Падымі угару сваё вока...
Падымі угару сваё вока,
I ты будзеш ізноў як дзіця,
I адыйдуць-адлынуць далёка
Ад душы ўсе трывогі жыцця.
Ёй не трэба ні шчасця, ні ласкі,
Ў ёй няма ні нуды, ні клапот,
Ты - царэвіч цудоўнае казкі,
Гэта хмара - дыван-самалёт!
У чабору спытай...
Шчэ да вечара доўга — далёка,
Шустры конік збівае расу.
Абсалютна спакойна і лёгка
Я зялёную ношку нясу.
Водар лесу ці вецер гаркавы
Развярэдзіць шчымлівы ўспамін.
...Ёсць у ношцы балючыя травы,
Ну, напрыклад, дурман і палын.
Адпачну ля глухой пераправы,
Покуль з громам спрачаецца дождж.
...Ёсць у ношцы вясёлыя травы,
Як дапраўды — крапіўка і хвошч.
Гэй, няма толькі зеллечка злога, —
На яго небагаты мой край.
...Скуль іду я, куды мне дарога —
У чабору, радзімы спытай.
Вершы пра вёску
Пра вёску вершаў многа –
Папрокі маладым –
Пра поле, лес, дарогу,
Пра вогнішча, пра дым.
Дык гэта ж цень маленства,
І як тут не пісаць?!
Каб толькі ў падабенстве
З кім-небудзь не гучаць…
Каб толькі не халтурыць,
Са шчыраю душой
Пісаць, як перад штурмам,
Рвучыся ў страшны бой.
Пісаць пра вёску трэба,
Не раз яшчэ пісаць,
Бо ўсё, усе ад хлеба,
Без хлеба нам – маўчаць.
Ад любві да нянавісці - крок...
Ад любві да нянавісці – крок…
Як зрабілі – так і адышлі
Ў адзіноцтва – ад Бога урок,
Каб адзін аднаго бераглі...
А калі ўжо знясілілі жыць
Ў пустэчы, ў якую сыйшлі,
Не сумуйце – ўсё лёгка змяніць -
Ад нянавісці крок да любві…
Каханне
Бы дзве планеты быць бы нам…
Ды раптам зоркаю двайной
Узыйшлі і ззяем недзе там,
Дзе спалучыліся з табой…
Сусветных ветраў не спыніць.
Але ёсць шчасце пад луной –
Пад спевы сфераў свет круціць
Вакол сярэдзіны адной!
Пераклад верша "Love" Henry David Thoreau
Блаславенне
Агністы вам адкрыецца сусвет,
Ліловым шляхам зорным павядзе,
Апаліць душы водсветам камет,
Крамяным, як лілеі на вадзе.
I пусціць вас на зорны сіні плёс,
Вякі даруе — дзейсніце палёт!
Адны пазнайце найсалодшы лёс
Дароў высокіх — вечнасці шчадрот.
Зямля адпусціць ваш нятленны дух,
Імжой не перакрэсліўшы сырой.
Мільярды новых зорных завірух
Сагрэюць сэрца вечнасці старой.
Пачынаецца эміграцыя
Пачынаецца эміграцыя
Не за акіянам,
Не за мяжою —
Адразу за парогам
Маёй роднае хаты.
Са сцежкі ў садок і школу,
Сустрэчы з сябрамі, знаёмымі,
Якія ужо не разумеюць
Ні мовы маёй, ні мяне...
Пачынаецца эміграцыя
З мовы чужой
Нават на родных складах.
Студзень
А лес стаіць, маўклівы ціха,
Не зварухне свайго галля...
Зіма, зіма... Бы ў цвеце ліпа,
У белым снезе ўся зямля.
Той год, калі ты быў жывы...
Той год, калі ты быў жывы,
Імкне праз ліпень, і на выспе
Праз пах ігліцы і травы
Блукае шлях да бухты чыстай.
Спякота скручвае у кнот
Галлё арбуцісу, і звонку
Пільнуюць вадкае акно
Зялёнагубых мідый гронкі.
Я беларускай мовы носьбiт
Я беларускай мовы носьбiт,
Адданы за яе змагар.
Няўжо не будзе прыкра ўнукам,
Што мы згубiлi гэты дар...
Брат-беларус, прачнiсь хутчэе,
Няўжо ты страцiў гонар свой?..
Хай пераменаў вецер вее,
Мы за яе ўступiм у бой!
Няхай учора мы стагналi,
Але прайшоў ужо гэты час.
I перамога будзе з намi,
I мовы роднае абцас.
Яна адзiны скарб народу,
Крынiца годнасьцi яго.
Яна майго натхненьня водар,
Паэтаў вечнае сьвятло.
Маладыя гады...
Маладыя гады,
Маладыя жаданні!
Ні жуды, ні нуды,
Толькі шчасьце каханьня!
Помніш толькі красу,
Мілы тварык дзявочы,
Залатую касу,
Сіняватыя вочы!
Цёмны сад-вінаград,
Цьвет бяленькі вішнёвы. -
І агністы пагляд,
І гарачыя словы!
Будзь жа, век малады,
Поўны сьветлымі днямі!
Пралятайце, гады,
Залатымі агнямі!
