Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мы кудысьці ішлі...

Сярэдняя: 3.4 (10 галасоў)
Мы кудысьці ішлі па шашы. Удваіх. І былі не знаёмы. Мой "таварыш па кроку" спяшыў — як нажніцамі, спрытна "крышыў" "снегадожжа" нагамі. Дадому? Я за ім ледзь услед паспяваў. Плыў на крылах "нятуташніх" мараў, муляў думкі нязробленых спраў, навакольныя цуды "збіраў" і яшчэ... (выбачайце!) кімарыў. Ен не спаў. І размовы не вёў. Хоць ужо мы "зрадніліся", двое, не прамовіў і некалькі слоў на якойсці з вядомых мне моў, каб спытацца, адкуль я і хто я. Ну і я ўжо яго не чапаў, не пытаўся: "Шо пехай-та, дружа?" Ды раптоўна... мой погляд упаў... на адно ачмурэннае "Ваў!" — у чарнюткай "расталіне-лужы" мне "адкрылася": я — гэта ён, ну а ён — гэта я, бы ў люстэрцы. І у нас на дваіх — парасон, пара рук, пара ног, пара берцаў, і адна (ну, нарэшце!) душа (аказалася, гэта — нямала!), што ляцела за целам, бы шар, і сваё як сваё не ўспрымала.))) Air Foamposite One