Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Звінелі два камарыкі,
Свяцілі два ліхтарыкі,
Заснула немаўлятка-
Маленькае дзіцятка.

Па небе месяц ходзіць,
Дрымоту, сон наводзіць.
Камарыкам не спіцца.
І сон зусім не сніцца.

Камарыкі –званарыкі,
Маленькія гусарыкі,
Вы моцна не гудзіце,
Данілку не будзіце.

Камарыкам цікава:
А сон той злева, справа?
За ім так цікавалі,
Аж шчочкі пакусалі.



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Каб вярнуць тыя часіны,
Як вучыцца не хацеў,
То цяпер ўжо, магчыма,
На заняткі б я ляцеў.

Вочы вылупіўшы б слухаў
Як лічыць i як пісаць.
І ў дзверы бы не грукаў
Іншых каб не "даставаць".

З Шатэлье і Муассанам
Рэакцыйна бы ўзлятаў.
З Піфагорам бы аддана
Усе вуглы павымяраў.

Разам з Далем патлумачыў
Я б Ефрону, што цяпер
Ўжо мангол, татар не бачыў,
Але вельмі бы хацеў.



Сярэдняя: 1.5 (4 галасоў)

Крэўнасьць.

А мне бы бегчы, бегчы, бегчы
Да тых мурогаў, да лясоў,
Да сваіх родных, да стрыечных,
Да незабыўных галасоў,

Што ад народзінаў наданы,
Што ў доўгіх ростанях жывуць,
Якіх Вялікасьцю клікаю
І крэўнай еднасьцю нясу

І каб з душы не пазбыць у стэпах
Таго ні кропелькі адной -
Бягу, бягу, бо ўдосталь зьведаў
Я прагу крэўнасьці маёй.
-16.09.17.



Сярэдняя: 3.9 (11 галасоў)

Беларусь - мая Радзіма,
Ты чароўная краіна!
Толькі тут дубы гурбою
Мне спяваюць песні ў полі,
Толькі тут шапочаць дрэвы,
Калі іх кранецца вецер,
Тут гамоніць лес спрадвечны
Аб зямным і чымсьці вечным,
Кожны куст і кожны лісцік
Нам знаемы тут і блізкі...

Беларусь - мая Радзіма,
Ты прыгожая краіна!
Тут блакітныя азёры
Разліліся па прасторы
І сваім блакітным срэбрам



Сярэдняя: 4.4 (12 галасоў)

Ты пакліч мяне з сабою
І пачуццяў не хавай,
Шмат каго кахала ўжо я
Але ты цяпер мой рай..

Зноў агонь палае ў сэрцы,
Грае музыка ў душы,
Я б з табою так хацела
разам быць і назаўжды..

Толькі ты пакліч з сабою
Крочыць поруч скрозь часы,
Каб зліліся нашы лёсы
Быццам ніткі ў паясы...

Мы мінем усе благое
І ўсміхнемся ў канцы,
Дойдзем мы пад небам зорным
Да апошняе вясны...
,



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

Спатканне

Помню нашае спатканне
У цяні садоў,
Палыхала як агонь каханне,
Не хапала слоў...

Твае вочы ззялі
Нібы зорны свет
Я ў іх глядзела
Быццам у сусвет...

Ты шапнуў мне штосьці
Чутнае ледзь-ледзь,
Ціхае кахаю
Паляцела ўслед...

Шмат гадоў мінула
З тых былых часоў,
Але помню цудны
Позірк твой і смех...



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Жоўтае лісце лажыцца ў далоні.
Восень сумуе. За ёю - зіма
Кіне сняжынкі сівыя на скроні.
Выйсця з палону ўзросту няма.

Толькі ўчора смяялася лета
Пасля сустрэчы з гарэзай-вясной.
Ах, ну чаму не здзяйсняецца мэта-
Каб заставацца заўжды маладой?!

Я не сумую, а слёзы ільюцца
Разам з самотным, халодным дажджом.
Кліча дзяцінства і просіць вярнуцца
У сінюю далеч, у родны мой дом...

1 верасня 2017г



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Ці ў апошні раз я бачу гэта поле?
хто я такі? Ці проста чалавек?
не выбіраем у жыці сабе мы ролі,
эх, маркотна цягнецца наш век.

І ніякіх сонцаў нам не хопіць,
каб асвяціць чалавеку міру шыр.
толькі сваім дабро ён робіць,
дэрэмны толькі ў мышалоўцы сыр.

І не бачыўшы краю роднай прыгажосці
усё лятуць бязумныя гады...
каб спыніць іх нам не хопіць злосці,
куды спяшаюць яны?Куды?



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Пакуль не замялі зімовыя завеі
мінулых летніх дзён апошнія сляды,
сустрэнемся ізноў на восеньскай алеі,
бо з будучыні мы не вернемся сюды.

Дзе нагадае мне вачэй тваіх суквецце
(струн-успамінаў спеў з падзякай успрыму),
як валасы твае ўначы прылашчыў вецер
пяшчотна. То было амаль жыццё таму.

І месяц, можа быць, апошні раз зайграе
святлом сваім маўкліва. Як раней, калі



Сярэдняя: 4.6 (14 галасоў)

ВОСЕНЬ

Восень бегла трапятліва,
Падганяючы зіму,
Рваўся вецер хапатлівы
І гнаў хмараў чараду.
Знікла сонца з небагляду
І заставіла зямлю,
Слухаць гукі лістападу,
Ахінуўшыся ў імглу.
Кроплі пелі штось журліва,
Бегла восень трапятліва,
І спявала калыханку
Пад мелодыю дажджу...



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Сяброў сабраць бы ля кастра,
Параскідала што па свету-
Работы шмат і спраў гара,
А адпачыць- дык часу нету-
Вось так і цягнуцца гады...
А я пакуль што малады-

Мне б выпіць шкалік первача
І зьесці дранік на закуску,
Размову ветліва пачаць:
Не абы як- па беларуску-
Аднойчы гэтак і зраблю,
Як стану кумам каралю.



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

і дрэва гэтае ўпала
самотна росшы ў гаі.
не мужыцкая рука яго зрубала
не мужык яго вырашыў ссякчы.
бярозка доўга памірала
яна гніла з нутры.
тачылі яе чэрві,
грызлі яны яе з нутры.
ніхто не чуў болю ў плачы
ніхто не чуў яе мальбы
а яна ў самоце моўчкі памірала
не ў сілах быў ветрык ей дапамагчы.
бярозка звонку выглядала стройнай
была прывабна, як і ўсе
цудоўна ў весну загарала



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

ці заўседы я з табою буду?
мая радзімая зямля,
ці зноў пабачу тую руту?
што супакойвала маля.

ці зноў пачую песні я самоты?
у гушчы пушчаў і бароў,
ці зноў стапчу старыя боты?
шпарка бегшы да сяброў.

ці маці зноўку маладою прыгажуняй стане?
і сына прыгалубіць як дзіця,
бацька на стол чарку ставіць?
вып'ем жа за мір, мае дзіця.

ці зноў заплачу я расою?
узгадаўшы маладосць,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Хоць і вайна жаночага роду,
але колькі мужчын палягло
тых хто браў у рукі крывавыя зброю
як так адбыцца магло?

наўрацце жыццё аддавалі дарэмна,
але памяць пра іх амаль не жыве.
яна праляцела імгненна,
забылі мы што наша зямлі ў геройскай крыве.

і парады навошта праводзіць?
калі ветэран у халоднай хаціне жыве...
толькі страх тоя зброя наводзіць,
колькі герояў забытых ляжыць ў зямле.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Ноч скарыла гукі мрояў,
пакарыла сенажаць.
не бачна жаночых у полі строяў
ноч прыйшла малят пужаць.

там дзе хітае вецер дрэвы,
яна гуляе страшны пір.
бор гудзе, спявае спевы,
страх запоўнівае шыр.

поўня ў небе ярка зяе,
нібы сонца ў ясны дзень.
ваўкалак яе шукае,
абганяючы свой цень.

зверы ў норы паўцякалі,
баючыся ўладара свайго.
ваўкалак на паляванне выступае,
кроў пральецца ў ног яго.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

На небе зорка зяе,
захапіўшы небасвод!
яна простор любоўю авявае ,
ціха крочыць на пярод.

та зорачка ярчэй за сонца.
роўных у прыгажосці ёй няма!
загляні ж у мае аконца,
прашу цябе, але дарма.

Яна на небе ў танцы скача,
какетку,польку, падыспан.
ты пакахай мяне вар'ята,
закахаўся я, ці то месяца падман?

я пакахаў цябе адразу,
як толькі трапіў у тую ноч.
не прабачу нікаму тваю абразу!



Яшчэ не ацэнена

Дзень добры, спадарыня мая.
пішу вам, таму што не магу я болей.
трываць разлуку, ідзе з пад ног зямля.
бяз вас, не магу змірыцца з такой я доляй.

я як тое немаўля, кручы і ў душы я плачу.
няўжо не прымяце дзіця?
што адчувае ў апошні час адну няўдачу.
вашы губы як святочная куцця.

салодкія і часам горкія ў прыдачу.
пазіраю я на вас, усё трымціць у захапленні.
яшчэ не надыйшоў той час.



Яшчэ не ацэнена

Дзе ж быў Твой народ, мая Радзіма?
калі пілавалі ворагі цябе.
забівалі твойго сына...
стаяць на могілках матулі ў журбе.

Чаму маўчалі нашыя мужчыны?
папусціўшы голавы да ног.
пакуль снавалі дзікія дружыны,
Твой, Айчына, разбураючы парог.

Крыжы кругом ды крумкачы-вар'яты.
сцерагуць папусцеўшы бор,
стаяць паўсюль пустыя хаты...
няўжо прайшоў маей Радзімай мор.



Яшчэ не ацэнена

Хай пацалункі зарастаюць травамі ў тумане.
каб ніхто не ведаў праўды той,
што блукалі мы з табою ў сваім падмане
як я дрыжаў, калі казала ты слова Мой.

як вусны твае казаліся саладчэй туману,
у вачах тваіх гарэў, блішчаў сусвет!
І здавалася, што не прачытаць мне нашага раману.
я бачыў як ад кахання у вачах палалі тысячы камет.

як груді шырыліся глытаўшы паветра ў захапленні.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ізноу дажджы памылі мне дарогу,
Маучыць, з рулём у абдымку, Аляксей,
Быць можа, дзён нам засталось нямнога,
А мы з табой у растанні усё часцей.

Казау табе, што цяжка, усё злавауся
Калі мы побач - і не мець сустрэч,
А сам да мора Чорнага падауся
Нібыта ад сябе самога прзч.

Уцёк сюды, каб пра цябе не помніць -
Мне дактары прызначылі спакой,
А я імкнуся кожны дзень напоуніць



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

У стане пастаяннага здзіўлення
праз мора сноў і нетры іншасвету
мы з хуткасцю свабоднага падзення
ўразаемся ў блакітную планету.

Вялікі выбух. Вынік - дзве палоскі.
Жыццё паўстала трапна, бездакорна.
Дзяўчынкай быць, вядома, страшна трошкі,
а хлопцам нарадзіцца вельмі добра.



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

Цемная ноч ахінула зямлю,
Зоркі на небе яскрава ззяюць,
Толькі цябе аднаго я люблю,
Ціха шапчу небакраю...

Колькі з табой мы знаёмы былі?
Мабыць гады, ну а можа стагоддзі...
Мусіць у мінулым жыцці набылі
Нашы з табою кахання пацёркі ...

Колькі разоў сустракаліся мы?
Тут, на Зямлі, ці на іншай планеце..
Чуе душа, што раднымі былі
У нашым дзівосным Сусвеце..



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Калі на досвітку віднець
Распачынаў абшар спрасоння:
– Хлеб наш насущный даждь нам днесь,
Хлеб наш штодзённы дай нам сёння, –

Шаптаўся з дэрашам старым
Такі ж сівы як лунь араты,
Яго за кантаровы рым
З хлява выводзячы праз краты.

На небе зоркі ўразнабой
Згасалі ў немачы ганебнай,
I конь шаўковаю губой
Кранаў шаўковы мякіш хлебны.

Быў трапна звостраны адвал
Траха што зношанага плуга,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

За высокімі сценамі
На месцы цяперашняй Лідскай друкарні доўгі час знаходзілася турма, абнесеная высокімі сценамі.
За высокаю сцяною
быў гарадавы астрог.
З мімікаю ледзяною
твары наглядаць майстроў.

Тут рэвалюцыянераў
у зняволенні трымалі,
каб адвучваць ад манеры
царскі трон хістаць грамамі…

Пан наглядчык стаў, прыйшоўшы
(галава з прагалінкай).
Лідскую турму “пры Польшчы”
называлі Каменкай.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мост праз Нёман
Ля шашы Ліда – Бярозаўка, за мастом праз Нёман, стаіць помнік у выглядзе жанчыны-маці з забітым юнаком на руках. Ён пастаўлены ў памяць аб расстраляных у 1941 годзе фашыстамі палонных чырвонаармейцах, якія будавалі мост.
Халодныя хвалі кацілі
вятры пад гучанне грымот.
Даўно ў Агародніках ціхіх
праз Нёман пракладзены мост.

Фашысты на ўсход павалілі.
Каб ворага стрымліваць моц,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Калі б who is знала who,
дык who бы дала лаху.



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

Ведзьма

Я не чарауніца — ведзьма маладая
Добрым людзям побач гора не жадаю.
Разумею птушак і звяроу размовы,
І на гэтым свеце мне нішто не нова.
Погледам адзіным запаляю душы,
А маё жа сэрца — куляй не ўзрушыш.
Мне наканавана бязлітасным лёсам
Захаванне ведаў тайных і дзівосных.
Нельга тыя веды мне выкарыстаці,
Толькі захаваць іх, толькі перадаці.
Не пытайце людзі нашто тыя веды,



Сярэдняя: 3.1 (7 галасоў)

На кірмаш
(байка)

Дзядзька меўся на кірмаш...
З-пад паветкі колы
выгнаў...
Воз той, Бог прабач,
Пеўню на смех — кволы.

Дзядзька кола пахістаў
Асцярожна ботам —
Дзе той час рамантаваць,
Будуць грошы — потым...

Так і выбраўся:
наклаў
Збожжа і бялізны,
Яек кош, два кумпяка...
Скарб — ого! — вялізны...

На Каня хамут уздзеў
(З дзірак лезе вата)
Конь на кола паглядзеў,
І здзівіўся надта



Сярэдняя: 1.7 (6 галасоў)

Не еўшы цытрусаў, не абасцы трусоў,
бо хто ж паверыць ў жаўцізну ад цытрусаў?



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Восенню ты і вясною
Ніву упарта арэш.
Часам у рукі з любоўю
Пульхную глебу бярэш.

Следам сяўба надыходзіць,
Перадыхнуць не дае.
Зерне далоні лагодзіць,
Рукі залоціць твае.

Як збажына даспявае,
Гладзіш падчас каласы
І пад рукой адчуваеш
Родных дзяцей валасы.

Вось і жніво наступае.
І, прывітаўшы зару,
Шчодры ўраджай ты збіраеш,
Не пакладаючы рук.

Сёння дажынкі спраўляем, –
Рады цябе сустракаць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

За жыццё б нямала зведаў
Адзінокасці пакут,
Каб не зваў сусед суседа
Да сябе на талаку.

Павукі адны такія –
Ў адзіноце сеткі ткуць.
Камары ж здаўна і тыя
Талакою мак таўкуць.

Крыць страху, прывесці дровы
I дзялянку пакасіць –
Памагчы ты сам гатовы, –
Самаму смялей прасіць...

Часам ліха ў страшным гудзе
Разлівалася ракой.
I вайну змагалі людзі,
Стаўшы дружнай талакой!

А таму не хоча ведаць



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Дома ў адной сялянскай сям’і жыў Дамавік. Вызначаўся ён тым, што быў вельмі дамавітым. Паснуць ноччу гаспадары, дык ён выйдзе са свайго сховішча і, калі ўбачыць што-небудзь не там дзе трэба ляжыць-валяецца, дык адразу пакладзе на сваё месца. Часцей за ўсё гэта былі раскіданыя цацкі маленькай Алёнкі.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

З намі, прычакаўшы лепшай долі,
З цеплынёю помніць Беларусь:
Казімір Сваяк, як кветкі ў полі,
Землякоў збіраў у свой хаўрус.

Блізкімі былі там сваякамі
Ўсе яны, – радніла іх любоў
Да Радзімы мілай, што вякамі
Засланялі прашчуры сабой.

Мовай беларускай сэрцы грэлі –
І таму агмень яе не чах.
І, як тыя зорачкі, гарэлі
Мроі іх іскрыліся ў вачах…

Веру гартавалі – уставалі
Да пляча плячо, як ваяры,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Памяці маці маёй
Францішкі Іосіфаўны

1.

Прачнуўся.
Хутка прагучыць: пад’ём!
А сніў: за мною старшына ганяўся!
О, бог мой-старшына,
Я ж дома!
І
са мной з пасцелі
Мой настрой падняўся!

Ў акно зірнуў.
О, як жа там дымам
Вальготна перад раніцай
Крыўляцца!
І пры святле зары ружовым
Зноў
пайшлі ў мяне ўспаміны праяўляцца!

Ды мама дзе ж?
Ага, на кірмашы.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Дзесяткі тысяч рук гартаюць "Каласы...",
І, як з глыбі стагоддзяў, чутны галасы:
"Урад для народа, а не наадварот -
гэткае ўлады наш годны народ.
Няма ў нас дваран, у нас роўныя усе -
калі тут не так, то дай волю касе,
бацькавай стрэльбе ды вострай сякеры.
Няволю, галечу выкінь за дзверы!"
Змяняецца свет, гады ў рады.
А тут усё жыццё пад знакам бяды,
і на краіну адзелі хамут -



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

У пэўных колах вядзецца дыскусія,
ці патрэбна краіна мая,
Беларусь мы або Белоруссия,
будзем самі жыць ці як сям'я,
дзе ўсё вырашае старэйшы
і нахабны быццам бы "брат",
што вяршкі ўсе здымае першым
і гатовы з нас скуру садраць.
Маем гонар за месца на глобусе,
што крывёй палівалі ды потам.
А ўсіх псеўдагісторыкаў опусы
мы пакінем на светлае потым,
калі вольнасць сваю адбудуем,



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Сыходзь! Як шмат у гэтым гуку
для сэрца беларускага злілося!
Пакуль на мітынгах ламаюць людзям рукі,
пакуль іх б'юць з нечалавечай злосцю,
датуль і будзе кліч равець набатам
ад Буга аж да Сожа і Дняпра.
Не парабкі мы! Устанем брат за брата,
прыйшла нарэшце нашая пара.
Самыя хай працуюць за бульёны
ды чысцяць бураломы па лясах.
У іх - палацы, майбахі, мільёны.
У нас - за нашу будучыню жах.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Сонейка так і пячэ праз фіранку,
няўмольна нас смажыць з самага ранку.
Ты - як Бейонсі, я - быццам Джэй Зі,
і не ўратуюць нас жалюзі.
Пасуюць брыльянты да цёмнае скуры.
Грабемся ў гародзе з табой, нібы куры,
патас з глямурам тут недарэчныя.
Ісціна ёсць абсалютна бясспрэчная:
летні дзень корміць, бывае, ўвесь год,
але ад таго можа вырасці горб.
Джэй Зі з мікрафонам, а я, бач, з рыдлёўкай.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Гумар ад слова "гума".
Расцягваю вусны ў усмешцы,
а ў розуме смутныя думы,
а на душы несуцешна.
Памерла маё каханне.
Я сам, дзякуй Богу, жывы,
ды толькі прызнанні, спатканні
не йдуць аніяк з галавы,
і позірк той, часам прыязны,
і тая гульня сэнсаў, словаў...
Заўчасна ўсё згасла, заўчасна.
Раптоўна, аж адняло мову.
Ды толькі калі мана, здрада
расстання не варта баяцца,



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Бяссонных хваляў хваляванне
вітае сонца ружы след.
Дзень пачынаецца з світання,
жадання ўпрыгожыць свет.

Вакол нiбы агонь сапраўдны
чароўна шар пылае над вадой,
i ў вышыню, для ўсіх істот жаданы
павольна ўзлятае над зямлёй.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Такі шалёны вецер часу быў:
Зрываў людзей з сяліб сваіх абжытых
І з клункамі сабранага пажытку
Іх, бедных, гнаў, скуголячы, ў Сібір.

Ў зямлю чужую там, у мерзлату
Яны, жыць вельмі прагнучы, ўрасталі.
Як роднымі і той зямельцы сталі,
Што ім дарыла скупа дабрату.

І прыняла навек іх як сваіх.
Глядзяць з нябёс засмучаныя зоркі,
Што рэдка кветкі на магілах іх.
Ды на магілах іх рунеюць зёлкі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Хто ў вечнасць пайшоў,
Таму годы здаюцца хвілінамі.
Ды гэта хвіліна,
Здаецца мне,
Так і для іх
Няспешна праходзіць,
Звязуючай ніццю сувораю
Хвіліна маўчання
Нас, вельмі розных,
Радніць.

Вось хутка наступіць
Святая хвіліна маўчання.
Як будзе яна наступаць
І у будучым дзесь.
Калі разам скласці
Усе іх у Дні Перамогі, –
З хвілінаў маўчання
Другая гадзіна ідзе.

Хвілінай маўчання



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Чэрвеня дваццаць другога
Рукі ўздымае да Бога
Ў ціхай малітве планета.
Раны баляць ёй дагэтуль.
Як у Сусвеце ні ў кога,
Сэрца яе поўна жалю.
І навальніца пужае
Часам раскатамі грому
Чэрвеня дваццаць другога.

Чэрвеня дваццаць другога
Ноч заглядае у вокны,
Ноч заглядае у вочы.
З воч паглядае трывога.
З воч ветэрана сівога,
З воч адзінокай матулі:
Толькі б мы зноў не пачулі
Гулу страшэннага тога



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Без машутак-дашутак
мужыкам – не да шутак.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Штоноч апранаецца ў цені
Яна, ніба цемры ўладарка.
Прышпільвае зоркі да цела
Цянётаў яе гаспадарка.

Збянтэжаны месяц бы гузік
Харугвай сяйва атачае.
Абцасам вятровым у смузе
Самотная поўня вітае.

Карункавы станік з азёраў
Ласкавымі хвалямі цісне.
Вільготныя вусны прастораў
Улонне атуляць актрысы.

Пад вэлюмам чорным як богі
Жарынкі хаваюцца жарсці.
Панадаю ўсланы дарогі,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

# ты пачакаеш ля прыпынку
можа болей чым звычайна
глынеш гаркоткага-салодкага віна
ён можа ценем быць нябачным
побач
недзе
можа быць
дзе ты ня бачыш
таму
# ты пачакаеш ля прыпынку
можа болей чым звычайна
запаліш догую як ноч
з ментолам цыгарэту
і дым нібы сваё жыццё
пусціўшы да аблокаў цьмяных
ты прыгадаеш цені варухлівыя кахання
ты прыгадаеш верасні і траўні ў жарсцях збытых



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Мірскі замак
У памяць аб падзеях пачатку XVI стагоддзя
Знакаміты Мірскі замак, помнік архітэктуры пачатку XVI стагоддзя, будаваў, асцерагаючыся набегу крымскіх татараў, лідскі стараста Юрый Ільініч. Прататыпам замка ў Міры паслужыў добра вядомы старасту замак у Лідзе.
Баіцца Ільініч татараў –
і замак у Міры будуе:
калі панахлынуць навалай,
то замак ад іх уратуе

і будуць ляцець і куляцца



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Прыпеўкі пра бібліобус

Слухай, бабка, жонка, дзеўка!
Слухай, дзед, мужчына, хлопец!
Зараз вам спяём прыпеўкі
пра машыну – бібліобус!
***
Бібліобус нас распесціў:
мы па кніжачкі не ездзім –

і цяплом, і маразамі
ездзяць кнігі да нас самі.
***
Едзе ў вёску бібліобус.
Справу добрую ён робіць –

ён вязе вяскоўцам кнігі.
Людзі справу ацанілі.
***
– Слухаў ты? Сусед Макарыч
аб аўтобусе пляткарыць.



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

Цягнік Беласток-Ленінград
Памяці першых ахвяр Вялікай Айчыннай вайны ў Лідзе

Цягнік Беласток-Ленінград
крануўся са станцыі Ліда.
(Згаданы маршрут праклінаць
ускорасці прыйдзе хвіліна.)

Ужо пачынае чапаць
акенцы святла пазалота.
За беллю фіраначак спяць –
ды будзяць людзей… самалёты.

Гудзіць самалёт: “Насалю-у-у-у –
і запалымнееце аж вы!”
Роў зверху – удар на зямлю
абрушваецца вельмі страшны.



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

Маладыя крылы
Курсантам авіяфакультэта Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь прысвячаецца

Вучэбным вылетам надвор’е
спрыяе – і дзяньком пагодным
на Лідскім на аэрадроме
лётную практыку праходзім.

Л-39 у шарэнзе.
Колеры сцяга ў эскадрыллі.
У самалёты ўсе залезем.
Пакуль прасцяг не пакарылі.

Аэрадром заўжды адкрыты
вятрам, рамантыцы паветра.
Курсанты ў маладыя крылы



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Царкоўныя званы

Царкоўныя звоняць званы,
прыводзяцца ў рух званаром.
Як хораша звоняць яны –
паэт не апіша пяром!

Няцяжка зусім зразумець
стварэння мелодый закон:
прасцей за любы інструмент
музычны царкоўны той звон.

Уздзейнічаюць зноў і зноў
на нас тэмбр высокі ды бас –
аказваюць гукі званоў
уплыў дабратворны на нас.

Званоў перазвон нездарма
малітвай у бронзе завуць.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мілая рэчка дзяцінства майго,
Што ахрысцілі дарожнікі Дудкай,
Мне выплываеш праз зараснік год,
Граеш, квітнееш у снах незабудкай.

Шпарка да Віліі-маці бяжыш
Доняй, ёй радасцю сэрца напоўніць.
Колькі пасвеціць на свеце мне жыць
Буду цябе я змяістаю помніць.*

Як праз аер хлапчукі мы імчым,
Каб у абдымкі хутчэй табе трапіць.
Спёка стараецца нам дапячы,
Тут жа адразачку моц тваю траціць!



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Адбелены расой
Ручнік – жыцця аздоба.
На ім не раз хлеб-соль
Сустрэнуць часам добрым.

Кранецца струн смычок,
Вяселле ўзрушыць хату, –
На грудзі праз плячо
Ручнік павяжуць свату.

У новы ўвойдуць дом,
Каб там пражыць да скону,
Як продкі, ручніком
Акутаюць ікону.

Хто сэрцам не маўчыць, –
З мінуўшчынай гаворыць, –
Раскажуць шмат аб чым
На ручніку узоры.

Як родную зямлю
У ранішнім тумане,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ізноў па радыё “Рамантыкі”
Ў эфіры памяці гучаць.
Я абавязан многім вам, –
такі
Няпросты шлях пасмеў пачаць.

У класе сёмым вельмі ўзрадаваў
Мяне дырэктар:
– Станіслаў,
Чуў, пра цябе казала радыё,
Туды ты штосьці дасылаў.

“Мая любімая прафесія” –
Аб’яўлен конкурс быў, –
і я
За рыфмай рыфму менціў весела –
З гарэзай-музай размаўляў



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Запаліць свечкі ў небе вечар,
Сустрэўшы нас у добры час.
Давай і мы запалім свечкі, –
І адагрэе памяць нас.

І зноў адчуем мы вяснова
Нектару слодыч на губах;
І зноў закружыць нам галовы
Васковых свечак церпкі пах.

І, можа, як часінай шлюбнай,
Яны асветляць нас дваіх.
Давай з табой запалім свечкі, –
Расставім кропкі ўсе над і…

Нам зразумела стане раптам,
Калі сплыве туману дым, –



Яшчэ не ацэнена

Праведнікі мілай Беларусі,
Вам я, як героям, пакланюсь.
Гімн іграе сонечны на гуслях
Праведная вамі Беларусь.

Ў час, калі нахлынула навала,
Баль спраўляла лютае звяр'ё,
Вы жыццё яўрэяў ратавалі,
Пад пагрозу ставячы сваё.

Смерці заглядаючы у вочы,
Не маглі няшчасных ёй адаць,
Бо Хрыстос на свет прыйшоў аднойчы,
Каб усіх нас, грэшных, ратаваць.

Неба воч не змежвае, – ўсё бачыць,



Яшчэ не ацэнена

Жыццёвыя сцежкі
Паўліны Мядзёлкі...*
Парою лёс цешыў,
Быў час часам золкі.
У Дзвінску і ў Мінску
Гаркоту спазнала,
Аднак і нектару
Сабрала нямала.

Паўліне Мядзёлцы –
Руплівае пчолцы
Матулінай мовы
Квітнелі ўсе слоўцы.
Таму і Паўлінку
Так хораша грала, –
У Янкі Купалы
Душа замірала...

У Будславе потым
Спяліла ўспаміны,
Слязьмі палівала
Мядзёлка Паўліна,
Сваёй Беларусі
Для росквіту
Сілы



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Сквара. Месяц засіліўся
На ўласным розе.
Марва. Зоркі замылены
На тваім парозе.
Задуха. Аблокі памыліся
У чорнай знямозе.
ПАра. Час зазыбіўся
Над садам у крозе.
Цёмначы жнівенем спелым
Падае лета знямела
У вочы твае снамі сціхлыя,
У вусны ледзь-ледзь прыадкрытыя,
На грудзі, на ногі, на…
Сквара. Птушкі
Пад намі забітыя.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Раніцай"
Устае з-за лесу шар чырвоны
І промні-іскры пасылае
Паціху,неяк сарамліва
Паблекшы зорачка знікае
На усходзе нібы бліскавіца
А свет такі-балюча воку
І толькі хмаркі затрымаюць
Той бег нястрымнага патоку
Раса начная на лужках
Як дыямент блішчыць,іскрыцца
Калі з усоду на яе
Праменчык сонечны лажыцца
Туман у нізінах,над вадой



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

"Мы пясчынкі"
Мы -пясчынкі ў гэтым свеце
І аднойчы ,на хвалях сваіх
Панясе,загайдае нас вецер
Усе далей ад мясцін дарагіх
Будзе кідаць па розных краінах
Будзем часта мяняць гарады
Пастарэе ля дома рабіна
Праляцяць хуткай птушкай гады
Што ж нас вабіць да роднае хаты
У стары двор,што травою зарос ?
Пахне яблыкамі,пахне мятай



Сярэдняя: 4 (1 голас)

"Пра слова"
Я чуў,у жыцьці вось так бывала
Што слова нават забівала
Сказаў і потым не дакажаш
Што гэта проста сарвалося
Але ж у сэрцы засталося
Сядзіць і ціха крываточыць
А побач з гэтым крыўда крочыць
Сарвецца з вуснаў выпадкова
Нязграбнае,крывое слова...
Ім па жывому паласуеш
А потым ходзіш і шкадуеш
А слова душу ўжо калечыць



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Адчыні мне тайну маладосці
Простага на вёсцы мужыка,
Што у жніўні у полі грэе косці
Ды ў грыву падганяе лайдака.

Прыгажосць спякотнага Палесся
Бачыць ён сярод палеў,
Дзе ідзе жніво вяселай песняй
І працоўны люд з усіх краеў.

Ён знайшоў халоднае вадзіцы.
Тая, што вяртае да жыцця.
Закружыўся ў танцы з маладзіцай
Ды забыў усе цяжкасці быцця.

Так гады мінаюць вельмі хутка,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ёсць месцы, што існуюць для народу
Каб дух айчыны зноў у людзях абуджаць
У іх Дар Божы дае розуму свабоду
І сувязь з продакамі дае нам захаваць



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

О, Свіслач – вэлюмная стужка
Паміж адвечным і жыццём!
Спявае калыханку птушка
Табе, самотніцы, на вушка,
Як маці над грудным дзіцём.

Пушыстым шлякам бераг нізкі
Прыпаў да плыні, што карніз,
Які нітуе вёсак нізкі,
I, нібы талер на маністы,
Нанізаны на рэчку Мінск.

Цалуе ўцішаная хваля
Крайком губы краёк зямлі,
Дзе, роўна клавішы раяля,
Ступені з больверка збягалі
Ў раку ды збегчы не маглі;



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

ЦВЕТ НIКАЦIЯНЫ
(паэма)

Когда цветёт никотиана,
Всё, всё тогда полно обмана,
Опасна ночи тишина,
Как то затишье роковое,
Когда коварная волна
Хранит молчанье гробовое.

Леся Украінка

I

Лібава-Роменскі вакзал.
Раство Хрыстова адшумела,
Паўсонны горад ачумела
Ў прыгожым смецці загразаў.

Спыніся ж, моташны цягнік!
Не валачыся ўздоўж платформы!
Гудок праплакаў песню Нормы
I абяссілена панік…



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Скрыпач у пераходзе

Там непрадказальнасці гукау нямала,
Лагоднасцю скрыпка усе разбауляла.
Лісліва баюкала, гладзіла нервы ,
Шаптала на вушка- ты лепшы і першы!

Са слезкамі усіх прабачэння прасіла,
То успомніушы нешта наузрыд галасіла.
Смяялася звонка, вярталася рэхам,
Была заляцанкай прахожым, пацехай.

Ды людзі спяшаліся, нізка галовы ,
Не зведаушы цымусу нават паловы.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Усе гамоняць пра дзень волі.
Толькі волі ад каго?
Ад сябе самых? Ніколі
нам не звольніцца, таго,
што ўсё бачыць, не падманеш.
Маеш тое, чаго варт!
Волі хочаш? Волю маеш!
Як калісьці Банапарт,
захацеў пайшоў вайною,
не хапіла сіл - палон…
Аднаго ўсе людзі крою,
розны ў кожнага фасон.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117081109267



Яшчэ не ацэнена

Пасля выпадку з мядзведзем, дзядуля з бабуляй унучку з сяброўкамі ў лес адпускаць не сталі. А дзядуля ў лес па грыбы з Машанькай пайшоў сам. Ішлі яны ішлі, зразаючы грыбок за грыбком, як раптам бачаць: ваўчаня пад кустом сядзіць. Толькі яно кінулася ўцякаць, як дзядуля адзежыну з сябе зняў і накінуў на ваўчаня. Завішчала-заскавытала звераня, а дзядуля кажа:



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ідзе Ліса па лесе, а насустрач ёй Воўк. Павіталіся, і Ліса гаворыць:
– Вось хутка Каляды, як адзначаць будзем?
– Я звычайна выццём адзначаю, – адказвае Воўк.
– Куды гэта варта, тут весяліцца трэба, а ты сабраўся тугу наганяць.
– А што ты прапануеш?
Ліса паглядзела па баках, бачыць на бярозе сядзіць Сарока.



Яшчэ не ацэнена

Колеры аднойчы заспрачаліся. Кожны з іх хацеў быць галоўным. Больш за ўсіх кроычаў Чырвоны колер:
– Я самы яркі, таму ісамы галоўны!
– Не менш яркі і я! – гучна падаваў голас Зялёны, – і мяне летам найбольш у прыродзе!
– А затое колькі мяне ў морах і акіянах незалежна ад пары года, – гаварыў Сіні.
– А мяне – у нябёсах, – адказваў яму Блакітны, - я ўзвышаюся над вамі ўсімі!



Яшчэ не ацэнена

Непадалёку ад дома, што стаяў на водшыбе, узвышаўся калодзезьны журавель. Ён выцягваў шыю, углядаўся ўдалячынь, дзе на поплаве былі бачны жураўлі. Яму было даспадобы наглядаць за іх танцамі. Тады і ён, нібы ў такт, пачынаў ківаць галавою на ветры. Аднак ні на паўкроку не мог скрануцца з месца. Хоць часам у сне бачыў сябе такім жа танцорам!



Яшчэ не ацэнена

У адной сям’і нарадзіліся два сыны-блізняты. Назвалі іх Пятром і Паўлам. Калі яны трохі падраслі, з’явіліся ў іх мары падобныя як яны самі: знайсці скарб. Самымі любімымі іх заняткамі было чытаць кнігі пра шукальнікаў скарбаў і блукаць па закінутым замку, дзе, магчыма, схаваны скарб.



Сярэдняя: 1.3 (3 галасоў)

Прыхільнік веры сваіх продкаў,
пакінь ў гісторыі свой след,
зляці са шпулек тонкай лёскай,
будзь крут, як бацька твой і дзед!

Збірай усё тое, што патрэбна,
і ў мужны шлях. Iдзі знайдзі
ту прыгажосць, з якой прыемна
ў Мадрыдзе восень правесцi.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Калі пакла́дуць ў труну,
Закіньце попел мой у раку,
Тады адсюль я уцяку.
Не буду гніць я ў зямлі,
А буду плыць у далічыні.



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

А вось і жнівень на парог
Ступіў, як кум, багаты, шчодры.
Прынёс туман грыбны ў лог
І з росаў вытканыя коўдры.

Рыжышчы голыя і пах
Свежападсушанага зерня,
Смак папяровак у садах
І ўспамін, што час не верне.

Спякоту дзённую, як хмель,
Што песціць зрэдку гэтым летам.
З кудлатай пожняй, нібы чмель,
Пад ёрш падстрыжаны палетак.

Буслоў, што зграямі здалля



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Змрокі хіжымі птахамі жніўня
Акаляюць бязмоўнасць прасторы.
Звышадчайнай слязою ліўня
Енчаць рэхам далёкія моры.

Па-над квеценню яблычных межаў
Збеглых думак маркотная барва.
Гад сыкучы канае між вежаў
Старадаўня-самотных, як Карна.

Крук малюе крылом чорным ночы
Лёс, пазначаны марвай і жалем.
Недзе Плачка бядуе, ці… д’ябал рагоча?
Вадзяніцы вылынваюць з хваляў.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Зусім не прагне сённяшняя знаць
аб долі учарашняй знаці знаць.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Падала зорка з неба, –
Я загадаў жаданне.
І мне жаданне гэта
Марай вялікай стала.
Бог за маё старанне
Узнагароду даў мне:
Іскра Яго
Мне зоркай
Проста ў душу
Упала.

Часам глыбокай ноччу
Я йшчэ не змежыў вочы.
Льецца святло з акенца.
І, калі хтось заблудзіць
У непагоду, ўгледзіць
Іскру – і ўжо не збочыць,
І пуцяводнай зоркай
Бачыць акенца будзе...

Іскра пячэ і грэе.
З ёю смяюся й плачу.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

І я чаргу па хлеб успомню
Ў сямідзесятыя гады.

Ля магазіна
ў панскім доме
Былым
Стары і малады
Машыну хлебную чакалі.
І я з авоськай сярод іх
Стаяў малы.
– Вязуць! – гукалі.
І быў шчаслівы гэты міг.

Было ж не соладка аднак мне
Ў чарзе з дарослымі тады.
Вось дзе з вяскоўцамі “яднанне”
Спазнаў, –
Цяпер займае дых!

Казала гучна прадаўшчыца:
– Па дзве буханкі сёння ўсім! –



Сярэдняя: 2 (1 голас)

На аселіцу да гаці
Выйшаў люд вясну гукаці,
Каб вясна дзесь не блудзіла,
А на голас прыхадзіла.

Каляровыя тут стужкі,
Птушкі спечаныя з цеста, –
Каб хутчэй з-за мора птушкі
Прыляцелі з добрай весткай.

І стараюцца дзяўчаткі, –
Радасць свеціцца ў вачах іх, –
Так пяюць вяснянкі-песні,
Што прачнуўся ветрык весні!

– Гу-у-у!

За ваколіцай ля гаю
Й я вясну сваю гукаю.
Я хачу, як і ў сямнаццаць,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Такое з-пад ілба хіба убачыш?
Такое можна ўбачыць з-пад рукі.
– Кузю-кузю, майго маленства ветрык! –
А некалі ж губамі – да шчакі!

А некалі ж на ворыве
Ішоў я
Крыклівым грачанём
Па баразне
Услед за бацькам.
Як любіў каня ён!
Яго не гладзіў пугай па спіне.

– А цягавітасць нам з табой да твару! –
Казаў і ў свіран дзверы адчыняў...
І конь, на бацьку гледзячы рахмана,
Падковай шчасця
Шыю выгінаў!



Сярэдняя: 1 (1 голас)

1.

“Працуй, брат, пільня –
Тут будзе Вільня” –
Я чуў ад бацькі
І ад суседзяў.

Хоць потым бацька,
Аднаасобнік,
На падзаробкі
У Вільню ездзіў.

Я прыгадаю
Яшчэ праз годы
Як выглядалі
Яго з падводай.
Было на возе
Ўсяго багата.
З сабой прывозіў
Дахаты свята...

2.

“Працуй, брат, пільня –
Тут будзе Вільня.”
Была б тут Вільня,
Дзе шчыравалі
Спадар Уласаў,
Спадар Купала,
Дзе іх пасевы



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Першы сноп я зажынаю,
Зажынаю.
Перавяслам, нібы долю, спавіваю,
Спавіваю.
Дзякуй, ніўка, што ўрадзіла,
Што ўрадзіла.
Дзякуй, сонца, што свяціла,
Што свяціла.

Каласочкі нізка гнуцца,
Нізка гнуцца.
Аб зямельку вельмі б’юцца,
Вельмі б’юцца.
Іх шчасліваю рукою зажынаю,
Зажынаю,
На жніво, умалот бласлаўляю,
Бласлаўляю.

Свой снапок квятамі ўпрыгожу,
Упрыгожу,
Коп на тысяч перамножу,
Перамножу.



Сярэдняя: 2.5 (6 галасоў)

Жанчыне кросны, кухня,дзеткі,
Яшчэ магчыма ў царкву хадзіць,
І ёй не быць ніколі разумнейшай,
І грошаў больш не зарабіць.,
Яна павінна ведаць месца
І галаву не падымаць,
Мужчыны, дулю паказаць.



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Я іду па замшэлай дарожцы,
А навокал мяне краявіды.
І сустрэць бы мне тут спадарожца –
Вандраваць з ім, напрыклад, да Ліды.

Але ж зараз вакол Палессе.
Грымаціць нібы спеў калярамі.
Колькі ёсць у цудоўным свеце
Шмат таго, што знікае з намі.

Крочу так, успамінаю дзяцінства
І з палёгкай гляджу ў вышыню.
Як знайсці з наваколлем адзінства,
Зразумець як радзіму сваю?

Нарадзіцца далека можна,



Сярэдняя: 4.1 (8 галасоў)

"Чаго жадаю "
Калі спытаеш мяне неба
Чаго жадаю,што мне трэба
Багацьця ,славы ці бязконца
Жыць на зямлі,пад гэтым сонцам
Быць маладым і не старэць
Не працаваць а многа мець
Што адказаць я мушу небу?
Мне хопіць і скарынкі хлеба
Не трэба мне зямнога раю
Не забірай таго што маю
Дазволь мне старасьць дачакацца
Ні з кім да крыку не спрачацца



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

А баксёры вось б'юцца
да таго, як нап'юцца.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Нішто не вечна ў гэтым свеце,
І нельга нешта ўтрымаць.
Усё, што ўзяў ты на планеце,
Калісьці прыйдзецца аддаць.

Аднойчы гляну я на неба,
Успомню, што было раней.
Як закаханыя ля дуба
Кляліся быць заўжды бліжэй.

Чаму пакінула паветра
Так шмат пачуццяў у паху руж?
Іх каляровая палітра
Абвеянна растаннем душ.

Я лепш тады закрыю вочы,
Каб слёзы раптам не пайшлі.
Ах, тыя памятныя ночы!



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

­ Алесю Беламу
Як прыспеў час памір­аць старому пану
Крыкнуў: крупніка ня­сі, мой слуга адданы!
Той спужаўся: пане м­ой, крупніка нястача
Можа крамбамбулі ці ­глинтвейн гарачы?
Перадумаў памираць т­ой пан-небарака:
Ну хаця б налей ты м­не з келіха арака,
Потым каб зварылі кр­упнік, ды гасцей сабр­алі!
Ды каб нашыя музыкі ­паланэзы гралі.
З той пары і жыў той­ пан п'яны ды шчаслив­ы,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Анёлу-захавальніку

Увечар скончылась набажэнства,
Верніки сышлі ад размовы анёлаў,
Ад малітваў аб вечнам блажэнстве:
Заўтра ісці на працу ці у школу.
Ад вечнага да зямнога за паўгадзіны,
Да справ зямных на зямным абшары
У некага келіх, спрау паўтузіна -
У іншага ды аб адпачынке мары
А Вечнасць чакае яшчэ за парогам,
Анёлы скажуць: Цябе чакалі!



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Маладзейшыя( за нас)­ у начных клюбах,
дзе толькі не клацай­ дзюбай
I хутка лаві свой др­айв
Старэйшыя(за нас) ш­укаюць свой кайф на г­радках
У іх амаль што усе ­у парадку
Бо бульба з морквай ­"lх лайф"
Нам трыццаць ужо неу­забаве
I нехта з нас дока у­ праве
Ці у мове ці у PHP ­
Час марнуе хто як ум­ее,
Хто цярплівы, а хто­ разумнейшы
Хто ніякі у дзве дзі­ркі сапі.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Манюшка, Кастюшка, ды хасідскі рабін –
Не патрэбны вы зараз сярод нашых асін.
Беларусь або Польшча, ці Іудэя ваш край –
Не паведае плошча, ані модны клуб “Грай”.
Вышываначных строяў не насілі, на жаль,
Вы і вашыя дзеды ў касцёл ці на баль,
У сінагогу, на рынак ды яшчэ шмат куды,
І не ведалі cуму ці кручыны-бяды.
Вашы косткі ў глебе ды жнівом прараслі,
А пра вас пазабылі... ці наогул былі?



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Пад футрам сонечных ветраў
Ветразь слабкі і дрыготкі
Штурхае пад карак паэтаў –
Намыленых разам з вяроўкай.

Пад ценямі гонкіх ялінаў
У спратах хаваюцца змрокі.
Буяе растрэльна шыпшына,
Смуткуюць крывавыя глогі.

Пад шэрымі вокнамі гмахаў
Напружанне зносінаў горкіх.
Свідруюць свядомасці страхі
На ложках драўляных і волкіх.

Пад поўняй чырвонай ад хмелю
Упокат разлегліся хмары.



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Беларусь! Ты Матуля мая!
Край дзядоў нашых, велічны лёс.
Вабіць шчырая песня твая,
Ў сэрцы гоман ласкавых бяроз.

Сум і гонар - мой край дарагі -
Вёскі, пушчы, азёрны блакіт...
Як мне любы ход ціхай ракі
І разліў самавітых ракіт!

Раннім ранкам туман, сенажаць
З гулкім клёкатам белых буслоў...
Як мне хораша ў росах ступаць
Побач мужных і верных сяроў!



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Бачыць свет
Паліраваным дыяментам...
Вось бы!
Навучы мяне плакаць
З такіх дробезяў,
І мае слёзы
Змыюць хоць крыху
Замёрзлага пылу
З наждачнай паперы,
Што даўно не здольная
Нас паліраваць.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

На масянжовым небе чорны ветах
ссе цмокам прагным зорак стынь
віхурыцца ад подыха яго планета
скідае з плоці чалавецтва дым

жарынкай золата зіхціць між хмараў
крысо сукні знябытых афрадытаў
бянтэжаць местачкоўцаў рэшткі мараў
што не стамляюцца ісці ўслед за Сізіфам

да маціцовых спадарожных перлін ў небе
скаромным поглядам ахутваючы цмока
здавён гудуць-таўкуць-штурхаюць Феба,



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

Нас, сябра мой, ніхто не пракліне.
І не зракуць таго, хто годнасць мае.
Бо не адчай, адчайнасць у цане,
А з ёй на іншых, брат, не наракаюць.



Сярэдняя: 4.7 (9 галасоў)

Ёсць беларусы, любяць "біць на жаль".
Навошта жаль? Ці хіба ж мы слабыя?
Народ, што не пусціў татар на баль,
Мацнейшы за Амерыку з Расіяй…



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Над маёй Беларуссю
блакітнае неба.
І я ім ганаруся,
бо - у гэтым патрэба
ёсць сягодня ў свеце
неабсяжным, магутным,
каб не плакалі дзеці,
дым глытнуўшы атрутны.
Каб матулі не вылі
крыжам ломячы рукі,
як ваўкі на магіле,
дзе іх дзеці і ўнукі…
І няма больш нічога
даражэй нам за неба,
дзе ёсць мір, дзе ёсць сонца,
бо - у гэтым патрэба!

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Гэта кроў мая пырскае і зноўку свет упрыгожвае
Гэта сонца ў колазвароце сваім ад яе палымнее
Мацней водараць кветкі і хваля за хваляй спяшаецца
І любоў мая зноўку свет ўпрыгожвае
Г. Апалінэр

У вачах яе вякуюць вясёлкі –
антраполаг кажа пра
раёк.
У паглядзе яе жарынкі сонца –
псіхолаг кажа пра асацыяцыі і
атаясамліванні.
У постаці яе глыбінныя схаваны
жарсці –
тэрапеўт кажа пра
тэмпературу.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Там крычаць:”За Маскву!”,
Там равуць:”За Варшаву!”,
Тыя рымскага папы цалуюць прастол…
А хто Збаўцу-Хрысту
Дасць пашану і славу?
Толькі Ён будзе побач, як вырыюць дол…



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Уступ

Перагледзім гісторыі справу
Ад пачатку стагоддзяў сівых,
На карысць нашу, людзям на славу
І ўспамін аб падзеях былых.

Навучайцеся, добрыя людзі,
Ушаноўвайце продкаў шляхі!
Хто мінуўшчыны вехі забудзе,
Таго скінуць з рахунку вякі.

Дык пакрочым жа ў нетры святыя,
Паказаць вам багацце бярусь.
Там і смутак і дні залатыя,



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Розныя сцягі —
Аднолькавыя гукі
У сховішчах і дзотах
Граюць да стральбы.
Розныя нажы —
Аднолькавыя рукі
Розныя пістоны —
Роўныя крыжы.

І дрыжыць паветра,
Што калышуць словы,
Поўныя спадзеваў,
Мкненняў ды мальбы.
Так праходзіць лета...
Бой ужо гатовы.
Час апошніх спеваў —
Ён заўжды
Нямы.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Аса жыгнула.

Аса ўджаліла брыво,
Жыгнула трапна,
Аж скаланулася нутро,
Аж працяло да пятак,
Аж паўвока заплыло,
Пухір надула -
Аса ўджаліла брыво…
Аса жыгнула…

Асы ўчынак не віню,
Не галашу праклёны,
Сабе ж, жадаю, самаму
Быць з гэткай абаронай.
-15.07.17.



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

Цвіце каліна на падворку,
А хаты ўжо даўно няма.
Сумуе вёска на ўзгорку,
Бо хат жылых усяго адна.
Пусцеюць вёскі на Палессі.
Дзічэе яблыневы сад.
Другія вабяць моладзь высі,
Другі ў іх жыццёвы ўклад.
А вёска любіць працавітых,
Якім гул трактара што спеў,
Душой і шчырых, і адкрытых,
З вятрамі ў полі нараспеў.
Такіх цяпер зусім нямнога.
Яны надзея, соль зямлі.
І іх жыццёвая дарога



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Мая воля - мая зброя.
Я нязломная сцяна.
Калі ціснуць, як спружына
я упарцей удвая.

Мае веды - мае лекі
супраць болю і пакут.
Пахавалiсь небяспекі
ад мяне ў далёкі кут.

Мае дзеці - мая радасць
мая злосць, мая турба.
Пазабыўся я пра старасць
побач з гэтымі двума.

маё сэрца - мае спевы,
кліч крыві, гуллiвы гук.
У ім «кіношныя» матывы,
цяплыня ласкавых рук.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Заклінаннем неба
Гэты клін гусіны
Затуманіў вочы
Восеньскаму дню.
Тут дзяўчо Хатыні
Ўслед яму махае
Хустачкай пунсовай
Вечнага агню.

І таму я сёння,
Як і ты, таксама,
Край мой,
зажурбелы,
Як гусіны крык!
Край мой –
Ваша Светласць
Родныя Крыніцы
І Высокасць Ваша
Родныя Бары!

Тут жар-птушку шчасця
І жах-птушку болю
На сваёй гусінай
Скуры я адчуў
І вадою з гэтай
Студні, мной апетай,



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Памяці М. Багдановіча

Я тут стаю, нібы ля дошкі вучань,
Са мною побач тут – мая віна,
Дзе паміраў ты, слаўны наш Максіме,
Ты беларускі Праметэю наш,
Не да скалы – да ложка прыкаваны.
Я ведаю, што будзе з году ў год
Вучыць людзей любові да Радзімы
Твой чалавечны, велічны агонь.
Не так, як у музей заходзіць будуць,
А ў храм нібы – ў Паэзію тваю.
Таму, як вучань, зараз каля дошкі
Табе



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Гады бяруць разбег.
Задумайся глыбока,
Прыгледзься да сябе,
Прыгледзься пільна
з боку
Высокай той гары
Крутой –
Магілы брацкай!

Гарачая пара
Настала
Разабрацца:

Хоць кожны не святы,
Ды ўсе твае пралікі
Вялікія
у тым,
Што часам ты – двулікі!

Нялёгка быць сабой.
Цяжэй, чым сам, быць лепшым.
Вядзі з сабою бой –
Ў табе твой вораг злейшы!

Ён гнеў твой раздзімаць



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Летам доўга стаяла сухое гарачае надвор’е. А дома ў куце, быццам быў за штосьці пакараны, стаяў парасон. Быў ён падобны на завяўшую кветку і яму было вельмі сумна. “Дзе ж мой сябар дожджык? – раздумляў парасон. – Можа чаго пакрыўдзіўся ці заблудзіўся, што да нас не прыходзіць?



Яшчэ не ацэнена

У сіроткі Алеські любімым заняткам было пасвіць гусей. Вольнай птушкай адчувала сябе дзяўчынка, выходзячы ўслед за імі на поплаў, а праз нейкі час да сажалкі. Пагожымі летнімі дзянькамі Алеська любіла легчы на траву і сачыць за аблокамі, якія пасвіў вятрыска. І вельмі даспадобы было ёй чытаць, падараваную бацькам, кніжку «Марыська і гномы».



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

У вёсцы Ардашы стаіць капліца-
**У гонар Маці божай узвялі:
Святая пажадала там з'явіцца,
**Свой божы свет даруючы Зямлі.
Прайшло з тае пары гадоў нямала,
**Пакінула Святая добры след:
Анюта дар вялікі атрымала
**Ад розных пазбаўляць хвароб і бед.
Маліцеся, прыходзьце да капліцы,
**Малітвы, што ад сэрца, чуе Бог-
І душы вашы змогуць адрадзіцца,
**І вы адчуеце, як Ён вам дапамог.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Не судзіце"
Не трэба думаць пра ліхое
Не трэба марна траціць час
Няма падстаў для непакоя
Бог бачыць і бароніць нас
Ніхто не ведае свой лес
Куды жыцьце нас прывядзе
І не падкажуць нам з нябес
Дзе падсцяліць калі ўпадзеш
Я-грэшны,каюсь,памыляўся
Хаця з нячысцікам не знаўся
Быў малады,рабіў памылкі
Нецярпялівы быў і пылкі



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Пасвятлела ўраз, бы на каштанах
Свечкі запаліла зноў вясна:
То ў людскім патоку нечакана
Я паходку мілую пазнаў.
Азірніся, памахай рукою
Перад тым, як знікнуць назаўжды-
Праплыла, пазбавіўшы спакою,
Як у тыя даўнія гады.
І мяне вось гэтак жа, магчыма,
Нехта запрыкмеціць незнарок
І аблашчыць сумнымі вачыма
На адной з запыленых дарог...
Усе мы да апошняга дыхання-
Вечныя заложнікі кахання.



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Нічога не прашу я ў неба:
Я ў гэтым свеце толькі госць.
Мне, Божа, лішняга не трэба-
Не адбірай таго, што ёсць.
Мне каб было з кім падзяліцца,
Бо горшае няма бяды,
Калі к табе і за гасцуінцам
Ніхто не з'явіцца сюды.
Каб зранку раптам дзверы насцеж:
- Ну, як ты, дзеду? Ё-маё!
Бо што такое наша шчасце?
У кожнага яно сваё.



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Краю мой, зямля мая адзіная,
Пад блакітам неба - сінь ільноў.
Светлая, прыветная, гасцінная
Старана азёр і курганоў.
Ты адна такая між краінамі,
Радасць шматпакутная мая
З веснімі начамі свлаўінымі
І з асеннім сумам жураўля.
Увальюся песняй вечароваю
У спрадвечны шум тваіх дуброў
Мілагучнай матчынаю моваю
Пра сваю сыноўнюю любоў,
А ў жыцця апошнюю хвіліну
Запавет пакіну маладым,



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

Сціплая ружа нясмела
Праглядае з панурых аблокаў.
Канчатак скопішча зор,
Пачатак новых сузор'яў.
У цемры ажно без паходняў
Заўважны ярчэйшы калёр —
Глядзелі на досвітак сёння,
Асветлены скопішчам зор.

Паветра — ільдзянае мора.
Але праз прадказы святла
Зусім не сцюдзёна.
Панове!
Мы бачылі досвітак сёння,
Бо ружа перамагла!



Сярэдняя: 1.8 (4 галасоў)

п. Н.С.
Ты не павінна прада мною,
Таму віна галодны юр,
Які жвіром пячэ і коліць,
Шкрабе самотную душу…

Ты не павінна прада мною,
Бо часу вынесен прысуд:
Ня быць старому з маладою,
Ня песьціць кволую красу…
-08.07.17.



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Раніцай на вуліцы
Два сябры сустрэліся,
Весела ім курыцца,
Языкамі мелецца.

-Слухай, Дзімка,
Дзе твая старая машына?
Хіба можа памяняў,
Ці працерлась шына?

-Гэдак, праўда, памяняў,
Езджу ўжо на новай.
-Дык а дзе ж ты грошы браў
На таку абнову?

-Еду неяк я сабе
На старым карыце,
Ўсё бразгоча і трасе,
Хочацца завыць мне.

Ланжэроны пагнілі,
Аркі увалілісь,
А падшыпнікі дзяўблі –



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Прага.

Трызьніць мая душа,
Сігаюць промнем думкі,
Але нанаў пачаць
Нельга што адгула.

Сумневу шэры воўкі
Грызуць яе, грызуць,
Каб болькі, енкі, войкі
Ўбачыць і пачуць.

Цвырчаць хвіліны роўна,
Гарэліцай-вадой,
Гады, птушкай чароўнай,
Лунаюць нада мной.

Адну прагу каханьня
Нясуць тыя гады:
Ляцелі на выданьне,
Ды селі ля журбы.
-06.07.17.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Колькі быць яшчэ з вамі, чужыя?
Колькі думкай таемнаю жыць?..
Вы не грэшнікі і не святыя,
Вы - пустыя! Ды што гаварыць...



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Ні гармонік, ні цымбалы,
Ні жалейка, ні дуда,
Праз дынамік выпаўзала
Навамодная "звязда".



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Любяць каб таўкло па галаве,
Ват сямсот, а можа нават болей.
Добра электрычнасцю дзяўбе
Тых, хто салаўя не чуў ніколі...



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Білі морды, гарэлку смакталі,
Дым курылі, раўлі хто грамчэй...
І каму вы там што даказалі?
У сабакі пазычце вачэй!



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Я ужо не кажу вам нічога,
Адыйдзіцеся ўсе ад мяне!
Рогі скруціць вам ваша дарога,
А мая да жыцця павядзе!



Сярэдняя: 4 (1 голас)

У нас цяпер разумныя усе.
Ні разу не пачуўшы песні чыстай,
Стаіць дурыла, патламі трасе,
Прабілася за нешта у "артысты".



Сярэдняя: 4.5 (15 галасоў)

Народ, што абкрадае сам сябе,
Не варты ты ні гонару, ні волі…
Дзе кожны ў сваю торбачку грабе,
Не будзе там ніколі лепшай долі.

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017
Свидетельство о публикации №117062009192



Сярэдняя: 4.1 (14 галасоў)

Усе чакаюць волю,
Як мадонну з неба.
Воля, як жанчына,
Ёй смялейшы трэба.

Каб не поўз вужакай,
А лятаў, як сокал,
Каб не выў сабакай
За спіной здалёку.

Каб не біў паклоны,
А быў варты болей,
Каб не жыў прыгонным,
Ці, як раб ў няволі.

Каб была іконай
Маці і Айчына,
І каб іх законы
Нёс, як свет лучыны.

Вось тады і воля,
Мабыць, сыйдзе зверху,
А пакуль - над столлю,



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Натхненне спазнала вялікую здраду
Адразу -
У момант свайго нараджэння.
Не ў час надышло паэтычнай смагай,
Не ў час падарыла павеў васенні...
Яго затаўкалі да краты часу!
На енк не зважалі, на крык тужлівы.
Не здолеўшы нават расправіць крылы,
Натхненне пачула глухую фразу:
"Напэўна...Мажліва, потым".
Пачула жахлівыя словы.
"Ды могуць навечна заціхнуць і спевы,
І крылы парвацца ўраз -



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Асуджаны нявопытны паэт:
"Звычайны графаман у неспакоі!"
Чаму ж яго так вабіць і заве
Паэзія нябачнаю рукою?
Чаму ў думках кружацца радкі?
Натхненне абы-кога не пакліча!
Не трэба рваць паперу на шматкі
І апускаць у сораме аблічча.
У кожнага - то слова ў галаве.
А будучы мажлівы моцны талент
Схавае ціха вершыкі свае:
Каб толькі не лічылі графаманам!
Дужы ўсё роўна хочацца пісаць,



Сярэдняя: 4.3 (6 галасоў)

Мне здаецца, нешта я губляю
Кожны дзень, і кожную хвіліну.
Ад душы кавалкі адлятаюць,
Што была дзіцячай і нявіннай
Мне ўжо не хочацца ў самоце
Захапляцца сонечным світаннем,
Цёмны лес так думак не маркоціць,
Не заве нявызнанаю тайнай.
Дзьмухаўцоў карункавы палетак
Не прымусіць вусны ўсміхнуцца.
Вабіць - больш за ўсе дзівосы свету! -
Перасталі ночы на чыгунцы.
Стала звыкла: дом, зямля і неба -



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

У горад ішоў падарожнік аднойчы,
Убачыў сівенькага дзеда і збочыў.
Пытае ў старога:"А не скажаш мне, дзеду,
Ці ў горад змагу я дабрацца к абеду?"
"Ідзі",- дзед адно толькі слова і кінуў.
Пайшоў чалавек. І пачуў праз хвіліну:
"Калі цябе хто не падкіне на возе,
Абедаць ты будзеш, сынок, у дарозе."
Прахожы здзівіўся такому адказу:
" Чаму ж не сказаў ты мне гэта адразу?"



Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

Ты мене закружыў у карагодзе...
Верагодных пачуццяў і мараў.
Я казала табе: можа годзе?
Але ты распаліў шмат пажараў.

Ты парай што рабіць,
Зразумей маю душу.
Можа сэрца забыць
Аб усим я прымушу?

Шчасця шмат не бывае,
Нават мне не кажы,
Але ўсё астывае
На апошняй мяжы.
________________

Часам кроплі кахання знікаюць бясследна...
Мы не ведаем як і калі іх знайсці.



Сярэдняя: 4.8 (6 галасоў)

Замчышча з пачуццяў збудавала:
Марыла каханне зберагчы.
I ўсяго мне падавалась мала,
І хацелась часам уцякчы.

Не таму што не хапала моцы,
Не таму што верыла ў лёс,
А таму што ты мае пачуцці
Разам з сэрцам на радзіму звёз.

Ты жывеш далёка не за морам,
Але штосьці стрымлівае нас.
Я прашу: давай паверым зорам –
Будзем разам крочыць на Парнас.

Будзем жыць, кахаць і верыць,



Сярэдняя: 4.9 (7 галасоў)

Паміж намі засталась адлегласць
Замест слоў і пачуццяў моцных.
Адзін дзень для мяне як вечнасць:
Нбы нітка у старых кроснах.

Паміж намі застаўся подых
Навальніцы твайго кахання.
Я цябе разглядала ў зорах,
Каб хутчэй мне забыць пра растанне.

Ты казаў што ты быў шчаслівы.
Але вось паміж намі прорва.
Лёс бывае такі хлуслівы,
Што знікае надзея на словы.

Паміж намі цяпер надзея,



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Авечак у пастаўнік пастухі
Падчас змяркання спаць пазаганялі,
Як гоняць паланянак у сералі
Перад прыходам шаха еўнухі.
Адну з авечак смажылі ў мангале.

Ледзь дыхаў ветрык водарам дзіванн,
Ляцела ўдалеч перакаці-поле;
Нібыта ў лузу шар пры карамболе,
Губляўся Месяц у густы дзірван,
За далягляд спадаючы ў гандоле.

Тры аўчары ля цёплага кастра
Ляжалі, закруціўшыся ў бурнусы,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Шэрых хмараў чарада –
Вада.
Цяжарныя дзябёлыя –
Бязмоўныя.
Імжа на вуснах ветру –
Свету.
Нядумнага застыглага –
Абрыдлага.
За даляглядам лядаў –
Страты.
Цяжкія незваротныя –
Чорныя.
Струмень крыніцы роснай –
Ў прошчы.
Адвечнай пракаветнай –
Светлай.
Дымок над свечкай лёсу –
Босы.
Крыж на гадах мінулых –
Ў Нівеччы затанулых,
У Невараці зніклых,
У хмарах шэрых ліпня, –
Тваёй
Краіны
Зніклай.