Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Лепшыя класікі

4.0974119338605
Усяго галасоў: 2782. Сярэдняя: 4.10
4.4716821639899
Усяго галасоў: 2366. Сярэдняя: 4.47
4.156262749898
Усяго галасоў: 2451. Сярэдняя: 4.16
4.367335243553
Усяго галасоў: 1745. Сярэдняя: 4.37
4.6396629941672
Усяго галасоў: 1543. Сярэдняя: 4.64
4.3962868117798
Усяго галасоў: 1562. Сярэдняя: 4.40
4.5036351619299
Усяго галасоў: 1513. Сярэдняя: 4.50
4.328714395689
Усяго галасоў: 1299. Сярэдняя: 4.33
4.6878761822872
Усяго галасоў: 1163. Сярэдняя: 4.69
4.3956043956044
Усяго галасоў: 1183. Сярэдняя: 4.40

Наш банэр

vershy.ru - Вершы беларускiх паэтаў

Код банэра

Лічыльнікі

Вітаем Вас на сайце, якi прысвечаны беларускай паэзіі. Тут Вы можаце пазнаёміцца з творамі беларускіх паэтаў - ад класікі да сучаснасці.

На сайце адкрыта рэгістрацыя. Пасля рэгістрацыі і праверкі акаўнта можна будзе публікаваць вершы без мадэрацыі.

Прайсці рэгістрацыю


Апошнія публiкацыi

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Я, канечно, очень ганаРуся,
Ну, шо от і вірус абнаружсь.
А то как-то ныц ны j выдно в скунцав,
Скікы пак заплатьвае ім Гусь.

Саня Ганны тута щося вкумВаль?
Ну, а ты чого, Валюн, ны вЮн?
Так шо вы ля мні а ны і трусь уш
Заплаціць за пгрэjдыр ва жыдув.

Так шо, да, ты Яны ны цыбулься
Вэльмы j натто до Наташк однуть.
Ты ходы оно во до завклумбы ш.
Та тобі уж точно вмаж ютуб.



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Кожнаму сваё.

Прагныя нажэрты,
Жабрачыя здаволены
Воляй, як няволяй
І доляю сваёй,

У жыцьці ўсё ўлагоджана,
Утульненка прытулена,
Жыць за ласкай божаю -
Ганьбы слова ніводнага!

І прагныя нажэрты,
Жабрачых абабраўшы,
Зьнядолеўшы іх дзетак -
Кожнаму сваё…
-13.07.18.



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Стары чарцяка
Вучыў малога
Як скрасці душу
Забраці розум.
Купляць грашыма,
Сляпіць уладай.
Дзяліўся шчыра
Такой парадай.
Малы чарцяка
Казаў старому
Навёў ты суму
Ідзі да дому.
Грашэй ды ўлады
На ўсіх ня стане
Патрэбны сродкі
Прасцей ды таней.
Стары чарцяка
Маўчаў ня доўга
Палез у кішэню,
Дастаў аловак.
Ды начарціў
Чарцяка ж брат
Нейкі дзіўны
Апарат.
З тае часіны
То ж вы паверце
Дурэюць людзі



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Не было, не было, не было
Ані ўчора, ні заўтра, ні сёння.
Быльнягом ўсё наўкол парасло,
Непрыспешна, няхутка, няўмольна.

Уначы нібы гукі з душы
Час пачуецца звонам спаткання
З кім? Ці з чым на пустое шашы
Паразвеянай верай дазвання.

Не дайсці, не дапець, не дабыць
У вайне, што ніколі не сціхне,
Спроба будзе наноў палюбіць
І наноў груганом яна знікне.

Не было, што было, было што…



Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

"Стаў начальнікам"
Ен стаў начальнікам нядаўна
Змяніўся скажам, кардынальна
Кім быў дагэтуль,сам забыўся
Як толькі ў крэсла прызямліўся
Такі стаў важны і саноўны
Бо зразумеў,хто тут галоўны
Сядзіць,насупіцца як сыч
Тарасам больш яго не кліч
Не точыць сам цяпер алоўкі
Есць сакратар,даволі лоўкі
Нясуць на подпісы паперы



Яшчэ не ацэнена

п. Н.С.
Ірвуцца ў выш сосны,
Згінаюцца лозы,
Крычаць сьвету хочуць -
Ты вельмі прыгожа!

Ты вельмі прыгожа! -
Ім маё ўторыць сэрца,
Ты вельмі прыгожа! -
Душа пеўнем б’ецца…

Што маў, з хараўства,
Уладарца нябесны
Табе адной даў
Ад найшчодрага сэрца,

Табе адной даў
Ад вялікай патрэбы:
У прыгажосьці лунаць,
Недасяжна на небе…
07.07.18.



Яшчэ не ацэнена

"Мы- не з семнаццатага года"
Стагоддзі тут напластаваны
На гэтай матчынай зямлі
І крываточаць яшчэ раны
Пад чорным полагам раллі
Лясы,зяленыя палеткі
Сівыя валуны як сведкі
Не раз вайна тут піравала
Даніну горкую збірала
Душылі,вешалі,стралялі
З усіх бакоў ішлі як хвалі
Што не народ мы,так казалі
Чужую мову навязалі



Сярэдняя: 4 (1 голас)

З вышыні птушынага палёту
Гляну я рэчку, дом і гай –
Вось яна, любімая старонка,
Капаткевіцкі прырэчны край.
Праплылі стагоддзі, праляцелі,
Нібы птушкі на ракою Пціч,
Нам пакінулі ў спадчыну пясчаны
Бераг родны і адвечны кліч.
Мы на голас гэты крочым, едзем
Ці ляцім праз тоўшчу дзён і спраў,
Каб да берага любімага прыпасці,
Удыхнуць знаёмы водар траў.
Каб рукой да вербаў дакрануцца



Яшчэ не ацэнена

Падолам сукенкі з муару
Заход над зямлёй пунсавеў.
Я бачыў у сне нашы мары.
Ніхто пра іх ведаць ня смеў.

Наяве ці ў зблытаных мроях
Адчуў на пакінуты час,
Што сэрца ў шчаслівым спакоі:
Адно на дваіх яно ў нас.

Нясмелых пачуццяў запевы
Складаліся ў ім ва ўнісон
Мелодыяй гучных прыпеваў.
На жаль, гэта быў толькі сон…



Сярэдняя: 4.8 (13 галасоў)

Не той беларус, што надзеў вышыванку,
А вокам зайздросным глядзіць за мяжу,
А той, хто рупліва і з самага ранку
Прыбраў і ад смецця ачысціў шашу.

Не той беларус, хто на плошчах галосіць,
І з пафасам, грозна трасе кулаком,
А той, хто дарэмна нічога не просіць.
І кожнага лічыць сваім сябруком.

Не той беларус, хто забыўся пра маці,
Не той хто, Радзіму прадасць за даляр,



Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Зачапілася хмарка за дах,
Разлілася багата дажджамі
Па шырокіх прырэчных лугах
З канюшынаю і гваздзікамі.

На шаўковых хусцінках травы
Дзьмухаўцы заквітнелі пад плотам.
Зашапталіся ўноч паплавы
З узбярэжным, цяністым чаротам.

Пад пранізлівы спеў салаўя,
Сіняй сцежкай блукаю ўвесь вечар
Без надзеі, што некалі я
Зноў прыйду да цябе на сустрэчу…



Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Нам - чый бы ні Бог,
абы дапамог.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Тэкст гумарыстычнай песні.

Палюбіў я валасы
Колеру пшаніцы,
Вусны з водарам лясным,
Што не наталіцца.
Палюбіў, ды толькі ў сне,
А сустрэў на ранку.
Йшла яна насустрач мне,
Любая каханка.

Распляліся па плячах
Валасы ў жанчыны,
У бяздонных у вачах
Бляск, як ад лучыны,
Патаемны, нібы вір,
Як зірнеш - патонеш,
А яна ўсё зірк ды зірк -
Сонца на далоні.

Прыпеў:



Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

За сабой пакідаюць гады
Успамінаў хвалюючы вёлюм.
Адцвітаюць увесну сады
Белым воблакам мройнага хмелю.

Застаецца на вуснах сухіх
Асалода ад першай сустрэчы,
І шляхоў, што адны на дваіх,
Белым велюмам леглі на плечы.

Колькі вёсен прайшло паўз дарог,
Колькі сцюжаў і зім халадзіла,
Саграваў вэлюм нас і бярог,
У якім я да шлюбу хадзіла.

І няхай пакідаюць гады



Сярэдняя: 5 (8 галасоў)

( У Беларусі 2018 год абвешчаны годам малой Радзімы
і песня прысвячаецца менавіта ёй)

Тэкст песні.

1
Выйду досвіткам на сцежку мурожную,
На зараначку чуць свет пагляджу.
Я тут ведаю травіначку кожную,
Кожным лапікам зямлі даражу.

Прыпеў:

Тут прайшло маё дзяцінства ваколіцай
І юнацтва пачало шчыраваць...
Куст ракітавы да берагу клоніцца.
Ой, як хочацца яго мне абняць!
2



Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

"Край мой родны"
Край мой родны,край далекі
Луг зялены і лясок
Каля хаты клен высокі
У полі спелы каласок
Рэчка ўецца ў нізіне
Гронка ягад на рабіне
Бусел нізка над зямлею
І гнездзечка пад страхою
На узмежку ў радок слівы
Кот на ганку спіць лянівы
Гэта мой куточак мілы
Продкаў тут маіх магілы
У думках мераю дарогі



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

На ўскрайку Еўропы
І ў цэнтры Еўропы
Іваны, Пракопы
Капалі акопы.

Падчас на Каляды,
Парой на Купалле
Пад неба паглядам
Акопы капалі.

Знаходзіў бывала,
Капаючы, хтосьці
Мінулай навалы
Салдацкія косці.

І гнулася зноў жа
Дадолу пытанне:
Акоп гэты, можа,
Магілай мне стане?

Лячыліся жартам
Ад скрухі, знямогі:
– А раптам ёсць скарб тут
У фонд Перамогі!

– Капайма, пяхота, –
Акопіны будуць!



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Міхаська рана застаўся без бацькі і, каб дапамагчы маці малодшых брацікаў гадаваць, згадзіўся пасвіць вясковых кароў і авечак. Нейкі заробак быў, гаспадары разлічваліся па дамове хто чым: хто бульбай, хто салам, ды і самога пастушка па чарзе кармілі. І свае Лысуха з Кучараўкай хадзілі ў статку. Статак быў не надта вялікі і хлопчык са сваімі абавязкамі спраўляўся добра.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

У дзяўчынкі Алесі лёс быў нечым падобны да Папялушкінага. Такая ж злая мачаха і яе нядобрая дачка ўсё стараліся дапячы сіротцы. Неяк перад Калядамі прысніўся Алесі сон: з’явілася перад ёй добрая Фея і кажа:
– Скажы, Алеська, свайму татку, каб за ёлачкай не ў лясок, як звычайна, а ў пушчу йшоў...



Яшчэ не ацэнена

Не абавязкова кот у ботах, а й басаногая котка свайму гаспадару можа прынесці шчасце. Толькі пры ўмове, калі той жыве з Богам у душы. Адзін хлапчына, не дасягнуўшы свайго паўналецця, таксама, як і гаспадар ката ў ботах, застаўся сіратой. Толькі невялікую гаспадарку яму ні з кім не прыйшлося дзяліць – ні братоў, ні сясцёр ён не меў.



Яшчэ не ацэнена

1.
Здараецца – мы адрас свой мяняем,
Ды адрас не мяняе мамін боль.
І мамы, як сланечнікі за сонцам,
Адвечна углядаюцца ў наш бок!

Ды з нас якія сонцы?
Перад мамай
З нас кожны забыццём не раз грашыў.
Калі ж у нас ад сонца што,
дык – плямы
Няўдзячнасці
чарнеюць на душы.
2.
Няхай бяроза, быццам медсястра,
Ля роднай хаты кропляў нам адлічыць,
Што для бяссоння,



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Нібы сустрэць кагосьці так другога,
Хто стаў валадаром і сноў, і дум,
А не цябе праводзіць у дарогу
Я на вакзал ізноў з дажджом прыйду.

Як хуткасцю вялікаю,
размыты
Дажджынкамі
Твой воблік у акне
Не будзе доўга ў будучым нібыта
У шматсерыйных снах з’яўляцца мне.

І ты нібы зусім мяне не знаеш,
І памяццю ў мінулым не жывеш,
Нібы не мне рукою памахаеш.
А шыбу запацелую пратрэш…



Сярэдняя: 2 (1 голас)

Высокае, як голас бору,
шчасце
Сябе знайсці аднойчы у жыцці!
Якое шчасце ў бор,
даўно апеты
Паэтамі і птушкамі,
ўвайсці.

З кашом лазовым пад руку, як з летам,
Збіраць фальклор крамяны, баравы!
I раніцы настрой, калі,
туманам
Падняўшыся,
запоўніў паплавы,

Настой лясны ўдыхаючы, ўздыхнуў я



Яшчэ не ацэнена

Зраіліся ўспаміны на мяне,
Што нават ручніком не адагнаць іх!
Шчымяць на нашай грушы пчолы
ў мой
Маленства поўдзень –
Мне ужо дванаццаць.

Ад спёкі з языком на барадзе
У ліпені стаяў паджары поўдзень,
Калі сказала мама ўпершыню:
– Ну што, сынок,
Збірай прылады, пойдзем
У пчолы.
Ты ж цяпер мой гаспадар.

Як зараз помню –
Думаў я не доўга,



Яшчэ не ацэнена

О свежых стружак ап’янелы пах!
Шалёўку Міся гломзае пры хаце.
А ў хаце
па слаях шпалераў,
што
Я абарваў,
Гады тасуе маці!

Маланкай думка сцёбае!
І зноў
Грымотна малаткі ў нас лямантуюць!

А ў вёсцы – вохці-і
– Віктарышын сын
Прадаў карову, хату рамантуе!
– Жаніцца, пэўна, думае ізноў!
– Але, глядзі, якую дзеўку страціў!
– Навошта той рамонт яму,



Яшчэ не ацэнена

Так блізкі паэту
Пад мірнаю нават зарою
Геройскі учынак
Таго сувязіста-героя.

Бо, як сувязіст той,
Паэт па-геройску таксама
Парваную сувязь,
Як крыўду, сціскае зубамі.

Парваную сувязь
Паміж адгрымелым мінулым
З наступнасцю сувязь.
Інакш бы паэта мінулі

Ўсе болі і крыўды
І радасці светлыя свету,
А то яны вечна
Праходзяць усе праз паэта!

1982



Сярэдняя: 5 (1 голас)

Цяплом бабуліным сагрэта,
Жыла ў яе унучка летам.
Характар носіка – задзіра.
Характар кудзер – залаты.
Казу бабуліну вадзіла
На луг падчас.
Сама ж пры тым
Была дзяўчынка весялушкай:
Казу патузаўшы за вушка,
Ёй казку баіла.
Пра што?
Пра казлянят з ваўком.
А то
Вяночак звіўшы ля дарогі,
Казе накідвала на рогі…
Яшчэ для школы час займала:
Гербарый кветкавы збірала.
Ёй памагалі ў тым сябры.



Яшчэ не ацэнена

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Яшчэ не ацэнена

Вечарам, лугі мае, над вамі
Пажар-птушка божая зары
Ад маленства – божае кароўкі –
Божай маёй іскры
так гарыць.

I гайдае зноў мяне, як човен,
Што на ланцугу слядоў,
на вас.
На рамонках вецер тут варожыць:
Ці кахаюць неба і трава?

Толькі я, варожачы, павінен
Абрываць, нібы пялёсткі,
дні,
Толькі ў кожным дотыку травінак



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

- Мой дом, бывай!

...І паўстане залеў адказам,
Зайдзецца машына балючым даўгім гудком.
Багажнік прыстукнуў, як кропка ў канцы расказа.

Бывай, мой дом.

Мы некуды едзем бясконцымі заваротамі,
Па змытай дарозе прасоўваемся ледзь-ледзь.
Раённае радыё скардзіцца перашкодамі,
Але і без іх анічога не зразумець.

А недзе кватэра прыснула ў ружовых шторах.



Сярэдняя: 2.2 (9 галасоў)

Хоць себя 7аргл

В День Гармоніі Вселенной
Сонцэ хочет дать балбесам
Шось такое вжо свято,
Шо аж прамо жжот.

То за хмару, то за дэрво,
То а во шэ й ій ув чэрып.
А колы ты сіньць грыбёш,
Да, ох, харашок.

Вітёр хвайно повывае.
Так лёгэнько, так старанно
Мы прычосуем Землянк,
Любу нашу Мамк...

Хай ж хоть Кошка дэ якая
Да возьмэ тут за пыцька Вась –
Ох, да дэ куда і втовч!



Сярэдняя: 3.2 (6 галасоў)

На паплавах цыбатыя буслы
Шукаюць ежы, ходзяць ганарліва,
Міжволі зачаруюць зрок і слых.
На пыльны ўскрай я выйду сіратліва:

Знаёмыя купчастыя дубы
І саладкавы водар у паветры,
А ўздоўж дарогі – белыя слупы
Да роднай вёскі лічаць кіламетры.

Уяўна я вяртаюся туды,
На ўзгорак, да старой бацькоўскай хаты,
У летнія, зялёныя сады,
Прасякнутыя свежым пахам мяты.



Сярэдняя: 2 (2 галасоў)

Белы вандроўнік Зямлі
Алесю Пісьмянкову прысвячаецца
Ты любіў чысціню—позірк зыркіх сняжынак,
Цікавалі з сумётаў з-пад замшэлых платоў…
Ты любіў цішыню, надвячорак над жытам,
І мурожны той луг, дзе дзяцінства прайшло.
Ты любіў Беларусь, светлы ранак над лугам,
Неба чысты адбітак у празрыстай вадзе,
Услаўляў ваяра , свайго бацьку за плугам



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Між намі — боль — нязвёрстаныя вёрсты.
Але любві — пакутніцы маёй —
стае й таго, што недзе ў свеце ёсць ты.
Бо й не са мной — ва мне ты і са мной.

І хоць калісь табе ў духоўным збоі
святло маё ўдалося патушыць,
мой кожны міг асветлены табою —
ажно да дна калодзежа-душы.

Ты — мой сусвет. I мне не дзіўна тое.
Бо я не грех, не жарсці лютай глюк,



Сярэдняя: 1 (2 галасоў)

З глыбіняў Нарачы.
За векам век,
Ў адным напрамку.
Варушыць жвір.
Ад ранка і да ранка.
Паміж дубоў, бароў.
На перакатах шпарка.
К сястрыцы Віліі.
Імкнецца Нарачанка



Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)

Адчыняцца дзверы, глытне цяплыню падстрэшша
І жоўтыя лямпы на момант асветляць снег.
Ён мякка прылёг на мяжы лістапада-снежня
І ціха чакаў, каб у вочы зірнуць табе.

Раскінецца вечар тканінаю-аксамітам
І зоркі заззяюць па ўзмаху тваёй рукі.
А ты усміхнешся. Сягодня табе адкрыта
Ўсё тое, што неверагодна ўявіць другім.

Па ветры пацягнецца водар тваіх акацый,



Сярэдняя: 1.5 (2 галасоў)

"Пад знос"
Як носіць нехта рэч якую
Насіў ен думку вось такую:
Сваю хаціну,што старэе
Змяняць на штосьці панавее
Вакол стары мікрараен
"Пад знос"папасьці марыў ен
Не часта,скажам так,бывала
Што ваша думка ў цэль трапляла
Ішлі гады і напіралі
Як у бязконцым моры хвалі
Унукі есць і сам стары
Жыцьця адбіткі на твары



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

У Віцебскай вобласці ,у краі Глыбоцкім
У месяцы ліпені - летняй парой
Тут посвістам гулкім і маладзецкім
Завуць частавацца вішняй златой.

Завуць частавацца вишняй барвовай
Сябе паказаць і другіх паглядзець ,
Дзяліцца уменнем і песняю новай
Туды прыяджае замежны сусед.

Усе хочуць спелую вішню адведаць
Барвовыя ягады просяцца у рот
Яна адурманіць сваей асалодай



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Ня Боствы клікаю, ня цудаў чакаю
Пад зорным небам, без дна і без края,

На зямельцы ля зёлак рупліва карпаюсь
І ведаю, доля чакае такая:

Якая вядзе да нябогай адрыны,
Якая адрынуўшы - зноў мяне прыме.
-03.06.18.



Сярэдняя: 3 (3 галасоў)

Ты, як немаўля, чароўная. Спіш,
А зоркі здзіўлена будуць глядзець,
Лашчыць дыханнем. Сусветам ляціш,
Анёлаў там зможаш сустрэць.

Суцешаць яны ратавальным сном,
Памрояць явай, схінуцца да нас,
Дзе за спічастым, вітражным вакном
Застыне захоплена Час.



Сярэдняя: 2.8 (5 галасоў)

Не служы паніхіды па згубленых паэтэсах
І па кнізе, якую ты ўжо не завеш сваёй.
У часы навальніц, на адкінутых воддаль крэсах
Ты наўрад ці ўзгадаеш аб ёй.

...Адшукаўшы сябе пад насцілам кляновых словаў,
Ты смяялася, ў росную вільгаць уткнуўшы твар.
І кранала радкі, перачытвала іх нанова,
Узіралася ў вобразы.
Кожны з іх быў - пажар.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ты ступаеш на брук, заімшэлы, даўно знаёмы.
Ён шчасліва раскінецца, выльецца прахалодай.
Пад царкоўных званоў несціханы і гулкі гоман
Ты бяжыш на кірмаш - пабліжэй да свайго народа.

Там ідзеш нетаропка, з цікаўнай такой усмешкай,
Павітаешся з кожным, спытаеш, як што каштуе.
Так свабодна і весела, з цэлым мяшком чарэшняў
Ты няспешна пракрочыш густы чалавечы вулей.



Сярэдняя: 3.9 (8 галасоў)

За ціхай ракою , у бярозавым гаі
Вясновая кветка распусціцца зноу
И я загадаю жаданне святое ,
Кааб жылі у сэрцы вясна і любоу.

Фарбуецца неба барвовай зарою,
I вечнае сонца над светам узыдзе .
I белая птушка узляціць над зямлёю
I божую міласць з нябёс прынясе.

I нешта вялікае у сэрца уліеца…
Жыцця мне хопіць , каб тое спазнаць.
Iстанеспакойна,якбыццаму зяцінстве,
Калі абдымала матуля мая.



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Па садзе вішнёвым дзяучына гуляла
Распушчаны косы умывала расой
І кожная птушка ёй тут шчабятала
Пра лёс, пра каханне, што збудзецца зноу.

Квітнеу майский сад , а дзяучына гукала
Гукала кахання , а сад пах - шанэль .
И вішні галінкі у букецік сабрала
Вяночкам спляла іх у белую вэль .

У дымку вішнёвую сад апранауся
Дзявочай красою напоунены быу .
I спелаю вішняй , духмянай зъяуляуся



Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Мы як сняжынкі –
Ляцім кудысьці,
За чымсьці,
Шукаем выйсце.
З гульні без замінкі
Не так проста выйсці
Па засняганых сцяжынках.

Збіраемся ў зграі –
Людскія сумёты, -
Каб вопыт
Дапёрці ў свой побыт.
З формамі граем,
Сплятаем змовы,
Чарнатою сябе паганім.

Блістаем ў святле
Пражэктароў,
Ліхтароў
І родных двароў.
Імжым у чужой галаве,
У вачах сяброў,
Адлюстроўваемся ў імгле.

Растаем і згараем,



Сярэдняя: 3.3 (4 галасоў)

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Колькі гадоў мне зязюля кувала,
Я іх пражыўшы бягом,
Зноўку сябе немаўлятам счуваю,
Ля першых матчыных слоў,

Зноўку я чую бацькоўскае: ,,Зюзя!… ,,
І ўкрываюсь радном,
Не, я цяпер халадоў не баюся -
Мне бы прысьніць стары дом,

Мне бы прысьніць далягляда зарніцы,
Па-над абшарам лясным,
Ніцма ўпасьці да роднай зямліцы -
І не жадаць ні аб чым.
-02.06.18.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Калі пустому набыць апранаху,
Бліскучыя цацкі навесіць і бляху
І пхаць-папіхаць да высокай гары -
Усё будзе добра, але да пары…

Калі з тэй пустэчы рабіць велікана,
Ля істот чалавечых як волат-тытана
І дуць-надзімаць вось на гэтай гары -
Усё будзе добра, але да пары…

Я незалежный, каб Вам гаварыць,
Што слова пустое - надзьмутый пухір,
Пыхаць дарэмна над ім і марнець,



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Чорналіха.

Чорналіха ня тронь,
Не спрачайсь, ды баронь
Сваю годнасьць і слабых людзей,
Дакуль шляху твайму не саступіць яно
І ад гэтых людзей адыйдзе.

Чорналіха ня тронь,
Бо сьмярдзюча яно,
Бо з тхарынае моцы яе
Пацук горкія сьлёзы ліе…

Чорналіха ня тронь!
Сонца вораг смале
І яно за бядой, як вада ў сутонь,
З ног чысьцюткіх тваіх аплыве.
-02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Братэрская кроў.

Адны сугучча
Адных каранёў
І вочы, і вусны,
І рудая кроў,

Адно паветра
І неба блакіт,
З крывёю, да нетраў
Палітай зямлі.

Хтось уседазвольны,
Крывосны, благі,
Зьнядбаў бы супольнасьць,
Ёй сьцены б намыў,

Смалою дзягцярнай
На межах такіх
Найменьні мяняў бы,
Цкаваў і цьвіліў…

Адны сугучча
Адных каранёў -
Славянству ці зручна
Братэрская кроў?
02.06.18.



Яшчэ не ацэнена

Братэрская кроў.

Адны сугучча
Адных каранёў
І вочы, і вусны,
І рудая кроў,

Адно паветра
І неба блакіт,
З крывёю, да нетраў
Палітай зямлі.

Хтось уседазвольны,
Крывосны, благі,
Зьнядбаў бы супольнасьць,
Ёй сьцены б намыў,

Смалою дзягцярнай
На межах такіх
Найменьні мяняў бы,
Цкаваў і цьвіліў…

Адны сугучча
Адных каранёў -
Славянству ці зручна
Братэрская кроў?
02.06.18.



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Сонца застыла і замерла па-над лесам,
Ціха ўдыхае духмянасць крамяных траў.
Колькі усмешак і колькі чуллівых песень
Ты, мой сябрук, мне на гэтай прасторы даў?

Як прыстаўлялі мы лесвіцы да адрынаў
І залязалі на кожны жасцяны дах
Помніш, мой сябар? Здавалася, за хвіліну
Я забывала пра самы пякучы страх.

Сонейка знікла, маленькае, залатое.
Водар бароў перастаў мяне вабіць і



Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)

Што ў жыцьці непарушна,
Што са мною жыве,
То - не сон на падушцы,
Не прытома ў траве.

Б’юць маланкі-зарніцы,
Паласуюць грымоты,
Я не падаю ніцма,
Не кідаюсь наўцёкі,

Смалой чорнае ліха
Ад мяне адстае,
Бо ў малечым дзяцінстве
Я ў смале ўжо гарэў,

Бо да чыстай крыніцы
Я заўсёды ў хадзе,
Дзе мне піць - не напіцца
За асьмяглых людзей.
-01.06.18.



Сярэдняя: 3 (6 галасоў)

***

Дзве рукі, што дзве ракі,
Так пяшчотна абдымаюць,
Быццам бы ў дзіця ўпадаюць,
Як у мора, напрасткі.

Нахіленне галавы
Над з’яўленнем немаўляці,
Што раднёй сунічнай лаце
Ў складках яркай сінявы.

Спаганяе вінаград
Прагным позіркам пакутнік.
Два айвовых зрэзу – лютні
Залатых анёлянят.

Золкі досвітак дваіх
Неразлучаных знаходзіць,
Вінаград яшчэ не бродзіць
Воцатам ля губ тваіх.



Сярэдняя: 3 (4 галасоў)

Прыгажуне.

Ад лета рамонкі,
Ружовыя вішні,
Аддаў у спадобе
Дзяўчыне Ўсявышній,

Руні купальскай
Гнуцьцё, хваляваньне,
Не цацкі, не лялькі,
А жонкі прывабу,

Аддаў ёй рамонкі,
Ружовыя вішні -
І змоўкла наўкольле,
І пошасьці зьніклі.
-31.05.18.



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні,
Пакінуўшы човен латаны, стары,
Сабраўшы аблокаў бавоўну,

Юпітэр стракаты туліцца блізка,
Зь ім дзетак найбольшых чацьвера;
Іо, Эўропа, Ганімед і Каліста,
Імчаць мітусьліваю хеўрай…

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні!
Я бы табе змог яго падарыць,
Каб быў з тытанамі роўня.
-30.03.18.



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні,
Пакінуўшы човен латаны, стары,
Сабраўшы аблокаў бавоўну,

Юпітэр стракаты туліцца блізка,
Зь ім дзетак найбольшых чацьвера;
Іо, Эўропа, Ганімед і Каліста,
Імчаць мітусьліваю хеўрай…

Талерам срэбным Месяц гарыць,
Зьзяе ўсёй моцай поўні!
Я бы табе змог яго падарыць,
Каб быў з тытанамі роўня.
-30.03.18.



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Пераклад
Стэфанія Данілава

забяры мяне, мора!
я стомлены да мяжы.
я валодаў усім -
і ўсяго я пазбыўся, мора.
як старыя ў гарах могуць сотню гадоў пражыць?
можа, слоўнікам іх невядомае слова "змора"?

я пакінуў свой дом -
ці то выракся дом мяне?

сваякоў я пакінуў -
ці кінуты сам я імі?

ды нікога, нічога ніхто ў мяне не адарве.



Сярэдняя: 2.4 (5 галасоў)

Пераклад
Стэфанія Данілава

Цягнуўся вечар, падаў ля дамоў
І заглядаў у зморанасць вачніцаў.
Няшчасце цераз розум надышло
Філолагам, што марылі забыцца.

Маркотны блік у келіх слізгануў
Як ліст у стаў, асенні і паўсонны.
На "прывітанне" стомленым "пакуль"
Казаць было б не крута, безумоўна.

Картава гукі зносячы з сабой,
Знікалі ў невядомасць дзве гаворкі,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Квет-жыцьцё.

Ашуканцы, ліхаманцы,
Што сярод людзей,
Не парушать, не стрымаюць
Сьвет маіх надзей,

Толькі волю душа мае,
Усьлед за ёй ідзе,
Хто ж яе калі стрымае,
Адкажыце мне!?

Ападзе квет яблынёвы,
Яблык ападзе -
Жыцьцё гэтку ж волю мае,
Квет-жыцьцё вядзе…
-29.05.18.



Сярэдняя: 2.8 (6 галасоў)

Туга.

Душу поўніць гоман…
Ёй - чаго паслухаць!?
Ехаць ці да Гомля,
Ці тугу адужаць?

Ёй бы перакінуцца
У шубу ваўкалачую,
Уздоўж Каялы-нітачкі
Шлях адмерыць лапамі,

Праз кавыль блакітны,
Праз Дняпра сутонь,
Дзе за лесам відзен
Ужо бацькоўскі дом.
-28.05.18.



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Прага.

Любасьцю сьвет захлынаўся ва мне,
Праз край душы бег, ад воч зіхацеў,
Мабыць яму трэба было аддацца,
З першаю прагай аблашчыць, абмацаць,

Мабыць сьвет быў у патрэбе такой,
У прывабе дзявочай клікаў за сабой,
Мабыць у дазволе быў ганьбам і цвілі,
Зносіў імёны і клікі чужыя…

Час адкаціўся як бочка пустая,
Хто яе выпіў ад края да края?
Дзе той Гулівер, той чар-ліхадзей,



Сярэдняя: 3.1 (10 галасоў)

Чарнобыль нас адрынуў,
Па сьвету раськідаў
І ад былой Айчыны
Рэшты не аддаў,

Сьцягнуў яе падпругай
За схіл, за далягляд,
У засьценкі, за падмуркі
Забраў - і не аддасьць!

Ён марамі маімі
І думкамі ўначы,
Шнурыць вяртальный вырай
Туды дзе колісь жыў,

Туды, дзе годы цугам,
Змалолі ў жарнавы,
Вёскам разор, бязьлюддзе,
Жахлівее вайны…

Істоце ўсялякай
Да нор, да гнёзд паўзьці,



Сярэдняя: 2 (3 галасоў)

Помні…

Шчасьце зіхотка, як Сонца гарыць,
Як Сонца за поўдзень зыходзіць на схіл,
Не шкадуй чалавеча аб птаху такім,
Аб няўлоўным адвечна, думаць пакінь!

Шчасьце ў падманах, у растаньнях каханьне,
Сьветам кіруюць гэтым старым,
Ты ня шукай сабе долі інакшай,
З рэштай любові да сьвета жыві.

Хай яе нітка ня рвецца трывалая
Да племя-роду, Айчыны твае,
Калі ўсьцярогу б’юць бубны навальныя,



Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Помні…

Шчасьце зіхотка, як Сонца гарыць,
Як Сонца за поўдзень зыходзіць на схіл,
Не шкадуй чалавеча аб птаху такім,
Аб няўлоўным адвечна, думаць пакінь!

Шчасьце ў падманах, у растаньнях каханьне,
Сьветам кіруюць гэтым старым,
Ты ня шукай сабе долі інакшай,
З рэштай любові да сьвета жыві.

Хай яе нітка ня рвецца трывалая
Да племя-роду, Айчыны твае,
Калі ўсьцярогу б’юць бубны навальныя,



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Пакіньце ў запасе
Хаця б жменю пораха,
Трымайце яго сухім –
Пры моцнай паразе
Становіцца ворагам
Сябра, зацятым і злым.

Ды з іншага боку
Працуе з сяброўкай
Закон гэты наадварот –
Былая сяброўка
Стане каханкай.
Як вам такі паварот?

Ёсць людзі з імкненнем
У вырай з краіны
Зляцець, тут ён не гаспадар.
Яны з разуменнем,
Што страцяць Радзіму,
Прыдбаюць душы цяжар.

А людзям, якія



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Пакіньце ў запасе
Хаця б жменю пораха,
Трымайце яго сухім –
Пры моцнай паразе
Становіцца ворагам
Сябра, зацятым і злым.

Ды з іншага боку
Працуе з сяброўкай
Закон гэты наадварот –
Былая сяброўка
Стане каханкай.
Як вам такі паварот?

Ёсць людзі з імкненнем
У вырай з краіны
Зляцець, тут ён не гаспадар.
Яны з разуменнем,
Што страцяць Радзіму,
Прыдбаюць душы цяжар.

А людзям, якія



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

Сярод людзей мяне не адшукаць:
Нячутны я, нябачны - нібы здань я,
Дарэмна, Вам, мяне ля іх клікаць,
Дарэмна, Вам, майго чакаць спатканьня,

Нясе мяне мярэжнае жыцьцё,
Ношка гадоў бярэмкам дагарае,
Мярэжусь я над доляю зямной,
Зь ёй дымам шызым над зямлёй зьнікаю…
-26.05.18.



Сярэдняя: 2.7 (6 галасоў)

Сябе, падлетка, бачу я на ўроку:
На хвалях мар, узрушаны, плыву, –
Паэзія Ясеніна мне зноўку
Ўскружыла весьнім ветрам галаву.

І як у маі юным
за абедняй
Кадзяць бярозы,
бачыў я і ў сне.
І, ўпаўшы з неба, ўспыхнула натхненнем
Ясенінская іскарка ўва мне.

Таму вось малако каровы нашай
Пралітае, – у вершах і маіх.
І вобразы квяцістыя,
няйначай



Сярэдняя: 2.8 (9 галасоў)

Пакажыце мне Айчыну,
Матчыну маю,
Прывядзіце з далячыні
Дней былых сям’ю,

Дней малечых і дзяціных,
Што наўсьлед ідуць
І каханую дзяўчыну,
І як сны ёй сьню,

Абудзіце гоман у сэрцы,
Родных галасы
І чаротаў ціхі шэпат,
І прывід лясны…

Пакажыце мне Айчыну,
Матчыну маю,
З немай цемрадзі Чужыны
Я ёй адгукнусь.
-13.05.18.



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

А гады за сьпіной
Ўсе мае схаладзелі,
А гады ўсьлед за мной
Не пяюць, бо адпелі,

Адсьпявалі яны,
Як змаглі, як умелі,
Ім сьвятарні-хлявы
Сьвятаром-пеўнем сьпелі,

А гады, быццам дым,
Як пясок з мае жмені -
Шчасьце быць маладым,
Ды аб шчасьці ня ведаць!
-31.03.18.



Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)

Успамін.

Раскош Радзівілаў
Наўкольле дзівіла,
Званаму панству
Шлях сольлю сьцяліла.

Мой продак далёкі
Тых дзіваў не знаў;
Ён кміт быў, ці лёкай,
Ці, мабыць, святар…

Дрэмле замак нясьвіжскі
І замак мірскі
У абновах панцырных
Сучасных цаглін,

Ня бачачы скокаў
І баля званоў,
Турботаў і клопату
Продка майго...
-31.03.18.



Сярэдняя: 3 (5 галасоў)

Ты рукамі шчыра абдымала,
Цалавала ласкава ў шчаку,
Цяпер зоркай свеціш, мая мама,
У туманным Млечным дзесь шляху.
Песняй, як надзеяй , акрыляла…
Тая песня птушкаю звініць,
Каго песціш там, галубіш, мама,
Каго чэсна навучаеш жыць?
І той голас мяккі і зычлівы,
Чую я ў бясоннай цішыні,
Ты была рачулкай гаварлівай,
Ты была ўзорам дабрыні…

… Сыпле светам зорачка ўвысі,



Сярэдняя: 2.1 (9 галасоў)

Тоні - яўна, не здаецца -
Тоні яўна не здаецца.



Сярэдняя: 2.3 (4 галасоў)

“Цінькі-ціньк” – я цінькаю сінічкай,
З дня на дзень няўрымсліва скачу,
Клапатлівай птушкай-невялічкай
Да старонкі роднай палячу.

Сыпануць там жыта і пшаніцы,
Лусткай сала будуць частаваць,
А за пачастункі й гасцінцы
Пачынаю песні я спяваць.

Распушацца коцікамі вербы,
Па барах пралескі расцвітуць.
З водарам растуленае глебы
Парасткі на гонях прарастуць.

А я ўсё спяваю ды спяваю



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Падручнік з слоўнікам міне.
Яно заўседы дома.
Асобна у памяці жыве.
Мясцовае то слова.



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Збліжаюцца шляхі ды разыходзяцца
На ростанях, як лёсы, у разлог.
Над імі жаўрукі ў блакіце моляцца.
Ім кланяецца кожны каласок.

Пакорліва і ветліва схіляюся,
Упаўшы на калені ў белы пыл,
Зваротнаю дарогай не вяртаюся,
Бо шлях былы да дому я згубіў.

Шапочуць нівы моваю жытнёваю,
Што часу не стрымаць няспынны бег.
Цярноваю дарогаю нанова я
Варочаюся ўрэшце да сябе…



Сярэдняя: 3.6 (14 галасоў)

На празрыстым світанні
Ты трапіла да цясніны,
І высокі магутны ельнік застаўся ззаду.
Уздыхала цямрэча крамяным іглістым чадам
За тваёю худзенькай і безабароннай спінай.

І маленькія ногі раптоўна адчулі стому.
Ты упала на дол - мурава прыняла пяшчотна.
Ты спакойна, як ветрык: ты ведаеш шлях дадому.

Там твой дом,
На гары.
Ён адважны і не самотны.



Сярэдняя: 4 (9 галасоў)

***

Музыка сціхае -
не грае,
і шляхі разышліся
у бакі.
Збіраю яблыкі
рая,
з мілай божай і
лёгкай рукі.

01.05.2018
Калінінград - Кёнігсберг



Сярэдняя: 3.5 (8 галасоў)

Усё адносна?
Праўда, ўсё адносна?
Дык аднясі душу ў былое, час!
Дай параткаць па-новаму на кроснах
тканіну лёсу — лецейкі і вёсны —
у дэлiкатны шоўк альбо атлас.

І перакроіць "сікаснае накась"—
"ноў хаў" няўмелай некалі рукі,
які не варты ўвагі і адзнакі,
у светланоснай тканкі апранаху —
адзенне духу й плоці — на вякі.

І тым натхніць на прагу метаноі



Сярэдняя: 4.3 (27 галасоў)

Заспявай мне песню ,ты на роднай мове
Як матуля ціха песню заспявай.
I пад гэту песню успомніца былое
Родная старонка і радзімы край.

Заспявай мне песню, каб кранула сэрца
Каб кранула штосьці у маёй душы
Каб яна спявала і ляцела птушкай
У далёкі ,блізкі – край мне дарагі.

Заспявай пра долю , што матуля просіць
Галаву схіліушы , для дзяцей сваіх
I як татка з ранку травы у полі косіць



Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)

Вось на Купалле , кожны год
Мы дастаулялі усім турбот.
Усе сцераглі свае сады ,
А мы збіраліся туды.

На скрыжаванні , усіх ждау
Дымок вячрні , запах трау.
Касцёр які гарэу да тла
Ні ноч , ні дзень , а два тры дня.
Так весяліліся тады
I усе спяшаліся туды.

Багаткі у полі сабіралі
I усіх прысмакамі частавалі
Спявалі песні, плялі вянкі
У садах трасліcя яблынькі.
Цвяткі у гародчыках зрывалі



Сярэдняя: 3.8 (15 галасоў)

Мы ведаем з пакон вякоу
Лявон з Лявоніхай удваём
Лявоніха працуе , вышывае
Лявон на печы адпачывае.
Заужды ён спрытны і ганаровы
Штаны, кашуля , пінжак новы.
Вось нет жыцця з такою бабай
То па ваду , то сена грабіць!
Няма да працы у яго ахоты
У Лявона мары , ды турботы.
Бурчыць Лявоніха спазаранку
«Прыбрацца трэба каля ганку!»
Лявон пацягнеца , што ёсць моцы
Кваску хлябне , пасярод ночы,



Сярэдняя: 3.7 (14 галасоў)

Мы ведаем з пакон вякоу
Лявон з Лявоніхай удваём
Лявоніха працуе , вышывае
Лявон на печы адпачывае.
Заужды ён спрытны і ганаровы
Штаны, кашуля , пінжак новы.
Вось нет жыцця з такою бабай
То па ваду , то сена грабіць!
Няма да працы у яго ахоты
У Лявона мары , ды турботы.
Бурчыць Лявоніха спазаранку
«Прыбрацца трэба каля ганку!»
Лявон пацягнеца , што ёсць моцы
Кваску хлябне , пасярод ночы,



Сярэдняя: 4 (3 галасоў)

Расла дзяучынкаю маленькай
Cвяцілі вочкі сінявой.
Збірала матулечка на працу
Дачушку ранняю парой.

А спаць хацелась спазаранку,
Алле ж як сонейка яна ,
Як птушка з маці шчабятала
Званочкам –звала уся сям*я .

Дзяучынку з радасцю прымалі
Жанчыны Вусаускай сям*і
Спяваць вучылі пад буртамі
Збірая у полі буракі.

Спявалі песні і прыпеукі
Тры хлопцы і чатыры дзeукі.
Дзве Лідзі , Глаша і Маруся,



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Спускаецца над возерам заход
I дзённую спыніўшы мітусню
Быў праў ў жыцці або быў вінават
Хай зноў душа адкрыецца любві
Хай вецер жыта пах нясе з палёў
І ў гаі хай спяваюць салаўі
Шчаслівымі ўсе будуць на зямлі
Якую Госпад нам благаславіў.

Жыццё ідзе як ў полі паласа
І ўецца як сярэбранная нітка
I шчасце у тваіх вочах не забыць
І першыя світанкі не забыцца.
Жыцця дарма ні кроплі не пралі



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Зіма у белай у спадніцы
Паляцела кувырком
А за ёй вясна імчыцца
I прытопывае абцаском.

Як на маслінічнай нядзелі
Мы бліночкау захацелі
Па 50 мы злопалі
И дaмоу пaтопалі

Бліны з пылу ,бліны з жару
Бліны з чорнаю ікрой
Пaнаелі поуным пузa



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Вось я гляджу на свой рушнік
Які матуля вышывала
Не пажауцеу яго аблік
Хаця гадоу яму нямала.

Рушнік вісеу на абразах
Якія былі у нашай хаце
Той кут цяпер стаіць у вачах
Які упрыгожвалі рукі маці.

З душой матуля вышывала
Прыгожы сіні васілёк
З сабой на працу рушнік брала
Лажыуся роуненька сцяжок.

Паследнія аддаушы грошы
На ніткі муліне , тканіну
Не бачылі пры лампе вочы



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

У месячным ззянні ранняй вясною
Успомні сустрэчы, мой сябaр , з табою.

Званочкам твой голас юны звінеў,
Гэта ён, гэта ён пра каханне мне пeў.

Ўспомніўся зал мне з шумным натоўпам,
Тварык твой мілая з белай фатою.

Дзінь-дзінь-дзінь Дзінь-дзінь-дзінь
Звон бакалаў звініць.
З маладой жонкаю мой сапернік стаіць.

Дзінь-дзінь-дзінь Дзінь-дзінь-дзінь
Звон бакалаў звініць.



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Ткала матуля дываны
Ночкай ткала цёмнаю да зары.
Дзетак палажыушы, ціха - спаць
Старалася бёрдачкай не ляскатаць.

Ніткай баваунянай на утку
Шарсцяной з льняною перапляту
Будзе дыван красками красаваць
Будзе дыван хатку нашу упрыгажаць.

Пра сваю долю горкую уначы
Успомніла матуля ткучы дываны.
I пра савайго мілага Васілька
З якім разлучыла , праклятая вайна.

Краскамі зайгралі дываны



Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

Тут рабіна і каліна
I вялікі стары дуб.
Тут прыходзяць успаміны
Тут дзяцінства родны кут.

Тут цудоуная бярозка ,
Каля хаткі пад вярбой.
Яе веткі у доугі косы
Запляталіcя вясной.

Я пайду за вёску рана
Басаногай па расе.
Шэпчуць мне успаміны росы
Пра каханне , пра цябе.

I так лёгка сэрцу стане
I душа віруе тут.
Дзе успаміны пра каханне
Дзе мой родны , мілы кут.

Забяру з сабой успаміны



Сярэдняя: 3.9 (10 галасоў)

Першым слова было. Толькі слова,
бо з яго пачынаецца мова.
І ўсяму, што на сэрцы, прычынай
ёсць адно толькі слова: Айчына.



Сярэдняя: 2.9 (8 галасоў)

Шукаю долі, як і ўсе,
Тугу хаваю па крысе,
Што птушкай не магу ўзляцець,
Празрыстай зоркай зіхацець,
Спатоліць смагу ручаём
І зразумець нашто жывём...



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Выбух. Не веру.
Пякучая хваля ў вочы
Сумнай заслонай,
Нябачнаю для другіх.
Што гэта стане?
У роспачы цяжка крочу,
Крочу па сцежцы вячэрняй густой смугі.

Што са мной будзе?
Мне верыць - або забыцца?
Гэта пачатак
Ці проста пякельны дым?

Добры канец прадказвалі мне паліцы,
Кнігі ды казкі -
А што насамрэч у ім?

Я заблукала.
У сэрцы лягла пустэча.



Сярэдняя: 3.5 (11 галасоў)

Люблю цябе, красунечка мая!
Пярлiначка, бязмерна дарагая!
Адзiная — з усiх, што маю я —
каму штодня на вернасць прысягаю.

Люблю цябе! Так светла, як анёл —
маленечкi "на ручках" у матулi
цi "рыцар" улюблены — хлапчанё,
што дзеўчыны "абраз" да сэрца тулiць.

Люблю, нiбы захоплены юнак,
жывiльныя твае азёры-вочы
i ўсмешку — ззянне сонейка — маяк,



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Ці спякотнае сонца,
Ці, мо, дожджык імжыць —
Усе ідуць насамоце
Сярод мора машын.
Міма смеха дзіцяці.
Міма гора другіх.
“Толькі нас не чапайце”—
Лозунг ціхі для ўсіх.
Азірнешся наўкола —
Толькі дзіву дасі:
Часам мы негатывы
Ў гэтым яркім жыцці.



Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

У мяне на руках распусціліся аблачынкі,
Загайдалісь між пальцаў крамяныя два сцяблы.
...Азалочаным брукам нам пела-гула сцяжынка,
Фіялетавым марывам плылі над намі сны.

А ў мяне на руках матылі разгарнулі крыльцы,
Так празрыста і тонка, што вусцішна іх кранаць.
Ім у роі пухнатым так лёгка імчаць-кружыцца!..
І лунала над вуліцай бэзавая вясна.

Праз пялёстак глядзець -



Сярэдняя: 2.6 (8 галасоў)

Чарнобыльская калыханка
Ахвярам Чарнобыля…
Плача лялька ў дзіцяці,
Хоча йсці ў лес гуляці.
А дзяўчынка не пускае,
Песню жаласна спявае:
– Ой, не плач ты, мая Каця,
Не хадзі ў лес гуляці.
Вельмі страшна стала ў лесе,
Дрэвы ссохлі на ўзлессі…
“Зорка там палын упала”, –
Мне матулька так сказала.
Мішка цяжка там хварэе,
Поўсць павылезла – не грэе.
Не спявае салавейка,
Толькі вецер на жалейцы



Сярэдняя: 2.9 (9 галасоў)

А чацвёртай гадзіне ранку
Улетку - ціша
І гранічны спакой узрываецца
Па дварах.
Ад вільготнай, соннай зямлі імчаць ва ўзвышша
Гукі крокаў,
Б'ючыся аб металічны дах.

А паветра выбелена наскрозь,
Прахалодна-плыткае,
Невытрымна, маўкліва-золкае
Да мяжы.
На танклявых,
Сцягнутых ад нябёсаў да долу
Нітках
Нетрывалай
Пранізлівай
Белай смугой
Ляжыць.



Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)

А, стаміўшыся, ты выпраменьваеш
Сто вясёлак.
І ад скуры яны адскокваюць,
Дрыжучы.
З бразгатаннем і ляскам ляцяць у імглісты золак,
Як іржавыя трэскі, ахапкі старых пружын.

Намагаешся, церпіш...
Каб толькі не загаснуць!
Каб не кінулі, як пашарэлы ў куце багаж.
Для кагосьці застацца яскравай,
Бліскуча-яснай.

А на вуснах палегла:
"Заўваж мяне,
Зауваж..."



Сярэдняя: 3.9 (15 галасоў)

Ты памятаешь
Мяне сёння-
Я памятаю,
Твае рысы сёння.
Ты прайшла міма
Вярбы,
Яна падаравала табе
Сукенку.
Ты не ведаешь
Чаго табе хочацца,
Так бывае у моладосці,
-Але ужо не
Лавіць матылькоў
Галаруч!



Сярэдняя: 3 (9 галасоў)

Пад выгнутым дахам нябёсаў
Шурпатая і нязграбная
Засталася старая яблыня
На ўскрайку засыпанай вёскі.

Шпакоўняй, прыкручанай дротам,
Пад працяглыя спевы птахі
Назірае яна за шляхам,
Што заснуў пад трухлявым плотам.

Бядуе ў ружовым квітненні,
Узмахвае ветру ў адчаі:
Малых яна не прыкмячае
Сярод цішыні, запусцення.

Тых “дзетак” ссівелі ўжо скроні,
Ды толькі яблыньцы марыцца:



Сярэдняя: 4.2 (14 галасоў)

Адляцела вясна к небакраю
Белым пухам к вялікаму святу.
Наламаю зялёнага маю,
Прыбяру я на Сёмуху хату.

Мне вянок завіваць пазнавата.
Хай другія яго завіваюць!
Ад душы пачастую я свата,
Калі госці ў дом завітаюць.

Не бывае любові замнога.
Сонцам кожная кветка сагрэта.
Пачынаецца святам дарога
У вясёлае, звонкае лета.



Сярэдняя: 4.2 (13 галасоў)

Руж чырвоных я не дарыў,
ні салодкіх цукерак,
а з табою разам жыў...

Затое табе аддаў мары, і
кожную раніцу
бутэлечку
"Аліварыі"...



Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

***
Дні карацей. Я ночы сустракаю
Ізноў адзін. І ў тым мая віна,
Што не твайго кахання я чакаю,
Што не цябе я піць хачу да дна,

Што не тваёй пяшчотаю быў п’яны,
Што не ў тваім я быць хачу цяпле,
І што праводзіў досвіткам барвяным
З тугой і шкадаваннем не цябе…



Сярэдняя: 4.1 (16 галасоў)

У хаце ноч адна начуе,
Ніхто не стрэне тут мяне.
Не прыгарне. Не пацалуе
Ў маёй радзімай старане.
Аглохлі сцены мілай хаткі
І не раскажуць ні аб чым...
Пяшчотны голас мілай мамкі
Знік у прасторы, нібы дым.
Бэз сіратліва выкіпае
Пад шчодрым сонцам,
за вакном.
Мне так журботна:
не страчае,
не кліча маці ў родны дом.



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Кожны з нас калісьці стане стары,
Не стане нас,
Ніхто не ўспомніць нашы твары,
Змяце іх час.

Але аб гэтым я ні кроплі не шкадую,
Такі ўжо лёс,
Я сёння, як і кожны дзень, працую –
Бо працы стос.

Адно мяне хвалюе, кожную часіну,
Кожны раз,
Калі гляну я на неба, поле, азярыну,
І вось зараз.

Ці знікне разам з намі культура, мова,
Беларусь,
Ці будуць нашы дзеці шукаць нанова
Свой гістарычны лёс.



Сярэдняя: 3.7 (10 галасоў)

Што такое каханне?
Спытала ты ў мяне.
Ну што я мог адказаць,
На гэтыя словы табе.

Каханне – дзіўнае слова,
Якое штодзень дару я табе,
Каханне – празрыстае нешта,
Што адчуваю я, калі гляджу на цябе.

Каханне, калі я за цябе,
Гатоў прайсці ўвесь свет,
Каханне, калі ты для мяне,
Гатова пакінуць усе рэчы свае.

Каханне я адчуваю,
Калі абдымаю за плечы цябе,
Калі бачу як радасцю ззяюць,



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

***
Я вывучаў цябе ад “А” дя “Я”.
О, то была складаная навука,
Калі ў святле дрыготным ліхтара
Знікалі думкі і ўзляталі рукі.

Ты з шэпату зрывалася на крык,
Ляцела сарамлівае прызнанне
Праз ноч, і бляск вачэй тваіх
Дарыў спакой і светаадчуванне.

Маркота адлятала ў вышыню,
І паміралі водгукі і гукі.
Здавалася, што я з крыніцы п’ю,
А не вучу азы тваёй навукі.



Сярэдняя: 3.3 (12 галасоў)

Ціхамірная хваля,
Маўклівая шэрая плынь.
Я цябе разумею, рака,
Я з табою яднаюся.
Задуменна гляджу, як лісток на паверхні вады
Адзінока і сумна ў халоднай прасторы гайдаецца.

Блікі сонца, агні...
Што ты робіш са мною, рака?
Мы бясконца падобны, нібыта старыя знаёмыя.
Ды спакойнасць ніколі не множыцца удвая,
І павольныя хвалі зрабілі мяне неспакойнаю.



Сярэдняя: 3.2 (9 галасоў)

Пра яе гаварылі, нібыта яна -
Алхімік.
Надвячоркам нячутна спускаецца басанож
Па каменных прыступках, зарослых імхом ды кмінам
Па адным з таямнічых, нязнаных нікім хадоў.

Пранікае ў пакой, дзе ціша і нерухомасць,
Кнігі, кнігі... ды стол,
Наўкола - няма душы.
У святле каганца, магічнага, трапяткога,
Там заварвае зёлкі, каб некаму памагчы.

...Ці заплюшчвае вочы яна.



Сярэдняя: 2.9 (14 галасоў)

Раяць дактары пажыць без стрэсаў,
Сэрца берагчы, не турбаваць,
Пазбягаць псіхалагічных прэсаў,
Па раскладу есці і кахаць.

І калі ўначы табе не спіцца –
Гэта стрэсы, больш няма прычын.
Нельга недарэчна мітусіцца,
Нават, каб сябрам дапамагчы,

Шкварку з бульбай замяні кефірам,
Не ўзнімай кілішак угару…
Але ж я, скажу Вам, людцы, шчыра,
Ад жыцця такога ўраз памру.



Сярэдняя: 3.7 (19 галасоў)

Пераправа

Той чорны дзень тут мала хто прыпомніць,
Бо столькі год мінула з той пары.
І на магіле не лунае помнік,
І цішыня ля Сіняе Гары.

А з-за яе, з выццём і гулам грозным,
Нямецкі штурмавік тады ляцеў.
Дзятва ад куль хавалася ў барозны,
А хто - ў акопы... Кожны жыць хацеў.

Пілот жа той стараўся бомбы скінуць
На пераправу, танкі дзе ішлі,
Каб ад яе і следу не пакінуць



Сярэдняя: 3.2 (20 галасоў)

Успамін ветэрана

Хутка бой. І таму наранку,
Па траве, што ў халоднай расе,
Мы паўзём да варожых танкаў,
Што стаяць у лясной паласе.

Кожны лічыць сябе героем,
Бо вярнуцца жывым – наўрад…
А заданне – разведка боем.
Толькі ўперад! Ні кроку назад!

Крык “Ура-а-а”, дробны стук аўтамата,
Ды разрывы гранатаў і мін…
Сірацела чыясьці хата,
Заставаўся адзін успамін…

Бой кароткі, як бляск маланкі…



Сярэдняя: 3.8 (12 галасоў)

Паганіні

Агітбрыгада. Фронт. Пярэдні край.
Хвіліны цішыні паміж баямі.
З аўтамабіляў сцэна. Месяц май.
І сіні водбліск неба на баяне.

Артыст, нібы каханую, абняў
Баян. Вакол – абветраныя твары.
У імгненне “Венскі вальс” настрой узняў,
Пад акампанемент старой гітары.

І скрыпка, быццам курскі салавей,
Выводзіла рулады ў задуменні:
Гучала ў іх сімфонія завей,
Вады бруенне па рачным каменні.



Сярэдняя: 3.1 (8 галасоў)

Дакрануся-не першы раз.
Ці то срэбра,ці золата ззяе?
Дробны позірк самшелых бяроз,
Неба сціплы кавалак да ўскраю.

Схамянуся,што бачыў я наўздагон-
І каго прыкмячаў,
Зваў з пяшчотай,
Цень аздобы, а ў ёй
Вобліч знешняй турботы.

Павуцінкаю сонца
На дрэвах ляжыць,
Дакрануся знікне праменьчык,
Але зноў зіхаціць
у бясконцасці ветны
агеньчык!



Сярэдняя: 3.8 (20 галасоў)

Бабульчын хор



Сярэдняя: 2.5 (10 галасоў)

Мяне няма.
Адсутнасць ёсць.
Нібы асцё
Нібы лісцё
Пад кожным крокам
Збаўцы.
Мяне няма.
Сшумела кроў
Па вадасцёках
Гонкіх.
Нібы чытаючы кіно
Нібы чакаючы віно
І кнігі
Прапіваючы паглядам.
Мяне няма.
Знямела моц
Гульня сканала
Нібы галлё
Нібы лязо
Па твару
Поўха
Звонка.
Мяне няма.
Не ў гэтым сэнс
Не ў парушынцы
Не ў Сусвеце
Нібы са скрухай
Горкі сэкс
Незадаволенасць
Адвечнасць.
Мяне няма.



Сярэдняя: 3.1 (9 галасоў)

Вясновы вецер прыцемкі люляе,
Разносіць пах расчуленых бяроз,
Што быццам бы на дыбачках ад гаю
Бягуць у новы, сакавіцкі лёс.
А родны гай хвалюецца, шуміць,
Адчайна іх варонамі гукае.
Але і дрэвы ўвесну хочуць жыць
Напоўніцу, наводліў і да краю!
Іхцягне ў свет жаночая туга,
Адвечная дзявочая гуллівасць.
І дрэвы пакідаюць сонны гай,
Забыўшыся на розум і цнатлівасць.



Сярэдняя: 3.6 (10 галасоў)

Смерць адразае па жывому,
Напіцца болем трэба ёй,
Налюбавацца няўцешным горам
I прашаптаць самотнаму: « Жыві».



Сярэдняя: 2.7 (7 галасоў)

Помніцца так ясна мне карова
Наша
з картай свету на баках.
Раніца
духмянага такога
Наліла мне сёння малака.

Бачыцца, было нібыта ўчора:
Цягне плуг на ворыве наш конь.
І здаецца зараз, што з дакорам
Галавою мне ківае ён.

Сніцца: наш сабака звонка брэша.
Можа, вецер – злодзеем яму?
Ён, разумны, службаю нас цешыць.
І яго я ў думках абдыму.

І ката пакрыўдзіць не хачу я.



Сярэдняя: 2.9 (7 галасоў)

Час каменні пазбіраць,
Не раскідваючы болей,
І фундаменты пара
Пазакладваць нам з любоўю.

Брукаванкаю яны
Могуць класціся пад ногі.
Ў лазні ім няма цаны,
Што ратуе ад знямогі.

Час каменні пазбіраць –
Не хапаць з нябёсаў зоркі, –
Дзецям даць урок дабра,
Каб не зналі долі горкай.

Лепей поле засяваць, –
Каб радзіла нам на шчасце, –
Час каменні пазбіраць, –
Іх за пазуху не класці…



Сярэдняя: 3.2 (5 галасоў)

Зноў паклікала нас
Ракуцёўскае лета,
Дзе нас камень сустрэў
Стромкі, як кіпарыс.
Ён не можа маўчаць
Камень праведны гэты, –
Нам гаворыць аб той
Незабыўнай пары.

Зноў паклікала нас
Ракуцёўскае лета,
Дзе Максімаў дамок
Ўдаль глядзіць з-пад рукі,
І сабрала ўсіх нас
У кутку запаведным,
Быццам краскі ў букет,
Бы ў снапок каласкі.

Разышлося паўсюль
Ракуцёўскае лета,
Разлілося віном,



Сярэдняя: 2 (6 галасоў)

Памяці Міхася Савіцкага

Хіба ж быць можа куточак глухім,
Дзе шумны гай, гаварліўка крыніца?!
Толькі ў прыгожых мясцінах такіх
Мог ён, вялікі мастак нарадзіцца.

Яркія краскі цвілі для яго
Ў лузе за роднаю вёскай Звянячы.
І ад здзіўлення аж дых заняло,
Як першы раз тут вясёлку убачыў.

Вырасці тут ён не чулым не мог –
І не натхніцца на радасць і мукі
Творчасці, як і кахання, –
Сам Бог



Сярэдняя: 2.6 (5 галасоў)

Ў акно глядзела, як на ікону,
Дзе зоркі ў небе – святых вачамі,
Й шаптала мама малітву, помню,
Калі прасіцца на свет пачаў я…

І захварэўшы ў дзяцінстве, чую
Як шчыра шэпча малітву мама. –
І ўжо з пасцелі ўставаць хачу я. –
Гасподзь малітву пачуў таксама…

А як збірала мяне ў дарогу,
Мне хлеб агатні дала з сабою,
Перажагнала мяне і доўга
Глядзела мама мне ўслед з мальбою…



Яшчэ не ацэнена

І садзячы, й капаючы –
паклоны
Другому хлебу – бульбе
аддаю.
І прычакаўшы ў раз які
акопін,*
З раднёй, з сябрамі оду ёй пяю.

Так цешаць вока стравы бульбяныя!
Заморскай смакаты смачней яны.
Ёсць бабка, і камы, і цыпіліны,
І з дранікамі побач калдуны…

Вырошчваць бульбу – праца немалая, –
Патрэбна папацець тут.
Не здарма ж



Яшчэ не ацэнена

Мне соладка і горка,
Так салодка і горка,
Як вецер палыном парой дыхне.
І ён жа гэты вецер,
Айчыны добры вецер
Абдасць мядовым водарам мяне.

Мне зноў дзяцінства сніцца,
Мне зноў юнацтва сніцца,
Мой родны край, што ў сэрцы я збярог.
Палын і медуніца,
Палын і медуніца
Стаяць, як брат з сястрыцай, ля дарог.

Мне радасна і сумна,
Так радасна і сумна
Ў начное неба чыстае глядзець.
Мігае Палын-зорка,



Яшчэ не ацэнена

Нарачанскі край,
Запаведны край
Рад мяне сустрэць,
Рад мяне прыняць.
Лечыць сэрца мне
Зёлак медаграй
І вада спяшыць
Маю стому зняць.

Нарачанскі край,
Блаславёны край
Асяніў крылом,
Азарыў кастром!
За твой добры люд
Тост падняць я рад
І за песні, што
Паднялі настрой!

Нарачанскі край,
Партызанскі край,
Аб героях ты
Памяць беражэш.
Запявае бор,
Падпявае гай.
І гараць-трымцяць
Свечкі зор бліжэй…



Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Ці ўсе лугі пакошаны,
Ці ўсе сенажаці?
Пытаецца сын у маці –
Каторую браці?
(З народнага)

Колькі вёрстаў адмерыць з касою
За жыццё высакоснае змог!
Скласці б разам усё сена тое –
Пад нябёсы узвысіўся б стог!

Абярнулася млечнай рачулкай
Гэта сена з лясоў і лугоў.
А сягоння, як быццам травінку,
Падкасіла хвароба яго.



Сярэдняя: 3.6 (30 галасоў)

Вясна авалодала небам.
Вярнуліся фарбы i гукі.
Кветкамі пахне глеба.
Сонца цалуе рукі.

Красуні ў новых туфлях
і сонечных акулярах
міма істот у касцюмах
цокаюць шпарка па справах.

Горад напоўніўся сонцам,
сагрэўся, пачаў распранацца.
Смяецца і танчыць бясконца.
I я не магу ўтрымацца.



Сярэдняя: 3.6 (21 голас)

Пара спатканняў

Нас гасцінна зайсці запрашае
На бярозавік сонечны гай.
У пупышках жыццё набухае,
Расквітае святлом небакрай.

Паспяшайся, глядзі, не спазніся
На спатканне з імклівай вясной,
У блакітнага дня закуліссе,
Адурманенае сон-травой.

Чуеш ветру дрыготкія спевы?
Бачыш мрояў начных чараду?
Твае вусны расчуліць няўмела
Красавік пацалункам дажджу.



Сярэдняя: 3.8 (21 голас)

Павесялеў уранку сад –
Шпакам- суседзям вельмі рад.
Іх песня снілася зімой
здзічэлай яблыні старой.

Чакала груша спевакоў,
крылатых весніх смельчакоў.
Яны ляцелі многа дзён
з вятрамі, сцюжай на абгон.

Для вішні чорныя шпакі,
нібы кахання смалякі –
Абудзяць у памяці галін
нямала радасных хвілін.

Шпакі прынеслі ў сад вясну –
і стала саду не да сну.
Шчаслівым хоча быць і ён



Сярэдняя: 3.5 (26 галасоў)

Колер снега ды зор,
Што ззяюць у небе –
белы.

Колер мака ды крові,
Што ліецца па венах –
чырвоны.

Колер паперы ды праўды,
За якую гінуць –
белы.



Сярэдняя: 3.5 (23 галасоў)

Аднойчы я
Аднойчы ты
Вярнемся туды
Адкуль ішлі
І праз вятры
І праз дажджы
Мы зразумеем
Усі шляхі..
Аднойчы я
Аднойчы я
Я зразумею як жыла
Што берагла-
не зберагла
Аднойчы я
Аднойчы ты
Аднойчы ў сны
Вернеш мяне
І з той зімы
Дзе побач
Роднымі былі
Аднойчы мы...



Сярэдняя: 2.5 (11 галасоў)

Дваццаць першага. Ноч. Панядзелак.
У імгле - абмалёўкі сталіц.
Сачыныць жа камусьці карцела,
Што каханне жыве на зямлі.

Ці ад суму, ці то праз ляноту,
Як прыдумалі, так і жывуць.
Без спатканняў галосяць гаротна,
Пра каханне пяюць і пяюць.

Толькі нехта адкрые сакрэты,
І яго цішыня агарне...
Я знячэўку заўважыла гэта
І нібыта хварэю цяпер.



Сярэдняя: 2.5 (16 галасоў)

Хай заход упадзе ў палыны
Ці раптоўна заціхнуць дубровы,
Застанемся й тады мы
Адны -
Ваяры за роднае слова.

Непахісныя, добрыя воі...
У руцэ - васільковы вянок.
Нам мацней за ўсялякую зброю
Несмяротны булатны клінок.

Праз нягоды і тысячы бед,
Пранясем, як агеньчык, мову!
Пранясем палымяны завет:
Вывучаць,
Гаварыць
І захоўваць.



Сярэдняя: 3.3 (15 галасоў)

Надзьмуўшыся, як хрыплая сава,
Яна ішла па брудным тратуары.
І снег, што ўсюды плямамі растаў,
Здаваўся ёй агідным ягуарам.

Яна ступала - ён пад ёй дышаў
І варушыў бялява-бурай поўсцю,
Рычаннем адгукалася шаша,
Глытала яе ногі без літосці.

Яна злавалась. Чвякала вада
І сакавік здаваўся ёй агрэхай.
Раптоўна... рыжых промняў чарада
Праз плот перавалілася са смехам.



Сярэдняя: 2.4 (13 галасоў)

О, благадаць — уцеха ўцех,
ратунак i спадзеў!
З Табой я бездані пазбег,
сляпы быў — і празрэў!

Ты i пастрашыла: "Ад зла
бяжы, як ад агню!",
i Божай ласкаю сышла
у сэрца — ўпершыню.

Я шмат iспытаў па жыцці
з Табою ўжо прайшоў.
Ты, памагаючы iсці,
вядзеш мяне дамоў.

Там мiр, i радасць, i спакой,
вяртання "дэ жа вю".
Там Цар, i Бог, i Творца мой,



Сярэдняя: 3.4 (18 галасоў)

Мы - палонныя нейчай нямогласці,
мы - палонныя нейчай слабасці,
мы ад бога на дужай адлегласці,
мусіць проста мы нізкай вартасці...



Сярэдняя: 3.1 (15 галасоў)

Жыта ясным днём засумавала,
Апусціла каласкоў чубы,
Бы яно малітву зашаптала
Шэптам невыразным і слабым.

Жыцейка,дазволь мне на мяжы
У цянёк пад дзічкай легчы збоку.
Пра сябе хоць крышку раскажы,
Як прыйшло ты з даўніны далёкай.

Нам гады твае не палічыць,
Зернем важкім леглі яны ў глебу.
Здолела ты многіх накарміць,
Хоць не ўдосталь,ды жытнёвым хлебам.

Калі ў хаце голад быў і пуста,



Сярэдняя: 3.2 (17 галасоў)

У малочным тумане,
За шырокім мастом
У хаце бабы Ганулі
Цішыня і пакой.

Трашчаць у печцы паленцы,
І пруткі танчаць у лад.
Вяжа бабця Гануля
Для любімых рабят.

І спявае ціхутка
Пра дзіцё марака,
Пра чырвоную ружу,
Што па рэчцы плыла.

Гэты дзень мне ўсё сніцца.
Памяць — быццам канвой.
…У садзе бабы Ганулі
Вецце гне лістабой.



Сярэдняя: 3.9 (24 галасоў)

Гімн Аланаў (Ясаў)
(Jász himnusz)

Арон Гаал

Прыйшлі мы з месцаў, дзе Сонца ўстае, спяшаючыся за зоркаю лёсу,
І вывелі верныя коні народ да берагоў паўнаводнай ракі.
І мы прынеслі з сабою свае хаты, і ўсё, што змясцілі на вазах:
І танцы, і песні, родную нашу мову, і Бога-немаўля ў сэрцах.
Бязлітасны вораг і змрок са стрэл накрыў блакітныя палі,



Сярэдняя: 3.1 (11 галасоў)

Вясна ўжо гасцюе. Келiшкам звiнiць.
Але "на закуску" —
зiма — "па-ангельску" не хоча "звалiць",
сыходзiць па-руску.

Стакроць "лабызаецца", "на пасашок"
"паўчаркi" "прымае",
з цвiка падзашэрпаны свой кажушок
гуллiва здымае.

Напялiўшы шапку, глядзiць у вакно:
"Падсохла дарога?"
Але за парожак нуду, ўсё адно,
не выправiць "З Богам!"

Яна то пажыткi свае растрасе —



Сярэдняя: 2.8 (8 галасоў)

А вы верыце ў цуды — у тыя, якія магчымы,
незалежна ад явы — i рэчаў, і "рэкаў"-прагнозоў?
У такія, што ўсюды, заўсёды, без пэўнай прычыны,
нечакана-чакана "збываюць" "нязбыўныя" крозы?

Што ў хвіліны адчаю па ляманту-воклічу сэрца,
як нябесная манна, з'яўляюцца ўцехаю "звышай"
і нязменна ратуюць, калі ўнізе бездань смяецца
і раз'юшаны вецер канат пад нагамі калыша?



Сярэдняя: 3.5 (10 галасоў)

Гук.

Без рода, без племя
Застанешся чужым,
Нікаму не патрэбным,
Як шызы дым,

Хлеба скарынкаю
Долі тваёй,
Яе пылам цьвілым,
Пахарчуецца моль,

Язык, здраўлянеўшы
Ад мовы чужой,
Гук мовіць мілейшы,
Захаваны душой…
-25.03.18.



Сярэдняя: 2.6 (8 галасоў)

Прыгажосьць.

Прыгажосьць зіхатліва.
Прыгажосьць добразычна,
Ільне долі шчасьлівай,
Што насустрач ня выйшла,

Што злажылася ў кропку,
Прамільгнула хвілінай,
Дзе мы жылі таропка,
Дзе былі маладымі,

Завалілась упокат
Ля бацькоўскае хаты,
Каля плота старога,
За маімі гадамі…
-24.03.18.



Сярэдняя: 2.9 (15 галасоў)

Зьбядняць жыцьцё сваё ня трэба,
На ланцугу душу трымаць,
Глотку душыць, як рвецца песьня,
Якую нельга ўжо стрываць.

Ідзі за ёй - і знойдзеш шчасьце,
Нідзе якога не знайшоў -
Адным здабыткам і багацьцем
Гэтай няўрымсьлівай душэ…
-18.03.18.



Сярэдняя: 3.4 (14 галасоў)

п. Н.С.
Мабыць, я дужа ганарлівы,
Хоць ганарыцца няма чым,
Мабыць стары я, немажлівы,
Каб крок зрабіць, вусны адкрыць,

Каб імя мовіць тваё зноўку,
Сказаць бясклопатна аб тым,
Што да каханьньня, да любові,
То тухне сэрца, то гарыць.

Яно - узьлёт нястрымным крылам,
Яно - атрута, горкій дым,
Мабыць, я быў бы ганарлівым,
Ды ганарыцца няма чым.
-17.03.18.



Сярэдняя: 3.3 (16 галасоў)

Жыцьцю.

Жыцьцю ійсьці
Мурожнымі даламі,
Яму квітнець, буйсьці
І палымнець над намі,

Жыцьцё - гасподні агмень,
Праз цемрадзь і вятры,
Нам нясьці надана
І быць у ім людзьмі.
-17.03.18.