Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Казёл-экстрасэнс

Яшчэ не ацэнена
Улад Скамарох КАЗЁЛ-ЭКСТРАСЭНС ( СТЫЛІЗАЦЫЯ ПАД ВЯСКОВЫ ГУМАР ) І. Дзесці ў вёсцы, з самых ціхіх Зранку быў перапалох. Знік казёл у Цімашыхі, Знік з хвастом і парай рог. Участковы быў пануры – Не было таго ражна ?! Мо даўно казёл без шкуры – Толькі поліўка адна. Але ж, трэба, як вучылі, Справу зладзіць разабраць. Усе з павагаю сачылі, Як пайшоў дазнанне браць. Дзе што бачыў, альбо чуў што ? Пра прапаўшага казла,- Ды дарэмна, ды без кошта, Трата часу тут адна. Але бабу абнадзеіў – Ды – “на краму за вінцом”… Не, не быў ён ліхадзеем – Ды з казлом – “ не тым канцом”. Ад малога да вяліка – Кожны ў курсе быў жыхар, І ад шэпту, плётак, крыка – Не паветра – кіпень-вар ! ІІ. Жыў у вёсцы Ваня Сівы, Ён на ферме працаваў. Меў ён нос, як тую сліву, Бо “стакана” не мінаў. Кожны вечар быў “пад мухай”, Зранку – крышачку дэбіл, Але скотнік быў ён “ з рухам” – Працаваць хапала сіл. Беднай жонцы аж агоркла Гыркаць, лаяць, ушчуваць… І таму, яна замоўкла – Што настрой сабе псаваць ? Добра ведалі вяскоўцы Чым пакутаваў Іван, Калі трэба “сенца”, “дроўцы” – Згодяць Ваню “за стакан”. ІІІ. У суседняй вёсцы танцы – -2- Моладзь грамадой туды. Таньчаць там бы афрыканцы , Ім няма другой бяды . А пасля ўжо развітанкі, Плыннасць провадаў дамоў, Каб маглі яшчэ каханкі Абмяняцца парай слоў. Вось – адзін з хлапцоў удалых , Назавём яго Сямён, Быў дзяцюк даволі сталы, Ну, “не лез ён на ражон”. Так, ён жыў далекавата – З вёскі, дзе казёл прапаў, То з каханай каля хаты Доўга бавіць час не стаў. Бо адранку заўтра праца – Трэба , як хутчэй, дамоў… Як бліжэй , на тую трасцу, Праз пагост Сямён пайшоў. Раптам, прама пад нагамі – Правалілася зямля ?! Момант! – Сеня на дне ямы ?! Ды абжытая яна ?!.. Нечакана тут сустрэўся Са свавольнікам казлом, Побач крышку абагрэўся Золкім восеньскім цяплом. IV. Так сядзелі да світання, Мерзлі ў яме для хаўтур, Покуль п’яны скотнік Ваня Песню не зароў, як тур. Сеня-хват пазнаў умомант Забулдыгу-пастуха, Прагрымеў раптоўна голас : “ Кінь у яму мне кнута !” Ваня крышку разгубіўся, Ды прашэнне усё ж прыняў, Кінуў хлопцу кнутавішча І цягнуць наверх пачаў. V. Але ж Сеня “без гумора” Ні хвіліначкі не жыў, Вось, і “адмачыў умору” – “Сябра” першага “абвіў “. Цягне Ваня, цяжка крэхча… Што за ліха, ды бяда ?! Голас быццам чалавечы – Ды – хвост ,рогі, барада ?!.. Борздка кінуў кнутавішча, Ды дадому лататы ! Там пад коўдру , што ў нарышча ! Прыхапіўшы крыж святы. Жонцы кажа: “ Чорта бачыў ! -3- Ледзь мяне ён не схапіў, Бо занадта , гэта значыць, Я “гарэліцы” папіў. VI. Зух малы – сынок Івана, Справу хутка зразумеў. Участковаму старанна Распавёў так як сумеў. Xуткай дзеяй – вызваленне І Сямёна , і казла, Жарт, смех , слёзы і здзіўленне, Нават, спрэчка там была … VII. Ну, а Ваня з таго часу – Нават “кроплі не бярэ”, Піць не можа, нават, квасу – Быццам чорт нутро дзярэ. Калі стрэне дзе Сямёна – Жартам грозіць кулаком , Перайшоў на чай з лімонам , Альбо каву з малаком. Ермаковіч Уладзімір Дзмітрыевіч Nike