Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Апошнія водгукі

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Горька судьба поэтов всех племён;
Тяжеле всех судьба казнит Россию.
В.К. Кюхельбекер

Паэтаў нішчыць лёс ва ўсіх плямён;
Цяжэй за іншых лёс ірве Расію,
Што багну, над якой расце паслён,
I рэй вядуць рабунак ды насілле.

Расійскіх вершатворцаў чарадой
Паіла літасць з неабдымнай чашы,
Заліўшы ў рот свінцовы сырадой,
Зачэрпаны з гулагаўскай парашы.

Ля возера з таемнай назвай Чад



Яшчэ не ацэнена

Боль у сэрдцы назаўсёды застанецца,
Цяжар у душу каменём кладзецца,
Свой крыж на плечы прыняла,
С табою разам памерла і я …



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Старые знімкі, чорна-белы колер.
Чужыя лёсы. Святы, гонар.
Няма імён, засталісь твары,
Людскія пажаданні, мары.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

"Спрэчнік"
Стаў чырвоны,ціск падняўся
І даказвае свае
Хто такі?Адкуль узяўся
Толькі праўда ў яго!
Распаліўся,няма спасу
І крычыць ен час ад часу
Рве кашулю на грудзях
Толькі гузікі ляцяць
Ен і доктар медыцыны
Кандыдат усіх навук
Не хапае ў роце сліны
Мо абыдзецца бяз рук?
Перакруціць,не дакажаш
І праблем сабе дабавіш
Так бывае іншы раз



Сярэдняя: 1.2 (5 галасоў)

Не паддамся

Я назауседы маладым
Тут застануся у думках
Не скораць сталыя гады
Быцця майго падмуркау

Не дам тут голасу сталець
Нязграбнасці у паходцы
Буду смяяцца і шалець
Бы дзяучукі ды хлопцы

І не патухне у вачах
Агонь вясны хлапечы
Бы не сказалі” ен зачах”
Знайду патрэбу у нечым

У нешта выльецца маіх
Гадоу цяжкіх падзяка
Хачу пачуць не раз услых
За учынкі усе –адзнакі



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Жыві, мой чмель!

Не прусакі казычуць вушы,
Жывуць у душы маёй чмялі,
Жывуць бязвідна і бязгучна
Ёй носяць нектар залаты,

Акацый сцелячы абрусы,
Ад гронкаў белы мёд ліюць,
А ён, нібыта з казкі рускай,
Цячэ паўз рот на бараду,

Прыносяць шчырыя вітаньні,
Дзявочу прыязьнь й лагаду,
Але ж, на ложаку світальным
Яны не лашчаць ні адну.

Вялікі сьвет - ва ўсе бакі!
Ляцяць з душы па ім чмялі…



Сярэдняя: 2.8 (4 галасоў)

Час пражна.

Не заўважыць часу як,
Жыта рана каласуе,
Дзявок малых, на дражджах,
Да пасагу час рыхтуе.

Ад жытнёвага пражна,
Ад калосься залатога,
Уздоўж і ўшыр - адзін абсяг
І адна па ім дарога.

Не закурыць болей пыл ёй,
Фурман пугай не жагне
І закоў капытных вылам
На тым шляху не знайдзеш.

Тыя ж тут грымяць грымоты,
Той жа вецер мне гудзе,
Дазнаецца: скуль і хто ты?



Сярэдняя: 4.3 (7 галасоў)

* * *

Вяне чырвоная ружа
З сонцам заходнім. І плач
Чуецца дзіўны, бы сцюжа...
Так не заплача крумкач!

Вечар спаткаецца з цемрай,
Каб адысці ад святла...
Вочы запаляцца шэрай,
Прывіднай зайздрасцю зла.

Хто ў іх хаваецца? Жахі?
Чорныя крылы з нябёс
Сыплюцца градам на дахі.
Жыта гарыць і авёс.

Помнікі д'яблу не гнуцца,
Бо пачалі бранзавець.
Слёзы крывавыя льюцца,
Хвалямі б'юцца аб смерць.



Сярэдняя: 3.4 (15 галасоў)

Любы мне Палесся край -
Ён прыроды быццам рай:
Травы коўдраю, лясы,
Птушак дзіўных галасы,

Хуткая Гарынь-рака...
Ў сэрцы - цёмная туга:
Лета, папараць цьвіце,
Мілага ж няма нідзе...

Ў вечары смугуе клён.
Я папала у злы палон.
Б’ецца ў берагі Гарынь,
А ў душы маёй - палын...

Дзе ж сустрэнемся з табой?
Ці пачуеш голас мой?
Свеціць зорка мне здаля,
Не сціхае боль мая...

Над ракою стары млын.



Сярэдняя: 4.1 (11 галасоў)

Каб толькі дзён апошніх не ўрачы,
Я, далібог, ніколі б не падумаў,
Што лёс мяне закіне ў Чэскі-Крумлаў,
Як чэзлую цяцеру крумкачы.
I што з тае нагоды мне цяпер,
Калі паўвека кайстрай за плячыма
Гняце нарэшце ў дол кроватачыва?
Цалып кашчавай кісцю за каўнер!
Усмешкаю завілістых дарог
Усё жыццё вяла мяне трывога.
I Месяц, роўна як усмешка Бога,
Прыўзняў краёчкаў з’едлівых ражок.



Сярэдняя: 3.9 (12 галасоў)

Я з яйца без зубоў і без яду
Ў год змяі, нібы чорная ніць,
Выпаўз, як і прызначана гаду,
З мэтай нейкае гадства ўчыніць.

Пацякла за хвілінай хвіліна
Па завілістых рэчышчах дзён,
I я ўзрос, што дурная сцябліна,
Стаў на вока і ласку жадзён.

Быў багата гадоў я прыкуты
Да ўсялякіх пакут і спакус:
Як павысіць мацунак атруты;
Як навострываць сківіц прыкус.

Я даводзіў іклы на тачыле,



Сярэдняя: 3 (12 галасоў)

Якое неба казачнае — ваў!
Спеў акварэлі і... аэразолі!
Што за Арфей яго "нафеяваў"
і любавацца кожнаму дазволіў?

Які Паэт, МузЫка і Мастак
жывапісаў такую ўцеху сэрца —
"аранжаваў" будзённы вечар так,
што, як шэдэўр мастацкі, абяссмерціў

і, атуліўшы горняй мілатой,
з'явіў Сябе — Ўсесутнаснага — людзям?
Хто не праспаў цудоўнейшае, той
красы такой ніколі не забудзе.



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Апошні світанак у небе згарае,
Ляжыць з пуляй ў сэрцы юнак.
Яго жыццё ўжо дагарае
І каб Бог даў яму толькі знак,

Што прыйдзе до роднае вёскавай хаты,
У хату ён зойдзе, як зноў.
А там са слязьмі чакаць будзе маці
І скажыць:"Вярнуўся, сыночак, герой!"

Але яго зорка ўжо дагарае
І яго чакае цемры турма
Толькі памяць аб ім будзе жывая,
Але ўзор засцілае цьма.

Нарадзіўся тый хлопчык на Днепры, як я,



Сярэдняя: 3 (10 галасоў)

Што схавана ў слове "дзьмухавец"?
Мо ўдавец памёрлай "мухі-дзьмухі?
Ці "квятушка-дзьмушка"? Ці малец,
што "прычоску" ейную "раздзьмухаў"?

Ці авечак — дзвюх — авечы "дзьмух"?
Ці "хавец", што "дзьму" кудысь хавае?
Ці яшчэ якійсьці "дзьмушны" зух,
пра які й даследчыкі не знаюць?

"Закіпаю". Думкі ў галаве —
быццам я "пад дзьмухаю" — не ўпасці б!

А "ўсёзнаўца" — ўнучак у траве —



Сярэдняя: 3 (7 галасоў)

памяці швагера
Піскунова Г.К.
Не дзьмухаўцом - рудой пурхоўкай,
Жыцьцё прымі і пранясі,
Ягоны пух аддай патомным
І сьцежкі рэштай засьцялі.

Казаньні сьціхнуць і маленьні,
З грудзей ападуць жарнавы,
Адпусьціць горла немаўленьне,
Набудзеш слова сказаць ты:

Не дзьмухаўцом, а гарыкветкай
Жыцьця гараць твайго сьляды,
Дзе за табой, мы йдзём наўсьледак -
З пурхоўкай, людзі-чараты.



Сярэдняя: 3.3 (8 галасоў)

Рупі на садзе-агародзе,
Зямельку лашчы і дзяўбі,
Як чорный шпак сьвішчы на дроце
І веснаводар першы пі,

Няхай пачуцьці твае скачуць
Праз абамшэлыя платы,
Хай людзі чуюць іх і кажуць:
,,Яны сьвятыя на душы…,,

Хай ім гукнуцца, урачыста,
Ад белай кіпені сады
І пчолы ў золаце тычынак,
І срэбным пухам дзьмухаўцы.

Рупі, дзяўбі, сьвішчы на дроце,
Гудзі жалейкаю з лазы,
Кублісь, бы кнігаўка ў ляпёсе



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

п. Н.С.
Адгукнісь!

Умомант бліснуць твае вочы
І памкнуцца зрэнкі ўшыр,
Адгукнуцца сэрца хоча,
Ды язык нема маўчыць.

Ад спакус вядуць маркоты
Да няўтула на душы,
Як набыцца лекам гожым,
Дзеўчыненька - адкажы?

Жыцьцё знае многа фарбаў,
Многа колераў у ім -
На чаканьні, на жаданьні,
Дзеўчыненька - адгукнісь!
-05.05.17.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Мой мілы Беньямін! Не ўсё яшчэ сышло,
Не ўсе ў тваім жыцці зніштожаныя хібы,
На одэрскай мяжы не ўкопана шуло –
Там цяжка бродзіць Бог і б’е прыкладам шыбы.

Народжаны на свет той самы маладзён,
Які заб’е цябе. Вы з хлопцам – аднагодкі,
А ты пакуль гуляй… Амаль што не чуцён
Звон дзедаўскай, старой, надтрэснутай ляскоткі.

Уночы ляжа цень, уночы сціхне крык,



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

У цэркаўцы глухога гарадка,
Узведзенай за каралём Гарохам,
Старэча непрыкметная патроху
За казанню падглядвала з кутка.

Як толькі ў храме наставала ціш,
I паства – аднамысніца па веры –
Знікала праз расхлябаныя дзверы,
На аналой караскалася мыш.

Начамі ў асяроддзі камароў
Знаходзіла тут ежу і прытулак,
Ды стул спраўляла на сядзенне стула
Па-блюзнерску сярод святых дароў.



Сярэдняя: 2.6 (10 галасоў)

Калі твае шырокія далоні
Прыціснуць да грудзей мяне,
Пяе душа пад стукат сэрдца,
Цяпло вакол як хваляй льецца,
I на хвіліну мне здаецца,
Што нас анёл накрыў крылом.



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Салодкае сёння настойліва вабіць,
Ўсё і адразу – вось цімус жыцця,
Салодкае ўчора – падман і атрута,
Нам горкае сёння – расплата, пакута.



Сярэдняя: 2.1 (9 галасоў)

Як быццам першае спатканне
Хварае сэрца у грудзі
І Няма сіл стрымаць каханне
Калі сустрэў яго у жыцці

  Кожны крок яго хвалюе
  Лушчыць позіркам у начы
  І дзіўнай хваляй габелены
  Малююць зоркі мне у начы

Схапіў каханне як дзяучыну
Не утрымаеш на заўжды
Таму у салодкую гадзіну
Не азіраўся нікалі

  Кожнай ноччу адраджэння
Кажны ранак на заўжды
Свеціць мне маё каханне



Сярэдняя: 3.8 (6 галасоў)

Шкарпэткі для ўнучкі

Ніткі пяшчотна-ружовыя
Ля грубкі ў клубок звіваю.
Звяжу з іх шкарпэткі новыя—
І час, і жаданне маю.

Звяжу я малой дзяўчынцы
З любоўю ў душы абновы,
Унучцы маёй—Палінцы,
Для ножак яе ружовых.

Ат, скажуць, няма занятку,
Бач, поўняцца рынак і крама.
Ды зможа свайму дзіцятку
Шкарпэткі звязаць і мама.

Усё гэта я разумею…
Мільгаюць пруткі без запінкі.
Цяплом свайго сэрца сагрэю



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Жарт пра святы

На віншаванні
Кастрычнік багаты.
У сына ў сям’і
Ажно тры ў ім святы.
Галоўнае свята—
Год з дня іх вяселля,
Другое—у жонкі
Дзень нараджэння.
Трэцяе-- дорыць
Пакровы нам восень
Мы госцейкам рады,
За стол усіх просім.

2002 г.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Дэпрэсія

Мне нядобра, на сэрцы няўтульнасці лішак,
Адчуванне нудоты ізноў апаноўвае.
Свежы ветрык гуляе галінкамі вішань,
Сонца свеціць, здаецца, зусім як зімовае.

І цікавы раман не чытаецца штосьці,
Тэлевізар таксама ўжо раздражняе.
Не хачу каб прыйшлі да мяне нават госці,
Яны будуць не ў радасць, душа не чакае.

Я хварэю. І стаўлю дыягназ панура:



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Павага да сябе

Да сябе праявіць бы павагу,
Цяжка быць у жыцці, як у мроі.
Вельмі часта гублю раўнавагу
У душы, адчуванні, настроі...

2002г.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Першая сустрэча

Вось і стрэліся ўпершыню.
Гляджу на ружовы тварык.
Два месяцы у вышыню
Ляцелі малітвы-мары.

Шкада, што змарыў цябе сон,
На вейкі прылёг, на шчочкі.
Нямала чакала я дзён,
Каб зазірнуць табе ў вочкі.

Я гладжу галоўку тваю,
У думках здароўя жадаю,
І Бога пра тое ж малю,
І будзе ўсё добра, я знаю.

Адчула нямала трывог
І роспач душы, хваляванне.
Заўсёды была--сведка Бог,



Яшчэ не ацэнена

Першая ўнучка

Світае.Ціха-ціха ў хаце,
Стараюся нячутна я ступаць.
На тэлефонным звыкла апараце,
Зноў нумар пачынаю набіраць

Хвалююся, ў каторы раз чакаю…
«Віншуем вас з унучкаю.Алё…»
”Вялікі дзякуй.” Моўчкі заміраю.
Калыша ветрык за акном галлё.

Кароткія гудкі ідуць бясконца.
Крануўся сэрца любасці прамень.
Вось-вось узыдзе чэрвеньскае сонца,
І будзе сёння, знаю, ясны дзень.

2002г.



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Я не ведаю, як гэта трасца завецца
і ці ёсць у ёй край ці мяжа:
ледзь убачу цябе, зноўку тахкае сэрца
і аслаблыя рукі дрыжаць.

Адчуваю: бяда! Адшукоўваю, дзе бы
ўратавацца ад стрэчы з маной:
ледзь зірнеш на мяне — і зрынаецца неба
і збягае зямля пада мной.

У жудоце такой ці далёка да згубы?
Ды вось дзіўна — хоць падай, хоць стой —
што не толькі з чароўнае люстры Ют'юба



Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

Ты лепш бы пакахала не мяне…
Чакала б сталага дарослага мужчыну,
Сталець я не збіраюся ў паміне,
І кожную свабодную хвіліну
Смяюся і ўкалоць хачу бальней.
Ты лепш бы пакахала не мяне.

Цярпець не можаш паху цыгарэт,
А я палю два пачакі на дзень,
І хутка толькі тытунёвы цень
Замест мяне ты ўдыхнеш ўзамен,
На вуснах я пакіну горкі след,
Цярпець не можаш паху цыгарэт.



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Завіруха ў траўні
Не даруе небу:
Нізрынае багнай
У пялёсткі дрэў;
На тэрасаў мэблю
Сыплецца пабелам;
Са снягоў сатканы
Дзьмухаўцоў пасеў.

Толькі зазірнула
У край замёрзлы спёка —
І яе адразу ж
Лёд сячэ крыжом...
У траўні завіруха
Надыходзіць лёгка,
А сыходзіць толькі
Чэрвеньскім дажджом.



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

Харугвы жоўтых дзьмухаўцоў
Нападкі снегу перажыўшы,
Сваім упэўненым святлом
Бяруць ў абдоймы траваў сціжмы.

Утравянелым веснім днём
Пасля ваўчыных песняў ветру,
Празрыстым звонкім ручаём
Вантробы поўняцца Сусвету.

Дзе была моўнасць чорных дзён –
Крыяе роснае пахмелле,
І беспрацоўны, бач, Харон,
Між дзьмухаўцоў свой човен беле.

Гарэзы-птахі наўздагон
За сонечнай аладкай ймчацца –



Сярэдняя: 4.3 (8 галасоў)

Паміж жыццем і смерцю, на мяжы
святла і цемры, шчасцейка і ліха,
душа спазнала, як салодка — жыць.
На свеце жыць! — І дыхаць! Проста дыхаць!

Якая радасць — раніцай ізноў
злавіць паглядам сонечны праменчык —
і ўгледзець ласку Божую — Любоў —
ва ўсім — і перад Ёй удзячна ўкленчыць.

І ўстаць —

І, "прыгубіўшы" новы дзень,
падзякваць
за "ігрыстае" імгненне,



Сярэдняя: 4.3 (4 галасоў)

(памяці прадзеда Мікалая Курыловіча з Бярозаўшчыны і ўсіх заходнебеларускіх мужчын, загінулых у сваіх першых баях у 1944)

Загад ёсць загад. Прыслалі павестку -
і мусіш, Мікола, ісці на вайну,
пакінуўшы жонку і роднае месца,
Астатні раз подых Радзімы глытнуў,
пагушкаў дзяцей, пакарміў у хлеве Косю,
кароўцы падкінуў свежага сенца,
зрабіў усё да толку, як павялося...



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

Пралескамі лясы квітнеюць
Гамоняць птушкі навакол
Дождь кроплямі у небе млеець
Ён хоча спешыцца на двор

Вільготу хутка распаўсюдзіць
Параспушчаць вясну мацней
Яурэскі песах трошачку забрудзіць
І кучкамі памардаваць людзей



Сярэдняя: 3.8 (11 галасоў)

Наш бацька Нёман
Ціхі у маю
Кудысь з усходам паспяшае
І толькі качкі да бабры
З ягонай сілай граюць.

Ён, пацяшаясь як дзіця,
Павольна іх кіруе
І памеж гэтым, як заўсёды,
Далей к марам вандруе.

Нясе туды наш дождж і снег,
Сардэчны боль,
Дзіцячы смех
Людское гора і турботы
І Хай нясе - Так мней клапоты.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

На далонях тваіх сляды ад алейнай фарбы,
Побач з імі сонечныя прамені.
Ты ніколі не адыходзіш ад мары,
Ты заўсёды трымаешся лепшай веры.
У вачах тваіх шэрых поўніцца мора,
У якім ціхім жалем стогнуць буйныя хвалі.
Твае вочы зведалі слова "гора",
Ды й пачуццё гэта ад іх не схавалі.
Да душы тваёй кветкі бэзу
Робяць сцежку колера радасці.
Ты душы сваёй сцежку не крэмзай,



Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

Маладзік у небе ззяе,
Птушак срэбрам спакушае,
Каб ляцелі да аблокаў
Ад чужых, павольных крокаў
З лесу цёмнага, бо хтосьці
Ломіць дрэвам з рэхам косці -
Стагадовыя галіны.
І чуваць, як цар змяіны
Выпаўзае з-пад пянька
На святло маладзіка.



Сярэдняя: 3.9 (9 галасоў)

Натхненне

Дзе ты было. дзе гасцявала.
Гуляла полем між аблок,
Шмат добрых вобразау прыдбала,
Чакау цябе і аж знямог.

Блукала лесам, у свет глядзела.
Шукала мне найлепшых слоу.
Паміж пунцовых кветак рдзела,
Праз час спатканне у нас ізноў.

Нясеш мне полымя ад сонца,
Вяселасць, пахі ад вясны.
Ты шчыры бляск маіх аконцаў,
Зноў запалоніш мроі сны.

Мы сення разам- гэта свята



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

1

Шмат калісь было на нашых землях
Гора і няшчасця і нягод,
Дзіўныя паданні ў пакаленнях
Праз стагоддзі захаваў народ.

Ў сказах захавалісь таямніцы,
Пра якія не пісаў ніхто.
Час ідзе і трэба падзяліцца,
Не згубіць каштоўнае звяно.

Некалі, у часе ліхалецця,
Праз Радзіму нашу ворагі ішлі,
Забіралі жыцці, як суквецці,
Што увесну толькі расцвілі.

Ні старых яны не шкадавалі,



Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)

Чаканне…

Чэрвеньскі лівень
Шуміць за акном.
Цемра ад хмараў
Ахутала дом.
Дзень гэты, знаю,
Запомню навек—
З'явіцца хутка
На свет чалавек.

Хто гэта будзе—
Унучка ці ўнук?
Усё не знайду я
Занятку для рук.
Гэта ж не жартачкі-
Стану бабуляй.
Меншыя дзеці
Гудуць, быццам вулей.

«Мама, цяпер мы ўжо
Дзядзькі і цётка?
Зноў ад маланкі
У хаце зіхотка.
Хмары з дажджом
Вецер гоніць далей.
Стала ў двары ўсё



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Майму дарагому тату
(да 70-гадовага юбілею)

Зноў спрабую я ў думках сталярку ўсю разам сабраць.
А зрабіў яе тата за век свой жыццёвы нямала.
Ў аканіцах-карунках вясковыя хаты стаяць,
І ад іх хараства нават сонейка ў шыбах зайграла.

Ў юбілейныя дні віншаванняў заўсёды багата,
Будней многа, а свята ў жыцці адзін міг.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хвалько

Ад яго не чакай, дзеўка, толку,
Не дай Божа халопу стаць панам.
Ён тады і на чыстым падворку
Будзе бруду шукаць і заганаў.

І на тых, хто дагэтуль быў родны,
Паглядзіць зверху ўніз, рот скрывіўшы.
Ён вышэй за халопаў, свабодны…
Хто не пан, для яго будзе лішні.

І падзенецца некуды любасць,
Што раней пасялялася ў сэрцы.
Напаказ—самахвальства і тупасць.



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Душа паэта

Не ў ладах я сама з сабою.
Супакоіцца чым- не знаю.
Не знаходзіць душа спакою,
Я на волю яе адпускаю.

Ды не хоча яна пакінуць
Мяне з гэткім адчаем-сумам,
Кажа: Беды-нягоды мінуць
І настане час лепшым думам.

Абураецца: Як жа гэта
Быць бяздушнаю захацела,
І дзе бачыла ты паэта,
Без душы ў якога цела?

2002 г.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Сямейны эгаізм

Не марыла жанчына пра багацце,
А лад вяла сярод таго, што мела,
І верыла: галоўнае ў хаце
Любоў і згода, мір душы і цела.

Старалася не траціць часу марна
Яна й тады, калі была нядужай,
І служкаю зрабілася звычайнай
На пабягушках у дзяцей і мужа.

Была вясёлай, гаварлівай, шумнай,
Зрабілася нячутнай шэрай мышкай.
І паўсядзённай мітусні той тлумнай,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Ёсць яшчэ каго бараніць

Жыццё, пэўна ідзе ўжо на злом:
П’юць мужчыны, падлеткі, дзяўчаты.
Проста так п’юць ці блізкім назло—
Яны ж вечна ва ўсім вінаваты.

Дзе прапіску знайшоў горкі змей,
Там спакою няма ўдзень і ўночы,
Усё болей няшчасных сямей
І смуткуюць дзіцячыя вочы.

Вельмі многія з нашых жанчын,
Сіл не маючы болей змагацца
За сваіх неразумных мужчын,



Яшчэ не ацэнена

Ты паверыць не просіш…

Калі сэрца агорне адчай,
Свет паблякне ў вачах навакольны,
Адно слова тваё: «Выбачай»
І на сэрцы спакойна і вольна.

Калі выйсця, здаецца, няма
І трывога трымае ў палоне,
«Не хвалюйся,-сказаў бы,-дарма»,
І адступіць трывогі бяздонне.

Калі змрочных пачуццяў сувой
Апусціць прымушае зноў рукі,
Мне вярнуў бы пяшчотай спакой
І жыццё пацякло б без прынукі.



Яшчэ не ацэнена

Майму дарагому тату
(да 70-гадовага юбілею)

Зноў спрабую я ў думках сталярку ўсю разам сабраць.
А зрабіў яе тата за век свой жыццёвы нямала.
Ў аканіцах-карунках вясковыя хаты стаяць,
І ад іх хараства нават сонейка ў шыбах зайграла.

Ў юбілейныя дні віншаванняў заўсёды багата,
Будней многа, а свята ў жыцці адзін міг.



Яшчэ не ацэнена

Майму дарагому тату
(да 70-гадовага юбілею)

Зноў спрабую я ў думках сталярку ўсю разам сабраць.
А зрабіў яе тата за век свой жыццёвы нямала.
Ў аканіцах-карунках вясковыя хаты стаяць,
І ад іх хараства нават сонейка ў шыбах зайграла.

Ў юбілейныя дні віншаванняў заўсёды багата,
Будней многа, а свята ў жыцці адзін міг.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Хвалько

Ад яго не чакай, дзеўка, толку,
Не дай Божа халопу стаць панам.
Ён тады і на чыстым падворку
Будзе бруду шукаць і заганаў.

І на тых, хто дагэтуль быў родны,
Паглядзіць зверху ўніз, рот скрывіўшы.
Ён вышэй за халопаў, свабодны…
Хто не пан, для яго будзе лішні.

І падзенецца некуды любасць,
Што раней пасялялася ў сэрцы.
Напаказ—самахвальства і тупасць.



Яшчэ не ацэнена

Душа паэта

Не ў ладах я сама з сабою.
Супакоіцца чым- не знаю.
Не знаходзіць душа спакою,
Я на волю яе адпускаю.

Ды не хоча яна пакінуць
Мяне з гэткім адчаем-сумам,
Кажа: Беды-нягоды мінуць
І настане час лепшым думам.

Абураецца: Як жа гэта
Быць бяздушнаю захацела,
І дзе бачыла ты паэта,
Без душы ў якога цела?

2002 г.



Яшчэ не ацэнена

Сямейны эгаізм

Не марыла жанчына пра багацце,
А лад вяла сярод таго, што мела,
І верыла: галоўнае ў хаце
Любоў і згода, мір душы і цела.

Старалася не траціць часу марна
Яна й тады, калі была нядужай,
І служкаю зрабілася звычайнай
На пабягушках у дзяцей і мужа.

Была вясёлай, гаварлівай, шумнай,
Зрабілася нячутнай шэрай мышкай.
І паўсядзённай мітусні той тлумнай,



Яшчэ не ацэнена

Ёсць яшчэ каго бараніць

Жыццё, пэўна ідзе ўжо на злом:
П’юць мужчыны, падлеткі, дзяўчаты.
Проста так п’юць ці блізкім назло—
Яны ж вечна ва ўсім вінаваты.

Дзе прапіску знайшоў горкі змей,
Там спакою няма ўдзень і ўночы,
Усё болей няшчасных сямей
І смуткуюць дзіцячыя вочы.

Вельмі многія з нашых жанчын,
Сіл не маючы болей змагацца
За сваіх неразумных мужчын,



Сярэдняя: 3.6 (5 галасоў)

Па дарогах роднай зямлі мы ішлі і шукалі мэту,
Мы рабілі крокі насустрач незнаёмаму вольнаму ветру,
Што на моцных крылах сваіх ад веку да веку
Нясе шчырае слова ў душу чалавека.
Па забытах сцежках зямлі беларускай
Мы крочым наперад і цягнем стужку,
У ёй усё наша жыццё на роднай мове,
Якая і зараз нібы знаходзіцца ў палоне.
Ганарлівасць і сорам неразумных людзей



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Размаўляй са мной на сваёй роднай мове,
Абдымай мяне шчырымі словамі.
Выпусці думкі на волю,
Злейся душою з далёкімі зорамі.
Хай словы злятаюць у вырай,
Хай мара ў паветры лунае.
Хай словы спевам жураўліным
Адгукаюцца рэхам між гаю.
Размаўляй са мной на мове,
Сей любоў ты да родных слоў,
Кідай зерне абапал дарогі,
Па якой ты да мовы прыйшоў.
Каб знайшоўся не "друг", а "сябар",



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Хвалі ў душы

Было лёгка раней на душы,
Чыстым донца.
Ні хмурыначкі, ні дажджыначкі,
Толькі сонца.

Крыху ўзнімецца хваля мутная—
Ападае.
Свае крылы душа ізноў
Выпрамляе.

Што ж змянілася навакол?
Ды нічога.
Тое ж неба і той жа бор,
І дарога.

Ды чамусьці ўсё мутней
Тыя хвалі.
Можа проста на іх раней
Не зважалі?

Слёзы, крыўды—хіба ж бяда?
Была б вера.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Прысвячаю урачу-гінеколагу
Таццяне Васільеўне Буйніч

Зноў вясна надышла
Са сваім летуценным настроем
І здаецца зіма паўзабытым,
Няпрошаным сном.
Ды жадаць не хачу,
Каб жыло сэрца зімнім спакоем,
Хай пачуццямі поўніцца,
Быццам рака ў крыгалом.

Вы сама, як вясна,
З пастаянна ўсмешлівым тварам,
Абаяльнасць, жаноцкасць—
Усё гэта, пэўна, пра Вас,
Хай жа Бог дапаможа,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Віншаванне Мікалаю і Надзеі

Мікола, Надзейка—сынок і дачушка,
Хай шчасце дзівоснаю сіняю птушкай,
Заўжды вас вітае.
Мне б пажадаць вам раўнюткай сцяжынкі,
Каб вочы не бачылі горкай слязінкі,
Ды так не бывае.

На жаль, у жыцці ўсё складаней намнога,
І часта ўся ў хібах сцяжынка-дарога,
Ды трэба старацца.
Каханнем і згодай, павагай, цярпеннем



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ненадзейныя палавіны

Змрок згушчаецца, усё сціхае,
Ды жанчына не спіць—чакае.
Думкі сцяліся, скамянела,
Быццам з нерваў аголеных, цела.

І здаецца, на сэрцы раны…
Муж з'явіўся дамоў зноў п'яны.
Захліснула душу трывога.
І не стрэла яго ля парога.

Абяцаў ёй не піць больш, кляўся,
Ды не вельмі, відаць, стараўся.
”Змій зялёны” ў яго паступова
Выпіў волю, спустошыў слова.



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

Прашаптала каханне…

Гаварылі ёй людзі: Пакінь.
Ну, няўжо табе засціла вочы?
Ды дзявоцтва шчаслівая плынь
Бачыць толькі ўсё добрае хоча.

Гаварыў ён: Ты вер адно мне,
Людзям што, папляткарыць бы толькі.
Патанулі пачуцці ў віне,
І каханне зрабілася горкім.

Гаварыла яна: Аддала
Табе ўсю я сябе без астатку—
І кахала, і вернай была,
Няма сіл пачынаць усё спачатку.



Яшчэ не ацэнена

Крыж у кожнага свой

Захварэла. Пасцельны рэжым,
А за вокнамі чэрвеня гукі.
На зямлі, без ніякай прынукі,
Усе носім свае мы крыжы.

Быў калісьці адзін чалавек,
Захацеў памяняць крыж на іншы.
Ён заенчыў: Айцец, Усявышні,
Гэты цяжка насіць увесь век.

Выбірай. Бачыш, колькі крыжоў,
Пахадзі ўздоўж сцен, прыглядзіся,
Пад любога ты з іх станавіся…
Чалавек закрычаў: Я знайшоў!



Сярэдняя: 4.4 (10 галасоў)

Чаромхавы водар і бэзавы пах
згубіла ў далёкім мінулым.
Ужо не спявае салоўкаю птах
і лозы галінкі сагнулі.
Замыліўся трошкі і позірк, і смак,
так соладка зранку не спіцца,
а дні прабягаюць, як заяц-русак,
калі паляўнічы прысніцца.
Нішто не здзіўляе, бо маеш свой густ,
на катэгарычнасць - усмешка,
і кліча ў дзяцінства язмінавы куст,
што ўзімку, вялізнаю снежкай,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Чытае Сяргей Вераціла

Цесна словам у строме бурлівай маўлення –
напіраюць адно на другое, штурхаюць,
задыхаюцца болем ці прагай натхнення,
паміраюць, хрыпяць, моўкнуць, уваскрасаюць,

спакушаюць, здзіўляюць драбніцаю кожнай.
Гулкі голас здаецца параненым зверам,
што бароніць жыццё, рвецца з сілаў апошніх,
каб прабіць абалонкі скарэлыя сэрцаў.

Словы, нібы вуголлі – душой не ўтрымаеш:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

* * *

мы з табою яшчэ паваюем
за кожную вуліцу
гаморы й садому
Антон Рудак

Яны Цябе не пачуюць, бо маюць чым
больш прыемным заняць свае вушы,
як і да перамогі магчымай
не выберуць шляху прамога.
Іх талент, забыўшы пра страх,
пачуваецца смелым і дужым,
а сонца на небе для іх



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Рэверсі

…праўда – тое, чым лупяць па твары, нібыта анучай.
праўда – рэклямны тавар, які надакучвае.
Віталь Рыжкоў

Меч, скіраваны ў сэрца, важна паспець адбіць,



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Максім і Вераніка

…дзённік патрабуе шчырасці,
шчырасць патрабуе смеласці…

У імені яе – імёны тых жанчын
зашыфраваны кодам таямнічым,
якіх я напаткаў пазней, але пры тым
я застаюся верным Вераніцы.

У імені яе я выразаў, як бог,
свой лёс, адлюстраваны да драбніцаў.
Каб нават пакахаць усіх жанчын я змог,
я застаюся верным Вераніцы.

У дрэва на кары – не літар карагод –



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Крывія

…і мы на гэтай зямлі, у гэтым краю,
праходзілі ўжо раз росквіт высокай
самаістай культуры, якая загінула…
В. Ластоўскі “Лабірынты”

Ты не верыш ні ў сны,
ні ў паданні,
ні ў прывіды,
ды аднойчы прысніш
невядомую Крывію:
жыхароў яе вочы



Яшчэ не ацэнена

Нашчадкі арыяў

Мы злеплены з белага цеста
і маем арыйскую кроў,
на згубленых сцежках Авесты
сабе мы шукаем сяброў.

Вяртаем мы памяць былую,
бы кросны забытага тчом,
і вучымся цемру начную
агнём рассякаць, як мячом.

У думках начуе трывога,
і з сэрцаў не вырваны страх.
Нас Месяц бароніць ад злога,
і Сонца паказвае шлях.

Той шлях, што свядома абраны
для бітваў, а не для пацех.



Яшчэ не ацэнена

Два люстэркі

Людміле

Жыву на свеце, як умею,
твае цалуючы сляды.
І паступова разумею:
маё люстэрка – гэта ты.

Віно каштую маладое,
падараванае табой,
і кожным словам ці слязою
перацякаю ў твой настрой.

І азіраючыся ў вечнасць –
хачу я гэтага ці не, –
усмешкай, рухам недарэчным
ты адбіваешся ўва мне.

Нам плыць і соладка, і горка
паміж жыццёвых берагоў.



Яшчэ не ацэнена

Натхненне

І зоркі гараць, як пад ранішнім сонцам суніцы.
Р. Малахоўскі

З нахіленага Зорнага Каўша
рассыпаліся спелыя суніцы –
і коцяцца ў душу, але душа
ніяк не можа імі наталіцца.

Суніцы ночы, быццам светлякі,
на небным засвяціўшыся абрусе,
нібыта з Боскай сыплюцца рукі
у сонныя азёры Беларусі.



Яшчэ не ацэнена

* * *

Заспетыя выклікам
летняга ліўня,
Вы мне не здзівіліся –
я Вам здзівіўся.

Вас вабілі прывіды
сноў кіпарысных.
Вы мною не трызнілі –
я Вамі трызніў.

З зямлёю заручыны,
поўню сырую
Вы мне не даруеце –
я Вам дарую.

П'ючы праз саломінку
золата промняў,
мяне Вы не ўспомніце –
я Вас успомню.



Яшчэ не ацэнена

Хмарка

Ніяк не выплачацца хмарка,
павісла на маім плячы.
Яе я супакойваў марна,
нічым не змог дапамагчы.

Яе прытоеная крыўда
сплывае кроплямі вады:
“Каханы малады вятрыска
мяне пакінуў назаўжды.

Калі яго я пакахала,
вясёлым воблачкам была.
Яму ж майго кахання мала,
як птушцы аднаго крыла…”

Паплач жа, хмарка! Сон палёгкі
атуліць хай твой сумны лёс.
Не плача ў гэтым свеце толькі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Зоркі і вершы

Свет наш узнік з зерня вечнасці,
нібы мука паміж жорнамі.
Зоркі малітвай засвечаны,
людзі асветлены зоркамі.

Пэўна, каб лёсы палепшалі,
што пачуваюцца хворымі,
людзі ратуюцца вершамі,
як ратаваліся зоркамі.

Варта ў партэры быць першымі,
ці называцца галёркаю?..
Век завяршаецца вершамі,
дзень завяршаецца зоркамі.

Зноў застаюцца − у меншасці −
крытыкі недальназоркія…



Яшчэ не ацэнена

* * *

Зірніце навокал – як здорава:
пад сонцам танцуюць дажджы!
Вясёлкі гуляюць над горадам,
чапляюць за сосен крыжы.

Гукаюць нібы за ваколіцу –
шукаць таямніцы працяг.
І хочацца сэрцу, і колецца,
гарэзлівым стаць, як дзіця.

І верыцца сэрцу, і помніцца
усё, што змагло перажыць...
І восені лёгкая конніца
услед за гадамі імчыць.



Яшчэ не ацэнена

* * *

Памяці Зміцера Сідаровіча

Галасы – каласы пад сярпом Тваім, Божа.
Песня корміць, як хлеб.
І ў ліхія часы нават тым дапаможа,
хто знямеў ці аслеп.

Нават тым, хто не мае душэўнае цноты –
усвядоміць свой род.
А народ, што адно – за зямныя даброты,
ну які ён народ?

Галасы застаюцца, як душы зямныя,
што даюцца не ўсім
у дадатак да той, што памкнецца ў вышыні
праз сутонне і дым.



Яшчэ не ацэнена

* * *

Не ўдаецца жывое адчуць
у палоне прыземленых дум.
Чую шэпт: ”Я цябе навучу...”
Гэта сум. Гэта сум. Гэта сум.

Сэрцу стане нібыта лягчэй,
і нябачны празрысты паток,
нібы дождж, па шчацэ пацячэ...
Гэта сок. Гэта сок. Гэта сок.

Нібы хто развядзе берагі,
паяднаныя памяці дном.
На вадзе затанцуюць кругі...
Гэта сом. Гэта сом. Гэта сом.

Адпусціўшы былое ў раку,



Яшчэ не ацэнена

Паэт-камікадзэ

Вымагае эпоха глынуць мухамораў сухіх,
каб зайсціся ў шчаслівым экстазе.
I на змену ямбічна-харэйнаму культу
прыходзіць паэт-камікадзэ.

Ён гатовы ўзарваць гэты свет састарэлы,
чуллівы і рытмізаваны,
і ідуць праз пустэльні стагоддзяў былых
дзёрзкіх вершаў яго караваны.

Бы павук – павуту, ён звівае са слоў маладых
чорна-белае дзіва.
Нібы з Нілу, з яго выплывае драпежна



Яшчэ не ацэнена

Кроплі дажджу

Дождж ад раніцы ідзе
досыць цёплы.
Скачуць кроплі па вадзе,
танчаць кроплі.

З паўгадзіны мо стаю
ля таполі,
назіраю, як зямлю
лашчаць кроплі.

Не прымружыць вочы, бо
сню Акропаль,
што знаёміў нас з табой
гукам кропель...

Заблудзіўся наш раман
ў жытнім полі.
Больш Акропаля няма –
толькі кроплі.

Дождж канчаецца, але
так паволі.
На асфальце, як на шкле,
танчаць кроплі.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *

Вядомы ў каралеўстве дацкім
прысню сумнеў.
Гуляцца ў словы, нібы ў цацкі, –
не для мяне.
Душа даўно пару забавы
перарасла,
а плыць бліжэй да таннай славы –
шкада вясла.

А хвалі плешчуцца аб крыгі –
вякоў грахі –
і падмываюць сон Нямігі,
дзён берагі,
дзе, як на могілках забытых,
народ жыве.
Развеяў німбы час нібыта
і знік, як звер.

Але нябёсы помняць радасць
і боль жывых.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

* * *

Заблішчаць купалы на Купалу
ад высокіх паганскіх кастроў,
нібы з даўніх стагоддзяў паўсталых,
каб сагрэць нашу кволую кроў.

І ў глыбінях душы адгукнецца
патаемнае нешта, як звон.
Сэрцу некуды будзе падзецца,
сэрца мусіць скакаць праз агонь.

Вусны вуснаў крануцца нясмела,
сэрцы смеласці вуснам дадуць.
А пасля, распрануўшыся, целы
у купальскую ступяць ваду…



Яшчэ не ацэнена

* * *

Вадзіму Клімовічу

Маю гонар, бо маю свае карані,
маю глебу, з якой прараслі яны ў сэрца,
маю кола сяброў і далёкай радні
на балотнай зямлі, што радзімай завецца.

Маю мову – на ёй гаварыў мой народ,
хоць з нядаўняй пары і не надта гаворыць –
гэта мова, як кроў у аортах дарог,
пазайздросціць яе мілагучнасці вораг.

Маю веру, што лёс прасвятляе да дна, –



Яшчэ не ацэнена

Беларускі крыж

Моўчкі сонца палымнее
На маўклівы крыж дарог…
Леанід Дранько-Майсюк

Беларусь ляжыць
на крыжы дарог,
на плячах штовек



Яшчэ не ацэнена

* * *
Што можна новага сказаць
у свеце, што стары, як мора?
Калі пагас былы азарт,
калі прамоўлена так многа…

Слоў, што згарэлі на кастры
ці патанулі ў водах Стыкса…
Магчыма толькі паўтарыць
з таго, што свет паспеў забыцца.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Вясны сёлета не было…
А ты душою па-над светам
Ляціш, як ліст, у небыццё,
Дзе ёсць інакшая планета…

Дзе ёсць інакшае жыццё,
З вясною вечнай, вечным летам.
Дзе не сыходзіць хараство
З апошнім подыхам паэта.

Ляціш над безданю ў імжы,
Як ліст, што падае пад ногі,
І ў картасараўскай гульні
Інакшыя вітаюць богі…

Па-над прастораю часоў,
Ладдзямі роспачы мінулых,
У свет пакінутых бацькоў,



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

"Першы заробак"
Восьмы клас,у разгары лета
Аддыхнуў,цяпер пара
Есць у думках маіх мэта:
Зарабіць рубель ці два
Не за месяц жа вядома
А хаця б за кожны дзень
Не сядзець жа вечна дома
Як паросшы мохам пень
Паглядзелі бацька з маці
Мо не трэба бо малы
Лепш пабудзь ты тут,пры хаце
У агародзе шмат травы...
Вецер быў,патрэсла грушы
Ты вазьмі і пазбірай



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Я не ў крыўдзе

Дзякуй, дружа незнаёмы
За тваю ацэнку—“дрэнна”.
Твой прыём даўно вядомы,
Бо чытаецца імгненна.

А калі б было ўсё шчыра,
Палічыла б за навуку.
Адчуваю, што праныра—
Жаба душыць, гоніш скуку?

Смешна вельмі, калі бачу,
Як з “выдатна” робіш “двойку”.
Не лічу гэта няўдачай,
Твой учынак мне без толку.

Так што, дзякую бязмерна…
Зайздрасць шчасця не прыносіць.



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

Вясна на чыгунцы! Надзвычай цудоўна
Забыць гарадскую нуду,
Глядзець у акенца старога вагона -
Сапраўдную бачыць вясну!
Яна расхінецца на свежых палетках,
У лесе маўклівым гукне,
І жоўтыя сціпла-смяшлівыя кветкі
Вяснушкамі стануць яе.



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Яны на нас сышлі, бы прамяні,
Пяшчотна дакрануліся -
І раптам
Стаў звыклы свет для кожнага другім,
Бо таленты яго змянілі
Цалкам.
Цяпер нікому нельга іх губляць,
Каб нам да самай
Вечна ціхай глебы
Не страціць здольнасць
Чуць і адчуваць,
Жыць,
Захапляцца
І глядзець у неба!



Сярэдняя: 3.8 (5 галасоў)

Я пастаўлю мальберт
На бліскучай траве,
І ў бязмежы празрыстага ранку
Я адкрыю свой свет
І пачую сябе,
Стаўшы часткай маленькага парку...



Сярэдняя: 4 (8 галасоў)

Сцяжын-дарог на свеце многа,
Шляхоў таксама не злічыць.
Маленства нашага дарога
Да роднай хаты дабяжыць.

Адсюль пайшлі на голас часу.
Не ўсе вярнуліся назад.
Не папракнулі нас ні разу
Лісты засмучаных прысад.

Стаяла груша адзінока.
Цвілі вяргіні ля акон.
Ад хаты мы былі далёка.
Лісты ляцелі наўздагон.

Ляцеў над намі час крылаты.
Пялёсткі падалі на дол.
Прад хатай часта вінаваты.



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Усё не так

Усё не так, усё не так—
Выстукваць сэрцайка мастак.
А розум кажа: пачакай,
Ты лепш прысядзь,
Паразважай.
Ці ўсё не так, і як не так,
На тое ты сама мастак.

2001 г.



Сярэдняя: 2.6 (7 галасоў)

Вёска мая

Знаю, дзесьці ёсць многа
прыгожых краёў незабыўных.
З імі сэрцы людскія
Заўсёды былі непарыўны.
Для мяне ж няма лепей
Хатыніч ваколіц знаёмых.
Я люблю сваю вёску і ўзімку,
І ў кветках вясновых.

Вёска мая--непаўторны мой край,
Для душы і для сэрца адзіны.
Вёска мая, з табой радасць дзялю і адчай
І ўзлётаў хвіліны.
Вёска мая--летуценняў калыска,



Сярэдняя: 1 (3 галасоў)

Сум па малой радзіме
(маёй свекрыві
Фене Аляксандраўне)

Старэйшы ў Мінску мае сын куток,
Дачцэ шле маці пісьмы ва Украіну.
З траіх дзяцей малодшанькі сынок
Сваёй зямлі не здрадзіў, не пакінуў.

Змірылася. Даўно так павялося,
Бо кожны мае права жыць, дзе хоча.
Пратоптваць сцежку ў людзі давялося
І ёй самой з сям"і яе сірочай.

Даўно б ужо пакінула сяло,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

Сустрэча з сынам

Знаёмы страх, прайшла як аперацыя,
Такое ўжо было ў маім жыцці.
Вакол пах лекаў—боль, рэанімацыя,
Мне выпаў лёс праз гэта зноў прайсці.

Марудна, як тады, ідуць хвіліны.
Трызнення тлум сцішае крыху боль.
Сустрэне муж са службы сёння сына,
А я ў палаце…вывучаю столь.

Адна-другую думкі паганяюць,
Да выпіскі яшчэ так многа дзён.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Што рабіць?

Веснавое сонейка ў хату зазірае.
Чаму хлопчык сумненькі? Чаму не гуляе?
Хмурыць тварык чысценькі, быццам вось заплача.
Па падлозе сонечны зайчык цвеліць-скача.

Ды Віцёк не бачыць зайчыка і сонца,
Бо заплюшчыў вочкі, не глядзіць у аконца.
Чым заняцца, хлопчык аніяк не знае.
--Што рабіць? У таты і мамы пытае.

“Пачытай вось кніжку, ці малюй”. Алоўкі



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Апошні званок

Час расстання са школай прыйшоў,
Мноства кветак, усмешак і сонца,
Хваляванне шчымлівае зноў—
Не бывае дзяцінства бясконцым.

Вось і вырас другі мой сынок,
Хай пашчасціць з дарогі не збіцца,
Каб пачуць зноў апошні званок,
Я адклала сустрэчу з бальніцай.

Зноў юнацкай вясны карагод,
І чырвоныя, сінія стужкі.
На іх надпіс—2000 год,
А вакол заліваюцца птушкі.



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

Толькі аднойчы пачуў
як спявае
хрусталевы келіх вырабу Нёманскай Гуты
калі да яго
жвавым струменьчыкам
палілося віно



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Хто сваю не шануе вясну

Ва ўспамінах красуня-вясна,
І гадкоў маю я толькі восем.
І бягу ўсім насустрач вятрам,
Як далёка яшчэ мая Восень.

Загадзя не прывыклі лічыць
Мы памылкі свае і сумненні.
Спадзяёмся ў шчасці пражыць,
Перад лёсам не стаць на калені.

І каб лёс не пакінуў адну,
Мы кахання цяпло ў сэрцы носім.
Хто сваю не шануе вясну,



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Сцежка-сцежачка

Зелянее лісце, зелянее,
Сонейка зямлю ласкава грэе,
На мяне хлапчына азірнуўся,
Сарамліва-шчыра ўсміхнуўся.
І яго паверыла ўсмешцы,
Я сустрэла шчасце на той сцежцы.
Ведала, у выбары ўпэўніцца,
Да мяне на сцежку тую вернецца.
Прыпеў:

Ах, вузкая сцежка-сцежачка,
Хлапечая зман-усмешачка.
А сэрцу дзявочаму верыцца:



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Жыві, калі ласка, каханне

Як лёгка згубіць каханне
Ў юначых ранімых сэрцах,
І зробіцца ноччу ранне,
Замуцяцца воч азерцы.

І знікнуць усмешкі з вуснаў,
І змрок на іх душы ляжа.
Нямала ўсялякіх глупстваў
Сёй-той наўздагон ім скажа.

Прыпеў:
Жыві, калі ласка, каханне,
Хай будзе ў вачах любых ззянне,
Хай усіх, каго шчасце спаткае,
Нядобрая зайздрасць мінае.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Мужу Віктару

Не сумуй, што з лепшаю паловай
Свайго шляху трэба развітацца.
Яшчэ доўга ў квецені вясновай
Маладосць назад будзе вяртацца.

Яшчэ многа будзеш мець спатканняў,
З майскім садам і зялёным гаем.
Хай душа не ведае змярканняў,
І блакітам неба хай вітае.

А калі абрынуцца нягоды,
Блізкія памогуць табе людзі.
На шляху жыццёвым мы заўсёды,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Па лінейках пеша…

Цнатліва бялее сшытак,
Нямыя глядзяць лінейкі,
Не ведаю ці адбітак
Убачу на іх я нейкі.

А можа ніводнага слова
Мне запісаць не удасца,
Мо здрадзіць паэзіі мова,
Да іншых паэтаў падасца.

І ўсё, што жыве ў маіх думках,
Прыхаваным застанецца
У нейкіх таемных клунках,
У самым куточку сэрца.

І думка з якімсь непакорам,
Пайшла па лінейках пеша.



Яшчэ не ацэнена

Не верыцца

Калі шчыра—зусім не верыцца,
Няўжо сёння мне 40 гадоў,
І няўжо маладосці мяцеліца
Адгуляла, не вернецца зноў?

Ды салодкая праўда, ці горкая—
Напаткае ўсё-роўна яна.
Крочыць восень насустрач мне волкая,
Засталася ў юнацтве вясна.

Не пакіну для смутку мясцінкі,
Асабіста—за 20 я п'ю,
Падзяліўшы на дзве палавінкі
Юбілейную дату маю.

1999 г.



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Толькi аднойчы пачуў
як спявае
хрусталевы келiх вырабу Нёманскай Гуты
калi да яго
жвавым струменьчыкам
палiлося вiно



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

"Успомнім"
Успомнім усіх,каго любілі
Бацькоў і родных,і сяброў
Вы з намі,мы вас не забылі
Да нас прыходзіце са сноў
Для нас жылі.Вас памінаем
І чарку горкага віна
За вас,за родных паднімаем
І выпіваем ўсе да дна
Усе прайшло,назад не вернеш
Хто для цябе быў дарагі
Жыцьце цяча вадою ў рэчцы
І хвалі бьюць у берагі..
Да вас вяртаюць успаміны
Вы усе аставілі тут след



Сярэдняя: 4 (5 галасоў)

Калі ўжо не знойдзецца прыгод
На нашы састарэлыя галовы,
І не ўзбудзіць песні пах вясновы,
А смерць пазычыць шчодра лішні год,

Сустрэнемся, як быццам выпадкова,
У тым жа месцы, што сто год таму.
За згорбленыя плечы абдыму
І пацалую перад шляхам канчатковым.

Калі згарыць апошняе святло
Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну,
Само мінулае аддасца ўспаміну,
Дзе разам мы ўсім часам назло.



Сярэдняя: 4.2 (11 галасоў)

Калі ўжо не знойдзецца прыгод
На нашы састарэлыя галовы,
І не ўзбудзіць песні пах вясновы,
А смерць пазычыць шчодра лішні год,

Сустрэнемся, як быццам выпадкова,
У тым жа месцы, што сто год таму.
За згорбленыя плечы абдыму
І пацалую перад шляхам канчатковым.

...Калі згарыць апошняе святло
Апошняй зоркі ў рэшнюю хвіліну,
Само мінулае аддасца ўспаміну,
Дзе разам мы ўсім часам назло.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

"Навальніца"
Неба-чыстае без хмаркі
Без памылкі і памаркі
Сонца-ярка-жоўты шар
Не дзянек а божы дар
Толькі парыць няма спасу
У нейкім марыве абшар
Рэдка ветрык пагуляе
Спека дыхае ў твар
Змоўклі птушкі і трывожна
Лес шумлівы замаўчаў
Пакуль хтосьці асцярожна
Хмаркі ў чэраду збіраў
Неба цемным набухае
Як гармата гром страляе
Успыхне зарывам зарніца



Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)

"Вясенні настрой"
Паміж зімою і вясной
Блукалі дні бяз сонца
І колер шэры на двары
І ноч ішла бязконца
Павясялела за акном
І снег сыйшоў даўно
І зайка сонечны глядзіць
Скрозь шыбу ў акно
Шуміць за сценамі вясна
На вуліцу заве
А сэрцу цесна ў грудзях
Душа пяе
Блакіт нябесны,сінява
Як быццам акіян бяз дна
Па ім,згубіўшы берагі
Гуляюць хмаркі-караблі



Сярэдняя: 4.8 (4 галасоў)

"Летні лес"
Летні лес,шацер зялены
Нада мною ў вышыні
Зачапіліся за кроны
Хмаркі-белыя чаўны
Пераблытаны галінкі
Дзе бярозка,дзе ялінка
Ясень неба падпірае
Промні сонейка збірае
І між лісьцяў з вышыні
Струмнем тонкім,залатым
Зайка сонечны збягае
Пад травою і ігліцай
Ажыла даўно грыбніца
На ўзгорку -дуб стары
Побач-стрункі,малады
Мох шаўковы,там чакаюць



Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)

"Выбар"
Шэрых будняў карагод
Ланцужком збірае год
Дзень за днем,як два блізняты
Не разлічыш будні,святы
Рэдка сонца,хмуры вечар
Хоць не злазь ты з цеплай печы
Сум,маркота,халады
І ўжо не малады
Апусьціўшы долу вочы
Сам не ведаеш што хочаш
Паглядзім з другога боку
На пытанне іншым вокам
І зусім не пастарэў
Можа крышку пасталеў
А душа то маладая
Не галосіць а спявае



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

"Сэнс жыцьця"
Ты скажы мне чалавек
Для чаго даў бог нам век?
Для чаго жыцьце даецца ?
Не скажу ,але здаецца
Каб была сямья багата
Не пустой стаяла хата
Былі дзеці,былі ўнукі
І трымалі доўга рукі
Чарку добрага віна
За здароўе усіх да дна
Паднімаў і ўсміхаўся
Каб з бядою не спазнаўся
Так наогул не бывае
Так само жыцьце сцвярджае
Мы і мучымся і плачам



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Зіма
Гнуцца пад цяжарам снега галінкі
Белы ,пушысты дыван на зямлі
Дзесьці між дрэў зелянеюць ялінкі
Свежы ,марозны подых зімы
Сосны трымаюць снежнае неба
Мерзне бяроз карагод
Спіць пад ільдом закаваная рэчка
Глуха гамоніць чарот
Вецер павее і пчоламі з неба
Рояцца,кружаць сняжынкі
Падаюць ціха і засыпаюць
Дрэвы,сляды і сцяжынкі
Крыкнеш і крык прападзе ў завеі



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Толькі я і дарога
і няма больш нікога.
Рэжу цемру святлом сваіх фар.
За спіной застаюцца
кіламетры пачуццяў
і аскепкі былых нашых мар.

Шыльд халодныя бляскі.
Скрыжаванні, развязкі.
Марна рвуся ў дарожны абшар.
Уцячы немагчыма.
У мяне прад вачыма
ўсе стаіць яе ўсмешлівы твар.

Дабаўляючы газу,
мы ўваходзілі разам
не аднойчы ў круты паварот.
Нечаканая з’ява.



Сярэдняя: 2 (4 галасоў)

…раскіданы зоры
маленькімі вачыма
па вялікай хаце
дзе Сусвету Маці
дзетак-немаўлятак
цешыць-забаўляе
крыламі вятрыскаў
у сінечы слізкай
па якой спадаюць
ябылкамі знічы
і знікаюць ўночы
неабсяжнай прошчы
што нас спавівае
хусткаю ядвабнай
пад якой на золку
маладосць сплывае…



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

Пісьмо ад сына

Вось і пісьмо на парозе,
”Мар'іна Горка. Спецназ”.
Думкамі маці ў дарозе,
Толькі б прыехаць у час.

Сын там прысягу чакае,
Поўны здзяйсненняў і мар.
Студзеньскі вецер шпурляе
Кроплі халодныя ў твар.

А тут, у вясковай хаце,
Дыхае печ цеплынёй,
І бохан духмяны маці
Пагладзіла даланёй.

Сыну найлепшым ласункам



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Маладосць была, ці прыснілася?

Глядзіць бабуля на закаханых,
Такіх прывабных, модна прыбраных.
І бачыць сябе ў іх, ранейшую,
Красуню вясковую першую.

Маладзенькай, з яснымі вочкамі
На спатканні бегала ночкамі,
Дзявоцтва пара бесклапотная,
Шчаслівая ды незваротная.

З любым у велюме абвянчалася.
Працы цяжкае не цуралася.
І дзеткі-парасткі новыя



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Бярозкавы мары

Плывуць аблокі над прыціхлай вёскай,
Кудысьці іх халодны вецер гоніць,
Плывуць над полем з тонкаю бярозкай,
Яна аб чымсьці шапаціць, гамоніць.

Мо, летнія успомніла світанкі,
І зарапады жнівеньскай парою,
Спатканні прызначалі тут каханкі,
З ёй радасцю дзяліліся сваёю.

Іх ад дажджу хавала і спякоты,



Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

Вясна

Сняжынкі ў чысцюткім паветры
Свой вальс развітальны танцуюць.
Ды пахне вясной ужо ветрык,
Праменьчыкі сонца шчыруюць.

Кудысьці далёка-далёка
Панесліся злыя завеі,
У небе высокім аблокі
Плывуць, быццам ветразь надзеі.

Здаецца, што болей ніколі
Не будзе зімы і марозаў.
і хораша нам на прыволлі



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Хай спявае душа

У валасах срэбны іней завей,
Ды гады нам падлічваць не трэба.
І не варта загадваць далей.
Мець здароўя б удосталь і хлеба.

Мець бы добрых дзяцей і сяброў.
Ад жыцця не паспець бы стаміцца.
І ўмець адкрываць свет наноў,
Не баяцца ізноў памыліцца.

Хай кахання жыве пачуццё,
Каб спявала душа—не марнела,
А ў астатнім няхай нам жыццё
Свае кропкі расставіць умела.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Яшчэ паспею

Жыццё здавалася бясконцым,
Калі была яшчэ падлеткам
І не хавалі хмары сонца
Тады над вёскай і палеткам.

А час вірліваю ракою
Усё ад берага адносіў.
Гады прабеглі талакою,
І хутка на парозе восень.

Пара падлічваць пражытое
І азірнуцца-аглядзецца:
Зрабіла нешта мо не тое?
Параніла камусьці сэрца?

Ды, спадзяюся, што палову
Свайго жыцця ў запасе маю



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Вялікі сьвет паўзе няўмольна
І на сябе кудысь вязе,
Нябыта тлей, хрупасткіх, дойных,
У зазнаўстве велічных людзей,

Якім надана людзьмі звацца,
Але ж, між імі павукі
Сваю паўчыну мрояць княствам,
Ля цэбра поўнага крыві.

Яны жадаюць, з мурашамі,
Напрэч спажыць каровак-тлей,
За імі ўшчэнт зьнядбаць, зьняважыць,
Тваё вызваньне, чалавек.
-22.04.17.



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Каханьне сэрцу не пакута,
Яно цяпло душы твае;
Калі душа, што льдом закута,
У тых заковах адтае,

Калі зь яе луской спадае,
Зьмяінай скураю паўзе,
Набыты бруд, які не маеш
Пры першародстве і мальстве,

Калі душа, наўсьлед каханьню,
Па ўсіх пачуцьцях у бубны б’е,
Калі яна не сабе прагне,
А камусь пяшчоты аддае…
-20.04.17.



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Ты памятаеш, месяц-брат, як мы з табой гулялі?
Як нашы вуліцы й двары да ранку не змаўкалі?

Ты памятаеш, месяц-брат, як мы пілі з табою,
Што нават цвёрдай не чувалася зямліцы пад нагою.

А памятаеш, месяц-брат, як мерзлі мы ўзімку,
І як гарэлку запівалі ліманадам з ільдзінкамі?

Ты памятаеш, месяц-брат, як цалавалі дзевак?
Ты падглядаў у кожны кут і за любое дрэва.



Сярэдняя: 2.3 (6 галасоў)

Празрысты снежны бляск
У цемрачнай начы
Парушыць крок сабак
Паўночнай цішыні.

Люстэркам ліхтары
На снезе зіхацяць.
І моўчкі трактары
У стойле сваім спяць.

Таемна ноч на снег
Адбітак свой нясе.
Прыемна слухаць смех,
Што вецер прынясе.

Сугробаў шмат паўсюль,
Іх бачна нават цень,
З’яўляюцца адкуль,
Не ведаем удзень.

Залочаным святлом
Месяц снег абліў.
На вёску чарпаком
Нібы вядро разліў.



Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

Чароўны дзень вітае золак
І птушак гоман заліўны,
Трымценне тоненькіх галінак
На цёплым веснавым вятры.

А хмаркі носяцца па небе,
Бы ў прасторы караблі,
І не сумуюць больш па снезе –
Яны свабодны ад зімы.

Пачуўшы грому першы рокат,
Усе дзеці выбягуць з дамоў
Сустрэць вясны забаўны топат
І лёгкі подых туманоў.

Вясна прабудзіць усё жывое
Ад доўгай спячкі снегавой,
Зямля напоіць маладое



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Сабою сонца засланіўшы,
Размову хмары пачалі,
Што зіму доўгую, стаміўшы
Сугробы снега забралі.

Вятры ганяюць іх па небе,
Бо ўсе чакаюць гром з дажджом.
А хмарам спрэчка толькі трэба –
Не хочуць ладзіць з Перуном.

Злуецца бацька наш нябесны,
Што згоды з імі не знайшоў,
Паслаў за хмарамі здалечы,-
І неўзабаве дождж пайшоў.

Грымела моцна па акрузе,
Маланка бліскала ўначы,
Стаялі лужыны на лузе –



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Яшчэ ўсюль навокал снег
Ляжыць, бы белая спадніца.
Сустрэць вясны прыемны смех
Ніяк не дасць зіма-царыца.

Бывае, промні сонца б’юць
У шкло акна ад спазаранку.
І з шумным звонам дзетвара
Ужо бяжыць гуляць на ганку.

Прыемна капае капель,
І снег, што быў, ужо падтаяў.
Нам чутны многіх птушак спеў,
У душы – зімовы лёд растаяў.

А сэрцу хочацца спяваць
Вясновы гімн: і ўдзень, і ўночы.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Халоднай птушкай прыляціць да нас зіма.
Пабеліць шчодра ўсё навокал, як сама.
Не застанецца месца нават на зямлі,
Бо коўдру белую расцеляць матылі.
Зіма раскажа і прабаіць казкі-сны.
Прырода наша не прачнецца да вясны.
Апране хаты завіруха ў шатры
І праспявае гімн зіме разы са тры.
А дрэвы стражнікі халодныя стаяць,
Мароза-бацьку запрашаюць начаваць.



Яшчэ не ацэнена

Гадзіннік б’е ўжо позні час,
Нявесела сядзець у хаце.
Прайдуся сцежкаю ў час,
Калі кружыцца снег у садзе.

Мне бачны снежны карагод,
Бы рукі маюць шмат пушынак
І танчыць прыйдуць круглы год
Мо сто і тысячы дзяўчынак.

Няшмат дзе знойдзеш ты святла
У прыцемках зімовых вуліц,
На фоне толькі ліхтара
Крыштальны свет, што вока
жмурыць.

Скрыпучы снег бяру рукой,
Трымаючы зіхценне зорак.



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Па снезе моўчкі ідучы,
Разглядваю дзівосы:
У лесе, быццам, ні душы,
А чуцен шэпт бярозы.

Дзе, можа, шышкі ўпадуць
З галін яловых колкіх,
То іх вавёркі ўкрадуць,
У дупло схаваўшы лоўка.

Бывае, птушка ўзляціць –
Аж страх бярэ за пяткі,
Шчабеча, боязна глядзіць,
Нібы гуляе ў праткі.

Пабачыць хочацца зайцоў,
Але ў душы трывожна:
Нябачна толькі тых звяроў,
Што ходзяць асцярожна.



Яшчэ не ацэнена

Нехта марыць аб прыгожым,
Любым, мілым, дарагім
Чалавеку, што прахожым
Ён не будзе, а адным
У жыцці надзейным сябрам,
І сардэчных думак мар
Не развее, калі морам
Зноў апынецца дурман.
Што казаць, напэўна, кожны
Хоча чуласці, любіць
Не адзіны, не апошні
Раз, а крыху ацаніць
І абраць сабе падтрымку,
У радасці пражыць жыццё,
Каб ніводная слязінка
Не казала пра быццё.
Каб бяда прайшла ўся міма



Яшчэ не ацэнена

Глядзецца ў люстэрка
І не бачыць сябе-
Нестрымана больна.

Прыгадала той момант,
Як спаткала цябе –
Штось кальнула ў душы.

Нам зайздросцілі ўсе,
Як анёлам у небе –
Непашчасціла нам.

Дык забудзем усё,
Бо так жыць нам не трэба –
Не зрабілі мы так.



Яшчэ не ацэнена

Ты бяжыш ад мяне
І ніколі не вернешся,
Моцны дождж усё ідзе
І нікуды не дзенешся.

Сто дарог ты прайдзеш,
Пазабудзеш, апомнішся.
А я клікну: “Ты дзе ж?”
І ты хутка зноў вернешся.

Буду моцна кахаць
Усёй душой маёй дзевіцкай
І ніколі не дбаць
Пра жыццё сваё ў Рэчыцкай.

Мы збяром усіх сяброў
На вяселле шматзвонкае
Насупроць тых вятроў,
Дзе рабіна ёсць тонкая.



Яшчэ не ацэнена

Малюю паветра
Ружовымі фарбамі,-
Чакаю Яго
Запаветнымі марамі.

-Не прыйдзе, забудзе!-
Крычыць сэрца ў роспачы.
-Мне шчасця не будзе.-
Трымціць душа ў поўначы.

У думках лятаю
З багровейшым досвіткам,
Шукаю Яго
Найуважлівым позіркам.

І ў снах, і ў рэаліі
Клічу целам любага,
Бы знічка, упэўнена,
Згубіла я мілага.

Забуду пакуты я,
Мне неба падкажа:
Знайду зноў Яго
І мы многае скажам.



Яшчэ не ацэнена

Шэра-мокры асфальт
Нагадаў зноў цябе,
Парасонаў скрыжаль
Закахалі ў цябе.

Беглі мы пад дажджом,
Абдымаў ты мяне.
Сэрца білася шклом,
Бы бакал па сцяне.

Ледзь-ледзь цягнецца час,
Хочаш быць ты другім.
А я мару падчас,
Каб ты быў зноў маім.



Яшчэ не ацэнена

Шукаюць хмаркі ў небе
той вясны,
Адзінай, непаўторнай
У цэлым свеце.

Я ў роспачы, бо недзе
На душы
Шукаю адзіноту,
Быццам у леце.

А дрэвы цягнуць кроны
У вышыню,
Рыхтуючыся разам
Да зімоўя.

У сэрцы – восень, клёны,
Цішыню
Сярод апаўшых я шукаю
Лісцяў.



Яшчэ не ацэнена

Ты мне падараваў букецік ружы,
Адчула вуснаў я тваіх салодкі пах.
Сагрэеш ты цяплом пры моцнай сцюжы,
Растаюць хутка слёзы на маіх вачах.

І кветкі гэтыя пастаўлю ля акна я
І любавацца буду доўга тым агнём,
Што чырванню палаюць пастаянна
У сэрцы, калі побач ты са мной.

Як хутка можна страціць прыгажосць,
Калі сарваць з зямлі букецік дужы.
Пайшоў і ты шукаць зноў маладосць,



Яшчэ не ацэнена

Я малюю цябе ў сваіх марах
Добрым, верным з надзеяй у душы,
Што не змогуць прыплысць тыя хмары
І анёлаў згубіць у глушы.
Я малюю цябе ў сваіх марах
Нежным, чуйным да сэрца майго,
Каб кахаў ты мяне безахвярна,
Прытуліўшы да цела свайго.
Я малюю цябе ў сваіх марах,
Малявала б і ноччу, і днём,
Але ведаю: усё гэта марна,-
Не бывае анёлаў з агнём!



Яшчэ не ацэнена

Пры спатканні з табой
Бегла я на арэлі,
Мае вочы гарэлі
Яркім сном васількоў.

Праляцелі гады
Птушкай хуткай за час.
А нядаўна без нас
Апусцелі сады.

Ахладзеў ты ка мне
Росна-сінім туманам.
Я ніколі падманам
Не кахала цябе.

Сваю душу аддала
На сустрэчу з тваёй.
Мы былі бы сям’ёй
Даўгавечнай, удалай.

Калі бачылісь мы
І па-дзіцячы дурэлі,
Мае вочы гарэлі
Яркім сном васількоў.



Яшчэ не ацэнена

Успомні мае словы, любы!
Успомні і не забывай:
“Кахай мяне, мой любы,
Як свой родны край!

Ці можна ўсё жыццё
Пражыць адным падманам?
Чаму, калі навокал
Так многа дабрыні?”

Ты скажаш мне ў адказ:
“Не ўсё даецца дарам”.
Не слухаў мой наказ
І разышліся мы.

А потым ты званіў,
Шукаў кагосьці побач,
Зашмат слязы праліў,
Калі настала поўнач.

А я хацела толькі,
Каб быў у нас той рай:



Яшчэ не ацэнена

Як добра быць маленькім –
Цябе цалуюць усе,
І мараць, каб салодкімі
Былі сны твае.

Як добра быць патрэбным –
Цябе так любяць усе.
І лічуцца каштоўнымі
Дзеянні твае.

Як добра быць нявінным –
Клапоцяцца ўсе,
Каб захаваць заветнымі
Помыслы твае.

Хай кожны будзе дбайным,
Сумленне прынясе,
Дзяцей пакінем годнымі
Крывіначкі свае.

Маленства крокам хуткім
Па белай паласе
Праходзіць, станем кроткімі,



Яшчэ не ацэнена

Зоркі на павеках
Я сатру слязамі,
Быццам у чыстых рэках
Я плыву начамі.

Хочацца забыцца,
Думаць летуценна,
Мо і памаліцца
Аб душы ўсім целам.

Марыць аб прыгожым,
Вечным і надзейным,
Аб жыцці ранейшым,
Будучым і дзейсным.

Аб любві нязгаснай,
Шчодрай на ўсіх працы.
Аб Зямлі сучаснай,
Мове ўсіх нацый.



Яшчэ не ацэнена

Стаміўшыся ад цяжкае хады,
Шукаюць людзі шчасця незямнога.
Не ведаюць яны яго тады,
Бо побач крочыць і не просіць многа.

А шчасце ёсць не толькі ў грашах,
Забыцца пра бяду ці пра трывогі,
Яно нас бачыць, быццам у малышах
І зробіць усё само, без дапамогі.

Яно ў дзіцячым позірку, цішы,
Яно ў каханым, блізкім чалавеку.
Краіне роднай, чысціні душы,
У зялёнай траўцы ад спакону веку.



Яшчэ не ацэнена

Хмары надзвігаюцца ўначы,
Лётаючы па ўсім белым свеце.
Жудасна лапочуць крумкачы
Ад жахлівай смерці на планеце.
Чаму людзі мала так жывуць?
Гіне шмат, на жаль, ад самагубства,
Бо другога выйсця не знайдуць
І не маюць розуму ад глупства.
Думаючы, Вышні Бог глядзіць,
Робячы жыццё недаўгавечным,
Каб пакінуць след, паспець зрабіць
Шмат карысці і сабе, і іншым.
Усё залежыць не ад лёсу боле,



Яшчэ не ацэнена

Уж колькі раз мы будзем спадзявацца,
Што прыйдзе новая пара жыцця,
Але ніколі зноў не прыйдзецца застацца
На быўшай сцежцы лепшага быцця.

Малымі як гарэзліва дурэлі,
Не слухалі наддзённых мы парад,
Са школы беглі разам на арэлі,
Паабяцаўшы выканаць загад.

У памяці і першае каханне –
Забыць яго не зможам аніколь.
Кранае сэрца роспачна растанне,
Пакінуўшы ў душы нясцерпны боль.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Багацце мноства носяць вершы,
Не патрабуючы ўзамен
Выявы той, хто самы першы
З паэтаў пойдзе на абмен.

Абмен не златам, не грашыма,
А думак і сардэчных мар.
Пачуццяў поўную рашымасць
Заўсёды, бы ў душы пажар.

Канешне, многія заявяць,
Што вершы мала што таяць,
Але іх можна нат спяваць,
Бо з талентаў у чарзе стаяць.

У вершах праўда вынікае.
І шмат, што можна з іх нам узяць.



Яшчэ не ацэнена

Далёка за мяжой вазьму паперу, фарбы,
Каб прыгадаць душой прыемны напамін:
Шляхі да родных хат не вытаптаць ніколі.
Я нават не фанат, але люблю даволі
Блакітны позірк ніў, ігранне ручая,
Што столькі год маніў. Крэпчэй любоў мая
За сотні тысяч сцен, ніхто не разаб’е,
Не пройдзе нават цень – сумненне не ўваб’е
У мой духоўны скарб, у то, чым я жыву,
(Мне нат не хопіць фарб) адное, чым дышу,



Яшчэ не ацэнена

Роднае матчына слова!
Не забыць мне цябе, не згубіць.
Ты, як водар, напоены хлебам,
Ты, як птушка, што ў небе ляціць.
Не пачуўшы цябе, паміраю.
А пачуўшы, ускрэсну ізноў.
Як матулю, цябе я кахаю,
Да цябе не пагасне любоў!
І ліецца ад краю да краю



Яшчэ не ацэнена

Твае рукі пяшчотай сагрэюць,
Абдымуць мяне ў цяжкі час,
Загадку гадоў разгадаюць,
Пакінуць у сэрцы наказ.

Твае вочы любоўю заззяюць,
Ад радасці будуць блішчаць,
Вязучасць і шчасце прыцягнуць,
Не змогуць спакойна маўчаць.

Тваё сэрца чуллівасць прабудзіць,
Клапоціцца будзе заўжды,
Ніколі мяне не асудзіць,
Віноўнасць усю смыюць дажджы.

Твой стан прыгажосць нагадае,
Паходку забыцца не дасць,