкажаш?
- Бо я дурны, нічога не ўмею.
- Усё ты добра разумееш.
- Дык праца цяжкая была, я так стаміўся.
І вось прыйшло да яго дзіця.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Вецер пасвіць аблокі. Урыўкамі страчаных сноў
Ападае імжа з закарэлых, бязмежных нябёсаў
На галовы марэных, кудлатых дубоў,
На шляхі да прамоклых, раскінутых вёсак.

Неба лашчыцца ў зорках, а колькі на ім чарнаты!
Ні прасветаў вакол, ні асмуглых, ні светлых разводаў…
Млечны шлях, нібы здзёртыя з цела бінты,
І таемна варожаць на іх лялькаводы.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Страчала воплескамі бераг
Неўтаймаваная вада,
I тоўпілася, што ў партэры
На хвалях лодак чарада.
Яны гайдаліся, і моклі,
I абміралі спакваля.
Iлюмінатараў маноклі
Прагулачнага карабля

Глядзелі ўнікліва і яра
На Гамеюк, задраўшы нос,
Як прадзімае ветрам з яра
Раку напоперак, наўкос
I сыпле прыгаршчамі чаек,
Ураз засмеціўшы прыліў;
Штрыхом птушыным размячае
Сумежжа суднаходных ніў.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Павольна астывае дзень
Пахучай здобай,
На чарапічных дахах цень
Кладзецца вобмаль...

Што перац, сыплюцца шпакі
З лятка шпакоўні,
Павеў паветраны цяжкі
I паўнакроўны.

Схаваўся ў вышыні азон –
Сын навальніцы.
Паружавелы гарызонт –
Нібы суніцы.

I дымка засцілае від
Для фатаграфій.
Паветра пахне, як бісквіт
Гарачых вафель.

Не спіць сасмаглы гарадок,
Снуе, як кросны.
На сонечным блінцы прыпёк



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

***

Мы станем птушкамі – я верую, –
Крылы раскрыўшы за плячыма.
Ты, мусіць, абярнешся белаю,
I чорнай буду я, магчыма.

Мы разам над зямлёй калішняю
Ўзнясёмся ў кіпетні туману.
Ты ў чорнай зграі будзеш лішняю,
А я чужым у белай стану.

I паляцяць да зор над цёрнамі,
Працяўшы свет па вертыкалі,
Дзве птушкі – белая і чорная,
Як па зямлі раней блукалі...



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

***

Вось што я чамусьці думаць смею
I аб чым паведамлю табе:
Бог зямлю прыдумаў перад смерцю –
Мабыць, у кастрычніцкай журбе.

Каб сярод палаца залатога,
У рыззі струхлелым залатым
Чалавекі думалі пра Бога
I глядзелі ў вечнасць паміж тым.

Каб сляза нам позірк вытраўляла,
Як крыніцу – нафта пакрыху,
I ключы птушыныя памалу
Лашчылі нябесную страху.

Каб душу нам кроілі галіны,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

У даліне каля вёскі,
Дзе пасецца скрозь туман,
Падрастаюць зёлкі, краскі,
Ткуць квітнеючы дыван.

Хутка вочкамі ў неба
Гляне жоўты дзівасіл.
Кветкі рваць яго не трэба–
Корань вам прыбавіць сіл.

Пахнуць сенам будзе доннік,
Як адразу зацвіце,
Застракоча недзе конік
На дванаццатай вярсце.

Назіраць рамонкі будуць,
Як аблокі ўдаль плывуць.
А як стомяцца іх вейкі,
То міргаць, ківаць пачнуць.



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Пабудзі свой голас
Гучны і нізкі.
I цябе пачуюць
У Гомелі і у Мінску.

Здольны жыць без кратаў
Прадстаўнік Асветы,
Без вусоў кудлатых
Удыхаць паветра.



Сярэдняя: 3.7 (12 галасоў)

Ну што, ізноў яго абралі
Iзноў — на цэлых пяць гадоу
На лепшае надзею скралі
А хто да гэтага гатоў...

У галаве мільгаюць цені
Няўжо цяпер мы прападзём
Мы гэтым шэрым днём асеннім
Нібы палонныя, ідзём

Стаяць навокал канваіры
Сабакі брэшуць, вецер дзьме
А на нагах нібыта гіры
Ніхто ў цябе іх не вазьме

I вось яны, што падтрымалі
Тырана нашага, ідуць
Няўжо свядомых нас так мала



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Народ мой, даверлівы, ціхі
Як лёгка цябе ашукаць
Дазволіў ты чорныя цвікі
У рукі сабе забіваць

Дазволіў ты зграе ваўчынай
Ў краіне сваёй панаваць
Дазволіў усе яе ўчынкі
Дазволіў сябе рабаваць

Я ведаю – ты памяркоўны
І сам я, напэўна, такі
Пакуль не адчуеш усёй кроўю
Што йдзеш наўсягды ў жабракі

Што іншае долі не будзе
Адну толькі Бог табе даў
Што нельга баяцца тых пудзіл



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Народ мой, даверлівы, ціхі
Як лёгка цябе ашукаць
Дазволіў ты чорныя цвікі
У рукі сабе забіваць

Дазволіў ты зграе ваўчынай
Ў краіне сваёй панаваць
Дазволіў усе яе ўчынкі
Дазволіў сябе рабаваць

Я ведаю – ты памяркоўны
І сам я, напэўна, такі
Пакуль не адчуеш усёй кроўю
Што йдзеш наўсягды ў жабракі

Што іншае долі не будзе
Адну толькі Бог табе даў
Што нельга баяцца тых пудзіл



Яшчэ не ацэнена

Партызанская пасяўная
Самай незвычайнай партызанскай аперацыяй на тэрыторыі Лідчыны была вясенняя пасяўная кампанія 1944 года.
Да краёў акупаваных
нашы танкі коцяцца –
радуюцца партызаны,
ворагі маркоцяцца.

Пачынаем пасяўную:
вызваленне блізіцца.
У палях шчыруем, днюем –
і палям не лысіцца.

Пуставаць зямлі нядоўга.
Коней людзям выдзелім.
Добра ўзброеным натоўпам
зерне ў фрыцаў выдзерам.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Магіслаў. Такое імя далі магілёўцы свайму новаму сімвалу горада.
Трубач у сінім сурдуце усталяваны ў гарадской ратушы...

Там, дзе ратуша цягнецца ў неба
І прызыўны гадзінніка звон,
Выйдзе хлопчык з фанфараю меднай
На высокі ажурны балкон.

Не шукайце ні міфаў, ні казак,
Не давесці нам, не даказаць,
Чый загад для яго абавязак:
Гараджанам фанфару зайграць?



Сярэдняя: 5 (1 голас)

***
На вайне я ніколі не быў,
не насіў за плячмі аўтамат,
пад бранёй
не гарэў
і пад кулямі ў бой не хадзіў,
не страляў з мінамётаў
і зенітных гармат.
Я не быў партызанам,
не закладваў пад рэйкі траціл,
як мой бацька, малым
ад разрываў снарадаў не глух,
у шпіталях ад гною мне раны
без наркозу
не чысціў хірург.
У дзяцінстве, як маці,
тыфам я не хварэў,
ад варожых салдат



Сярэдняя: 4.8 (8 галасоў)

Подруга дней моих суровых,
Голубка дряхлая моя!
Одна в глуши лесов сосновых
Давно, давно ты ждешь меня.
Ты под окном своей светлицы
Горюешь, будто на часах,
И медлят поминутно спицы
В твоих наморщенных руках.
Глядишь в забытые вороты
На черный отдаленный путь;
Тоска, предчувствия, заботы
Теснят твою всечасно грудь.
То чудится тебе. . . . . . .

А.С. Пушкин



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

Шаноўны цыган Вайдаловіч
Памяці цыганоў-ахвяр фашызму
Стары цыган-гарманіст Вайдаловіч быў расстраляны фашыстамі ў 1942 годзе ў ліку многіх іншых вязняў Лідскага гета за тое, што адмовіўся іграць для нямецкіх салдат.
Жыў у Малэйкаўшчызне табар.
Там весяліліся няслаба.

Распальвалі агонь увечар,
цыганкі гатавалі ежу,
і галаву цыган не вешаў,
і весялосць не мела межаў.

Спявалі, танчылі, гулялі.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Франтавыя ластаўкі

З этыкетак тоненькіх,
для пісання годненькіх,
для бацькоў, для Насценькі –
пісьмы-трохвугольнікі,
франтавыя ластаўкі.

Цяжкасці з папераю,
цяжкасці з канвертамі,
ды салдаты ўмелыя,
як абгортку белую
прыстасоўваць, ведалі.

Пішуць на газетачках,
на мяшках з паперачкі
для любімых дзетачак,
для каханай Светачкі,
для каханай Верачкі.

“Прывітанне, родныя!..
Мы тут не галодныя –



Сярэдняя: 3.8 (25 галасоў)

Я ніколі не была на пякучай вайне
Не хачу я ніколі там быць !
Каб і дзецям маім шанцавала як мне,
Не спатрэбілась ворагу мсціць.

Няхай ведаюць праўду пра тую вайну
Хай расскажуць і дзецям і ўнукам.
Як дзяржалі адпор, не далі слабіну
Іх дзяды не паддаліся мукам.

І нябудзе няхай такіх войн на зямле
Каласіца хай ў полі пшаніца.
Хлеб на ранах вайны, не забытай расце



Сярэдняя: 3.6 (23 галасоў)

Смак роднае мовы,
Які ты жаданы!
І гукі, і словы -
І радасць, і рана…
Часцей і часцей
Я вас чую па свеце.
Мацней і гучней
З вамі сэрцанька б’ецца.

Смак роднае мовы,
Які ты салодкі!
На вуснах дзяцей
І прыгожай малодкі,
У казках народных,
У песнях і ў вершах...
Заўжды будзеш родны,
У душы будзеш першы.

Смак роднае мовы,
Які ты гаючы!
Як голас сумлення,
Што лечыць і мучыць,



Сярэдняя: 3.8 (24 галасоў)

Тый дзень у сорак першым
Запомніўся навек.
З храстом нямецкім у хаце
З'явіўся чалавек.

Ён трабавў ў маткі
Пакінуць з дзецьмі хату.
Сабраць свае пажыткі
І ў хлеў прагнаў пракляты.

Ў хаце штаб зрабілі
Патрабавалі сала.
Каб дзеці ім служылі,
І ежы каб хапала.

Дачку рашылі адправіць
Ў нямечыну чужую.
Бяду ж рашыў паправіць
Старэйшы сын матулін.

Пагналі пешым строем



Сярэдняя: 3.9 (26 галасоў)

Сягоння свята Перамогі
Вялікі дзень і дарагі!
Дзяды нам здабылі свабоду
Шчасліва ўнукі каб жылі.

Каб жылі мірна ва ўсім свеце,
Каб бераглі свае карні.
І каб запомнілі ўсе дзеці
Як цяжка мір ім здабылі.

І ў час калі насцігне гора
Ўсе з'ядналіся ў аблок.
І ў кожнага была апора
Да Перамогі новы крок.

Каб памяць у душах захавалі
І праз гады і праз вякі.
Чумы карычневай не зналі



Сярэдняя: 3.9 (20 галасоў)

Сягоння свята Перамогі
Вялікі дзень і дарагі!
Дзяды нам здабылі свабоду
Шчасліва ўнукі каб жылі.

Каб жылі мірна ва ўсім свеце,
Каб бераглі свае карні.
І каб запомнілі ўсе дзеці
Як цяжка мір ім здабылі.

І ў час калі насцігне гора
Ўсе з'ядналіся ў аблок.
І ў кожнага была апора
Да Перамогі новы крок.

Каб памяць у душах захавалі
І праз гады і праз вякі.
Чумы карычневай не зналі



Сярэдняя: 4.3 (11 галасоў)

Я выйшаў прыкурыць ад светляка,
Які злятаў з распаленага цела
Той зоркі, што зярняткам спадцішка
Самотна побліз месяца мігцела.

Цыкадамі быў поўны гай стары,
Сярод травы гучала ў тэмпе presto
Вар’яцтва супярэчлівай ігры
Iх дадэкафанічнага аркестра.

Святляк пагас. I шчыльна, як пляцень,
Рагоз гайдаў ля рэчкі пры рагозе.
Сыходзячы ў элізіум, мой цень
Збянтэжыўся і знік на паўдарозе.



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Сярэдняя: 4.3 (10 галасоў)

За віртуозамі былога –
Метафар, стыляў, слоўнай вязі –
Крадзіся ў празе дыялога
Па прахадных дварах фантазій.
Нырай таемна ў падваротню,
Нібыта ў сэнс рамана цёмны,
Хадзі і ўчытвайся ў Гародню –
Гаючы том з закладкай Нёмна.

Наўдачу крочучы па бруку
Непараўнальнага выдання,
Ты вобмацкам памылкі друку
Лаві на твары скрыжавання
I пазбягай цямнот, дзе тонкі
Падтэкст хаваецца, як Каін,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Iголкай стальной пацалунак
Прасоўвае подыху ніць.
Хто змог з прамянёў і карунак
Цябе далікатна стварыць?

Трымціць матылёк каля сківіц,
Азябла кранаецца губ...
Зіма – гэта мёртвы раўнівец,
Прысыпаны вапнаю труп.

Няпэўнай зіме і туману
Раскаянне рады не дасць,
Але мы ўваскрэсіць рахмана
Спрабуем пяшчоту і страсць.

Праз хіжасць калішніх застолляў,
Натугу карчомнай струны



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Узвядзём перашкоду вірусу!

Узвядзём усёй сям’ёю
перашкоду вірусам!
Вірус, стоячы за ёю,
адыходзіць вымусім!

За руку з суседам Ванем
тата не вітаецца –
абышоўшыся ківаннем,
аб жыцці пытаецца.

Гутарыць па тэлефоне
мама з цёцяй Любаю
(вечарам суседцы звоніць –
да яе не тупае).

Не бярэ сыночка стома –
пандэмію лаючы,
бегае сыночак дома,
у футбол гуляючы.

Для дачушкі ўся кватэра
стала дысказалаю.



Сярэдняя: 3.6 (13 галасоў)

Пустэльня сталага жыцця
Прымусіць кожнага стаміцца
І да вытокаў вараціцца,
Дзе маладосць твая прайшла

Пачуць мелодыі тых крокаў,
Што былі як анёлаў спеў…

О, як бы ты не вар’яцеў,
Нажаль, усё то – ужо далёка…



Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)

Матыльком трапеча сэрца,
Пульс змарудзіў і прыстыў,
Восем яблынькаў малечай
З таткам тут я пасадзіў.
Ствол таўчэзны і магутны…
Яблык мноства—не сабраць,
Толькі яблычкі з атрутай
Вельмі страшна каштаваць.
Трэпле вецер чуб лагодна,
Сенам дыхае зямля,
Мне самотна і маркотна,
Не смяецца тут дзіця.
Адзінота, запусценне,
Стогнуць з ветрам кавылі,
І не сеецца насенне
На Чарнобыльскай зямлі.



Сярэдняя: 4.6 (20 галасоў)

На бясконцых Міёрскіх балотах
Што заказнікам Ельня завуць.
Сто азёраў існуе ў шыротах
Тры ракі з тых балотаў бягуць.

Там гняздуюцца розныя птушкі
Астравоў мінеральных шмат там.
Фаўна з флорай з чырвонае кніжкі
Сатварае дзівосны там гамм.

На балотных прасторах курлычуць
Жураўлі прылятая вясной.
Яе возгласам радасна клічуць
Нарушая балотны пакой.

Дурмановы паветра пах свежы



Сярэдняя: 3.7 (16 галасоў)

"У царкве"
Цишыня.Святыя лікі
Пахне ладанам у царкве
Праз акенцы сонца блікі
Крыж з Ісусам на сцяне
Людзі-божыя авечкі
Думкі,як пчаліны рой
Моляць бога,ставяць свечкі
За здароўе,за ўпакой
Перахрысцяцца з паклонам
Просяць збавіць ад спакус
Стары бацюшка з амвона
Словам грукае ў сто душ
Жоўтым воскам аплывае
Свечка тонкая гарыць
Смутак полымя гайдае



Сярэдняя: 4.4 (25 галасоў)

Праз жорсткую скалістую зямлю
Пяшчотна прабіваецца жыццё.
Адчуць каб сонца цяплыню
Убачыць свет вяліка пачуццё.

Прабіўся праз расколінуў скале
Ён самы моцны, дзіўны ў прыродзе.
І расцвіце ніхто дзе не жыве
І неспрыяльнае вакол дзе асяроддзе.

Цвіце на радасць кожнаму із нас
Здіўлячы магутнай сваёй сілай.
Вялікі маючы унутраны запас
У бясконечнай дарозе і імклівай.



Сярэдняя: 2.8 (16 галасоў)

Бярозы лунаюць нібыта сцягі
У блакітна валошкавым небе,
Па сцежках лясных – да наступнай вясны
Збягаць ужо сонейку трэба

Халодны кастрычнік плыве ў лістапад,
Апошні яго паглынае –
Адвечны бясконцы вар’яцкі парад
Ніколі свой бег не сканчае

Глыбокая ноч… І цемра паўсюль…
Вялікае княства марозаў
І цёплая Нарач ужо Ісык-Куль,
І снегам укрыты бярозы

Так восень імкнецца збяжаць ад зімы,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Партызанскія прыпеўкі

Навядуць на фрыцаў жаху:
з ворагам не мірацца –
робяць з бомбаў узрыўчатку
коннаўскія іскраўцы.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
на яго адкрыта зяпа
“найвышэйшай нацыі”.

У кулак-атрад зліваюць
партызанаў-волатаў.
Партызаны падрываюць
эшалоны ворагаў.

Партызан падполлю сябар,
вораг акупацыі –
па руках дае няслаба
“найвышэйшай нацыі”.

Мсцівец, прагі помсты поўны,



Сярэдняя: 4.4 (22 галасоў)

Калі з вайны вярнуўся бацька
Навек запамятавалі дзеці.
Ён раненай рукой знянацку
Ім лустку хлеба даставаў з кішэні.

Галоднымі вачыма моўча
Яны на хлеб глядзелі прагна.
Схапіў старэйшы лустку лоўка
Пабег туды дзе была матка.

Ляжала ціха на пасцелі
Галодная, худая маці.
Няпомняць дзеці калі елі
Ім нечага матулі даці.

Яе зваліла вось хвароба
Тут холад з голадам стаяў.



Сярэдняя: 4.3 (21 голас)

Праз многія мае гады
Я зноў вяртаюся туды,
Ў вёску родную маю
Я мару споўніла сваю.

Дарогі нет, я еду полем
Качаюць дрэвы сваім голлем.
І быццам кажуць мне яны
Памерла вёска, без вайны.

Стаяць знаёмыя мне хаты
Нібы старэнькія салдаты.
Ў паношаных сваіх шынэлях
Як шапкі, крышы на бікрэнях.

Стаяць і плачуць без спадарства
Было дзяцінства тут як царства.
Было прыбрана, ўсё цвіло



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Яшчэ даймаў уранку часта холад,
Ды зацвіла вярбінка ля ракі.
І дуб стары, нібыта шчыт ці волат,
Закрыць хацеў сабою скразнякі.

Хацела к святу вербачка прыбрацца,
Зялёнай стаць насуперак вятрам.
На радасць людзям трэба пастарацца,
Хоць тая радасць з сумам папалам.

Мы ўсе ідзём крыжоваю дарогай,
Хоць вербачка для радасці цвіце.
Асанна, здрада, вернасць і Галгофа…
Збавіцель зноў да кожнага ідзе.



Сярэдняя: 4 (21 голас)

У маёй краіне вірус і бальшы хаос
Які нягоднік нам яго занёс?
Хварэюць людзі, хварэе наша планета
Асталася надзея, ды ні каплі прасвета.

Калі ж гэта скончыцца гора, пакуты?
Калі ж мой народ скіне цяжкія путы?
Калі ж абыйдзе яго злая бяда!
Не будзе з каронай над ім спадара.

Напэўна народу патрэбна змяніца
З маланкай павісла ўжо навальніца.
Калі не паймем грамыхне карай Божай



Сярэдняя: 4.1 (19 галасоў)

Ня ведаю хто першы ўспахаў раллю,
Ня ведаю хто першы семя кінуў.
Я ведаю, што хлебам я дзяцей кармлю
З калоссеў тых, што бацька калісь вынуў.

Хвала таму, хто здабывае хлеб!
І ў цяжкім поце прагінае спіну.
А мазалі, што на руках спрадвек
Патрэбна цалаваць дачцэ яго і сыну.

Таму ўсяму хлеб у хаці галава
І з хлебам атрымоўваем мы сілу.
Няма цанней багацця і дабра,



Сярэдняя: 4 (14 галасоў)

Клаўдзія Пракула –
жонка Понція Пілата.

З грудоў халоднай вільгаццю падзьмула.
У каліце – падаткаў небагата.
Лютуе зранку Клаўдзія Пракула –
Не лепшы дзень у вершніка Пілата.
Чым Рым далей, тым меншае кар’ера.
Яшчэ ледзь-ледзь – і знікнеш за дзвярыма...
I небасхіл павіс камлыгай шэрай
Над катавальняй Ерушалаіма.

Ён проста сімвал, безыменны нехта,
Арэчаўлены відарыс ідэі,



Сярэдняя: 4.3 (16 галасоў)

Невысокія чорныя вокны
Дазваляюць глядзець з цемнаты,
Як гараць залатыя валокны –
Ліхтароў электрычных кнаты.

Уключаецца неба праектар,
Зорны сноп адкідаючы ў бок,
I вязальная спіца прашпекта
Прасвідроўвае поўні клубок.

Шоргат шын, як набухлая вата,
Гоніць з ветрам навыперадкі.
Беспрытульныя лужы-шчаняты
Ліжуць мокрыя чаравікі.

На бязлюдным прашпекце так ярка,
Што, адбітыя ў чорным акне,



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

У лістападзе, як на дзіва,
Заўжды змывае ўсю імжу
Пахмельнай пропіссю курсіва
Дыяганальнага дажджу.

Прастора горада пусцела
Да зазімку напагатоў,
I той хаваў худое цела
Ў валасяніцы халадоў,

Варочаўся ў працяглым свісце
Праз ноч і вецер напралом,
Падзёртае няслося лісце
Калматым рыжым табуном.

Замеры мне даруй благія,
Бязлюднасць вулак і двароў –
Я ўспамінаю настальгію
Асенніх цёмных вечароў.



Сярэдняя: 4 (11 галасоў)

Ты з жахам, Марыя,
праз слёзы кусаеш кулак.
Датлеў каганец.
Немаўля – у саломе, і холад.
I п’яненькі муж –
крывабокі, замораны волат –
Шпурляецца словамі,
быццам раз’юшаны грак:

– Мо думаеш, веру
юрлівай тваёй балбатні?
Навошта Егове
такая дурная нявеста?
Я з гэтага часу
не знойду спакойнага месца!
Ты с кім загуляла?
Хоць літаркай мне намякні!

Нашто вешчуны?



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Мы раставалі пакрысе,
Нібы знікаюць рэчы ў доме.
I выцякалі думкі ўсе
Скрозь асцярожнае бяссонне.

Праз млявую знямогу цел,
Распластаваных пустатою,
За вокнамі цвыркун рыпеў,
Што ўсё дарэмнае, пустое...

Мы задыхаліся ад крыўд,
Гадзіннік стрэлкамі варочаў,
I разганяў брынклівы ліфт
Ліхтарны прыцемак паўночны.

А ў заваконні зноў і зноў
Цвыркун пад маскай невідзімкі
Iграў нам нешта пра любоў



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Нікому не магу
я падарыць натхненне.
Так, з мараю маёй
не згаварыўся лёс.
Хацелася б, каб быў
са мною побач геній,
хоць некалькі хвілін
за ўсё маё жыццё.
Падзелены, на жаль,
мы рознымі вякамі.
І час яго прайшоў,
як не было мяне.
На сто гадоў назад
я адашлю каханне,
як мёртвай зоркі след —
нязгаслы шле прамень.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Адпаўзай, пракляты вірус!

Страшны вірус у кароне
на Зямлі запанаваў.
Чалавецтва ўсё гамоніць
пра цяжар яго навал.

Вымусіла пандэмія
межы ўсе пазачыняць.
Рукі мылам кожны мые,
каб хварэць не пачынаць.

Каб зараза не мацнела,
ізалююцца хаця б.
Дзверы ў сховішчах-кватэрах
не адчынены гасцям.

Каб спыніць заразы рухі,
каб прагнаць заразу вон,
не вітаюцца за рукі,
зносіны – праз тэлефон.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Злятаю з катушак у свет
пераспелы.
Злятаю.
Да раю іду, ці да пекла
зямнога?
Да раю...

Я чую і нейкае шчасце, і
гора...
Я чую...
Рабую ў сабе і чарцей і
анелаў,
рабую...

Спыняе мяне толькі вецер
шалёны...
Лунаю...



Яшчэ не ацэнена

І вякамі нас б'юць...
не забілі.
Ні за што, проста так
ад вякоў.
Што мы мову сваю
не забылі,
што лілі за яе
сваю кроў.

І штогод цягнуць у
Азіі багну,
і штогод вязнем там
мы глыбей.
І губляем мы
ўласную вагу,
а жыццё карацей,
карацей...

Прыйдзе час, хтосьці



Сярэдняя: 4.3 (21 голас)

Беражы нас Божа, дужа беражы!
Каб у маёй краіне не было бяды.
Беражы ад віхраў, ад лютой вайны
Стараной хваробы люд мой абыйшлі.

Беражы краіну, беражы мой люд
Перапоўнен горам у яго сасуд.
Не зламілі войны ўстойлівы народ
У яго адзін ты верны громаатвод.

За народ малюся я перад табой
Вірусу з хваробай дай для іх адбой .
Не пакінь народ мой сціплы, гаратны



Сярэдняя: 4.4 (19 галасоў)

"Вярнуўся.."
Я зноў вярнуўся да той хаты
Дзе жыў даўно не мала год..
Сагнуўся,быццам дзед шчарбаты
Але стаіць старэнькі плот
Няма натоптанай сцяжынкі
Парослы мохам плач дах
На вішні мертвыя галінкі
Гняздо на коміне звіў птах
Тут не гуляюць больш на святы
І не трывожаць цішыню
Ніхто не кідае зярняты
У адпачыўшую зямлю
А ўспаміны нібы хвалі



Сярэдняя: 4.2 (20 галасоў)

Тры каштаны палажу
Табе сын я на вайну.
Ты сынок вазьмі з сабой
Абярэг вось гэты мой.

Горка плакала, адпраўляла
Свой наказ яму давала.
Захавай радненькі сына
Помні дзе твая Айчына.

Як вярнешся ты ў даміну
Пераможцам над вражынай.
Іх пасадзіш у садочку
Для адпачынку ў цянёчку.

А калі насцігне куля
Дзе ляжаў ты ў кашулі.
Там каштаны прарастуць
І вясною разцвітуць.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Чайка над жытам



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Гуканне вясны

Зіму перачакалі мы,
пражылі, перазімавалі,
намучыліся ад зімы –
і па вясне засумавалі.

На ўсё мы згодныя! Прыходзь
з блінамі, шашлыкамі, юшкай!
Цябе мы будзем сустракаць
усёю чарадою дружнай!

З палону вызвалена ты.
Прыедзь з латкамі і са слупам
на сонечным кані гнядым
прыгожаю дзяўчынай любай!

Бы дзідай, слупам снег гані,
што сыпле, камякамі валіць!
Прымчы дзяўчынай на кані!



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

І. На сваім шляху

Мне сонца з неба ўпала на далоні,
У ім адчуў я водар летніх траў,
І я ажыў, нібыта нешта ўспомніў,
Нібы дагэтуль я глыбока спаў.

На раздарожжы я стаяў дарэмна,
Прыходу свайго часу ўсё чакаў.
Усе шляхі вядуць людзей з Эдэма,
І я свой шлях нарэшце распазнаў.

Бо кожнаму сваёй дарогай крочыць
Наканавана Богам для людзей.
Свяцілу, што за ўсімі зверху сочыць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У гадзiны набатных турбацый,
калi й мужны зшыбаецца з ног,
ратаванне вымольвае мацi —
просiць Бога, каб дзетак збярог —

і малят-немаўлят, i дарослых,
і дзяцей, і унукаў сваiх...

"I над безданню, Ойца нябёсны,
захавай птушанятак маiх!

Уратуй iх палёт ад падзення,
ад варожай — у сэрца — стралы!
Барані, як бранёй, блаславеннем —
i вялiкiх, i самых малых!



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Пралескі павітаюцца з табой,
Калі ў душы зімовы лёд растане,
І бордза жаўрукі наперабой
Падкажуць, дзе дарога да світання.

Абшары будуць светлыя ў палях,
Калі ўладарны позірк цвёрда кінеш.
Як думка паляціць увысь твой сцяг,
Калі яго туды ты сам уздымеш.

Бярозкі ў лесе стануць у радок,
У шэпце лісця зловіш песні ноты,
Як пераступіш цемры ты парог,
Нарэшце самавызначышся, хто ты.



Сярэдняя: 2.4 (9 галасоў)

Нясем і ўсё ніяк не зносім
двухсотгадовы гэты крыж.
І зноўку хукам у пераноссе:
- Ты на нормальном говоришь?

Носьбіты цяжару імперыі
інтрыг падвопытныя мышы...
Толькі даўно ўжо не веру я,
што чыйсьці брат, што хтосьці вышай.

Як-небудзь сам я вырашу,
што несці мне, а што пакінуць.
Пішу па-свойму і кажу,
каб проста быць, каб не загінуць.

Я вольны на зямлі сваёй
быць беларусам, ім застацца.



Сярэдняя: 2.8 (13 галасоў)

Не вол бушуе – СОVID-19,
Каронай душыць, быццам бы пятлёй,
Але мы будзем ўсё роўна сеяць,
Заворваць вірус свежаю раллёй.

Вучылі продкі нас калісьці:
“Памерці мусіш, але жыта сей.
На дол заўсёды лёгка упасці,
А выстаяць – заўжды цяжэй”.

І зерне будзе прарастаць з надзеяй
На сонца, дождж і нашую любоў.
А мы маліцца ды прасіць у Бога,
Каб кожны выстаяў і быў здароў.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

Змаганне са змеем
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Фашызм – бы змей грымучы,
гад з шыяю вала.
Ён тысячы замучыў.
Змагацца смерць звала.

“Паўстаньце на змаганне
ў братэрстве, у адзінстве!
Старанні, намаганні
да справы прыкладзіце!”

Змагаючыся, важна
адвагу паказаць –
і дзейнічаў адважна
падпольшчык, партызан.

Штык партызана востры
прынёс фашызму боль.
У горадзе, у вёсцы



Сярэдняя: 4.1 (25 галасоў)

Заўжды вясноваю парой
Бяры у кішэнь грошы з сабой.
А вось зязюлю ты пачуеш
У першы раз як закукуіць.

Калі там грошай мнагавата
То год пражыць можна багата.
А калі нету ні капейкі
То грошы будуць у зладзейкі.

Калі зязюля закукуе
Багацце з беднасцю варажуе.
Каб ад яе чым адкупіцца
Грашам патрэбна развадзіцца.

Заўсёды там ты іх трымай
І на выпадак не вынімай.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Кактус

Кактус на маім акне
Не даваў спакою мне.
Я вакол яго хадзіла
І вачэй не адвадзіла.
Ведала наказ здавён:
“Не чапай, калючы ён!
Цяжка ў рукі яго ўзяць,
А без болю не ўтрымаць”.
Мне ж парады слухаць мала,
На сабе спазнаць цікава.
Папярэджвалі дарма...
Вось, праверыла сама!
Вынік вопыту агучу,
Назаву яго балючым.
Іншы б хутка зразумеў
І пытанняў больш не меў,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

***
Прадчуйце асалоду ад будучых змяненняў,
Пачуццям дайце волю, дарогу – дасягненням.
Не бойцеся памылак, вяртайцеся да старту,
Нанова абярыце свайго маршрута карту.
Вы толькі паглядзіце! Навокал – цуды свету.
Ці часта заўважалі ў жыццёвых тэмпах гэта?
Любіце без прычыны, не прыдумляйце рамкі .
Няхай для сонца будуць адчынены фіранкі.
Ніколі не бывае праблем без вырашэння.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Алаверды

Зіма, падманшчыца, забыла абяцанне
І не прыйшла мяне наведаць...
Крыўд няма.
Ніхто так моцна не чакаў вясны вяртанне.
Чакала я.

Выходжу ўпэўнена з бясконцага тунэлю
Настустрач веры, шчасцю, шчырасці, любві.
Не клапаціцеся, я болей не хварэю.
Алаверды...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Свяча надзеі
Гляджу ў люстэрка праз свячу надзеі.
Мільгае полымя...
Мільгае, ды не грэе...
Наадварот, халодзіць моцна рукі.
У музыку складаю трэска гукі.
Узгадваю мінулага сюжэты.
Дзяцінства бесклапотнае, ну дзе ты?
Хвалюе, што вяртанне немагчыма
Няхай жа сёння не праходзіць міма.
Задзьму недагарэлую свячу
І ціхенька да рання прасяджу...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У клетцы ўласных ілюзій

Замкнёны сядзіць чалавек
У клетцы ілюзій уласных.
Даць адказ немагчыма заўчасна,
Колькі будзе там невылазна.
Месяц? Год? Можа ўвесь свой век?

Не трымае нічога яго,
Здаўся ў гэты палон самастойна.
Там арэлі гайдаюць павольна,
Там знаёма ўсё і спакойна,
Забываецца, дзе ты і хто.

Робіць выгляд, што хоча ўцячы.
Абураецца ўласным станам.
Перапоўнены самападманам.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Твае лісты, што выцвілае лісце:
Мне ветлых слоў, нажаль, не прачытаць.
Пад ціхі шолах вяне дзень імглісты.
Ляцяць з гаёў сарваныя маністы
Ў кашлатую, ігольчастую шаць.

На лугавінах іржавее некась.
Астыла сонца на празрыстым шкле.
Адчуў з тугой жыцця асірацеласць:
Твой голас у маўклівую знямеласць
Заледзянелым золатам плыве.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

У процьме фіёрдаў, дзе вострыя скалы
Прадказваюць суднам пагібельны ўдар,
Стваралі легенду суровыя скальды
Пра мёд, што запальвае песенны дар.

Скараліся мёду і мора, і камень...
I карлікам-гномам у склепах зямлі
Ён быў за атруту; адно веліканы
Той ежаю ўсмак ласавацца маглі.

I гномаў знішчала вар’яцкая смага,
Калі стрымгалоў апраналі крылы
Да свежага ветру сугучная сага,



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

У Сусвеце, звадкамі расколатам,
Мы кахаем, енчым, п’ем віно,
А маўчанне застаецца золатам,
Хоць было ў Пачатку не яно.
Прамаўленне – дзеянне заганнае,
Што вядзе нас праз Дзявяты круг.
Дзіўна хлусяць выпакутаваныя
Думкі, ператвораныя ў гук.

Бачым снег чысцюткі і са скрухаю
Прагнем высі, падаем на дно...
Не ператварыцца пацярухаю,
Тое, што з маўклівым заадно!
I няхай ратуе нас спагадліва



Сярэдняя: 4.4 (8 галасоў)

«Мне добра – я сірата!»
Шолам-Алейхем

Заблудзіш у часах і раптам выйдзеш
У тым глухім мястэчку, дзе на ідыш
Цябе вароны лаюць неўпапад,
Дзе чырванее вугалямі печка,
I ліпы састарэлага мястэчка
Кадзіш ціхутка шэпчуць – так абрад

На дотык адчуваецца пад вечар.
Ноч – чорны певень, ранак – белы крэчат.
Якую ў слізкай слоце прывітаць
Нягоду? Што за горкая навука?
I мазгавою костачкаю гука



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Скураты ад драўняных латанняў
У рыштках пачарнелі даўно,
Яркім сурыкам позніх світанняў
Восень мажа сваё палатно.

Бы ў гадзінніку сыплюцца лісцем
Праз нябачную шыйку часы.
Суцяшаюцца прагі і мыслі,
I спакойней гучаць галасы.

I рыхтуецца з неба залева
Апустошыць нябесную цвердзь
На сухое жабрацкае дрэва,
Што згубіла апошнюю медзь.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Ніводнай постаці. На вуліцах – нікога.
У бельмах ліхтароў схавана ноч.
Адлюдных ростаняў тужлівая знямога
П’яніць мяне, як вытрыманы скотч.

У вершы выскальзнуць нястрымна маставыя
Пад дождж і снег, у цыгарэтны смог.
Аконных прочыркаў спантанныя крывыя
Складаюцца, як літары ў радок.

Размовы з космасам вядуць у снах антэны.
Спіць горад у неонавай пятлі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бацька і дачка
Памяці Міхаіла і Алены Манькоўскіх



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Усякі гад
хуткі на загад.



Сярэдняя: 4.7 (21 голас)

Роднай мовы толькі тыдзень…
А калі ўжо будзе год?
Гэта свята калі прыйдзе?
Падкажы мне, мой народ?

Чаму так табе не люба
Мова прадзедаў, дзядоў?
Нібы птушка ў клетцы дзюбай
Прабівае шлях дамоў.

Выпускаеш, як сіроту,
На гадзіну, ці на дзве…
А яна штодзень галотай
Ля вушэй тваіх гудзе.

Прытварыўся, што не чуеш.
Ці бірушы прыкупіў?
Ты за што яе марнуеш?
Ты чаму яе згубіў?



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Выйшла я на адпачынак
Многа часу маю
І па гэтай вось прычыне
Вершы Я складаю
Прабягаюць успаміны
З самага пачатку
Пра свае родныя мясціны
Распавяду нашчадкам.
У гэтай вёсцы нарадзілася
І ў першы клас пайшла,
І на заўжды тут прыгадзілася
І лес свой тут знайшла.
З дзяцінства ў полі працавала
І любавалася я льном,
Затым завочна веды набывала
Па прафесіі - аграном!
Усё жыццё з ёй побач пражыла



Сярэдняя: 4.9 (14 галасоў)

Навошта лёс людзей разводзіць?
Каб потым зноў пазней злучыць.
Жыццё - вадзіца. То - у лёдзе,
То - ручаёчкамі цурчыць.

Навошта б’емся аб пакуты?
Каб потым разам сад садзіць?
Чаму прыемна хвіля слоты,
Калі нутро агнём гарыць?

Чаму не досыць, калі добра?
Чаму ідзем, калі прыйшлі?
Чаму не лыжкай шчасце сёрбаў,
Калі шчаслівымі былі?

Чаму ў былым перагаралі,
Глыбей хавалі пачуццё?



Сярэдняя: 4.5 (13 галасоў)

Мы сядзім з табой блізенька-блізка,
Як даўней, за гарбатай, на кухні.
Тут ласункаў цалюткая міска.
Свечка часу ніколі не тухне.

Не чакаў ты, калі я паклічу.
Я не клікала. Толькі чакала,
Калі мне хоць хвілінку пазычыць,
Той, каго я так моцна кахала.

Час прыйшоў. Адбылося. Збылося.
З маладосці лісточак паперы.
Вершаванае шчасце лілося
На падлогу, на стол, на шпалеры…



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

Мне ісці ні куды не хочацца.
Мне тут добра, у нашай крэпасці.
У вакно заглядае Лошыца,
Быццам вера на крылах вернасці.

Мне спакойна тут, лёгка пішацца.
Нават езджу ужо не ліха.
Снег на дахі павольна крышыцца
І цалуе далонь паціху.

Ўсе сышлі, ўсе на працы. Вернуцца.
Як жа добра, калі вяртаюцца.
А на сэрцы - нядзеля вербная
І анёлы ў душы купаюцца.

Мне і ехаць нікуды не хочацца,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мой погляд шэпча ўслед цябе:
Iдзі за лепшым, не трымаю,
Усё добрае сабе я пакідаю,
Яно спатрэбіцца мне ў жыцці.
Ты параўнаючы шукай,
Пакуль не страціш час і сілы,
I сам сабе не прайграй,
Былы каханы і калісьці мілы.



Сярэдняя: 2.2 (6 галасоў)

Даўно не ўсхваляная ў вершах
і не ўзвялічаная ў песнях,
зіма сканала, не ўзімеўшы,
у дзень, далёка шчэ не весні.

І ў іншы свет без пахавання
сышла манераю нязвыклай:
надысь на досвітку, уранні,
міргнула знічкаю — і знікла.

Не засталася й на памінкі,
дзе планавалі справаздачу.
Таму сягоння без слязінкі,
вясновы град ламбаду танчыў.

23.02.2020



Яшчэ не ацэнена

Адзін Армэн-аратар, ах, арыгінальнічаў -
апроч аральнічаць, Армэн ашчэ анальнічаў.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Адзін Армэн-аратар, ах, арыгінальнічаў -
апроч аральнічаць, Армэн ашчэ анальнічаў.



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

Калі мне было пяць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь моцным».

Калі мне было дзесяць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь смелым».

Калі мне было пятнаццаць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь разумным».

Калі мне было васямнаццаць,
Бацька сказаў мне:
«Будзь як усе –

Адвучыся,
Адслужы ў войску,
Знайдзі працу,
Жаніся».

Калі мне было трыццаць,
Бацька сказаў мне:
«Табе трэба больш працаваць,
Каб забяспечваць сям'ю.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Ні аб сустрэчы болей не малю,
ні аб расстанні болей не пытаю.
Прашу без болю ... з ціхае "люблю"...

на краі...

невекавечнай вечнасці й таго,
што абрывае повязі зямнога:
прыміце ласку сэрцайка майго

і словы

маей жальбы і жалю, што не я
цяпер за Вас адбуду ўсе гароты.
Хай напаслед сагрэе Вас мая

пяшчота.

І растрывожыць кропелька цяпла
і акіян самоты развітальнай



Сярэдняя: 4.5 (32 галасоў)

Змяніць аддзенне для прыроды
Патрэбна ранняю вясной.
Апошнія сышліся воды
І пахне свежаю раллёй

Стаяць бярозкі прыгажуні
І ў завушніцах іх нарад
Як знатныя ў акрузе пані
Адкрылі першы прамінад.

Вярба цвіце і пахне мёдам
Навокал цёплая пара.
Вярнуцца бы дамоў, што родам
Дзе мама , сад і дзетвара.

І супакойна стане ў сэрцы
І як ў дзіцячыя гады
Душа раскрые свае дзверцы



Сярэдняя: 4.3 (29 галасоў)

Няхай песні вясёлкай ляцяць
Напяўняя сабой атмасферу.
Будуць барды сягоня спяваць
Дзінабург адкрывай шчыра дзверы.

Прынясуць воды нашай Дзвіны
Каляровыя песні з Радзімы.
Прагучаць над Даўгавай яны
І рака і народы адзіны.

Песні розныя можна пачуць
Аб’яднае ўсіх наша мова.
Беларускія ж песні пяюць
Ўсе удзельнікі абавязкова!

Будзем вас сустракаць кожны год



Сярэдняя: 5 (10 галасоў)

(Прысвячаецца Сафіі Васільеўне Супрун - маёй маці)

Не сумуй, даражэнькая маці.
Зберажы надалей сваё сэрца.
Калі ёсць ты, лягчэй і дзіцяці
Ад адной толькі думкі, што б’ецца…

Што сядзіш там, на лаўцы, ля дому.
Ці ля печы, ці думкамі цешыш
Фатакарткі старога альбому…
Ці чытаеш ізноў мае вершы?

Хоць не разам мы зараз, далёка,
Але помнім і молімся Богу,
Каб жыла ты яшчэ доўга-доўга



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Адпачывай, аратый, ад арала!
Адпачывай, аратар, ад арала!



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Атрымаўшы адказ ад амарала,
аблыжна амарала абмарала.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

Дождж пастуквае ў вакно
Хіба ж гэта студзень?
І завеі не відно.
І наўрад ці будзе.

Зеляніць трава і рунь -
Не зіма, ні лета...
Пачарнелі зрубы пунь,
Сенцы, падпаветак.

Сонца мала - рэдкі госць.
Дрэўцы, як сіроты,
Голле вымакла наскрозь,
Туляцца да плоту.

Вецярок - "туды-сюды".
Вые і скуголіць.
З лужыц мутнае вады
Прэч слязінкі гоніць.

Дзе ж ты зімка і мароз?



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Дэпутатаў выбірае
Наш народ не першы год…
Але не падазравае,
Што слуга заўжды - народ.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2020
Свидетельство о публикации №120020405736



Сярэдняя: 4.9 (8 галасоў)

(малітва)

Барані мяне, Божа,
Ад талеркі астрожай.
Барані мяне, Божа,
Ад зайздроснай хлусні.
Ад чужога парогу,
Што губляе дарогу,
Барані мяне, Божа,
Барані! Барані!

Барані мяне, Божа,
Ад ліхога багацця.
Барані мяне, Божа,
Забываць карані.
Ад няшчырага слова,
Ад сіротства у хаце,
Барані мяне, Божа,
Барані! Барані!

БаранІ, Божа, край мой
Ад знішчальнай навалы,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ім неяк трэба злоўжыць
і мне як трэба зло ўжыць.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Сонца затуліла я ў далоні,
Сцішылася, думаю, як быць...
Мо, схаваць яго ў сваім улонні?
Толькі ж як іншым без святла пражыць?

Сонца грэе, грэе мае рукі --
Адыходзіць удалячынь бяда,
Адлятаюць крыўды, боль і мукі.
У целе застаецца чыстата.

Не пячэ чамусьці Сонца цела.
Я прашу яго: "Пабудзь яшчэ,
Ды спалі ўсё, што набалела.
Свежа кроў няхай па мне цячэ".

Сонца страпянулася ў далонях:



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Зіма скавала рэчак бег
I знікла з сэрца злая скруха,
Калі іскрысты белы снег
Пакрыу на дрэвах голле пухам.
Цудоуныя насталі дні,
Абшар напоунен чысцінею
Чароунай гэтай цішыні
У марозным родным наваколлі.
Я мару, раны на зямлі
Старанна снег атуліць шалем
I звонка у вуха салауі
Складуць мелодыю на памяць.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Пад сонцам снег са стрэх спаўзае
І з гулам падае на дол,
Грыміць, нібыта першы гром,
У пырсках сонца адбівае.

І гэты звон, і гэты рух –
Надзея наша направесні .
Напішам новыя мы песні,
Пярэймем продкаў моцны дух.

Вясной засеем зноўку гоні,
Пасадзім новыя сады,
Ад рознай немачы, бяды
Грамнічную запалім свечку.



Сярэдняя: 4.2 (30 галасоў)

Украіна і Расія, Польша, Латвія, Літва
Паміж Вас пасярадзіне-Беларусь жыве мая!
Там з'ядналіся народы і з краін і з гарадоў
І жывуць, і добра ладзяць многа год і шмат вякоў.

І таму на беларусі польскі ў нас ёсць беларус
Для гасцей заўжды накрыты поўны келіх і абрус.
Не сустрэнеш нідзе ў свеце другой нацыі такой
Каб паміж людзьмі ўсімі была дружба, супакой.



Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

Адно ў апошні дзень тварэння
Паўстала ў рыфму гаварэнне,
Калі Гасподзь на справу рук
Сваіх зірнуў, і заспявала
Раптоўна нешта, што хавала
Яго душа, як пакрывала,
Затрапятала, як жаўрук.
I, быццам як уток з асновай,
Перапляталіся два словы
Ў ставах устойлівых красён.
Яны жылі дагэтуль розна,
Але цяпер малілі слёзна:
– О, Божа, хай спляцецца ўсё!

Трымціць з тых пор дзіця ў агні,



Сярэдняя: 4.7 (7 галасоў)

***

Чаго бязлітасна карціла
Дык гэта юных дзён, калі
Па небе воблака круціла,
I цень кружыўся па зямлі;

Калі ўздымаўся вецер свежы,
Iрваўшы лісцем сонны штыль,
I палымнеў на тэлевежы
Громаадвода медны шпіль.

Гарэла сонца воўчым вокам
I смуткам веяла з таго,
Што цэлы горад быў пад бокам –
А веры не было ў яго.

Ні ў гэта прывіднае неба,
Ні ў чараду бясконцых сцен,
Ні ў самаго сябе, што слепа



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

I пачынае зморвацца вада.
I гэта азначае блізкасць снегу.
Вадзе ўжо безуважна і шкада
Па корані ўзвышацца, падаць з неба.
Стамілася яна цячы і пець,
Струменіцца, блішчаць, пералівацца.
Карціць вадзе сцішэць і ашклянець,
I там, дзе залягла, там заставацца.

Пад нізкім небам з колерам свінца
Вада сівее і шарэе цьмяна.
Але яшчэ пачуцці да канца
Ёй служаць без падлогу і падману.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Падчас барацьбы за трон ВКЛ у 1430-х
гадах вялікі князь Свідрыгайла дамогся
ад Канстанцінопальскага патрыярха,
каб Мітрапаліту кіеўскаму Герасіму быў
прысвоены тытул Мітрапаліта Усяе Русі.
Гэта быў першы такі чын у славянскіх землях.
Пасля таго, як Герасім распачаў
перамовы з сапернікам Свідрыгайлы
Сігізмундам Кейстутавічам аб пераносе
мітрапаліцкай кафедру ў Вільню,



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

Якое страшнае слова вайна
Ад яго адразу сэрца замірае
Няхай ніколі не паўторыцца яна
І наша моладзь пра яе не знае
Няма на свеце жудасней бяды
Калі людзі між сабой ваююць
Няхай жа згіне гэта слова на заўжды
І нашы дзеці выбухаў не чуюць
Калісьці нашы продкі ваявалі
Загінуў кожны трэці беларус
Яны сваю зямлю абаранялі
І адступіў фашыст як подлы трус
І у наш час яшчэ вядуцца войны



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Я прыйшла да цябе на сустрэчу,
Хоць не клікаў мяне і не зваў.
Усхадзіўся за вокнамі вецер,
Кроплі першыя з неба паслаў.
Так даўно я не чула твой голас,
Сумавала ў разлуцы адна.
Дождж лінуў і застукаў у вокны,
Я пагляду чакала твайго.
Ты зірнуў і чаканнем свяціўся,
Хоць прыход нечаканым мой быў.
Дождж цішэў, адыходзіў, канчаўся,
Смутак нашай разлукі змываў.



Сярэдняя: 4.2 (30 галасоў)

Нашы песні гучаць звонка ,звонка
Іх спяваюць у розных краях.
Перапоўнена песняй скарбонка
Ў добры шлях, добры шлях, добры шлях.
Прыпеў:
Мы ж беларусы, мы ж беларусы
І беларусская ў нас кроў.
А косы русы, ў нас косы русы
І да краіны ў вачах любоў.

І хто хоць раз пабываў ў Беларусі
З яе прастораў, з яе вугалкоў.
Нясуцца песні ў бескрайнія выссі
Там да Айчыны бязкрайня любоў.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

І ў памежжы, і ў замежжы
зімка сёлета — наўдзіў:
бы шкадуючы адзежу,
ані снежань не заснежыў,
ані студзень застудзіў.

Нат люцейшы ў свеце люты,
разамлеўшы — анягож:
не спытаў, хто як абуты,
стаў ласкавым — фу-ты, ну-ты! —
і патупаў басанож.

Па зямельцы, што, як летам,
з неба дожджыкам жыве.
Па заўчасна атагрэтых
матылях і першацветах,
маргарытках у траве.



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Прападзём у нябёсах прасторы,
Будзем розныя думкі шукаць.
Я кахаю цябе, як ніколі,
І ніхто ўжо не зможа адняць

У мяне пачуццё трапяткое,
Што ад сэрца прыходзіць даўно.
Я хачу раздзяліць з табой долю,
І жыццё на абодвух адно.

Для мяне ты, як сонца ў цямніцы.
І праменьчык надзеі маёй.
Уначы, як заўсёды прысніцца
Вобраз светлы, галоўнае твой.



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Я ўсё часцей бываю ў вёсцы,
У сталіцу езджу часам ў госці.
Усё там ззяе, зіхаціць.
А тут там-сям фанар гарыць.

Навокал цемра, цішыня.
Далёка не відаць агня.
Бо вельмі многа хат пустуе
Забыліся пра вёску тую.

Увага ўся да гарадоў
Туды імкнецца моладзь.
А ў вёсцы ўжо шмат гадоў
У царкву бабулькі ідуць на споведзь.

Адно спасло нас, што калгас
Пабудаваў пасёлак.
Жыллё для моладзі якраз



Сярэдняя: 4.5 (32 галасоў)

Што будзе ўперад, хто можа ведаць,
Дзе радасць і любоў жывуць
Там дзе з нашай верай расчынілі дзверы
І гасцей на свята усіх збяруць
Як добра сяброў сваіх ўстрачаць
Ім ад душы дабра жадаць
Каб выконвалася, усё пра што марылася
І мы рады зноў і зноў вам паўтараць.
Прыпеў:
Хай будзе дом ваш поўнай чарай,
Шчасця дзецям вашым
Міра святла і любові
Хай будзе ваша жыццё багатая



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Франтавыя матывы
Да 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне

Дарогі франтавыя
з баянам дзед прайшоў.
Сядзелі радавыя
тады плячо ў плячо.

У іхнім асяроддзі
іграў і песні пеў –
натхненне, асалоду
салдат ад песні меў.

Пеў ветэран пад Курскам,
пад Кенігсбергам пеў
пра сіненькую хустку,
пра ўсенародны гнеў…

Пра ноч ды пра зямлянку
пеў ветэран байцам,
а потым, спазаранку,
ішоў у бой і сам.



Сярэдняя: 4.4 (15 галасоў)

Свет застаўся амаль што без сіл,
Дрэвам цяжка лістоту трымаць.
Я да дзюрак юнацтва знасіў,
Ды шкада яго з цела здымаць.

Кожны гузік тужэй зашпілю
На грудзях і падумаю, што
Патапчу яшчэ трохі зямлю
Ў спарахнелым сваім паліто.