Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Задняпроўе, Курган, Льнуха, Раніца.
Рабацягі, паэты і п'яніцы,
Стадыёны ды зоны з бальніцамі.
Людзі вольныя, зэкі, міліцыя,
Ні трамваяў, ні тралейбусаў, ні метро,
Але шлях тысячагоддзяў па рацэ Дняпро,
Тут чыгуначны вузел,
Скрыжаванне шляхоў,
Памяць і беспамяцтва,
Слёзы і кроў.

Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша,
Оооооооо, Орша.

Колькі тут усяго паразбурана,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

На месцы Аршанскае бітвы — ралля…
Забруджана рэчка Крапіўна, дзе вораг тануў.
Па берагу рэчкі — дачы мясцовых зямлян.
Аб бойні тае з іх ніхто і ніколі ня чуў.

Забытыя рыцары тыя, што перамаглі.
Краіна зняверыла ў годнасць, магутнасць сваю.
Адзіныя чорныя птушкі на гэтай зямлі
Адзіныя песні аб вечным адзінстве пяюць:

Колькі год марылі,
Каб прыйшлі маскалі
З верай, мовай сваёй і урадам!



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У цэнтры – парк Паскевіча-Румянцава.
Бачна з моста пешагоднага Валатава…
Навабеліца, Мельнікаў Луг, Залінія…
А вакол – лясы-палі з нуклідамі.

Пускачы, Балбесаўка, Стары Аэрадром…
Горад, дзе няма трамваеў і няма мятро,
Горад з колькасцю народу як Ерусалім…
Гэта горад Гомель. Я нарадзіўся ў ім.

Колькі тут усяго паразбурана!
Колькі знесена дурнымі віхурамі
І харошага і нягоднага –



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Вось я ў прысадзе, а хутка ў мяне экзамен.
Ветрык складае паперу па згінах тонкіх
І адпускае,
каб чэрвеньскімі лістамі
Ды жураўлямі ляцелі мае старонкі,
Кніжкі, білеты...
У сіняе паднябессе.
Хоць клапатліва трымаюць пружынкі ў папцы.

Цёпла і радасна - быццам бы словы песень
Свецяцца ў тэксце пад нумарам васямнаццаць.

Б'ецца свабода ў яшчэ не прызнаным сэнсе,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Чытай
Верш.

Ліхтарным слупам,
Вуліцы
З прахалодай ад сцен будынкаў,
Асфальту з яго вечаровай і душнай дымкай
Чытай
Верш.

Голасам гучным, сарваным у вечных сварках,
Моўчкі, вачамі глытаючы цемру паркаў,
Хаваючы ў куртцы
Зорку, яшчэ жывую!

Чытай, калі ласка.
Ты толькі чытай, чуеш?

Крокам па кроку, без страху
І без аглядкі,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Няўтульна ў халодным доме. Пуста ў доме вялізным. Толькі…
Толькі постаць жанчыны тонкай ля расчыненага вакна.
Сярод сцен нерухома-бятонных, сярод цемры халодных комнат
Пасялілася ноччу бяссоннай жорсткая цішыня.
За вакном – валацуга-вецер лісце рве і разносіць смецце. У бясконца-прамёрзлым свеце дождж непрыпынна лье.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Мне казалі аднойчы пра бабку крывіцкага роду,
Як зварыла выдатны круты самагон,
Як спаіла гасцей, да дзвярэй прыхінула калоду
I пусціла пад стрэшку вясёлы агонь.
Занялася, завыла, што ранены звер, зашугала
Пяцісценка з прасохлых бярвён, загула –
Мітусілася карнікаў хеўра і лямантавала.
Бабка біла па вокнах, бо добрая стрэльба была!

Паўзарослыя могілкі: тут ні граніту, ні бронзы –



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Бліскавіца, роўна небыль,
Раскалола свет у прах –
Ясакар трымае неба
На малітвеных руках.

Навальніца па-над гаем
Змыла жнівень у яры.
Перад ёй запабягае
Марна ясакар стары.

Штось бракуе мне паветра,
Штось паменшала святла…
Ці ў нябыт сыходзіць лета,
Ці то сталасць адышла?

Нешта мала мне прыпару –
Надвячоркам, спакваля,
Як рыззё, звісае хмара
З распрастанага галля.

Што задзьмула, завіхрыла,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пахне смажанай рыбай каірскі пясок,
Уваткнуўшы ў нябёсы набухлы сасок
Піраміды Хеопса, і хворай
Залацістай акацыі лісцік засох.
Фараон (палісмен) чыркане адрасок
Рэстарана з мясцоваю флорай.

У карчме каля Сфінкса – сусветны садом,
I, калі ты заскочыў у гэты дурдом,
Прапануюць фалафель з кунжутам.
На круглявай жароўні сквірчыць маргарын.
Ты навошта шчаслівы такі, бедуін,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Хто мае трывалыя нервы,
Глядзіць без усякай хандры
На тое, як рупна і мерна
Працуюць штодня трунары.

З варштата хваёвае стружкі
Звісае віты касмылёк,
I дыхае пройма з-пад юшкі,
Аднекуль з нябыта здалёк.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Як карычневы ўзрыў, па законе кантрасту
Працінаючы зелень лясную наскрозь,
Валадар-вавілонянін з целам гімнаста,
Па сцяжынцы прамчаўся пародзісты лось.

Вайдэлот асцярожны бычынага статку,
Што народжаны быў адначасна с Зямлёй,
Ён сабой выяўляў векавую загадку
Аб таемнай, надумлівай долі сваёй.

Ён баяўся машын і дарожнага шуму,
Пазбягаючы іх у гушчэчы трысця.



Яшчэ не ацэнена

Я, нарэшце, скончыў гэта «Слова»!
Кліч, і плач, і рогі ў серабры,
Княскі коц з падшэўкаю пунсовай,
Енчанне параненай зары.

За ракой, што лебедзі, туманы.
Мо дачасна коней асядлаць,
Быль стварыць; не позна, не зарана
Крыж прыняць? А князю – іспалаць!

Шлях адкрыць таемны ды імглісты,
Дзе сярод змагарстваў і бясед
Вераломны кубак візантыйства
Рускай брагай пеніцца, як след.



Яшчэ не ацэнена

Колькі хочаш бяжы, колькі можаш да досвітку кроч –
На задворках Еўропы стаіць азіяцкая ноч.

Тут галінамі клён адзінокі махае бядзе.
Тут запознены лебедзь замёрз у стаўковай вадзе.

Тут счаўрэла лісцё, тут пароша ляжыць на траве.
Тут над горадам сонным чужынская мова плыве.

Толькі міг пачакай – і застыне рака ў берагах.
Толькі момант стрывай – і загразнеш па горла ў снягах.



Яшчэ не ацэнена

О, гэты ўдалы і пануры,
Адзеты ў снягі і грамы!
Дрымучая дзікасць натуры,
Нязломная лютасць чумы!

Упэўнены і несуцешны
Ў сваёй непахіснай журбе.
Як печ смаляная для грэшных,
Усходзіць яго жыціе.

Распалка з хваёвага луцця
Ды іскры з гаручай жарствы.
А ён жа каснеў у аблудзе,
Расколавучыцель сівы!



Яшчэ не ацэнена

Свечкі пальмавыя ў Божым
Храме, дзе зямны паклон,
Адбіваюцца падножжам
Сталагмітавых калон.
Як імкнуць яны ў надхмар’е,
Быццам дрэвы ў сасняку,
На Каложы, альбо ў Сар’і,
Ці ў Кажане-Гарадку!
Iм хавацца ў цэрквах сонных,
Павянчаных з цішынёй…
Гэта я не аб калонах,
А аб душах пад бранёй.
Мы не дошкі ў пілараме,
Не разгаты азярод:
Свечкі пальмавыя ў храме –
У сусвету пасярод.



Яшчэ не ацэнена

Дадолу сонца рушылася ў бруд,
Датла спаліўшы небылі і былі,
Калі я выйшаў у дарожным пыле
На скрыжаванне гора і пакут.

Там цьмянела ліхтарнае святло,
Там тры жанчыны ўкленчана стаялі
I разам сваё шчасце адпявалі,
Якое іх да скрухі давяло.

Я мерыў іх журбу на свой капыл,
Я брыў за імі па слядах крушэння,
Я пасылаў ім знакі суцяшэння,
Я дзіўным быў і недарэчным быў.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Калі нажытага мяшок намуляў плечы,
а на нагах ужо не пыл, а кандалы,
адное выйсце: ад сябе на волю збегчы

і адрадзіцца...
да Збавіцелю хвалы.

Пракласцi рэчышчы рацэ Яго Любові
у безумоўным — не "завошта" і "чаму" —
а "незалежна" — як салоўка славасловіць —

пяе для ўсіх —
і спевам моліцца Яму.

Заместа скінутых з сябе "жабрачых клункаў"



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

Прошлае всё пазабыць

Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj,
То ек то заjті шэ j до j шіск!?
Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш
Чы навыць новіjшы сціхі зь.

Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок,
Ек правыць пожарных стацьці.
І вершыКом чы любОвалАся Цівка:
Оj! Прамо Есенін, глядзі!

Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь.
І ціскав яе ці цяцькы.



Сярэдняя: 1.8 (5 галасоў)

Прошлае всё пазабыць

Колы ты на світ ужэ вэсь знаменітыj,
То ек то заjті шэ j до j шіск!?
Да jім покажімо якыjся ціп 7ок ш
Чы навыць новіjшы сціхі зь.

Бы мы j ны j гучыв дэсь колыся Людмілок,
Ек правыць пожарных стацьці.
І вершыКом чы любОвалАся Цівка:
Оj! Прамо Есенін, глядзі!

Ну-да. Бо і Асьцы в Чылнах ты наравывсь.
І ціскав яе ці цяцькы.



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Як у раманах Вірджыніі Вульф
Дзень, нібы вечнасць, паволі мінае
Б’ецца світанак з вечарам тут,
Ліпень у жнівень спякотай сцякае.

Птах абазваўся начны, смех, уздых,
Плёскат далёкі ў нератах ветру.
Воўкам-пагодкам памяць бяжыць
Нервы казыча заснулых палеткаў.

Плавіцца плоць пустацвету вачэй,
Дыміцца поўсць пустабрэху… –
На скрыжаванні няісных людзей
Датэрмінова народжаных рэхам.



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Спей мне песню, Радзіма,
Шумам белых бяроз
Пра зямлю, што мне міла,
Пра зямлю, дзе я рос,
Пра буслоў беларускіх
У бацькоўскім двары
І іх клёкат жалобны
У спрадвечнай цішы,
Пра прысадкі таполяў,
што абапал дарог,
Пра валошкі у полі
і пра сіні лянок.
Раскажы мне, Радзіма,
Шумам весніх дажджоў
пра пралескі ў лесе
і пра звон ручаёў,
Пра чаромх белых шаты
і пра квецень садоў



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Я быў калісь гусём цыбатым,
Жадаў па сьвету пабрысьці
На незнаёмыя абшары,
Да невядомых мне мясьцін,

Жадала што душа і прагла
Тым задаволена зпаўна,
Толькі ахвярай адабрана
Айчына, Матчына мая

І невядомы ўжо сьцяжынкі,
І нельга час перакуліць
Да былой Матчыны, Айчыны,
Да гадоў спаленых былых.
-28.07.18.



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Зажурылася аб клёне
Вішня маладая,
Штосьці шэпча, штось гамоніць,
Штось аб ім жадае,

Апусьціла долу гольле,
Госьцем запрашае,
Шле пялёсткі зь ветрам клёну
Вішня веснавая.

Гэта доля ці нядоля,
Ці хлусьня такая,
Але ў дзеўках засталася
Вішня маладая…

Але ў дзеўках засталася
Вішня маладая…
-27.07.18.



Сярэдняя: 4.6 (9 галасоў)

(прысвячаецца маёй Радзіме - Зэльвеншчыне)
(Пробу песні ў выкананні аўтара можна паслухаць тут https://www.chitalnya.ru/work/2333508/)

Зямля бацькоў з блакітам ясным неба!
Я кожны раз вяртаюся сюды,
Дзе сустракаюць госця соллю, хлебам
І след дзяцінства бачны праз гады.

Дзе белы бусел звіў гняздо ля хаты,
А на стале з арнаментам абрус.
Дзе кожны крок успамінамі багаты,



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Не зберагчы.

Дом не будуй дзяцям пчаліный,
Яны, як птахі адляцяць
На свае гнёзды, на свой вырай,
Удалеч бацькоўскага двара…

Не зберагчы сям’ю адзінай
Мэтай яднаючай, адной!
Час разаў’е, парве, адыме,
Яе, стракатым матузком…
-26.07.18.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Нібы белыя крылы птушкі, нібы майскага саду квецень,
Нібы дрэў вершаліны ў пушчы, валасы твае трэпле вецер…
Ізноў, як быццам ты дзесці блізка, быццам, можна крануць рукамі,
Бачу твару твайго абрысы і мінуўшчыну ў снах шукаю.

Каляровым малюнкам – неба. Твой пакойчык – ружовай плямай,
Дзе чужая, нагой пад рэбры, постаць нейкага лысага - прама.
Варушыцца агенчык свечкі. За сцяною гургоча целек.



Сярэдняя: 3.6 (7 галасоў)

У Мірскім замку цішыня, і час спыніцца быццам… Пастой, вандроўнік, не спяшайся і думак рух спыні!
І раптам убачыш постаці па нішах і байніцах, пачуеш чыесьці галасы і крокі ля сцяны.

Вось тут стаяла, мусіць быць, каралева Бона. Вунь там – ля брамы — сумаваў з мушкетам вартавы.
Па брукаванцы рушылі шляхетныя мадонны, ішлі баяры, рыцары, манахі, гандляры.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Я цудаў не шукаў, узніклі яны самі,
Бо Млечны шлях знайшоў закінуты мой двор,
І там, дзе пераход лёг белымі радкамі,
Зайздросліва міргнуў зялёны святлафор.

Гадзіннік адлічыў пакорліва імгненні,
Калі насустрач мы зрабілі першы крок.
Што надышла пара пачаткаў і сканчэнняў,
Нам месяц абвясціў у срэбны гулкі рог,

І столік у кафэ расказваў пра дзівосы,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Беларускю мову палілі,
У Хатыні гарэла яна.
Дымам, полымем слова душылі,
Спадзяваліся, спаляць датла.

Вырывалася з пекла: “Ратуйце!”,
Бо інакш не умелі крычаць.
- Зберажыце жыццё, ушануйце!
Сцеражыцеся нас забываць!

Наша просьба да ўсіх у жалобе:
Усталюйце спакой на зямлі,
Каб ніколі ні ў якім народзе
Не палілі дзяцей у агні!



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Белая постаць у гмаху касцёла,
Мітра і посах, крыж на грудзях,
Граюць арганы, спяваюць анёлы,
Божае Цела ў старэчых руках.

Вусны прамовілі вечнае слова,
Тайна малітвы ў храме гучыць,
Кропля слязінкі падае долу,
Срэбнай расой на прастоле гарыць.

І узгадалісь пакуты ліхія,
Цёмны барак і зямля Варкуты,
Чорныя сцены, песні глухія,
Хвілі чакання, вечар святы.

Вось ужо рукі з аплаткай узняты,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Паспелі чарніцы - паспела і жыта.
Грымяць навальніцы над полем сярдзіта.
Цяжкое калоссе да долу прыпала,
Нібыта ніколі свабоды не знала.

Прамоклая ніва чакае ўмалоту,
Не хоча на жніва цярпець яна гнёту.
Ідзіце, грымоты, на землі сухія,
Рабіце налёты на землі другія.

Пашліце, нябёсы, нам яснае сонца,
Каб высахлі росы да самага донца,
Каб хлебнае поле ды пожняю стала,



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Нечаканая госця прыйшла, не спытаўшы дазволу:
без званка тэлефоннага, без папярэднiх дамоў –
уварвалася яркай маланкай у сэрца і голаў,
апалiла паглядам – і зрынула неба само.

Бы крэплёным вiном, апаiла душу неспакоем.
Затуманiла розум, агонь у пачуцці звяла,
i прымусiла стаць i ўраганам, i бурнай ракою,
i "рачулкавым" сонцам, i хваляй у пырску святла...



Яшчэ не ацэнена

Ганьба.

Зганьбіць можна ўсё: і справы, і рэчы,
Душой нараджоных, рукою тваёй,
Іх нарачы трызьненьнем авечым,
Вартым на сьмецьці палохаць варон.

Зганьбіць можна ўсё. Ганьба недарэча,
Ёй усё роўна чым жыць, як жывіць,
Прагных ганьбіць, палкіх душ чалавечых,
Але ж, годнасьць і праўда - не варты ганьбы.
-21.07.18.



Яшчэ не ацэнена

Як толькі раньне забруяе
І птах успалошаць галасы
Спакой паўзмрочный і сьвітальный -
Прачнецца дзень турбот маіх,

А тых турбот гара, гара,
Яны ўжо мохам парасьлі,
Іх не пазбавіць со двара,
Іх не пазбегчы, не пазбыць.

Не шлю я небу галашэньні,
Да Бога справаў шмат людскіх
І годзе мне марнець над вершам,
Яго кідаю. Йду да іх.
-22.07.18.



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Ня годзіць годнае зь нягодным,
Жаданьні просяць паратунка,
Я бы пайшоў пешшу на Гомель,
Ног не шкадуючы й абутка;

Знайсьці імгненьні і хвіліны,
Гадзіны, тыдні і гады,
Бярозы, сосны ды яліны
І ля балота чараты,

Знайсьці і тых каго няма ўжо,
За кім замылены сьляды,
Хто адшукаўшы, аджадаўшы,
Быў як я, у тыя часы.
-21.07.18.



Яшчэ не ацэнена

Абшар стэпу… (пераклад з расейскай, з аўтарскай багны).

Абшар стэпу, зсохлым хлебам,
Дождж размочыць цераз край,
Ён дарэмны ці патрэбен,
Сухмень рудую спытай,

Бо ўсеквецьце ў ляноце,
У глебе дробязь мака сьпіць,
Першаквет стэпу лазорык,
Не прачнецца да вясны.
-21.07.18.

Даль степную зной иссушит,
Дождь нежданно оросит,
Нужен он или не нужен,
Рыжей суши не спросив,



Яшчэ не ацэнена

Стэп, (пераклад з расейскай, з аўтарскай багны).

Стэп патэльняю пячэ -
Няма літасьці,
У куст цярновый не ўцячэш,
Ён - бязлісьцевы,

Не ўздрыгнецца доньнік жоўты,
Змоўклі цвыркуны
І арол, стэпу палёўнік,
Павіс зьмеем ветравым,

Вее рэштай таямніц
Між камней апечанных,
Скіфскім вершнікам стаіць
Стэп спрадвечная…

І, жывучы тут без журбы,
Шукаючы жыцьця крыніц -
Я скамянеў, як камяні,



Яшчэ не ацэнена

"У лесе"
Цямнее лес у дальняй далі
Гайдае вецер промні-хвалі
Туман у нізінах,быццам пух
І дыхаць легка,хвойны дух
Там павучок сплеў павуцінку
Павесіў зранку на галінку
Там дрэва з дрэвам размаўляе
Заве і вабіць ціш лясная
Прасветы ў лесе,як аконцы
Глядзіць прыветліва ў іх сонца
І распускае промні-косы
Знікаюць срэбраныя росы



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Да цэрквы шлях удалеч відаць
І што мне даць ёй, што ўзяць?
Каб набажэнствам я гарэў -
Патрэбы знаў бы ўсе яе.

Хрышчон бацькамі я сваімі,
Крыжык маю, маю імя,
Без крываты, не ганарліў –
Жыву і буду жыць такім…

Да цэрквы шлях удалеч відаць,
Каб браць, аддаць і спачуваць.
Бяру…, даю… і спачуваю -
І долі другой сабе не знаю.
-20.07.18.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Ёсьць забава адна, (пераклад з расейскага, з аўтарскай багны).

Ёсьць забава адна: слухаць грома грымніцы,
Лавіць струны даджджу, іх між пальцаў драбніць
І імгненьні лічыць тых грымот перуновых
Ад маланкі праматкі да вуш тваіх.

Ёсьць забава адна: у неба шэрае гледзя,
Памянуць зь кім нядаўна хлеб кавалкам дзяліў,
Хто нястрымны як дождж, між далоняў абедзьвех,
Бязмоўна ляжыць пад накрывам зямным.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Пераклад з расейскага, (з аўтарскай багны).

Каханьне слепа і крывосна,
Яно журба, узьлёт, туга,
Колькі жыву - яно ўсё просіць:
Бяры дарэшты, задарма!

Я прысягаў сто раз, жагнаўся
Пражыць у надзейнасьці да скону,
Сто раз я полымя кранаўся
Яго прывабнасьцей кастровых…

Ружавашчокасьць зьнікла дзесьці,
Краса вясновая сплыла,
Але журба, узьлёт, надзейнасьць
Чакаюць зноў каханьня час.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Дзе палі і лясы,
Там чуваць галасы
тых,хто прыйдзе пасьля
і цябе і мяне
можа быць памяне
спакваля.
Пераселяцца нашы душы ў дубы
ці ў буслоў
і забудуцца тыя,
пра дабро і зло,
і працягне зьмяняцца,як і датуль,
навакольны сьвет,
ні дабра ні зла,
толькі крык бусла-
запавет.



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Калі ты адчуў, што стаміўся дарэшты
і страчаны сэнс прагавораных слоў,
і не п’яняць ужо ні музы ні вершы,
і не ратуюць трускаўкі з ільдом, —
значыцца, хлопча, — заводзь рухавік,
досыць упірацца ў абы-што рогам!
З гэтага краю жуды ды нуды некуды ёсць
і ўвонак дарога.

Усё, што сціскала, пякло, прыгнятала,
муляла, усё, што вісела ў душы —
хай у нежыццё, у нябыт адлятае



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Мы ля вогнішча сушым манаткі свае.
Жрэм ражкі з кацялкоў. Штосьці горкае п’ём.
І зудзяць камары. І вакол буралом.
Нам вялікай ракі вельмі не дастае.

Ля ракі Хуанхэ дрэвы спяць у смузе,
падаюць промні сонца бы кроплі дажджу...
Глянь у вочы мае! Сядзь бліжэй да мяне!
Пра раку Хуанхэ я табе раскажу.

Ёсць рака Хуанхэ ў далёкіх краёх.
Побач з ёю — вялікі і шоўкавы шлях.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Як за пушчай, за лесам, за балотам з асакой,
У нядобрым месцы каля віру над ракой
Стаіць хата, ў хаце той мая каханая жыве.
Навакольны люд заве вядзьмаркаю яе.

Дзверы адчыні, каханая мая,
У сэрцы, у глыбіні, каханая мая,
Запалі агні, каханая мая.
Падары мне сына.

Па начох па-над хатай цягнецца дымок,
Беражы сваю маці, сцеражыся, панок.
Не хадзі ты да рэчкі, не хадзі да хаты той,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Я, канечно, очень ганаРуся,
Ну, шо от і вірус абнаружсь.
А то как-то ныц ны j выдно в скунцав,
Скікы пак заплатьвае ім Гусь.

Саня Ганны тута щося вкумВаль?
Ну, а ты чого, Валюн, ны вЮн?
Так шо вы ля мні а ны і трусь уш
Заплаціць за пгрэjдыр ва жыдув.

Так шо, да, ты Яны ны цыбулься
Вэльмы j натто до Наташк однуть.
Ты ходы оно во до завклумбы ш.
Та тобі уж точно вмаж ютуб.



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Кожнаму сваё.

Прагныя нажэрты,
Жабрачыя здаволены
Воляй, як няволяй
І доляю сваёй,

У жыцьці ўсё ўлагоджана,
Утульненка прытулена,
Жыць за ласкай божаю -
Ганьбы слова ніводнага!

І прагныя нажэрты,
Жабрачых абабраўшы,
Зьнядолеўшы іх дзетак -
Кожнаму сваё…
-13.07.18.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

Стары чарцяка
Вучыў малога
Як скрасці душу
Забраці розум.
Купляць грашыма,
Сляпіць уладай.
Дзяліўся шчыра
Такой парадай.
Малы чарцяка
Казаў старому
Навёў ты суму
Ідзі да дому.
Грашэй ды ўлады
На ўсіх ня стане
Патрэбны сродкі
Прасцей ды таней.
Стары чарцяка
Маўчаў ня доўга
Палез у кішэню,
Дастаў аловак.
Ды начарціў
Чарцяка ж брат
Нейкі дзіўны
Апарат.
З тае часіны
То ж вы паверце
Дурэюць людзі



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Не было, не было, не было
Ані ўчора, ні заўтра, ні сёння.
Быльнягом ўсё наўкол парасло,
Непрыспешна, няхутка, няўмольна.

Уначы нібы гукі з душы
Час пачуецца звонам спаткання
З кім? Ці з чым на пустое шашы
Паразвеянай верай дазвання.

Не дайсці, не дапець, не дабыць
У вайне, што ніколі не сціхне,
Спроба будзе наноў палюбіць
І наноў груганом яна знікне.

Не было, што было, было што…



Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

"Стаў начальнікам"
Ен стаў начальнікам нядаўна
Змяніўся скажам, кардынальна
Кім быў дагэтуль,сам забыўся
Як толькі ў крэсла прызямліўся
Такі стаў важны і саноўны
Бо зразумеў,хто тут галоўны
Сядзіць,насупіцца як сыч
Тарасам больш яго не кліч
Не точыць сам цяпер алоўкі
Есць сакратар,даволі лоўкі
Нясуць на подпісы паперы



Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Ірвуцца ў выш сосны,
Згінаюцца лозы,
Крычаць сьвету хочуць -
Ты вельмі прыгожа!

Ты вельмі прыгожа! -
Ім маё ўторыць сэрца,
Ты вельмі прыгожа! -
Душа пеўнем б’ецца…

Што маў, з хараўства,
Уладарца нябесны
Табе адной даў
Ад найшчодрага сэрца,

Табе адной даў
Ад вялікай патрэбы:
У прыгажосьці лунаць,
Недасяжна на небе…
07.07.18.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

"Мы- не з семнаццатага года"
Стагоддзі тут напластаваны
На гэтай матчынай зямлі
І крываточаць яшчэ раны
Пад чорным полагам раллі
Лясы,зяленыя палеткі
Сівыя валуны як сведкі
Не раз вайна тут піравала
Даніну горкую збірала
Душылі,вешалі,стралялі
З усіх бакоў ішлі як хвалі
Што не народ мы,так казалі
Чужую мову навязалі



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

З вышыні птушынага палёту
Гляну я рэчку, дом і гай –
Вось яна, любімая старонка,
Капаткевіцкі прырэчны край.
Праплылі стагоддзі, праляцелі,
Нібы птушкі на ракою Пціч,
Нам пакінулі ў спадчыну пясчаны
Бераг родны і адвечны кліч.
Мы на голас гэты крочым, едзем
Ці ляцім праз тоўшчу дзён і спраў,
Каб да берага любімага прыпасці,
Удыхнуць знаёмы водар траў.
Каб рукой да вербаў дакрануцца



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Падолам сукенкі з муару
Заход над зямлёй пунсавеў.
Я бачыў у сне нашы мары.
Ніхто пра іх ведаць ня смеў.

Наяве ці ў зблытаных мроях
Адчуў на пакінуты час,
Што сэрца ў шчаслівым спакоі:
Адно на дваіх яно ў нас.

Нясмелых пачуццяў запевы
Складаліся ў ім ва ўнісон
Мелодыяй гучных прыпеваў.
На жаль, гэта быў толькі сон…



Сярэдняя: 4.7 (21 голас)

Не той беларус, што надзеў вышыванку,
А вокам зайздросным глядзіць за мяжу,
А той, хто рупліва і з самага ранку
Прыбраў і ад смецця ачысціў шашу.

Не той беларус, хто на плошчах галосіць,
І з пафасам, грозна трасе кулаком,
А той, хто дарэмна нічога не просіць.
І кожнага лічыць сваім сябруком.

Не той беларус, хто забыўся пра маці,
Не той хто, Радзіму прадасць за даляр,



Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Зачапілася хмарка за дах,
Разлілася багата дажджамі
Па шырокіх прырэчных лугах
З канюшынаю і гваздзікамі.

На шаўковых хусцінках травы
Дзьмухаўцы заквітнелі пад плотам.
Зашапталіся ўноч паплавы
З узбярэжным, цяністым чаротам.

Пад пранізлівы спеў салаўя,
Сіняй сцежкай блукаю ўвесь вечар
Без надзеі, што некалі я
Зноў прыйду да цябе на сустрэчу…



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Нам - чый бы ні Бог,
абы дапамог.



Сярэдняя: 4.4 (5 галасоў)

Тэкст гумарыстычнай песні.

Палюбіў я валасы
Колеру пшаніцы,
Вусны з водарам лясным,
Што не наталіцца.
Палюбіў, ды толькі ў сне,
А сустрэў на ранку.
Йшла яна насустрач мне,
Любая каханка.

Распляліся па плячах
Валасы ў жанчыны,
У бяздонных у вачах
Бляск, як ад лучыны,
Патаемны, нібы вір,
Як зірнеш - патонеш,
А яна ўсё зірк ды зірк -
Сонца на далоні.

Прыпеў:



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

За сабой пакідаюць гады
Успамінаў хвалюючы вёлюм.
Адцвітаюць увесну сады
Белым воблакам мройнага хмелю.

Застаецца на вуснах сухіх
Асалода ад першай сустрэчы,
І шляхоў, што адны на дваіх,
Белым велюмам леглі на плечы.

Колькі вёсен прайшло паўз дарог,
Колькі сцюжаў і зім халадзіла,
Саграваў вэлюм нас і бярог,
У якім я да шлюбу хадзіла.

І няхай пакідаюць гады



Сярэдняя: 4.7 (15 галасоў)

( У Беларусі 2018 год абвешчаны годам малой Радзімы
і песня прысвячаецца менавіта ёй.

Тэкст песні.

1
Выйду досвіткам на сцежку мурожную,
На зараначку чуць свет пагляджу.
Я тут ведаю травіначку кожную,
Кожным дотыкам зямлі даражу.

Прыпеў:

Тут прайшло маё дзяцінства ваколіцай
І юнацтва пачало шчыраваць...
Куст ракітавы да берагу клоніцца.
Ой, як хочацца яго мне абняць!
2



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

"Край мой родны"
Край мой родны,край далекі
Луг зялены і лясок
Каля хаты клен высокі
У полі спелы каласок
Рэчка ўецца ў нізіне
Гронка ягад на рабіне
Бусел нізка над зямлею
І гнездзечка пад страхою
На узмежку ў радок слівы
Кот на ганку спіць лянівы
Гэта мой куточак мілы
Продкаў тут маіх магілы
У думках мераю дарогі



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

На ўскрайку Еўропы
І ў цэнтры Еўропы
Іваны, Пракопы
Капалі акопы.

Падчас на Каляды,
Парой на Купалле
Пад неба паглядам
Акопы капалі.

Знаходзіў бывала,
Капаючы, хтосьці
Мінулай навалы
Салдацкія косці.

І гнулася зноў жа
Дадолу пытанне:
Акоп гэты, можа,
Магілай мне стане?

Лячыліся жартам
Ад скрухі, знямогі:
– А раптам ёсць скарб тут
У фонд Перамогі!

– Капайма, пяхота, –
Акопіны будуць!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Міхаська рана застаўся без бацькі і, каб дапамагчы маці малодшых брацікаў гадаваць, згадзіўся пасвіць вясковых кароў і авечак. Нейкі заробак быў, гаспадары разлічваліся па дамове хто чым: хто бульбай, хто салам, ды і самога пастушка па чарзе кармілі. І свае Лысуха з Кучараўкай хадзілі ў статку. Статак быў не надта вялікі і хлопчык са сваімі абавязкамі спраўляўся добра.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

У дзяўчынкі Алесі лёс быў нечым падобны да Папялушкінага. Такая ж злая мачаха і яе нядобрая дачка ўсё стараліся дапячы сіротцы. Неяк перад Калядамі прысніўся Алесі сон: з’явілася перад ёй добрая Фея і кажа:
– Скажы, Алеська, свайму татку, каб за ёлачкай не ў лясок, як звычайна, а ў пушчу йшоў...



Яшчэ не ацэнена

Не абавязкова кот у ботах, а й басаногая котка свайму гаспадару можа прынесці шчасце. Толькі пры ўмове, калі той жыве з Богам у душы. Адзін хлапчына, не дасягнуўшы свайго паўналецця, таксама, як і гаспадар ката ў ботах, застаўся сіратой. Толькі невялікую гаспадарку яму ні з кім не прыйшлося дзяліць – ні братоў, ні сясцёр ён не меў.



Яшчэ не ацэнена

1.
Здараецца – мы адрас свой мяняем,
Ды адрас не мяняе мамін боль.
І мамы, як сланечнікі за сонцам,
Адвечна углядаюцца ў наш бок!

Ды з нас якія сонцы?
Перад мамай
З нас кожны забыццём не раз грашыў.
Калі ж у нас ад сонца што,
дык – плямы
Няўдзячнасці
чарнеюць на душы.
2.
Няхай бяроза, быццам медсястра,
Ля роднай хаты кропляў нам адлічыць,
Што для бяссоння,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Нібы сустрэць кагосьці так другога,
Хто стаў валадаром і сноў, і дум,
А не цябе праводзіць у дарогу
Я на вакзал ізноў з дажджом прыйду.

Як хуткасцю вялікаю,
размыты
Дажджынкамі
Твой воблік у акне
Не будзе доўга ў будучым нібыта
У шматсерыйных снах з’яўляцца мне.

І ты нібы зусім мяне не знаеш,
І памяццю ў мінулым не жывеш,
Нібы не мне рукою памахаеш.
А шыбу запацелую пратрэш…



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Высокае, як голас бору,
шчасце
Сябе знайсці аднойчы у жыцці!
Якое шчасце ў бор,
даўно апеты
Паэтамі і птушкамі,
ўвайсці.

З кашом лазовым пад руку, як з летам,
Збіраць фальклор крамяны, баравы!
I раніцы настрой, калі,
туманам
Падняўшыся,
запоўніў паплавы,

Настой лясны ўдыхаючы, ўздыхнуў я



Яшчэ не ацэнена

Зраіліся ўспаміны на мяне,
Што нават ручніком не адагнаць іх!
Шчымяць на нашай грушы пчолы
ў мой
Маленства поўдзень –
Мне ужо дванаццаць.

Ад спёкі з языком на барадзе
У ліпені стаяў паджары поўдзень,
Калі сказала мама ўпершыню:
– Ну што, сынок,
Збірай прылады, пойдзем
У пчолы.
Ты ж цяпер мой гаспадар.

Як зараз помню –
Думаў я не доўга,



Яшчэ не ацэнена

О свежых стружак ап’янелы пах!
Шалёўку Міся гломзае пры хаце.
А ў хаце
па слаях шпалераў,
што
Я абарваў,
Гады тасуе маці!

Маланкай думка сцёбае!
І зноў
Грымотна малаткі ў нас лямантуюць!

А ў вёсцы – вохці-і
– Віктарышын сын
Прадаў карову, хату рамантуе!
– Жаніцца, пэўна, думае ізноў!
– Але, глядзі, якую дзеўку страціў!
– Навошта той рамонт яму,



Яшчэ не ацэнена

Так блізкі паэту
Пад мірнаю нават зарою
Геройскі учынак
Таго сувязіста-героя.

Бо, як сувязіст той,
Паэт па-геройску таксама
Парваную сувязь,
Як крыўду, сціскае зубамі.

Парваную сувязь
Паміж адгрымелым мінулым
З наступнасцю сувязь.
Інакш бы паэта мінулі

Ўсе болі і крыўды
І радасці светлыя свету,
А то яны вечна
Праходзяць усе праз паэта!

1982



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цяплом бабуліным сагрэта,
Жыла ў яе унучка летам.
Характар носіка – задзіра.
Характар кудзер – залаты.
Казу бабуліну вадзіла
На луг падчас.
Сама ж пры тым
Была дзяўчынка весялушкай:
Казу патузаўшы за вушка,
Ёй казку баіла.
Пра што?
Пра казлянят з ваўком.
А то
Вяночак звіўшы ля дарогі,
Казе накідвала на рогі…
Яшчэ для школы час займала:
Гербарый кветкавы збірала.
Ёй памагалі ў тым сябры.



Яшчэ не ацэнена

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Яшчэ не ацэнена

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

- Мой дом, бывай!

...І паўстане залеў адказам,
Зайдзецца машына балючым даўгім гудком.
Багажнік прыстукнуў, як кропка ў канцы расказа.

Бывай, мой дом.

Мы некуды едзем бясконцымі заваротамі,
Па змытай дарозе прасоўваемся ледзь-ледзь.
Раённае радыё скардзіцца перашкодамі,
Але і без іх анічога не зразумець.

А недзе кватэра прыснула ў ружовых шторах.



Сярэдняя: 2.2 (9 галасоў)

Хоць себя 7аргл

В День Гармоніі Вселенной
Сонцэ хочет дать балбесам
Шось такое вжо свято,
Шо аж прамо жжот.

То за хмару, то за дэрво,
То а во шэ й ій ув чэрып.
А колы ты сіньць грыбёш,
Да, ох, харашок.

Вітёр хвайно повывае.
Так лёгэнько, так старанно
Мы прычосуем Землянк,
Любу нашу Мамк...

Хай ж хоть Кошка дэ якая
Да возьмэ тут за пыцька Вась –
Ох, да дэ куда і втовч!



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

На паплавах цыбатыя буслы
Шукаюць ежы, ходзяць ганарліва,
Міжволі зачаруюць зрок і слых.
На пыльны ўскрай я выйду сіратліва:

Знаёмыя купчастыя дубы
І саладкавы водар у паветры,
А ўздоўж дарогі – белыя слупы
Да роднай вёскі лічаць кіламетры.

Уяўна я вяртаюся туды,
На ўзгорак, да старой бацькоўскай хаты,
У летнія, зялёныя сады,
Прасякнутыя свежым пахам мяты.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Белы вандроўнік Зямлі
Алесю Пісьмянкову прысвячаецца
Ты любіў чысціню—позірк зыркіх сняжынак,
Цікавалі з сумётаў з-пад замшэлых платоў…
Ты любіў цішыню, надвячорак над жытам,
І мурожны той луг, дзе дзяцінства прайшло.
Ты любіў Беларусь, светлы ранак над лугам,
Неба чысты адбітак у празрыстай вадзе,
Услаўляў ваяра , свайго бацьку за плугам



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Між намі — боль — нязвёрстаныя вёрсты.
Але любві — пакутніцы маёй —
стае й таго, што недзе ў свеце ёсць ты.
Бо й не са мной — ва мне ты і са мной.

І хоць калісь табе ў духоўным збоі
святло маё ўдалося патушыць,
мой кожны міг асветлены табою —
ажно да дна калодзежа-душы.

Ты — мой сусвет. I мне не дзіўна тое.
Бо я не грех, не жарсці лютай глюк,



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

З глыбіняў Нарачы.
За векам век,
Ў адным напрамку.
Варушыць жвір.
Ад ранка і да ранка.
Паміж дубоў, бароў.
На перакатах шпарка.
К сястрыцы Віліі.
Імкнецца Нарачанка



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Адчыняцца дзверы, глытне цяплыню падстрэшша
І жоўтыя лямпы на момант асветляць снег.
Ён мякка прылёг на мяжы лістапада-снежня
І ціха чакаў, каб у вочы зірнуць табе.

Раскінецца вечар тканінаю-аксамітам
І зоркі заззяюць па ўзмаху тваёй рукі.
А ты усміхнешся. Сягодня табе адкрыта
Ўсё тое, што неверагодна ўявіць другім.

Па ветры пацягнецца водар тваіх акацый,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

"Пад знос"
Як носіць нехта рэч якую
Насіў ен думку вось такую:
Сваю хаціну,што старэе
Змяняць на штосьці панавее
Вакол стары мікрараен
"Пад знос"папасьці марыў ен
Не часта,скажам так,бывала
Што ваша думка ў цэль трапляла
Ішлі гады і напіралі
Як у бязконцым моры хвалі
Унукі есць і сам стары
Жыцьця адбіткі на твары



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

У Віцебскай вобласці ,у краі Глыбоцкім
У месяцы ліпені - летняй парой
Тут посвістам гулкім і маладзецкім
Завуць частавацца вішняй златой.

Завуць частавацца вишняй барвовай
Сябе паказаць і другіх паглядзець ,
Дзяліцца уменнем і песняю новай
Туды прыяджае замежны сусед.

Усе хочуць спелую вішню адведаць
Барвовыя ягады просяцца у рот
Яна адурманіць сваей асалодай



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Ня Боствы клікаю, ня цудаў чакаю
Пад зорным небам, без дна і без края,

На зямельцы ля зёлак рупліва карпаюсь
І ведаю, доля чакае такая:

Якая вядзе да нябогай адрыны,
Якая адрынуўшы - зноў мяне прыме.
-03.06.18.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Ты, як немаўля, чароўная. Спіш,
А зоркі здзіўлена будуць глядзець,
Лашчыць дыханнем. Сусветам ляціш,
Анёлаў там зможаш сустрэць.

Суцешаць яны ратавальным сном,
Памрояць явай, схінуцца да нас,
Дзе за спічастым, вітражным вакном
Застыне захоплена Час.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Не служы паніхіды па згубленых паэтэсах
І па кнізе, якую ты ўжо не завеш сваёй.
У часы навальніц, на адкінутых воддаль крэсах
Ты наўрад ці ўзгадаеш аб ёй.

...Адшукаўшы сябе пад насцілам кляновых словаў,
Ты смяялася, ў росную вільгаць уткнуўшы твар.
І кранала радкі, перачытвала іх нанова,
Узіралася ў вобразы.
Кожны з іх быў - пажар.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ты ступаеш на брук, заімшэлы, даўно знаёмы.
Ён шчасліва раскінецца, выльецца прахалодай.
Пад царкоўных званоў несціханы і гулкі гоман
Ты бяжыш на кірмаш - пабліжэй да свайго народа.

Там ідзеш нетаропка, з цікаўнай такой усмешкай,
Павітаешся з кожным, спытаеш, як што каштуе.
Так свабодна і весела, з цэлым мяшком чарэшняў
Ты няспешна пракрочыш густы чалавечы вулей.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

За ціхай ракою , у бярозавым гаі
Вясновая кветка распусціцца зноу
И я загадаю жаданне святое ,
Кааб жылі у сэрцы вясна і любоу.

Фарбуецца неба барвовай зарою,
I вечнае сонца над светам узыдзе .
I белая птушка узляціць над зямлёю
I божую міласць з нябёс прынясе.

I нешта вялікае у сэрца уліеца…
Жыцця мне хопіць , каб тое спазнаць.
Iстанеспакойна,якбыццаму зяцінстве,
Калі абдымала матуля мая.



Сярэдняя: 3.7 (13 галасоў)

Па садзе вішнёвым дзяучына гуляла
Распушчаны косы умывала расой
І кожная птушка ёй тут шчабятала
Пра лёс, пра каханне, што збудзецца зноу.

Квітнеу майский сад , а дзяучына гукала
Гукала кахання , а сад пах - шанэль .
И вішні галінкі у букецік сабрала
Вяночкам спляла іх у белую вэль .

У дымку вішнёвую сад апранауся
Дзявочай красою напоунены быу .
I спелаю вішняй , духмянай зъяуляуся



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

Мы як сняжынкі –
Ляцім кудысьці,
За чымсьці,
Шукаем выйсце.
З гульні без замінкі
Не так проста выйсці
Па засняганых сцяжынках.

Збіраемся ў зграі –
Людскія сумёты, -
Каб вопыт
Дапёрці ў свой побыт.
З формамі граем,
Сплятаем змовы,
Чарнатою сябе паганім.

Блістаем ў святле
Пражэктароў,
Ліхтароў
І родных двароў.
Імжым у чужой галаве,
У вачах сяброў,
Адлюстроўваемся ў імгле.

Растаем і згараем,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Калі пустому набыць апранаху,
Бліскучыя цацкі навесіць і бляху
І пхаць-папіхаць да высокай гары -
Усё будзе добра, але да пары…

Калі з тэй пустэчы рабіць велікана,
Ля істот чалавечых як волат-тытана
І дуць-надзімаць вось на гэтай гары -
Усё будзе добра, але да пары…

Я незалежный, каб Вам гаварыць,
Што слова пустое - надзьмутый пухір,
Пыхаць дарэмна над ім і марнець,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Чорналіха.

Чорналіха ня тронь,
Не спрачайсь, ды баронь
Сваю годнасьць і слабых людзей,
Дакуль шляху твайму не саступіць яно
І ад гэтых людзей адыйдзе.

Чорналіха ня тронь,
Бо сьмярдзюча яно,
Бо з тхарынае моцы яе
Пацук горкія сьлёзы ліе…

Чорналіха ня тронь!
Сонца вораг смале
І яно за бядой, як вада ў сутонь,
З ног чысьцюткіх тваіх аплыве.
-02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Братэрская кроў.

Адны сугучча
Адных каранёў
І вочы, і вусны,
І рудая кроў,

Адно паветра
І неба блакіт,
З крывёю, да нетраў
Палітай зямлі.

Хтось уседазвольны,
Крывосны, благі,
Зьнядбаў бы супольнасьць,
Ёй сьцены б намыў,

Смалою дзягцярнай
На межах такіх
Найменьні мяняў бы,
Цкаваў і цьвіліў…

Адны сугучча
Адных каранёў -
Славянству ці зручна
Братэрская кроў?
02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Братэрская кроў.

Адны сугучча
Адных каранёў
І вочы, і вусны,
І рудая кроў,

Адно паветра
І неба блакіт,
З крывёю, да нетраў
Палітай зямлі.

Хтось уседазвольны,
Крывосны, благі,
Зьнядбаў бы супольнасьць,
Ёй сьцены б намыў,

Смалою дзягцярнай
На межах такіх
Найменьні мяняў бы,
Цкаваў і цьвіліў…

Адны сугучча
Адных каранёў -
Славянству ці зручна
Братэрская кроў?
02.06.18.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Сонца застыла і замерла па-над лесам,
Ціха ўдыхае духмянасць крамяных траў.
Колькі усмешак і колькі чуллівых песень
Ты, мой сябрук, мне на гэтай прасторы даў?

Як прыстаўлялі мы лесвіцы да адрынаў
І залязалі на кожны жасцяны дах
Помніш, мой сябар? Здавалася, за хвіліну
Я забывала пра самы пякучы страх.

Сонейка знікла, маленькае, залатое.
Водар бароў перастаў мяне вабіць і



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Што ў жыцьці непарушна,
Што са мною жыве,
То - не сон на падушцы,
Не прытома ў траве.

Б’юць маланкі-зарніцы,
Паласуюць грымоты,
Я не падаю ніцма,
Не кідаюсь наўцёкі,

Смалой чорнае ліха
Ад мяне адстае,
Бо ў малечым дзяцінстве
Я ў смале ўжо гарэў,

Бо да чыстай крыніцы
Я заўсёды ў хадзе,
Дзе мне піць - не напіцца
За асьмяглых людзей.
-01.06.18.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

***

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Прыгажуне.

Ад лета рамонкі,
Ружовыя вішні,
Аддаў у спадобе
Дзяўчыне Ўсявышній,

Руні купальскай
Гнуцьцё, хваляваньне,
Не цацкі, не лялькі,
А жонкі прывабу,

Аддаў ёй рамонкі,
Ружовыя вішні -
І змоўкла наўкольле,
І пошасьці зьніклі.
-31.05.18.



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні,
Пакінуўшы човен латаны, стары,
Сабраўшы аблокаў бавоўну,

Юпітэр стракаты туліцца блізка,
Зь ім дзетак найбольшых чацьвера;
Іо, Эўропа, Ганімед і Каліста,
Імчаць мітусьліваю хеўрай…

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні!
Я бы табе змог яго падарыць,
Каб быў з тытанамі роўня.
-30.03.18.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні,
Пакінуўшы човен латаны, стары,
Сабраўшы аблокаў бавоўну,

Юпітэр стракаты туліцца блізка,
Зь ім дзетак найбольшых чацьвера;
Іо, Эўропа, Ганімед і Каліста,
Імчаць мітусьліваю хеўрай…

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні!
Я бы табе змог яго падарыць,
Каб быў з тытанамі роўня.
-30.03.18.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пераклад
Стэфанія Данілава

забяры мяне, мора!
я стомлены да мяжы.
я валодаў усім -
і ўсяго я пазбыўся, мора.
як старыя ў гарах могуць сотню гадоў пражыць?
можа, слоўнікам іх невядомае слова "змора"?

я пакінуў свой дом -
ці то выракся дом мяне?

сваякоў я пакінуў -
ці кінуты сам я імі?

ды нікога, нічога ніхто ў мяне не адарве.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Пераклад
Стэфанія Данілава

Цягнуўся вечар, падаў ля дамоў
І заглядаў у зморанасць вачніцаў.
Няшчасце цераз розум надышло
Філолагам, што марылі забыцца.

Маркотны блік у келіх слізгануў
Як ліст у стаў, асенні і паўсонны.
На "прывітанне" стомленым "пакуль"
Казаць было б не крута, безумоўна.

Картава гукі зносячы з сабой,
Знікалі ў невядомасць дзве гаворкі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Квет-жыцьцё.

Ашуканцы, ліхаманцы,
Што сярод людзей,
Не парушать, не стрымаюць
Сьвет маіх надзей,

Толькі волю душа мае,
Усьлед за ёй ідзе,
Хто ж яе калі стрымае,
Адкажыце мне!?

Ападзе квет яблынёвы,
Яблык ападзе -
Жыцьцё гэтку ж волю мае,
Квет-жыцьцё вядзе…
-29.05.18.



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Туга.

Душу поўніць гоман…
Ёй - чаго паслухаць!?
Ехаць ці да Гомля,
Ці тугу адужаць?

Ёй бы перакінуцца
У шубу ваўкалачую,
Уздоўж Каялы-нітачкі
Шлях адмерыць лапамі,

Праз кавыль блакітны,
Праз Дняпра сутонь,
Дзе за лесам відзен
Ужо бацькоўскі дом.
-28.05.18.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Прага.

Любасьцю сьвет захлынаўся ва мне,
Праз край душы бег, ад воч зіхацеў,
Мабыць яму трэба было аддацца,
З першаю прагай аблашчыць, абмацаць,

Мабыць сьвет быў у патрэбе такой,
У прывабе дзявочай клікаў за сабой,
Мабыць у дазволе быў ганьбам і цвілі,
Зносіў імёны і клікі чужыя…

Час адкаціўся як бочка пустая,
Хто яе выпіў ад края да края?
Дзе той Гулівер, той чар-ліхадзей,



Сярэдняя: 3.1 (10 галасоў)

Чарнобыль нас адрынуў,
Па сьвету раськідаў
І ад былой Айчыны
Рэшты не аддаў,

Сьцягнуў яе падпругай
За схіл, за далягляд,
У засьценкі, за падмуркі
Забраў - і не аддасьць!

Ён марамі маімі
І думкамі ўначы,
Шнурыць вяртальный вырай
Туды дзе колісь жыў,

Туды, дзе годы цугам,
Змалолі ў жарнавы,
Вёскам разор, бязьлюддзе,
Жахлівее вайны…

Істоце ўсялякай
Да нор, да гнёзд паўзьці,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Помні…

Шчасьце зіхотка, як Сонца гарыць,
Як Сонца за поўдзень зыходзіць на схіл,
Не шкадуй чалавеча аб птаху такім,
Аб няўлоўным адвечна, думаць пакінь!

Шчасьце ў падманах, у растаньнях каханьне,
Сьветам кіруюць гэтым старым,
Ты ня шукай сабе долі інакшай,
З рэштай любові да сьвета жыві.

Хай яе нітка ня рвецца трывалая
Да племя-роду, Айчыны твае,
Калі ўсьцярогу б’юць бубны навальныя,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Помні…

Шчасьце зіхотка, як Сонца гарыць,
Як Сонца за поўдзень зыходзіць на схіл,
Не шкадуй чалавеча аб птаху такім,
Аб няўлоўным адвечна, думаць пакінь!

Шчасьце ў падманах, у растаньнях каханьне,
Сьветам кіруюць гэтым старым,
Ты ня шукай сабе долі інакшай,
З рэштай любові да сьвета жыві.

Хай яе нітка ня рвецца трывалая
Да племя-роду, Айчыны твае,
Калі ўсьцярогу б’юць бубны навальныя,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Пакіньце ў запасе
Хаця б жменю пораха,
Трымайце яго сухім –
Пры моцнай паразе
Становіцца ворагам
Сябра, зацятым і злым.

Ды з іншага боку
Працуе з сяброўкай
Закон гэты наадварот –
Былая сяброўка
Стане каханкай.
Як вам такі паварот?

Ёсць людзі з імкненнем
У вырай з краіны
Зляцець, тут ён не гаспадар.
Яны з разуменнем,
Што страцяць Радзіму,
Прыдбаюць душы цяжар.

А людзям, якія



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Пакіньце ў запасе
Хаця б жменю пораха,
Трымайце яго сухім –
Пры моцнай паразе
Становіцца ворагам
Сябра, зацятым і злым.

Ды з іншага боку
Працуе з сяброўкай
Закон гэты наадварот –
Былая сяброўка
Стане каханкай.
Як вам такі паварот?

Ёсць людзі з імкненнем
У вырай з краіны
Зляцець, тут ён не гаспадар.
Яны з разуменнем,
Што страцяць Радзіму,
Прыдбаюць душы цяжар.

А людзям, якія



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

Сярод людзей мяне не адшукаць:
Нячутны я, нябачны - нібы здань я,
Дарэмна, Вам, мяне ля іх клікаць,
Дарэмна, Вам, майго чакаць спатканьня,

Нясе мяне мярэжнае жыцьцё,
Ношка гадоў бярэмкам дагарае,
Мярэжусь я над доляю зямной,
Зь ёй дымам шызым над зямлёй зьнікаю…
-26.05.18.



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Сябе, падлетка, бачу я на ўроку:
На хвалях мар, узрушаны, плыву, –
Паэзія Ясеніна мне зноўку
Ўскружыла весьнім ветрам галаву.

І як у маі юным
за абедняй
Кадзяць бярозы,
бачыў я і ў сне.
І, ўпаўшы з неба, ўспыхнула натхненнем
Ясенінская іскарка ўва мне.

Таму вось малако каровы нашай
Пралітае, – у вершах і маіх.
І вобразы квяцістыя,
няйначай



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Пакажыце мне Айчыну,
Матчыну маю,
Прывядзіце з далячыні
Дней былых сям’ю,

Дней малечых і дзяціных,
Што наўсьлед ідуць
І каханую дзяўчыну,
І як сны ёй сьню,

Абудзіце гоман у сэрцы,
Родных галасы
І чаротаў ціхі шэпат,
І прывід лясны…

Пакажыце мне Айчыну,
Матчыну маю,
З немай цемрадзі Чужыны
Я ёй адгукнусь.
-13.05.18.



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

А гады за сьпіной
Ўсе мае схаладзелі,
А гады ўсьлед за мной
Не пяюць, бо адпелі,

Адсьпявалі яны,
Як змаглі, як умелі,
Ім сьвятарні-хлявы
Сьвятаром-пеўнем сьпелі,

А гады, быццам дым,
Як пясок з мае жмені -
Шчасьце быць маладым,
Ды аб шчасьці ня ведаць!
-31.03.18.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Успамін.

Раскош Радзівілаў
Наўкольле дзівіла,
Званаму панству
Шлях сольлю сьцяліла.

Мой продак далёкі
Тых дзіваў не знаў;
Ён кміт быў, ці лёкай,
Ці, мабыць, святар…

Дрэмле замак нясьвіжскі
І замак мірскі
У абновах панцырных
Сучасных цаглін,

Ня бачачы скокаў
І баля званоў,
Турботаў і клопату
Продка майго...
-31.03.18.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Ты рукамі шчыра абдымала,
Цалавала ласкава ў шчаку,
Цяпер зоркай свеціш, мая мама,
У туманным Млечным дзесь шляху.
Песняй, як надзеяй , акрыляла…
Тая песня птушкаю звініць,
Каго песціш там, галубіш, мама,
Каго чэсна навучаеш жыць?
І той голас мяккі і зычлівы,
Чую я ў бясоннай цішыні,
Ты была рачулкай гаварлівай,
Ты была ўзорам дабрыні…

… Сыпле светам зорачка ўвысі,



Сярэдняя: 2.1 (9 галасоў)

Тоні - яўна, не здаецца -
Тоні яўна не здаецца.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

“Цінькі-ціньк” – я цінькаю сінічкай,
З дня на дзень няўрымсліва скачу,
Клапатлівай птушкай-невялічкай
Да старонкі роднай палячу.

Сыпануць там жыта і пшаніцы,
Лусткай сала будуць частаваць,
А за пачастункі й гасцінцы
Пачынаю песні я спяваць.

Распушацца коцікамі вербы,
Па барах пралескі расцвітуць.
З водарам растуленае глебы
Парасткі на гонях прарастуць.

А я ўсё спяваю ды спяваю



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Падручнік з слоўнікам міне.
Яно заўседы дома.
Асобна у памяці жыве.
Мясцовае то слова.



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Збліжаюцца шляхі ды разыходзяцца
На ростанях, як лёсы, у разлог.
Над імі жаўрукі ў блакіце моляцца.
Ім кланяецца кожны каласок.

Пакорліва і ветліва схіляюся,
Упаўшы на калені ў белы пыл,
Зваротнаю дарогай не вяртаюся,
Бо шлях былы да дому я згубіў.

Шапочуць нівы моваю жытнёваю,
Што часу не стрымаць няспынны бег.
Цярноваю дарогаю нанова я
Варочаюся ўрэшце да сябе…



Сярэдняя: 3.5 (15 галасоў)

На празрыстым світанні
Ты трапіла да цясніны,
І высокі магутны ельнік застаўся ззаду.
Уздыхала цямрэча крамяным іглістым чадам
За тваёю худзенькай і безабароннай спінай.

І маленькія ногі раптоўна адчулі стому.
Ты упала на дол - мурава прыняла пяшчотна.
Ты спакойна, як ветрык: ты ведаеш шлях дадому.

Там твой дом,
На гары.
Ён адважны і не самотны.



Сярэдняя: 3.8 (10 галасоў)

***

Музыка сціхае -
не грае,
і шляхі разышліся
у бакі.
Збіраю яблыкі
рая,
з мілай божай і
лёгкай рукі.

01.05.2018
Калінінград - Кёнігсберг



Сярэдняя: 3.3 (9 галасоў)

Усё адносна?
Праўда, ўсё адносна?
Дык аднясі душу ў былое, час!
Дай параткаць па-новаму на кроснах
тканіну лёсу — лецейкі і вёсны —
у дэлiкатны шоўк альбо атлас.

І перакроіць "сікаснае накась"—
"ноў хаў" няўмелай некалі рукі,
які не варты ўвагі і адзнакі,
у светланоснай тканкі апранаху —
адзенне духу й плоці — на вякі.

І тым натхніць на прагу метаноі



Сярэдняя: 4.2 (28 галасоў)

Заспявай мне песню ,ты на роднай мове
Як матуля ціха песню заспявай.
I пад гэту песню успомніца былое
Родная старонка і радзімы край.

Заспявай мне песню, каб кранула сэрца
Каб кранула штосьці у маёй душы
Каб яна спявала і ляцела птушкай
У далёкі ,блізкі – край мне дарагі.

Заспявай пра долю , што матуля просіць
Галаву схіліушы , для дзяцей сваіх
I як татка з ранку травы у полі косіць



Сярэдняя: 4 (17 галасоў)

Вось на Купалле , кожны год
Мы дастаулялі усім турбот.
Усе сцераглі свае сады ,
А мы збіраліся туды.

На скрыжаванні , усіх ждау
Дымок вячрні , запах трау.
Касцёр які гарэу да тла
Ні ноч , ні дзень , а два тры дня.
Так весяліліся тады
I усе спяшаліся туды.

Багаткі у полі сабіралі
I усіх прысмакамі частавалі
Спявалі песні, плялі вянкі
У садах трасліcя яблынькі.
Цвяткі у гародчыках зрывалі



Сярэдняя: 3.7 (16 галасоў)

Мы ведаем з пакон вякоу
Лявон з Лявоніхай удваём
Лявоніха працуе , вышывае
Лявон на печы адпачывае.
Заужды ён спрытны і ганаровы
Штаны, кашуля , пінжак новы.
Вось нет жыцця з такою бабай
То па ваду , то сена грабіць!
Няма да працы у яго ахоты
У Лявона мары , ды турботы.
Бурчыць Лявоніха спазаранку
«Прыбрацца трэба каля ганку!»
Лявон пацягнеца , што ёсць моцы
Кваску хлябне , пасярод ночы,



Сярэдняя: 3.6 (15 галасоў)

Мы ведаем з пакон вякоу
Лявон з Лявоніхай удваём
Лявоніха працуе , вышывае
Лявон на печы адпачывае.
Заужды ён спрытны і ганаровы
Штаны, кашуля , пінжак новы.
Вось нет жыцця з такою бабай
То па ваду , то сена грабіць!
Няма да працы у яго ахоты
У Лявона мары , ды турботы.
Бурчыць Лявоніха спазаранку
«Прыбрацца трэба каля ганку!»
Лявон пацягнеца , што ёсць моцы
Кваску хлябне , пасярод ночы,



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Расла дзяучынкаю маленькай
Cвяцілі вочкі сінявой.
Збірала матулечка на працу
Дачушку ранняю парой.

А спаць хацелась спазаранку,
Алле ж як сонейка яна ,
Як птушка з маці шчабятала
Званочкам –звала уся сям*я .

Дзяучынку з радасцю прымалі
Жанчыны Вусаускай сям*і
Спяваць вучылі пад буртамі
Збірая у полі буракі.

Спявалі песні і прыпеукі
Тры хлопцы і чатыры дзeукі.
Дзве Лідзі , Глаша і Маруся,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Спускаецца над возерам заход
I дзённую спыніўшы мітусню
Быў праў ў жыцці або быў вінават
Хай зноў душа адкрыецца любві
Хай вецер жыта пах нясе з палёў
І ў гаі хай спяваюць салаўі
Шчаслівымі ўсе будуць на зямлі
Якую Госпад нам благаславіў.

Жыццё ідзе як ў полі паласа
І ўецца як сярэбранная нітка
I шчасце у тваіх вочах не забыць
І першыя світанкі не забыцца.
Жыцця дарма ні кроплі не пралі



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Зіма у белай у спадніцы
Паляцела кувырком
А за ёй вясна імчыцца
I прытопывае абцаском.

Як на маслінічнай нядзелі
Мы бліночкау захацелі
Па 50 мы злопалі
И дaмоу пaтопалі

Бліны з пылу ,бліны з жару
Бліны з чорнаю ікрой
Пaнаелі поуным пузa



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вось я гляджу на свой рушнік
Які матуля вышывала
Не пажауцеу яго аблік
Хаця гадоу яму нямала.

Рушнік вісеу на абразах
Якія былі у нашай хаце
Той кут цяпер стаіць у вачах
Які упрыгожвалі рукі маці.

З душой матуля вышывала
Прыгожы сіні васілёк
З сабой на працу рушнік брала
Лажыуся роуненька сцяжок.

Паследнія аддаушы грошы
На ніткі муліне , тканіну
Не бачылі пры лампе вочы



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

У месячным ззянні ранняй вясною
Успомні сустрэчы, мой сябaр , з табою.

Званочкам твой голас юны звінеў,
Гэта ён, гэта ён пра каханне мне пeў.

Ўспомніўся зал мне з шумным натоўпам,
Тварык твой мілая з белай фатою.

Дзінь-дзінь-дзінь Дзінь-дзінь-дзінь
Звон бакалаў звініць.
З маладой жонкаю мой сапернік стаіць.

Дзінь-дзінь-дзінь Дзінь-дзінь-дзінь
Звон бакалаў звініць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ткала матуля дываны
Ночкай ткала цёмнаю да зары.
Дзетак палажыушы, ціха - спаць
Старалася бёрдачкай не ляскатаць.

Ніткай баваунянай на утку
Шарсцяной з льняною перапляту
Будзе дыван красками красаваць
Будзе дыван хатку нашу упрыгажаць.

Пра сваю долю горкую уначы
Успомніла матуля ткучы дываны.
I пра савайго мілага Васілька
З якім разлучыла , праклятая вайна.

Краскамі зайгралі дываны



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Тут рабіна і каліна
I вялікі стары дуб.
Тут прыходзяць успаміны
Тут дзяцінства родны кут.

Тут цудоуная бярозка ,
Каля хаткі пад вярбой.
Яе веткі у доугі косы
Запляталіcя вясной.

Я пайду за вёску рана
Басаногай па расе.
Шэпчуць мне успаміны росы
Пра каханне , пра цябе.

I так лёгка сэрцу стане
I душа віруе тут.
Дзе успаміны пра каханне
Дзе мой родны , мілы кут.

Забяру з сабой успаміны



Сярэдняя: 3.7 (11 галасоў)

Першым слова было. Толькі слова,
бо з яго пачынаецца мова.
І ўсяму, што на сэрцы, прычынай
ёсць адно толькі слова: Айчына.



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Шукаю долі, як і ўсе,
Тугу хаваю па крысе,
Што птушкай не магу ўзляцець,
Празрыстай зоркай зіхацець,
Спатоліць смагу ручаём
І зразумець нашто жывём...



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Выбух. Не веру.
Пякучая хваля ў вочы
Сумнай заслонай,
Нябачнаю для другіх.
Што гэта стане?
У роспачы цяжка крочу,
Крочу па сцежцы вячэрняй густой смугі.

Што са мной будзе?
Мне верыць - або забыцца?
Гэта пачатак
Ці проста пякельны дым?

Добры канец прадказвалі мне паліцы,
Кнігі ды казкі -
А што насамрэч у ім?

Я заблукала.
У сэрцы лягла пустэча.



Сярэдняя: 3.4 (12 галасоў)

Люблю цябе, красунечка мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная — з усiх, што маю я —
каму штодня на вернасць прысягаю.

Люблю цябе! Так светла, як анёл —
маленечкi "на ручках" у матулi
цi "рыцар" улюблены — хлапчанё,
што дзеўчыны "абраз" да сэрца тулiць.

Люблю, нiбы захоплены юнак,
жывiльныя твае азёры-вочы
i ўсмешку — ззянне сонейка — маяк,



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Ці спякотнае сонца,
Ці, мо, дожджык імжыць —
Усе ідуць насамоце
Сярод мора машын.
Міма смеха дзіцяці.
Міма гора другіх.
“Толькі нас не чапайце”—
Лозунг ціхі для ўсіх.
Азірнешся наўкола —
Толькі дзіву дасі:
Часам мы негатывы
Ў гэтым яркім жыцці.



Сярэдняя: 3.6 (8 галасоў)

У мяне на руках распусціліся аблачынкі,
Загайдалісь між пальцаў крамяныя два сцяблы.
...Азалочаным брукам нам пела-гула сцяжынка,
Фіялетавым марывам плылі над намі сны.

А ў мяне на руках матылі разгарнулі крыльцы,
Так празрыста і тонка, што вусцішна іх кранаць.
Ім у роі пухнатым так лёгка імчаць-кружыцца!..
І лунала над вуліцай бэзавая вясна.

Праз пялёстак глядзець -



Сярэдняя: 2.6 (9 галасоў)

Чарнобыльская калыханка
Ахвярам Чарнобыля…
Плача лялька ў дзіцяці,
Хоча йсці ў лес гуляці.
А дзяўчынка не пускае,
Песню жаласна спявае:
– Ой, не плач ты, мая Каця,
Не хадзі ў лес гуляці.
Вельмі страшна стала ў лесе,
Дрэвы ссохлі на ўзлессі…
“Зорка там палын упала”, –
Мне матулька так сказала.
Мішка цяжка там хварэе,
Поўсць павылезла – не грэе.
Не спявае салавейка,
Толькі вецер на жалейцы



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

А чацвёртай гадзіне ранку
Улетку - ціша
І гранічны спакой узрываецца
Па дварах.
Ад вільготнай, соннай зямлі імчаць ва ўзвышша
Гукі крокаў,
Б'ючыся аб металічны дах.

А паветра выбелена наскрозь,
Прахалодна-плыткае,
Невытрымна, маўкліва-золкае
Да мяжы.
На танклявых,
Сцягнутых ад нябёсаў да долу
Нітках
Нетрывалай
Пранізлівай
Белай смугой
Ляжыць.



Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)

А, стаміўшыся, ты выпраменьваеш
Сто вясёлак.
І ад скуры яны адскокваюць,
Дрыжучы.
З бразгатаннем і ляскам ляцяць у імглісты золак,
Як іржавыя трэскі, ахапкі старых пружын.

Намагаешся, церпіш...
Каб толькі не загаснуць!
Каб не кінулі, як пашарэлы ў куце багаж.
Для кагосьці застацца яскравай,
Бліскуча-яснай.

А на вуснах палегла:
"Заўваж мяне,
Зауваж..."



Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Ты памятаешь
Мяне сёння-
Я памятаю,
Твае рысы сёння.
Ты прайшла міма
Вярбы,
Яна падаравала табе
Сукенку.
Ты не ведаешь
Чаго табе хочацца,
Так бывае у моладосці,
-Але ужо не
Лавіць матылькоў
Галаруч!



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Пад выгнутым дахам нябёсаў
Шурпатая і нязграбная
Засталася старая яблыня
На ўскрайку засыпанай вёскі.

Шпакоўняй, прыкручанай дротам,
Пад працяглыя спевы птахі
Назірае яна за шляхам,
Што заснуў пад трухлявым плотам.

Бядуе ў ружовым квітненні,
Узмахвае ветру ў адчаі:
Малых яна не прыкмячае
Сярод цішыні, запусцення.

Тых “дзетак” ссівелі ўжо скроні,
Ды толькі яблыньцы марыцца: