Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Адгалёкала лета...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Адгалёкала лета. Збіраецца ў вырай.
Мы па-свойму сягоння праводзім яго:
заблукаўшы апоўначы параю сірай
у абшарах заветнага лугу свайго.

Мы з табою ўсё лета збіралі тут кветкі
і шукалі жар-птушкі сляды ў мурагу.
А цяпер сеем росы — як малыя дзеткі,
на каторых разлука нагнала тугу.

Ты ў далонях маіх саграваеш далоні,
бы стамлёны вандроўнік душу ля агню,
а глядзіш на мяне, як на лік на іконе,
не прымаючы вуснаў маіх цяплыню.

Я трымаю цябе ў ратавальных абдымках,
асвятляючы ўсмешкай сутонне душы—
і пры тым адчуваю сябе невідзімкай,
бо самоту тваю не магу патушыць.

Ды малю: не сумуй! Глянь, як высі зайгралі!
Я сягоння табе, каб затміла зару,
назбіраю са жнівеньскіх знічак караляў
і калье маладзіка з нябёс падару.

І няхай зазвініць на расстанне калоссе—
недажатая латачка летніх хвілін!..

І давай захаваем на доўгую восень
пра апошнюю летнюю ночку ўспамін.

15.08.2014