Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Бадай штовечар...

Сярэдняя: 1 (1 голас)

Бадай штовечар дзённае свяціла
здае начному змену — тэт-а-тэт.
А тое й рада — сонцу дагадзіла
ды шчэ й сабе на ноч займела свет.

Вось толькі думка зменшчыцу праймае:
каб не згубіць што-небудзь. Дык яна
абачны край па вопісу прымае:
лясок — адзін, лужок, рака — адна.

У полі — жыта — латачкі гектараў.
На іх — валошкі — водблескі нябёс.
А звыш — аблокі-конікі (ці хмары?) —
паміж зямлёй і небам цягнуць воз.

Глядзіць начное вока, рэвізуе,
фіксуе вынік зверкі на лісце —
на тым, які заўчасна — капрызуляй —
зляцеў з галінкі ліпы (што цвіце!).

Пасля, у цемры, вісне над абшарам
і, як саспее хэнць у галаве,
па мурагу паглядам тлумным "шарыць"
і лічыць знічкі-пацеркі ў траве.

Гуляе з ветрам. Зоркам калыханку
спявае разам з параю катоў.
І да святла ахоўвае альтанку,
ў якой схавана вечная любоў!

А на зары, вітаючы калегу
хвалой-санатай, пост кідае свой —
і ў цёплай хвалі сонечнай кунегі
ражком айс-крэму тае над зямлёй.

10.07.2014