Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Што збудзіла цябе у вандроўку ўначы?
Ці не Зорка, што радуе неба?
Будзе цёмны гушчар за табою сачыць,
Але ў Праўдзе мацнее патрэба.

Клічуць поўню ваўкі завываннем сваім,
Выпаўзаюць агідныя цені.
Ціха Зорка трымціць. І ідзе пілігрым.
Бачыць светлыя ён летуценні.

Вочы сплюшчвае сон. На нагах мазалі.
Толькі посах і Вера трымаюць.
Толькі крочыць далей. Толькі Бога маліць.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Ўсё гуляем у "вершыкі" —
творы ад слова "вяршыць"?
А дакладней, ствараць, упарадкаваць,
распараджацца?
А ці знаем, што кіданне слоўка — не ігрышча "ў дартсы",
а магутная сілішча — выбух гарматы-душы?

Небяспечна не ўгледзецца ў "зерне" слаўца
"дзеяслоў"!
Перш, чым вольна яго сікась-накась на "градачкі"
сеяць,
трэ капнуць паглыбей — да карэнчыка-сутнасці:
"дзея " —



Gwlanш

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)


Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Старых каменняў пыл стагоддзяў,
на замкавых мурах палёг.
Ды на святых рачных разводдзях,
як на люстэрка ціха лёг.

Руіны замкаў - прывід часу,
людскога шчасця і бяды.
Час руйнаваў людскія класы,
і ў пыл цярушыў гарады...

А на руінах замкаў пышных,
гуляюць прывіды людзей.
Ім моцы не дае ўсявышні,
іх шлях да пекла карацей...

Гальшанскі замак дажывае,
свой зруйнаваны, буйны век.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Не знаю, ці хмары развеюцца.
Шторм цягне з сабой цемру волакам,
Разбіўшы пасудзіну месяца
На рыфах грымотнага воблака.

Не знаю, ці я змагу выстаяць
Да золаку, штылю світальнага
І ці дабяруся да прыстані-
Свайго маяка ўратавальнага.

Хоць, можа, і на родным беразе
Сустрэнуць, забытага, каменем.
Я мушу вярнуцца хоць ветразем,
Хоць птушкай на крылах параненых.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

У пакоі пустым ты аголенай снілася мне.
Знаю я што распуста і нельга, ды што з гэтым зробіш,
Ты стаяла так блізка,што сэрца ніяк не спатоліш,
Мы адказ не трымаем за тое што робіцца ў сне.
Ўсё бліжэй і бліжэй твае вусны і словы "не трэба",
Ну а я не магу адрачыся ад зорнага неба,
Бо ў вачах тваіх цэлы сусвет адчыняецца мне,
У якім я ніколі яшчэ па-сапраўднаму не быў.



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Засынаюць вятры у палёх,
Птушкі ў гнёздах,
Звяры у пячоры,
Ды не сню толькі я прайдох
Гэтым жнівеньскім адвячоркам.
Што напісана - ажыве,
Расцячэцца па дрэве думкай-
Наша мова у дрэвах жыве,
Ў кожным клёне і ў кожным дубе.
Гэтак плача смалою клён,
Вы вазьміце яе, пакаштуйце.
Гэта мовай жывою ён
Як крывёю запэцкаў грудзі.
Бы ад кулі рану крывіць-
Так балюча яму і горка,



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Адзавецца калі-небудзь шчасце
народу Беларусі?
Ці на лёсе нашым нам прапасці
напісана мусіць?
Куды ж ісці нам усім народам,
ці не на х*й?
Была заўсёды ў нас свабода,
ката - катуй!
У нас заўсёды была свабода,
кажухом ці ватай,
ты мог заўсёды быць брыдотай,
а мог быць мятай.
Мог заўсёды быць салдатам,
або зэкам,
ты мог заўсёды быць катам,
ці - ЧАЛАВЕКАМ!



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Промень апошні ключы перадаў Вечарніцы,
Кліча ў абдымкі ружова-загадкавы сон.
Толькі не спіцца… Чамусьці даўно ўжо не спіцца.
Думкі-лісты зноў прынесла мне ноч-паштальён.

Іх далікатна збіраю ў жыццёвую татку,
Змешваю, потым на тэмы старанна дзялю.
Успамінаю, гадаю, планую… Усю да астатку
Роздумам - марам на плаху сябе аддаю…

Склаліся веерам грэшныя ўчынкі і справы,



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

Ля весніц у шаўковым фіялеце
Начная ціша коткай прылягла.
Не згледзела я: на кабрыялеце
Прыехала
Ці басанож прыйшла?
І не заўважыла, як ночка на падворку
Гарачай кавай паліла сляды.
Як месяц ухапіў за хвосцік зорку,
Дурасціцца, нібыта малады.
І не прыслухалася нават, як салоўкі
Вучылі дзетак песні «салаўіць» …
Увесь дзянёк пісала замалёўкі,
І вершы…



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Яшчэ сплываюць промні на далоні
Агніста-апякаючым дыханнем.
Яшчэ не паскупіўся жнівень сёння
Насеннем росным улагодзіць ранне.
Яшчэ напоіць ноч гарачай кавай,
Лісліва пабуркуе вецер сонны,
Мядовай кропляй летні час сцякае,
Ды ўжо кружляе побач восень-донна…

…Мой Жнівень зазбіраецца дадому.
Амаль паўсотні год мы з ім знаёмы!



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Цыкады прарочаць цяпло.
А ночка ўсміхаецца: "Дзе там...
Шуткуеце? Лета ж прайшло.
Так хутка, нібы й не было
яго — "капрызульнага" лета.

Хвіліна — і рэшта зляціць —
якісьці там тыдзень апошні.
І ў "летне-астатнім" быцці
адно застанецца — зграбсці
ў далонейкі золата пожняў

і срэбра вышынь-далячынь,
І медь лісталётных падаткаў —
і ссыпаць, адсеяўшы сплін,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

З людзьмі цікава першы тыдзень,
з людзьмі цікава ў першы раз,
калі гамоніць сэрца шчыра,
калі ляціць імгненна час.
Калі ў вочы смелы позірк,
калі гаворка напрасткі...
Калі бывае раптам дотык,
да незнаёмае рукі...
А потым гэта надакучыць,
і потым будзе сумна зноў.
Руцінай абрастуць стасункі,
і ляжа паміж намі роў.
І надакучыць гэты позірк,
і вусны пагубляюць смак...



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Ну дзе яшчэ знайсці красу такую?
Ісці б і йсці па сцежках у лугах,
дзе летні вечар водары чаркуе:
духмянасць траў "прасонечных" смакуе,
квітнёвы пах.

І кліча: "Гэй! Спяшайце прычасціцца!
Паветра — цуд! Бальзам і сырадой!
Ён над зямлёй, усходзячы, бруіцца
нібы струменні радасці ў крыніцы
з жывой вадой.

І для вачэй ёсць дзіва — асалода.
Не-не, не сон — наяве "смаката"!



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Неспраўджанае каханне.
Няздзейсненая любоў.
Неперажытыя ночы, спатканні
Стрэнуцца зноў.

Прывіды былых пачуццяў.
Аскепкі старых перамог.
Сівых, як зімовыя кветкі на раллях
Забытых дарог

Прыдуманыя абдымкі.
Непражытое жыццё.
На высахлых вуснах усмешак адбіткі.
Штучнае забыццё.

Замораная пяшчота.
Нябачныя ласкі вачэй.
Чужых успамінаў нямота...
Ужо лягчэй.



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Цераз сорам гарэзлівых думак
Я душою к табе на паклон.
Дай спакою ў сэрцы прытулак,
Мой бязконца прыходзячы сон



Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

А памятаеш лязо вачэй?
Абдымкі марозныя шчырых начэй.
Адчуць. Дакрануцца. Хутчэй!
Падняцца ў аблокі.
Гарачыя шчокі,
Вусны на шыі,
Рукі, што ў сораме палка душылі.
Па-здрадніцку насцеж адчынены брамы.
Нясцерпныя шрамы
На сэрцы і спіне.
Здавалася, крок і загінем.
Вусны ў салодкай атруце,
Аскепкі пачуцця
У скрываўленай бітай душы.
Ток паміж пальцамі,
Словы ў дрыготкай цішы.
Скажы,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Пускаеш думкі на свабоду,
Выкорпваючы з небыцця
Пытанне дня. Пытанне году.
Пытанне цэлага жыцця.
Як перадаць ад сэрца к сэрцу
Той мэсседж, што не даляцеў?
І сон у руку не кладзецца.
А так хацеў! А так хацеў,
Каб развіднела й палягчэла,
Каб з новым сонцам новы дзень.
Натоўпам думак ашалелых
На сэрдца ноч. На душу цень.
Усе хто побач, не ўратуюць.
Хто не з табой - таму пляваць.



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Лютаўская вясна
Шчыра ўводзіць ў зман.
Захопваўчы ў брудны капкан
Тры з чатырох калёс.
Калі панавала зіма,
Мяне ты цішком прывёз
У межы свайго Запаляр'я.
Назад я ўжо неяк сама -
900 кілометраў пешкі.
Цяпер я нашу акуляры,
А ты - усмешку.

Абдымкі. Рука ў руцэ.
Тры, два, раз... Ужо не крыўдуем.
Чужыя партрэты малюем
Віламі слоў па вадзе.
Будзем маўчаць па чарзе.



Яшчэ не ацэнена

Выпадковых сустрэч проста так
Не бывае. На ўсё свае блаты.
Сутыкнуў іх сусветны бардак -
Двух чужых, усміхнуўшыхся раптам.

Яны крочылі ў восеньскі парк.
Ім спяваў свае сны дуб калматы.
Яны нешта рабілі не так.
І размова вялася не надта.

Калыхала іх ноч на руках.
Ім свабоды і тэмаў багата.
Але ўсе ж не складаўся ніяк
Гэты пазл. Ці яно таго варта?..

Яна змыла касметыку, лак.



Яшчэ не ацэнена

У сэрцы святло і вера.
Цёплы і лёгкі камень.
Ты - дзень.

У чэрапе толькі цемра
І нікога мяне апроч.
Я - ноч



Яшчэ не ацэнена

Збіраю пажыткі і еду дамоў.
Вайна - забава не лепшая.
Ці мне падалося, ці то было сном?..
"Прасніцесь, выходзім, канечная!"

А ногі ня йдуць, паранена мо?
Ці змерзла, ці звочылі раптам?
Паранена... Трошкі... Душу размяло
Адным пераможным залпам.

І вушы ня чуюць, звініць ці пяе...
Кантузіла, пэўна, моцна.
І перад вачыма ўсё нехта плыве...
Няўжо так і будзе... бясконца?!



Яшчэ не ацэнена

Просіцца, б'ецца, кусае, рычыць
Паранены звер у няволі.
Удзячны за сэрца, якое баліць,
Бо значыцца сэрца жывое.

Моўчкі ўпотай на зброю глядзіць:
"Мёртвы, затое вольны!"

Калі я хачу насамрэч забіць,
То не страляю кантрольны.



Яшчэ не ацэнена

На плячы пляцачок -
Не паходны, а модны.
Пашыты недзе ў Кітаі,
Набыты ўпотай.
На вуснах змярзае мята.
Роўны выходны,
Не кроўю і потам,
А півам і музыкай
Ператвораны ў свята.
Рыпіць пад нагамі сонная глеба.
У галаве бадзёра.
Ну і што, што мароз, снег?!
Ці дождж...
Ці што там?
Я яшчэ не глядзела ў неба.
І вечар нібыта вясёлы.
Патрохі калядныя думкі



Сярэдняя: 3 (1 голас)

"Чакай" прыціскае ўмомант да месца.
Заклікам гучна ў чэрапе б'ецца.
Не паддаецца...
Чакаем не мы.
Чакае сэрца



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Гэты восеньскі горад з'ядае ўсмешак абрысы.
У марозным дыханні бяроз не чутно цеплыні.
У натоўпе ня бачны да болю знаемыя рысы,
Калі ў небе нічога няма,
Акрамя цішыні

Можа цепла і хораша люду шчасліваму недзе,
Але мне б не пусціць к горлу крык, што паўзе з глыбіні.
Так гамоняць без сораму ў голас галодныя дзеці,
Калі ў небе нічога няма,
Акрамя цішыні



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

На поўнай хуткасці, з наскока
Зляцела я з тае шашы.

Яшчэ нядаўна была спёка,
І раптам восень... на душы



Яшчэ не ацэнена

Ты ніколі не будзеш маім.
Я тваею не буду ніколі.
Мы разбілісь у пыл.
Мы згарэлі ў дым.
Мы напіліся досыць гарэлкі і болю.

Нам няможна ісці ў адзін бок.
Больш не знойдзем мы тую дарогу.
Мы спяшаліся жыць.
Мы спяшаліся піць,
Разбіваючы шкло аб сухую падлогу.

Намі бавіўся лёс як хацеў,
Даючы нам уяўную волю.
Не паспелі дапець,
Не паспелі ўзляцець...



Яшчэ не ацэнена

Мокра, цёмна, халодна.
Ёй неабходна
Бегчы.
Легчы б
Пад тое зорнае
Цяжкае неба горада.
Голадна.
Вялізнымі ашалелымі
З'есці яго вачыма.
Гэта немагчыма -
Быць да таго адурэлымі!

Уткніся яму ў плячо.
Дыхай вільготнымі змрокамі.
Чырвоными жаркімі
Шчокамі
Да сэрца яго
Прыхініся.
"Маўчы. Тры хвіліны засталася…"
І кропка.
Заслона.
І скончана.

Сэрца закрыла.
Схавалася.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дні паўзуць як п'яны сваяк з гасцей,
Зімовай соннай мухай.

Аднойчы я прачнуся сукай.
І жыццё адразу стане нашмат прасцей



Яшчэ не ацэнена

Буду размаўляць з табой вершамі.
Чыстымі. Першымі.
Белымі. Чорнымі.
Ніткамі залачонымі
Звязаны крэпка нябачна.
Лёсу шалёнаму, дзікаму, хітраму.
Шчыра, па-свойску ўдзячна.
Рыфмамі, песнямі, казкамі
Споўняцца думкі бягучыя.
Мяккія. Злыя. Пякучыя.
Пад каляровымі маскамі.

Палонным маім не будзеш давеку.
Як стомленаму чалавеку
Паклон,
Даешся мне цяжка.
Але не крыўдую. Не плачу.



Яшчэ не ацэнена

Эмоцыі торбамі,
Радасць пакункамі
Табе дасылаю.
Пад левым рабром
У такт імю грукае.
Абдымаю думкамі.
Хадзі.
Засынай пад нябачным крылом.



Яшчэ не ацэнена

Змоклыя ночы, халодныя дні.
Горад нібы ў аблоках ляжыць.
Хутка згасаюць у вочках агні.
Я б табе заспявала, але голас дрыжыць.

Каб твае думкі магла адчыніць,
Уладкавала б там мір і спакой.
І магла б я ўсмешку табе падарыць.
Але ж восенню зрэдку бывае настрой.

Ніколі ніхто не зможа спазнаць,
Што робіцца ў думках… і, нават, сама…
І шмат чаго трэба было б расказаць,



Яшчэ не ацэнена

Бяры за нуль няшчырыя памкненні.
Памнож на эн прызнанні з сямі нот.
Імгненне -
Вось табе і год.
Год вершаў, шчырасці, натхнення,
Няўтульнасці, мурашак ды прыгод.
Ты ўяўляеш? Год!
А тое месца свету,
Адкуль пачаўся гэты карагод,
Як і раней, наш мікра-пуп Сусвету.
Мне ўтульна ў літасці сёлеташніх грымот.

Мне цепла і бяспечна ў новых людзях.
Сыйшоў у нябыт мой з сораму канвой.



Яшчэ не ацэнена

Незразумелыя іншымі, дзіўныя
Выразы, вобразы, рухі і спеў.
Вершы кранальныя, вочы нястрымныя...
Што было б далей, калі б ты паспеў?

І вось ты раптам ужо далёка.
І лёгка гутарыць няма с кім...
Зялёнай плямай кранешь за вока
І тое зрэдку... зрэдку зусім.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

...Ламалі крылы..
Так жа будзе лепей..
Ламалі мары, быццам проста Шкло
I душу рылі як дзікі ці вепры
Лычом шукалі хіба жалудоý...

Кідалі словы.. Думалі скаруся...
Маýчаý у адказ, я здрады іх не браý
Я першы раз няýдачай ганаруся
Ад няýдач вышэй сябе трымаý..

Iсці наперад цяжка, лёс мой сведка..
Адной Надзеі мне гарыць святло..
Хай верш напіша лепшая паэтка..
Ёй раскажу як з праýдай усё было..



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Леаніду Дранько-Майсюку
Мая душа не плача, а пяе, бо стомлена не лёсам, а табою.
Л. Дранько-Майсюк (“Стомленасць Парыжам”)
Твая душа – нячулая машына, выразны запіс.
Х. Картасар “62. Мадэль для зборкі”

Не сніцца Парыжу ворыва водар,
Не бачыцца ў снах паплавоў хараство.
Вялікі адметнасцю светлаю горад,
Палескіх не сніць краявідаў даўно.

Самотны і з тым, без таго, у трывозе,



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

Якое шчасце жыць у Беларусі.
Калі навокал ціха і спакойна.
Сваёй радзімай вельмі ганаруся.
Бо кожны можа жыць прыстойна.

Адкрыты насцеж дзверы школаў,
Садой дзіцячых, розных устаноў.
Нас радуе ўсё наўкола.
І шчасцем поўняцца твары сяброў.

Вабяць да сябе азёры, пушчы.
Люблю іх сэрцам і душой.
І не на грам я не зайздрошчу,
Хто пражывае за мяжой.

Там беды, войны ды хваробы.



Яшчэ не ацэнена

Мутныя шыбы асенняй імгой запацелі.
Выйду на вуліцу і падчаплю на панэлі
Госця, забытага ўсімі ў сваёй сівізне,
Госця, якому ў жыцці яшчэ горш за мяне.

Тайна ўзбярэмся ў хрушчоўку на пятым паверсе.
Бог з ім, хай будзе ён нават аматар перверсій!
(Плату наперад рыэлтар за ноч атрымаў,
Каб раніцой кулакамі дзвярэй не ламаў).

Рыпнуць пад ботам масніцы рассохлай падлогі.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Мне заўсёды здавалася крыўдным,
Што пісьменства, падцяўшы манжэт,
Не ў маіх, а ў чужых краявідах
Нараджала цікавы сюжэт;

Што ў Ламанчы Алонса Кехана
Нападаў на пагардлівы млын,
А не віленскі войт закаханы
На каняке растоптваў палын;

Што ў гушчэчы Бірнамскага лесу
Ваявалі за трон каралі
Той парой, калі нашу пратэсу
Ў гнаявы рэалізм звялі;

Што ў той час, калі Пантагруэлі



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Ночы водар як дзеўкі лядашчай,
Хмелем тайны зацягне у цвіль....
І мастацтва любошчаў няйначай
Ператворыць Неронам у пыл..

Тхне, смярдзіць, быццам багна якая,
А праз мгненне - шляхцянка між зор.
Калі пойдзе, яна ж не спытае
Ці знарок свой падраў ты condom ...



Яшчэ не ацэнена

ххх
Светлай памяці маці Анастасіі Маркаўны

Я імкнуся сваё дачыненне
да Высокага духу знайсці.
Божа, дай да Твайго ўзвышэння
даляцець мне… Дайсці… Дапаўзці…

Ля вытокаў прасветлай крыніцы
Твая міласць хай не міне,
і на золку на самым прысніцца,
што прыкмеціў Ты, Божа, мяне.

Што адзначыў ў натоўпе вірлівым
мой самотны, разгублены твар…
Што судзіў, як заўжды, справядліва,



Яшчэ не ацэнена

ПА ВОЛІ НЕБА

Даруй мне, Госпадзі, даруй
маё спазнёнае каханне!
Дай выпісаць майму пяру
той боль, што з вечара да рання

трымае сэрца, як ціскі, —
бязлітасна і невымерна!
Глыток надзеі мне пакінь,
каб апляценне чорных церняў

мне выцерпець ў апошні раз,
Бо міг-жыццё спавіта стомай…
Кахання дзіўная зара
больш не заззяе ў маім доме!

Тут, пэўна, Воля ёсць Твая,
што так ніколі больш не будзе!..



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Легенда пра бусла.
(з серыі "Легенды і паданні Беларусі"
напісана па матывах народных паданняў)

Даўным даўно гэта было.
Зямля квітнела, усё цвіло.
На небе дзесьці жыў і Бог -
Пярун, Вялес ці мо Сварог?

Ніхто не ведае дакладна.
Гавораць рознае і складна.
Гуў лес і пухкалі балоты
І столькі ўсякае брыдоты

Там развялося, што не стала
Ад іх ратунку. Дзе папала
Гадзюкі поўзалі, вужы,



Яшчэ не ацэнена

Часам я ў ночы сны дзіўные бачу:
Роіцца нейкі нязьведаны край,
Повен то шчасьця, то радасьці - плачу,
То зло хмурлівы, то сьветлы, як рай.

Бачу вялікіе дзівы з-пад Нёмна:
Туліць у сьлёзах матуля сынка,
Сьцеліцца пушча глуха і цёмна,
Косьці з магілы тырчаць бедака.

Ночай ля рэчкі раздольна, прывольна
Гуртам русалкі сьмяюцца, пяюць.
Кветкі купальскай шукае бяздольны,



Сярэдняя: 3 (1 голас)

Вярніце краіне праўду!
Адкрыйце імёны ахвяр!
Каб болей ні сёння, ні заўтра
Не везлі страляць у яр.
Нам болей не трэба тэрору
Чырвона-карычневых фарбаў,
ГУЛАГаў і Галадамораў!
Жыццё ёсць вялікшым скарбам
для кожнай жывой істоты,
палітыка тут ні пры чым.
Забойствы, даносы - брыдота,
а мы ўсё аб гэтым маўчым
I сёмага лістапада
крывава-барвовыя кветкі
Нясем да помнікаў катам,



Яшчэ не ацэнена

Вярніце краіне праўду!
Адкрыйце імёны ахвяр!
Каб болей ні сёння, ні заўтра
Не везлі страляць у яр.
Нам болей не трэба тэрору
Чырвона-карычневых фарбаў,
ГУЛАГаў і Галадамораў!
Жыццё ёсць вялікшым скарбам
для кожнай жывой істоты,
палітыка тут ні пры чым.
Забойствы, даносы - брыдота,
а мы ўсё аб гэтым маўчым
I сёмага лістапада
крывава-барвовыя кветкі
Нясем да помнікаў катам,



Яшчэ не ацэнена

Вярніце краіне праўду!
Адкрыйце імёны ахвяр!
Каб болей ні сёння, ні заўтра
Не везлі страляць у яр.
Нам болей не трэба тэрору
Чырвона-карычневых фарбаў,
ГУЛАГаў і Галадамораў!
Жыццё ёсць вялікшым скарбам
для кожнай жывой істоты,
палітыка тут ні пры чым.
Забойствы, даносы - брыдота,
а мы ўсё аб гэтым маўчым
I сёмага лістапада
крывава-барвовыя кветкі
Нясем да помнікаў катам,



Яшчэ не ацэнена

Нібы ў дзіўнай страшнай мары,
смерць блукае па абшары.
Куляй дзесь, а дзесь ракетай
вырывае жыцці з свету.
Пол, узрост, нацыянальнасць...
Усе там будзем. Як банальна:
век аджыў свой - спачывай.
А пакуль ты тут - трывай,
сцісні зубы, кулакі,
зброю не пускай з рукі!
Лёгка здацца - не ёсць выйсце.
Паспрабуй на бойку выйсці,
вер у сябе, перамагай -
знікне прэч твая туга.



Яшчэ не ацэнена

Я прыйшоў да цябе на хаўтуры,
Ты сканала, маё каханне.
Ты прайграла ў першым туры,
ты не дажыло да світання.

На руках цябе нёс здранцвелых,
усё прасіў пацярпі трышку...
А цяпер пясок сыплю белы
На тваёй дамавіны крышку.

Стук пяску. Ты ўжо не ўваскрэснеш.
Ты зусім не мая - чужая,
і няма паратунку, хоць трэсні.
Ды адно толькі ледзь суцяшае:

Кожны дзень ты дарыла надзею,



Яшчэ не ацэнена

Абедзвюма рукамі за жаноцкасць
I за пяшчоту, цеплыню далоняў!
хачу цябе абняць я моцна-моцна,
I цалаваць у вусны, вочы, скроні
I адчуваць, як сэрца тваё б'ецца
Ў рытме неўгамонным, трапяткім..
Каб нашага кахання п'еса
На сцэне засталася на вякі!
Мне кажуць: ідэальных не бывае.
Ты - мой галоўны ў спрэчцы аргумент.
I я на свеце ўсё ператрываю,
Пакуль са мною ты, мой дыямент!

(2014)



Яшчэ не ацэнена

Край беларускі, край бульбы і збожжа.
Але заграніца нам дапаможа,
І зазелянеюць на нашай зямлі
Бананаў сады, ананасаў палі.
У азёры нарвежскі сплыве селядзец...
Эмбарга ды санкцыям прыйдзе кабздзец
Ці, удакладнім, беларускі гамон.
Вось вам, расіяне, бры і хамон
Батон мажце маслам, у каву - вяршкі.
З саюзнікам гэткім ваш лёс не цяжкі.
Тунец і гарбуша, акула, кета...



Яшчэ не ацэнена

Я ведаю, будзе поспех!
Упэўнены, шчасце насустрач ідзе!
Перакананы, ведае ўдача
мой паштовы адрас, хто я і дзе!

У большасці выпадкаў я правы!
Калі не правы, дакажы адваротнае
Не выбіць упэўненасць з галавы,
яна быццам зелле жыцця прываротнае.

Я яго п'ю і ўлюбёны ў жыццё,
што даравала мне шчодрае неба.
I ў гэтым жыцці шчэ далёка не ўсё,
але ўсё ў ім ідзе так, як трэба!

(2015)



Яшчэ не ацэнена

Удзячны лёсу за выпрабаванні
Я ведаю цяпер, што я мацней,
I што дарма турботы, хваляванні,
Што калі бачу сонца ў вакне,

То я абавязкова ўсміхнуся,
Скажу: усё цудоўна, сябра мой!
Што я пад ветрам болей не сагнуся
I не ўпрагуся ў роспачы ярмо.

Мяне зламаць імкнулася сістэма...
Мне здраджвалі найлепшыя сябры
Сабой застаўся я, такая тэма)
А негатыў хай полымем гарыць!



Яшчэ не ацэнена

Паслядоўнасць гадоў
складае жыццёвы адрэзак
І кагосьці гатоў
Ад сябе назаўсёды адрэзаць
І сказаць ім з усмешкаю “да пабачэння”,
не прасіць у нікога ўжо прабачэння.
Адыходжу туды, дзе сонца заўсёды,
Не важна, што восень ужо за вакном…
Мой выдатны настрой - гэта новы піск моды.
Надакучыў мне шэры клас "эканом"!
Звыклых дзён шэрагі зноўку не пацягнуцца.
Сабе вырай ствараю я зараз і тут



Яшчэ не ацэнена

Той я памёр. Што ж, дружа, rest іn peace.
Ты будзеш у нетрах памяці жывы.
А новы Я ляціць на крылах у высь
Лёгкімі ловячы дыханне сінявы.

Той я стаяў і ўсе чакаў,
Калі што зменіцца да лепшага ў жыцці.
А новы Я чакаць ужо перастаў
І з вышыні плюе на ўсё, ляціць.

Не ведае прывалу і супынку,
Мы на тым свеце, можа, адпачнем.
На іншых спадзявацца - вось памылка!
I новы Я бліжэй намнога мне.



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Я напішу верш для цябе
Удзень самотны і журботны.
Як сонца ўтопіцца ў вадзе –
Я напішу верш для цябе.

Я напішу верш для цябе
Апалым полымем пачуццяў.
Асадкай сэрца у мане –
Я напішу верш для цябе.

Я напішу верш для цябе
Стагоддзем вечнай адзіноты.
Палётам дзіды на вайне –
Я напішу верш для цябе.

Я напішу верш для цябе
Збуцвелым кветам асалоды.
Нектарным прысакам у сне –



Яшчэ не ацэнена

1. Я стаю на беражку, час ідзе.
Можа кладачку знайду да цябе…
Сэрца кажа: «Будзе мой шчасны лёс,
Бо кахання кветачку ты прынёс!»

Прыпеў:
Кладачка, кладачка
Праз млынок і сад,
Зберажы нас ад бяды
Патаемных здрад
Кладачка, кладачка,
Ты дапамажы
Нам адной сцяжыначкай
Па жыцці прайсці!

2.На вадзіцу пагляджу – варажу.
І сваточку свой ручнік павяжу.
Па лугу бягу туды, дзе з табою рос,



Яшчэ не ацэнена

Я стаю на беражку, час ідзе.
Можа кладачку знайду да цябе…
Сэрца кажа: «Будзе мой шчасны лёс,
Бо кахання кветачку ты прынёс!»

Кладачка, кладачка
Праз млынок і сад,
Зберажы нас ад бяды
Патаемных здрад
Кладачка, кладачка,
Ты дапамажы
Нам адной сцяжыначкай
Па жыцці прайсці!

На вадзіцу пагляджу – варажу.
І сваточку свой ручнік павяжу.
Па лугу бягу туды, дзе з табою рос,



Яшчэ не ацэнена

Трэ паперці й з Маць нешта жа, х!
Знаем вены свяшчэнныя й

Зіхаціць, залаціцца закат!
Ды праз клёнікі маладзенькія!
А я, ох, как устал!
Ну, пахал, быццам недзе.

Што ж та гэта ты напісаў.
Ха-ха-ха! Не блазень ці взе?
Да, ну, взев ды й узяў
Шо-та ж і во с палескаГА Й.

І во… Іволга е ж у нас?
Как-та ўчора шэ ва ў лесьнічэсве
Чуў як быццам: іўняк
Галасіў дробным скрэжытам.

Жіво-жіво к полячк!.. –



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Падыміце галовы ў блакітнае неба,
На хвіліну спыніцесь ля старых муроў,
Удыхніце салодкае лета паветра,
Каб напоўнілась сэрца да поўных краёў!

Зазірніце ў мінулае, там на пагорках,
Дзе бруілась жыццё ў стагоддзі былым,
Шмат гадоў будавалі палац нашы продкі,
Замак буйны, кляштар і капліцу за ім.

У сядзібным садку па зіме і ўлетку
Іншаземныя дрэвы кідалі свой цень,



Яшчэ не ацэнена

Маці
мая, Зямля,
хачу табе сказаць,
не буду пісаць лісты, а
казаць...

Казаць
тое, што
жадаў даўно,
аб чым Бога малю
кожны раз я ў малітвах кажу:
"Люблю"...

Цябе
ад малых
гадоў сваіх хуткіх,
цябе, прыгожую, мілую...
У чутках

розных
чую пра цябе,
што бедная зусім,
што за душой ты маеш мала...
Ім усім,

усім
кажу я:
"Ты мая, і за цябе
злягу на тваёй траве ў баі"...
Заб'е

мяне
твой вораг.



Яшчэ не ацэнена

Калі цвілі паўсюдна ліпы
і душна на зямлі было,
дзяўчына мілая з усхліпам,
пайшла к рацэ, каб там на дно

з крутога берага, як птушка,
яна зляцела ўніз і там...
Яе Вадзянік ціха гушкаў,
і хвалі ў такт яго рукам

так варажылі душы слабых,
дзяўчыны гэтай маладой...
Яшчэ ўчора хлопец бравы
хацеў забраць яе з сабой,

але тады, калі пабачыў,
што ў вёсцы той так шмат дзяўчат,
свае рашэнне перайначыў -



Яшчэ не ацэнена

Быры ж хоть квіток 7
Да й насладысь в сымйі

А нас тут блогеры замучыв!
Прам спасу нема, гэтак гучать
Оно і лазыты в паролі зь,
А то чого б не воўк іх.

Пара-пара бы вам тут, дурні,
Да кажон дэнь сыдіты в клуні зь.
Ну, но і тіскаты стішочак
Хоць в дэнь якый ув босый.

Ну, хы, а мы жэ вам французы.
І но пра, га, і й прагнем тут жэ й
Узеты дуню дэ яку бы
І цмок-цмак-квак і в дупыльк.



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Беражанка
Зранку
востракрыллем
Рэжа паветра
Кроў ветру
Сцякае
З пятага паверха
На павекі
Халоднага лета.



Яшчэ не ацэнена

Мы умираем, перестав дышать.
Смерть, как и Жизнь – естественно простая.
А что такое Совесть и Душа –
никто на Свете,
до сих пор не знает…

Мы понимаем Счастье и Печаль,
Мы – видим, слышим, запах ощущаем.
А Совесть - к нам сама,
приходит поучать.
А с ней, Душа –
за покаяние прощает…

Как много чувств,
всегда толкутся в нас –
по очереди Жизнь нам украшая.



Яшчэ не ацэнена

Колышет ветер листья вишен.
Плывут по небу облака.
И аист кружит, словно ищет,
высматривая что-то свысока.

Лежу в траве, раскинув руки.
Лечу в неведомую даль,
с Землёю вместе, без разлуки –
я с ней, как с мамой, навсегда.

Нет у меня другой планеты.
Да и не надо мне другой.
Рождён, живу, умру – на этой,
друзей встречая, и врагов.



Яшчэ не ацэнена

Алесь Мацулевіч
Верабей і галубка
Ад’езду Тадэвуша Касцюшкі ў 1775 годзе ў Францыю, а пазней у Амерыку папярэднічала сумная гісторыя кахання.

1

Мастак Тадэвуш здольны.
Адукаваны ён.
Французскі горад стольны
ўмацоўваў добры тон.

Касцюшку пан Сасноўскі
ў маёнтак запрасіў.
“Дачка ў мяне, – саноўнік
з усмешкай прабасіў. –

Урокі малявання
ёй будзеце даваць,
бо стала мая панна



Яшчэ не ацэнена

Алесь Мацулевіч
Генерал рэспублікі
Памяці Тадэвуша Касцюшкі
Будучы начальнік паўстання 1794 г. у Польшчы, Беларусі і Літве Тадэвуш Касцюшка дзевяць гадоў жыцця аддаў барацьбе за незалежнасць Злучаных Штатаў Амерыкі.
I

Па волі паўздыманыя
сцягі жалезнай.
Ваююць Штаты з Англіяй
за незалежнасць.

У шэрагі сабраныя
ідуць змагацца.
Падтрымлівае Францыя
рэспубліканцаў.

Нямала караблёў-грамад



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Разумею. Усё перамелецца
Як на млыне праз Неман мука
I раптам шчасце само не сустрэнецца
А жыццё працячэ як рака...

Палына завіхаецца, кружыць
Куды лёс нас з табою нясе...
Удваіх не замерзлі y сцюжу
У адзіноце замерзнем у вясне...

Пахавай мае вершы у маі...
А у снежні яны расцвітуць..
Табе верыла... Я не блукала.
Вершы птушкамі у неба лятуць..

Можа прауда усі вершы скрала...



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Прыпыніце час:
Мне патрэбна выйсці.
Колькі ёсць яшчэ нас
З прыналежнасцю "чыйсці"

Прыпыніце час,
Бо няма ўжо моцы:
Ён бяжыць бы ўраз
Усе знікаюць ночы

Прыпыніце час,
Каб пажыць паспела,
Зразумела б вас,
Існуючых смела.

І крычу паўсюль,
Што хапае моцы:
Прыгадайце нас,
Паглядзіце ў вочы.

Мы жывем ледзь раз,
Колькі ёсць у нас веры.
Прыпыніце час,
Каб знайсці мне меру.



Яшчэ не ацэнена

Гэта вёсачка сэрца майго родны кут,
Нахлынаюць адна за адною памяці хвалі,
Толькі тут, толькі тут, толькі тут,
Сапраўды и заўсёды чакалі…

Гэты брук, да апошняга камня знаёмы,
Гэты луг, гэты лес і жніва паясы,
Толькі тут, адчуваю сябе удому,
Нават зараз, калі гэты дом пусты…

Нават зараз, калі ўжо не сустракаеш,
Не крануцца калі тваіх стомленых рук –
Толькі тут , я дзіцячы спакой адчуваю,



Яшчэ не ацэнена

Дзе я належу? Дзе я блукаю?
Калені дрыжаць, а сэрца палае.
Анёл-ахоўнік, я не ўяўляю,
чаму боль не раніць, а забаўляе?

Крок у невядомасць, жах адступае.
Спалоханы погляд пад коўдрай знікае.
Вольныя думкі - усё што я маю,
я ім належу, я іх ўбіраю.



Яшчэ не ацэнена

Мая сьляза.

Няма жальбы з нязваннае сьлязы,
Няма жуды, калі ідуць гады,
Маё нязбыўнае! Ты спраўдзілась тады,
Калі я быў пяшчотны, малады.

Мая сьляза - крышталь той нечаканы,
Які ў душы так непрыкметна рос,
Яго да палыноў на магілках курганных,
Я ад калыскі матчынай прынёс,

Да гэтых загародак, палісадаў,
Да дамовінаў роду маяго,
Да курганоў-капцоў утаймаваных,
Чарамі разбегшыхся вякоў.



Яшчэ не ацэнена

Мабыць патрэбы я не маю,
Зь якой кладуцца долу ніцма,
Напрад вяльможнымі царамі,
Напрад заможнымі дварамі.

Мабыць патрэбы я не маю
Ў варажбе і чараўніцстве,
Бо долю знаю, долю знаю,
А доля… што ж яна баіцца?

Мабыць патрэбы я не маю,
Як продкаў нашых спамянуць,
Бо яны клічуць мяне, знаю,
Бо вас яны штодня завуць.

Мабыць патрэбы я не маю,
Як гэты голас вам падаць,
Але як маці ёсьць адна нам,



Яшчэ не ацэнена

Матузкі.

Я да кволасьці ўсялякай
Ніцма прыпадаю,
Жальбе малае нястачы
Аддаю што маю.

Колькі раз на гэтым біўся,
Быццам Дон-Кішот,
Быццам дом, што не зваліўся,
Калі час прыйшоў.

Я на тонкіх матузках,
Час, што быў, трымаю
І той час, што будзе нам,
Які я не знаю.

Я на тонкіх матузках
Гэты верш вяжу вам,
Не дзівуйцесь, бо я сам,
З матузкоў прыдуман.
-15.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Дзецям.

Нашу мову ня зьведалі
На гадах, вы, малых…
Дочка з сынам - вы бедныя…
Гэта я вас зьбядніў.

Гэта я вас адвёз,
Хай, не ў Цемрыракань,
Але ў кут без бяроз,
Стэпам гэтым аддаў.

Ля бабулі не чулі вы
Казак з лесу, балот,
Курганоў, з продкаў вугалем,
Бачыць вам не прыйшлось.

Далягляды шырокія
Вам адкрыла жыцьцё,
Каб буялі ды помнілі
Аб Радзіме сваёй.
-14.04.16.



Яшчэ не ацэнена

Але ж… як гэта ёй сказаць?

Я з дабрадзеямі не знаюсь,
Сяброўства зь імі не вяду,
Каго ж, штомоц, шчыра кахаю,
Тыя ў каханьне не ідуць.

Я таямніцу адну ўгледзеў,
Яна, як гнуткая лаза,
Якой дождж шэпча, у’ецца вецер,
Але ж… як гэта ёй сказаць?

Наш сьвет - вялікая гасьцёўня,
Прытулак наш у нядоўгі час,
Ноч салавей таму галосіць,
Але ж, як гэта ёй сказаць?

Як сьвята мілае праходзіць,



Яшчэ не ацэнена

Мы твае немаўляты, жыцьцё,
Твае ласкі малочнае, песты,
За рукою тваёю слухмяна ідзём,
У абліччы сваім чалавечым.

Паасобку, ці цугам-гуртом,
Мы - то неслухі, то прайдзісьветы,
Дабрачыннасьць, ці здраду нясём,
У абліччы сваім чалавечым.

Мы твае немаўляты, жыцьцё,
Твайму кону вітальная песьня,
Тваё зерне, палова, асьцё,
Твайго коласу малыя дзеткі.
-14.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Ля казявак малых, ля жукоў аднарогіх -
Зь мірам ціха жыву,
Мурашам, што паўзуць да стала ад падлогі -
Цукар шчыра драблю,
А кароўцы чырвонай, казытлівай на карку -
Дам далоні свае…
Гасподзь Навышны, сусьветны Ўладарца -
Мы ўсё - дзеці твае.
-12.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Хто долю сваю знае?
Ніхто… ніхто… ніхто…
Долю хто кахае?
Ніхто… ніхто… ніхто…
Долю сваю заве хто?
Ніхто… ніхто… ніхто… -
Бо доляй адзавецца
Пражытае жыцьцё.
-07.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Мэта.

Мэта йдзе прад чалавекам,
А ён ёй жалезы рушыць,
Што яму куюцца векам,
Перашкодай харалужнай.

Мэта шлях людзей вядзе,
Беды, горы, неба дужыць,
Мэта - з сонцам, добры дзень,
Дабрадзейству калі служыць.
-07.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Ахвярам ВАВ.

Там кроў не гусьне, не цурчыць,
Не вар’яцеюць з жаху, болі
І мне тым нечым памагчы,
Спавітым доляю такою.

І доля гэтая аб тым,
Не гучыць у звонах медалёвых…
Яна з Нябытнасьці, з начы,
Маўчыць у мільёнах без’імённых…
-06.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Жыцьцяпіс.

Я радзіўся і рос
Пад страхой саламяннай,
Каля клёнаў, бяроз,
Ля балот і курганаў,

Каля рэчышч старых,
Балацянак іржавых,
Каля вытоку іх,
Што Трубою назвалі,

Што вясною гула,
І граніт той тузала,
Якім цэсар Ляксандр,
Бярог рэйкі і шпалы…

Я радзіўся пад зоркай,
У вокны студзень глядзеў
І мой шлях, не ўзорный,
Маляваў на іх шкле.

Я ўзрос пры лагодзе,
Саламяннай, льняной,



Яшчэ не ацэнена

Жыхарам Пацавай Слабады.

Найшаноўнай, хай будзе спагада,
Якой сьветлілі шлях людзі мне,
Калі зпроцемку йшоў я і падаў,
Калі я губляў рэшткі надзей.

Найшаноўным, жаданьне я маю,
Неадплатнаму доўгу майму;
Чым я змог - тым я Вас спамінаю,
Вас забыць я ніяк не змагу.
-01.05.16.



Яшчэ не ацэнена

Кохан яр.

Бараўлянае сонца садзіцца,
Хай мне, птаха такая ж сасьніцца,
Пах сасьніцца, сірэневы, п’янкі
І дзяўчына, якую кахаю…

Не сасьнілася зранку і зночы,
Як гукаў, не згукалась нійдзе,
Стрэлась сёньня ў спаднічцы гарошкам,
Погляд звабілі персі яе.

Стрэлась сёньня і, як нам бывае
Між зусім незнаёмых людзей -
Панесла далей, прынадай каханьня,
Гронкі высокіх, дрыготкіх персей.
-30.04.16.



Яшчэ не ацэнена

Жарновы.

Дзёгаць вадкій, чорный-чорный,
Успаміны, вы мае…
Жыцьцё, цяжкі меле жорнаў -
Мука добрая, ці не?

Жарнавоў камень насечный,
Без аздобы і ўкрас,
Меле з прашчураў, прадзедаў,
Малоць будзе й пасьля нас…

Круціць жорнаў безаздобны
Пылам тонкім, без асьця,
Мукой меле зуб цынготный,
У жорнаў лёгшага жыцьця.

Круціць жорнаў безаздобный,
Шэрый, каменный, насечный,
Пхне бяздонныя вантробы,



Яшчэ не ацэнена

Час чакаць, ці ўзыйдуць агуркі.

Час, сваёй таямнічаю явай
І нязьведаны зорны Абсяг -
Таямніцы трымаюць над намі,
Як калісь, блін-Зямлю на кітах.

Еднасьць маюць яны і таеснасьць,
Неабсяжныя іх берагі…
Час-Абсяг, ля матэрыі Сьветлай,
Мае Цёмную большай вагі…

Толькі мне, што тлуміць тым галоўку?
Гэта ж можна ,,шызнуцца,, на тым!
Вясна йдзе. Час на бульбу і моркву,
Час чакаць, ці ўзыйдуць агуркі!



Яшчэ не ацэнена

Ветра начнога падых
Цынкавай бляхай лязгоча
І гоніць ад скроняў маіх
Сутаньні цёмнае ночы.

Яны не ўладаюць нічым,
Апрэч цемрамаршалаў змрочных,
Між імі драбнютка душы,
Кропляй малою проскочыць.

Яны не ўладаюць нічым,
Прад золкам, на шэрым узьмежжы,
Дзе душа, што іх удалячы,
З вышыні адгукаецца вершам.
-23.04.16.



Яшчэ не ацэнена

Ці ж сьвет наш благі?

Падаюць ясныя кроплі…
Падаюць… ці ж сьвет благі,
Той, што дажджамі гаворыць
Зараз з пачуцьцем маім?

Калі ён сонейкам ходзіць
На горы, на лес і сады,
На кветы, на зерне ў калосьсях…
Ці ж сьвет наш за гэта благі?

І калі ж чалавек чалавека,
У хцівым, у прагным сваім,
Штомоцы штурхае ў плечы -
Ці ж сьвет наш за гэта благі?
-19.04.16.



Яшчэ не ацэнена

Ані і сфіжі шче тібі

Мы тут зашлы собі в столову
І нам уж ріжуть огурцы!..
Ну, так, когда ты бес толковый
І хочыш шося найскорій.

От тут міні міністыр стырыть
Шчас во аж 3ста саморізць!
І я вжэ, хі, но й набыры вуш
Шчэ номерок майс3в-Сашків.

Да. Бо учора шэ зайшлы мы
Тут на вычэру жэ й да й біск.
І он толкуе: гэ! Ты дурынь!
Якы покупкы шчэ й гвазьдзішч!

І точно. Ждэмо дэнь. Пудвіз гыцль.



Яшчэ не ацэнена


Яшчэ не ацэнена

Ву столову ж Лев залез

Гой, Гомэлькова дочка
Да тут КісКу сь пудняла.
Ну, пудставыла губкы.
Кажэ, гый, цылуй вжэ, Тігр!

Да коб гэто жэ ны й в сні.
А то шо я бачу, хі…
В ОдноКласьНікы ля мні
Вдруг з Російі 3 пісьмы вш.

Ну, 5ёркы ставлять Білк
Да на здымочКах, дывы.
Не коб чмокнуты дідка
Хоть дэ в носа чы й в лобка б.

А красотка-то така ж,
Бы й та Лідочка моя ль.
Бо одны святы гупкы зь



Яшчэ не ацэнена

ПупЛіхТыхСтыкы й нем.
Вычыстылы усэ немцы

На якой жэ зямлі вы жывеце,
Што не ведам шэ й мовы свае?
Ці то трэба но вжорыць па лэйбе,
Каб хоць нешта панеў на й палеск?

Вось Владзіміра Караткевіча,
Можа быць, і Татена сестр?
Не. Ты нешта прэш ля негр!
Шыз ты. дурнэньк.

А у нас тута гонь ек весело!
Прыпець прэцца кудысьці ўверх!
Ну, пуд крылцамы буська гындычкы.
Ці то ты і не пазнаеш?



Яшчэ не ацэнена

Вершык добавлю я тут зарэ вам!
Ах, з блін шпана! Да в Мняф блога зь ныма фш!
Кто жэ та так там гіруець ізь Янк?
А! Пан Макар са й Каза!

Ну-ка яшчэ раз нам рыхГістРакВакц!
Вота как Ракі пусціЛіся ф пляск.
Ах, вы мае жэ тута пута с власць!
Снімачак нельга ш к сціхам.

Ну, дык во прыза гаврылыкам дбайн:
На пс3чак с пар ш!



Яшчэ не ацэнена

А ны абы шчо вам в зібр

Гэта ж патрэбна но мне аднаму.
Ну, шо я гонды а во вас по лбу ж,
Шо вы ны знайітэ мовку й мою
Да й но й всэ ной там ввырху сь.

Хто ж бо ж з Вырхусця чытае шызуль.
Не. Гэ но Гены во Сухом Бору, х,
Боруха трэ одынуты, бо, ну,
Тегныця сволоч, бы вовка почувш.

А королева дэ Бона хоть бонБу сь ля й Бусь.
Нету канала й канавы й мосту ж,
Шо протів стужышчы выстоев, тмук,



Яшчэ не ацэнена

"Кожны добраахвотнік мусіць быць пакараны!" -
сказаў Аляксандр Лукашэнка, прэзідэнт Беларусі.
Увесь крывёю запэцканы, у кашулі ушчэнт падранай,
быў я выпхнуты з дому і неўзабаве за кратамі апынуўся.

Гэтак даведаўся я на ўласным жыццёвым досведзе:
супрацоўнікі нашыя працуюць вельмі недасканала;
што не прымаў я ўдзелу ў АТО, і слухаць не захацеў ніводзін з іх,



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Праз узгоркі уласнай волі,
міма ножак мясцовых модніц
я з ружовай півоняй ў далоні
завітаў да цябе з цёмных вуліц.

Ліхтароў прамяністыя плямы
асвятлялі мне шлях непрыкметна:
скрыжаванні, прыступкі і ямы.
Цені моўчкі блукалі бязмэтна.

У мяне з сабой усё, што маю:
гумар тонкі, амаль не прыкметны,
кветка з водарам роднага краю,
пацалунак пяшчотнага лета.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Самоціць вобраз у люстэрцы?
Схіляе разам слёзы ліць?
А што, калі выяву сцерці
і ўласны твар перамяніць?

"Ушчасціць" поглядам і ўсмешкай,
заўсёдна поўнымі любві, —
і захаваць на духа "флэшку",
каб не згубіць, пад грыфам "V" —
як пераможцы-жыццялюбцы
выратавальнае "ноў-хаў".

І "Не!" — самоце-душагубцы!

Даеш захопленае "Ваў!"
і найружовых акуляраў
адну-дзве пары (можна й тры!) —



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

А давайце ўсе шыльды заменім!
Беларускія назвы напішам!
Назбіраем усе разам камення
І пачнем будаваць, як Францішак,
Роднай мовы падмуркі. Па слову,
Каб гучала заўсёды навокал,
Беларускае мовы аснова.
І лунала над намі, як сокал.
Каб у кожны куточак, дзе морак,
Заляцеў гэты сокале ясны,
Запаліў ліхтары нашых зорак,
Што патухлі калісьці дачасна.
Каб данёс голас роднай зямліцы



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Салодкі смак таго хмяльнога лета
Ніколі мне, напэўна, не забыць.
Ментолавая пахне цыгарэта,
Забараняе думкам дАлей плыць.
Але яны прайшлі даўно праз шлюзы
Твае пахмельнай бруднае хлусні,
Што стала найгалоўнейшай абузай,
Навесіўшай на шыю камяні
Вялікаму і шчыраму каханню,
Што нават лёс магло перамагчы...
Бо калі ёсць - не страшна развітанне,
Калі няма, то нельга й зберагчы…



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Беларуская чыгунка -
цягнікі…
Рэйкі выцягнуты стрункай -
і гудкі…
І вагоны - вочы, вочы
ноч і дзень…
Вартавы абходчык крочыць,
нібы цень…
Пляц перона, семафоры,
Пераход...
То ляціць на захад скоры,
то на ўсход,
То пралязгае цяжарам
таварняк...
Перагоны, шпалы, твары...
І скразняк…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116070405224



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Легенда пра бусла.
(з серыі "Легенды і паданні Беларусі"
напісана па матывах народных паданняў)

Даўным даўно гэта было.
Зямля квітнела, усё цвіло.
На небе дзесьці жыў і Бог -
Пярун, Вялес ці мо Сварог?

Ніхто не ведае дакладна,
Гавораць рознае і складна.
Гуў лес і пухкалі балоты
І столькі ўсякае брыдоты

Там развялося, што не стала
Ад іх ратунку. Дзе папала



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

“Кожны добраахвотнік мусіць быць пакараны!” –
сказаў Аляксандр Лукашэнка, прэзідэнт Беларусі.
Увесь крывёю запэцканы, у кашулі, ушчэнт падранай,
быў я выпхнуты з дому і неўзабаве за кратамі апынуўся.

Гэтак даведаўся я на ўласным жыццёвым досведзе:
супрацоўнікі нашыя працуюць вельмі недасканала;
што не прымаў я ўдзелу ў АТО, і слухаць не захацеў ніводзін з іх,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Хмары пухнатыя сонца абнялі.
Кропелькі-слёзкi на шчочкі ўпалі.
Кружацца ў лужыне хвалі-спіралі.
маланкі-зашпількі чмялёў напужалі.
Лье як з вядра. тэмп рашуча ўзялі
бруі вясёлыя... мыюць сандалі.



Сярэдняя: 3.4 (7 галасоў)

Заліўшы плацце — травы росныя —
парфюмам "Чэрвень. Подых кветак.",
чмурэе лета — не дарослае,
а так — пакуль яшчэ падлетак —

дзяўчо з валошкавымі вочкамі,
рамонкасонечнай усмешкай.
Усё б яму за матылёчкамі
ганяцца з ветрыкам-пацешкай.

Усё бы з дожджыкам, аслепленым
залевай шчасця — нібы з рогу,
без "нехачунькавай" "адчэпліны"
вясёла тупаць па мурогу,



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Што нам добра, што не?
Запытай — адкажу:
хоць і многія рэчы ў жыцці неблагія,
найкаштоўныя з іх —
што сілкуюць душу —
гэта вера,
надзея,
любоў.
І sophia.

А што тычыцца плоці...
Ну, гэта бачней:
анідзе між дароў пладароднае глебы
аніколі няма анічога смачней
крупкі солі,
вады
і акрайчыка хлеба.

А для зернейка духа карысней за ўсё —
ва ўсялякіх абставінах
чэснасць



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дзе я належу? Дзе я блукаю?
Калені дрыжаць, а сэрца палае.
Анёл-ахоўнік, я не ўяўляю,
чаму боль не раніць, а забаўляе?

Крок у невядомасць, жах адступае.
Спалоханы погляд пад коўдрай знікае.
Вольныя думкі - усё што я маю,
я ім належу, я іх ўбіраю.



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Кожны памрэ, заплюшчыўшы вочы,
смерці ў твар заглянуўшы не раз.
Бо чалавек да дзівацтваў ахвочы,
не заўважаючы розных параз.
Хай будзе бераг той цёплым, утульным,
смерць хай прытуліць касцьмі ад душы.
Будзе яна святам нашым агульным,
ёй чалавек свой даўно, не чужы...



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адыграю сваю ролю, у гэтым акце,
і пайду бадзяцца я па свеце,
не сядзіцца мне ў цеснай, душнай хаце,
цесна робіцца мне на планеце...

Адыграю я па ўсіх жыцця законах,
з чыстай душанькай у шлях збяруся.
І згару, як у кулі меднай, порах,
у аблоках сініх я згублюся...



Яшчэ не ацэнена


Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Рыма старога паэтаў,
у неба ўзнёс горкі дым.
Альфа згарэла і бэта -
паэты спяваюць глухім.

Горад стагоддзі прабудзе,
дыхае разбураны Рым...
А мёртвыя толькі людзі -
паэты спяваюць глухім.

Розныя людзі на свеце,
з духам і добрым і злым...
Словам бясконцым не верце -
паэты пяюць глухім...

Canimus surdis* (лац.) - мы спяваем глухім.



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

На самы край свету ляцеў б за табой,
на бераг пусты прыплыў бы, Рахель!
Я сеў ў самалёт, ды мусіць не ў той,
паплыў караблём, ды не той карабель.
Цябе так шукаў на гэтым я свеце,
у кожнай краіне, ў кожным кутку.
У зіме я шукаў, у восені, у леце,
уначы я шукаў, працягнуўшы руку...
Цябе я згубіў, заплюшчыўшы вочы,
расплюшчыў - не ўбачыў нікога я больш.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Разарві фотаздымак,
дзе разам з табой...
Я іду на прыпынак,
з цяжкой галавой.

Адпачні, распраніся,
і скажы ад душы.
Што я зноў памыліўся,
больш ты мне не ілжы.

Што цябе пакахаў я,
як дэльфін ваду...
Бо не ведаў, не знаў я
цябе на бяду...

Прыпыніся ля лаўкі,
і як будзеш сядзець,
глянь: бялюткія чайкі,
адлятаюць на смерць.

Гэта наша каханне,
на бялюткіх крылах...



Сярэдняя: 5 (15 галасоў)

(Казка-легенда аб узнікненні возера Нарач,
напісана па матывах народных паданняў)

У даўні час на зямлі нарачанскай
Не было аніякіх азёр
Край глухі быў, дрымучы, пушчанскі.
Рос там лес: ні то гай, ні то бор.

У гэтым лесе ляснік жыў з дачкою,
А дачка - прыгажуня на твар -
Уся бялявая, з доўгай касою.
Звалі Нара і погляд, як жар.

Хлопцы цугам ішлі да хаціны



Сярэдняя: 5 (7 галасоў)

Як пазнаць?

Ідзем мы праз свой лёс,
Нібы праз лес дрымучы,
Без сцежак і дарог
Неведама куды.
Сцякаюць ручаі:
Атрутны і гаючы...
Вось толькі, як пазнаць?
Адкуль набраць вады?

Падсцерагае звер
Вялікі, невялічкі,
І не разгледзець нам
Ні погляд, ні памер...
Вось толькі, як пазнаць
Драпежнікавы звычкі,
Каб потым прыручыць
І ён змяніў намер?

Расце так многа дрэў



Сярэдняя: 4.8 (16 галасоў)

Малахітавая Свіслач!
Ізумруды - берагі.
Салавей у голлі свішча
І масты, як абцугі…

Не спыніць ім твае плыні.
Праз стагоддзі ты бяжыш.
Усё часова: прыйдзе, гіне,
Толькі ты, як вечны крыж.

У сабе хаваеш лёсы,
І шануеш з даўніны.
У вірах многагалосых -
Лязгат коп’ яў і вайны.

А ў споведзях чароту -
Казкі, песні гусляроў,
Пах жыцця: крыві і поту…
І малітвы святароў.



Сярэдняя: 5 (24 галасоў)

Не пакідай мяне, маё натхненне!
Адзіны сябар зверанай душы,
Як ранак абуджаецца ад пеўня,
Так і ва мне ты ўсё разварушы.

Няхай бушуюць хвалі тваёй плыні,
На іх я, нібы ветразь карабля,
Калі з няўмольнай сілаю нахлынеш,
Тады так добра бачыцца здалля.

І не патрэбны ні маяк, ні флюгер.
З табой плывеш туды, куды нясеш -
Рвеш ланцугі, раскоўваеш кальчугі...



Сярэдняя: 5 (12 галасоў)

На маёй красамоўнай зямлі
Усё квітнее - лугі і палі.
Гэта лета - увішны мастак,
Размалёўвае фарбамі так:
То рамонкі малюе, то сад,
То з таполяў спадаючы чад,
То валошку, то клёкат буслоў.
Не хапае ні часу, ні слоў,
Каб малюнкі разгледзець усе.
Трэба ногі абмыць у расе,
Удыхнуць водар кветак і траў
І падзякаваць Богу, што даў
Табе зрок і магчымасць спазнаць,



Сярэдняя: 5 (15 галасоў)

Не толькі птушкі кахаць умеюць,
Кахаць умеюць яшчэ і людзі
І не ўкрадкам, калі сцямнее,
А на вачах, калі помстай судзяць.

Не адступае з душы каханне,
Калі жалезам калёным смаліць
Цябе вядзьмарства, на развітанне,
А ты жывеш, як людская памяць.

Выходзіш з багны, ідзеш пустэчай,
З сваім каханнем такі адчайны!
І не страшаць цябе бойня, сеча,
Бо ты кахаеш і ў гэтым тайна



Сярэдняя: 5 (11 галасоў)

Няма з табою сумных думак,
Мая ты родная зямля.
Ад мітусні жыцця і тлуму
У табе знайду спакой і я.
Адной табе сябе даверу,
Пайду туды, адкуль прыйшла
Пажоўклым аркушам паперы,
Згарэўшым у вогнішчы жытла.
Як Ефрасінья і Рагнеда
І мноства ўсіх тваіх дачок,
Я па дарозе лёсу еду,
Каб ты заўсёды мела зрок,
Каб смела крочыла наперад,
Жыла на доўгія вякі
Праз нашы думкі, вочы, веру,



Сярэдняя: 4.4 (14 галасоў)

Ядвабам аголеных ўночы адценняў
Лунаюцца мары ў празрыстаці зор…
Мільярды сусветных жаданняў-трымценняў
Ахутваюць ласкаю стомлены бор…

Прыціхласці рэха на стромых прасторах,
Бавоўнасці водару прагны глыток…
Скідай нерашуча, няўмела свой сорам
І можа пачуе спакушаны Бог…

Як дыхае цень, што прачнуўся да скону,
Як коткаю крочыць смуга да ракі…
Як плача матыль у бяскрыллі палону,



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Неабыякавыя да сусьвету
Вершы і дождж
Таямнічы, начны.

Па вільготнаму шклу,
У трапяткім паветры
Дробныя кроплі
Зіхацяць пад святлом ліхтароў;
Нешта шэпчуць галлю
I зрываюцца ўніз,
Бы-нібы з гукаў складаюць малюнак.

Размаўляюць са мною
Пра фарбы восені,
Пра цудоўныя ружы
Пад кашуляй дзяўчат,
Адначасова
Ставячыся да Мовы
Як да цуду.

Рэшткі «Дрэваў» Лоркі
Чутныя ў кожным радку –

Трэба толькі



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Зялёныя вочы травеньскай ночы,
У прыцемках белай акацыі сноў…
Ня бойся знянацку удалеч пакрочыць,
Ня бойся сустрэцца з пачаткам наноў.

Птушыных санатаў час досыць спакусны,
Нібыта ў віры расцугляныя дні…
Калі ты не пойдзеш, салодкасці вусны
Патонуць у мроях, як, зрэшты, сябры…

Сябры ці знаёмцы? Хіба зараз цені
Адкінуты ў зорных гадах паплавы...
А помніш, як колісь з табой так няўмела



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Кава стыне ля вакна,
але нейкая віна

на мяне сышла
і студзіць
сэрца і душу,
і цяпер я
мушу грэцца,
на агонь гляджу.

І пярсцёнак
з срэбра твой
у мяне ляжыць,
за цябе
я рвуся ў бой,
але ўтраціў прыць.

Ці то застудзіла
сэрца мне
віна?
Можа распаліла
голаў
ад віна?

Не. Каханне
мусіць бег свой



Сярэдняя: 4.7 (6 галасоў)

1. Н.

Тваё сэрца
так б’ецца,
так грукоча
прыемна,
і ўдалеч
імкнецца
наша любасць
узаемна.

Мне цябе
не хапала,
не хапае
і зараз,
на стале
толькі кава,
і наперадзе –
старасць.

Мы абдымемся
дужа
нашы рукі
сплятуцца,
а за вокнамі
сцюжа
разам з небам
смяюцца.

********
Каля вогнішча
жарка,
сілуэты
счарнелі,
і па сценах
так шпарка



Сярэдняя: 4 (10 галасоў)

Яго радзіму нават каксь

Тут мы Мак7а Танка вучым,
Як напісаць хоць 2 радка.
А то ён как-та як-та нават
Не зна й ня ведае Брылька.

Ну, как. Ха-ха. А шо шэ маем
Тут во ў Багдана Навіча.
Узор персіцкій! Тчэма разам
Са і во, бачце, Брытвай нат.

Мы сутнасць вельмі ш натта ўбачым
І нават Ісуса с Ізрайль.
Дык то яўрей же! Нашо нам він!
Да ну вас с паскай! Я дурак?



Сярэдняя: 4.8 (5 галасоў)

Мне здаецца, што гэты свет штучны,
Што шчырасць мая дзесьці знікла,
Раставраюцца словы бязгучна,
І радасць галавою панікла.

Ужо рэдка пішуцца вершы,
Нішто не турбуе так моцна.
Канешне, адкрыю не першай
я свет чалавека дарослага.

Я чула ў дзяцінстве, што потым
будзе складаней, чым зараз.
Схопяць за плечы турботы -
І прыйдзецца скласці свой парус.

У гэта верыць зусім не хацела,



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Люблю я водар злотай нівы,
Пахі лесу, цёмных вод.
Як народ працалюбівы
На святы водзіць карагод.

Люблю я снег, люблю спякоту
I звонкі голас ручая.
I нават ціxyю журботу
Там, на камні ля Гая.

Люблю я смех людзей вясковых.
Той заразны, просты, смех.
Люблю гучанне роднай мовы,
Як гаворыць чалавек.

Адным словам, я люблю
Зямлю родную сваю.



Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)

Люблю я водар злотай нівы,
Пахі лесу, цёмных вод.
Як народ працалюбівы
На святы водзіць карагод.

Люблю я снег, люблю спякоту
I звонкі голас ручая.
I нават ціxyю журботу
Там, на камні ля Гая.

Люблю я смех людзей вясковых.
Той заразны, просты, смех.
Люблю гучанне роднай мовы,
Як гаворыць чалавек.

Адным словам, я люблю
Зямлю родную сваю.



Сярэдняя: 4.2 (9 галасоў)

У тлумачэннях сэнс схаваны,
а словы могуць і забіць.
У пошуках сваёй нірваны
мы можам толькі ў небе быць.

Мелодыі гучаць увосень?
Яны вясною загучаць.
Мы патрабуем, можа, просім,
у Бога лепшымі каб стаць.

А мне аповесці бракуе,
раман не варта пачынаць.
І птушкі над жыцця страхою
спяваюць, голасна крычаць.
Ад страху?
Даруйце.



Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Край мой мілы,край мой светлы,
Добры,безумоўна,
І такі да ўсіх прыветлы,
І такі цудоўны,

Што няма яму узораў,
Прыкладаў бяспрэчных.
І над ім лятаюць зоры
Ўсіх сузор`яў лепшых.

Край мой родны,край любімы-
Нівы і азёры,
Ты- адна мая Радзіма
Ў сонечным прасторы.

І нікому,край мой мілы,
Не аддам ніколі
Твае моры,небасхілы,
Руні ў родным полі.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Герой сядзіць на трэнажоры,
Наш касманаўт Плышэўскі Жора.
Ён у скафандры цёмна-сінім
Са сцягам роднае краіны,
Шкляны каўпак на галаве
З чырвонай зоркай на ілбе.
А перад ім прыбораў многа,
Якія зорнаю дарогай
Вядуць яго безпамылкова,
Рацыянальна і талкова
Ў Сусвет далёкі незнаёмы,
Такі прывабны і цудоўны,
Што кожны з нас ляцець жадае:
Дзе Казерог ў начы гуляе,
Дзе Свінапас і Скарпіён



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Безвестному солдату ВОВ. У Нябыт, жаўнеру ВАВ.

п. отцу, Кортелёву Андр. Арх. п. бацьку, Карцялёву Андр.Арх.
участнику ВОВ. удзельніку ВАВ.

На поле битв остались знаки, На тых палях засталісь меты,
Они лесами заросли, Яны лясамі зараслі,
Они меня бы пред атакой Яны б мяне, ад чаго зьведаў,



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Але што ж…

І не йшло ты па роўнаму шляху,
А заўсёды сваёй сьцежкай узбоч,
Ні з каго не прасіла падзяку…
Але што ж, але што ж, але што ж…

Ты імкнулась красы нечуванай
І вітала сузор’і зь нябёс…
Хай не спраўдзілась гэта ў каханьні…
Але што ж, але што ж, але што ж…

І, як босым по колкаму жвіру,
І да рэбраў у завостраны нож,
Ты, часінай, на спробу вадзіла…
Але што ж, але што ж, але што ж…



Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)

Былое адыйшло ў прыкметы,
Яно, на лёгкіх крылах птах,
Ужо спачыло на сёмым небе,
Ужо на сямі, далей ляціць, вятрах.

Былое заціхае рэхам
І па кішэнях яго не разлажыць…
Яно, як воз, што з каляіны з’ехаў
І зьнік у процемках начы…
-14.04.16.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Франсуа Віён: ,,Я зьведаў сьвет…,, (пераклад на беларускую мову).

Я знаю мир - он стар и полон дряни, Я зьведаў сьвет - ён стары мех з гаўном,
Я знаю птиц, летящих на манок, Я зьведаў птах, імкнучых у нераты,
Я знаю, как звенит деньга в кармане Я зьведаў, як грыміць у кішэнях луідор
И как звенит отточенный клинок. І як грымяць сталёвыя нажы.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ліст.

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам…
Бо мроіва жыцьцё наша ідзе,
А цень яго хаваецца да нетраў.

Ступенькі дзьве яно гэта жыцьцё
І немаўлят у прыступках забаўляе,
А нас яно загортвае ў лісьцё,
Ці палятаць на крылах падымае…

Жахаюсь я, як сьвеце наш гудзе,
Як скаланаецца ён глебай і паветрам,
Як чалавек ступой цяжкой ідзе,
Як ён яго рабуе на патрэбы.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Трыццаць пяць чалавек, трыццаць пяць партызан -
сабіраў свой атрад удалы атаман.
Гнаў ён коней сваіх удалеч сівых бароў,
каб пабіць, пашарсціць немцаў блудных у кроў...

За зямельку дзядоў, за прыгорак сівы,
дзе яшчэ хлапчанём накасіўшы травы,
бег да мамкі сваёй каб хутчэй памагчы,
і каб потым з дзяўчынай сваёй залягчы...

Каб кахаць, быццам чуў, у апошненькі раз
і забыўся тады роднай мамы наказ:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Выдзержу ль прама-тКі сь

Ш-ш-ш-ух! І на зэлыні снег. –
Где это! Тэлыпэнь! –
Да вот, усадьбы маей
Вам ны понеты фш.

Есця шэ пара вышэнь.
Еблынь старэнькы.
Ну, а слывок і ны счесть.
Но… гэто ж нышчесце!

Дэ, якый кому цвет!
Нафік він бесьсерам.
От, почытай, мадмазэль,
Шо пыш сельсавет пней.

Сёньня, шчэ й заўтра не слепнь.
Будэмо втравліваць нечысць.
Гэто не вельмі там крепк



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ну, осцусь Я зь дзед

А мне хочеца влепіць вжэ
Шося зном. Бо ек
Да влад слухаці АідКу сь
Да з ціп Вед шэ й ексь.

Но кагда мы тут з Васіштай
Да во ліпым гжэль,
То, ну, ек ды й як ліцьвінКі сь
ПойМуць нас, Котэй.

Ах, маі ж вы да харошы
ГонДы во 100 дзеўк!
Как любіці вас ды гордых.
Ведзь усе вжэ Леўк.

Пагаворма ж, можа быці,
Тутака с Сергейк?
А то, ну, тону ва жыце



Сярэдняя: 5 (4 галасоў)

Як табе, Міша, у Нью-Ёрку
Як сябе чуеш ты там
Кажуць, там скачуць вавёркі
Па чалавечым слядам

Як ты жывеш там, мой браце
Ці успамінаеш ўсіх нас
Плача у бацькавай хаце
Маці начамі адна

Як табе, Міша, у Нью-Ёрку
Знаю – нядрэнна, і ўсё ж
Бачыш ўпацьмах адвячоркам
Што ўсё у Нясвіжы жывёш

Добрай дарогі, мой браце
Зычу табе надалей
Але у бацькавай хаце
Сэрцу усё ж весялей



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Як люблю я святочныя хусткі
Што на сонцы агнямі гараць
Я не веру усім гэтым чуткам
Што не будуць іх больш надзяваць

Не – ў царквах і ў святочным натоўпе
Нас сустрэнуць яны зноў і зноў
Будуць радаваць сэрца і вочы
Будуць ў душу нам несці любоў

Ў гэтых хустках – Эвангелля праўда
Ў гэтых хустках – вытокі ўсяго
I Эдэмскага райскага сада
Райскіх кветак на іх карагод



Сярэдняя: 4.4 (7 галасоў)

Я ў горад завітаў
Дзяцінства сваяго
Суседзяў ўсіх пазнаў
Нібыта сваякоў

На лавачку прысеў
У вокны заглянуў
I наш бульвар-праспект
Мне быццам падміргнуў

Ці то прайшлі гады
Ці не – як мне адчуць
Нябачныя сляды
Пабачыць я хачу

Дзе хлапчуком калісь
Я шпарка прабягаў
Няхай бяжыць мой сын
Каб толькі не упаў

Шкада, што клён –сябрук
Што лазілі па ім
Стаіць без ветак-рук
У роспачы нямым



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я так даўно цябе не бачыў
Не ведаў, дзе ты, як жывеш
А ў галаве гучыць нязбаўна
I тым не менш, і тым не менш

Гады, што птушкі прамінулі
Між намі столькі розных меж
А губы ціха так шапнулі:
I тым не менш, і тым не менш…

Я за жыццё, як воўк, змагауся
Ў ім быць першым меў намер
Але апошнім я застаўся
I тым не менш, і тым не менш

Таго, што сталася навокал
У думках нават я не меў



Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Я свой край шматпакутны шкадую,
I хачу, як не склаўся бы лёс,
Бачыць Белую вежу святую
На ускрайку блакітных нябёс

I царкву, што стаіць на узгорку
I ахоўвае край мой і дом
I вячэрнюю ясную зорку
Што гарыць у цішы за акном

Так прыгожа усё і спакойна
Але смутак на сэрцы стаіць
Калі гляну, што стала з ракою
Што праз Камянец ціхі бяжыць

Хіба нам, беларусам, ўласціва
Побач з хатамі сметнік рабіць?



Сярэдняя: 4 (1 голас)

Я прашу – не паліце вы смецце
Каля вёсачкі роднай маёй
Я такога не бачыў у свеце
А пабачыў ў старонцы сваёй

Дзе калісьці грыбы мы збіралі
Дзе шумеў саснячок малады
Дзе ў дзіцячыя гульні гулялі
Зараз сцелецца жудасны дым

Дзе сунічны й чаборавы водар
У паветры заўсёды стаяў
Нехта руку падняў на прыроду
Нехта смецце паліць загадаў

Не паліце – крычу ўва весь голас
Грэх на душу і так вы ўзялі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Я праходжу ля парка Горкага
Там вароны кладуцца спаць
Свае дзюбы у гнёзда уторкваюць
Каб знянацку ўначы не ўпасць

Я іду ля вячэрней Свіслачы
У вірах белай пены шмат
Не ахвяры хачу, а міласці
Ды чакаю яе дарма

Што ж тут робіцца ў родным горадзе?
Што змянілась з юнацтва тут?
Хто мне скажа, чаму у моладзі
След на тварах відаць ад пакут?

Чысціня і парадак на вуліцах
Людзі ў форме усё мятуць



Яшчэ не ацэнена

Я паўдня вандраваў па Віцебску
Па завулках крывых яго
Я аўтограф нагам выціснуў
I пакінуў сярод снягоў

Я уверх ўсё імкнуўся з рызыкай



Сярэдняя: 3.5 (2 галасоў)

Я пакрыўдзіў цябе учора
Ты за гэта мяне прабач
Не шкада мне нічога, нічога
Каб не чуць белай кнігаўкі плач

Я пакрыўдзіў цябе калісьці
А вось сёння аб гэтым ўзгадаў
Не лятай над зямлёю так нізка
Ўсё, што ўзяў у цябе, я аддаў

Я пакрыўдзіў цябе аднойчы
I вось гэта не ў сілах забыць
Днем і ноччу цяпер, днем і ноччу
З гэтай думкай мне дыхаць і жыць

Я пакрыўдзіў цябе – навошта?