Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Смелы рыцар

Сярэдняя: 2.2 (5 галасоў)
Смелы рыцар Жыў на свеце смелы рыцар, Многа па зямлі хадзіў, Складна баіў небыліцы, Смачна еў, салодка піў. Не баяўся анікога, Як па свеце вандраваў, Перабіў пачвараў многа, І нідзе не сумаваў. Ранкам на каня сядае, На прыволлі ўдаль імчыць, Любая у след махае, Просіць за сабой сачыць. Не баіцца рыцар звады, Не баіцца цёмных чар, Зайздрасці, князёў улады. Дажджавых на небе хмар. Дзень яму – кірмаш пры замку, Ноч – бяседа ля кастра, Прыйдзе свята – на гулянку, Ад цямна і да цямна. Неяк раз яму прыпала Цераз кладбішча ісці, Цемра дзікая спрыяла, Надавала жудасці. Заскрыпела, зашумела, З-пад скляпення лез мярцвяк, У каго б душа самлела, Рыцар кажа: “Ну, ты як?” - Што чуваць, чаго не спіцца? Па што лезеш на зямлю? Мо хацеў са мной пабіцца? Дык я слабенькіх не б’ю. – Анямеў прывід няшчасны, Люцыпара праклянуў, У скляпенне хутка шаснуў, І ціхенечка заснуў. - Во паскудства! Во дзівацтва! Хоць бы з кім пагаварыць! - У сядло запрыгнуў хвацка, А здалёк святло гарыць. Калі свеціцца акенца, Значыць там карчма гудзе, Грукнуў колькі раз у сенцы І насустрач хтось ідзе. Глядзь, а там русалак поўна, Прыгажуні на падбор, Валасы – часана воўна, Плацці – залаты убор. Для парадку павітаўся, Крышачку пачырванеў, Апасля і сам назваўся, Ды за столікам прысеў. Ён, вядома, хлопец зграбны, Сам румяны, чорны вус, Дужы, малады, прывабны, Словам – братка-беларус. Папрасіў сабе вячэру, Шклянку добрага віна, А тады вачам не верыў, Пачалася тут вайна. Хоць русалкі то і нечысць, Але ж дзеўкі, як ні як, За мужчыну б’юцца, енчаць, Кудлы рвуць ды толькі так! - Цьфу на вас! Вядома, бабы! - Не вячэраўшы пайшоў, Вёў каня цераз ухабы, Так і ранак надыйшоў. Ой, гарыць нешта, палае! Змей Гарынавіч ляціць, Долу грымнуўся, кульгае, І паўзе да рэчкі піць. - Ты чаго адтуль зваліўся? І адкуль такі сушняк? - Братка, ўчора так напіўся, Што не адыйду ніяк. Першай башняй піў шампано, А другою самагон, Трэцяю смактаў старанна З бочкі піва наўздагон. Галавы то тры канешне, А сярэдзіна адна, Памажы мне, друг сардэчны, Будзе слава і хвала. Ну, ты ж ведаеш, галовы Адрастаюць у мяне, Адсячы, хай будуць новы, Можа хоць мігрэнь прайдзе! Я тады усім засведчу, Што мяне ты перамог, Над ракою пакалечыў, Рэзаў з галавы да ног! Толькі ўжо нідзе не ляпні, Што мяне зялёны змей Пацягнуў у свае лапы, Распракляты ліхадзей. А то скажуць змей на змея, Гэта проста каламэс! Ну, давай жа, дабрадзею! Пачынай хутчэй працэс! – Ляснуў рыцар, выйшлі воды, Адвалілась галава, Ды ад смеху той прыгоды, Рагатаў ён тыдні два. Замянілі змею башні, Той шчаслівы паляцеў, Нават гэты раз не кашляў, Не чыхаў і не хрыпеў. Стомлены шыбуе рыцар Да двара ідзе свайго, Мілая у гульку спіцы Закалола, дждэ яго. У руках яе качалка, Вочы злосныя гараць, То відаць, што будзе сварка, Перабранка так сказаць. - Дзе бадзяўся, з кім любіўся? Ўжо забыўся на мяне? Кажуць ночку весяліўся Ты з русалкамі ў карчме? - Любая! Праўдзіва слова! Да русалак я ні-ні! Конь дакажа! Глянь, падковы Барабаняць па зямлі! То пацвердзяць ваўкалакі І вампіры зуб дадуць, Паклянуцца вурдалакі, Нават ведзьмы не ўпікнуць. Чысты я перад табою, Для цябе адной жыву, Кінь праявы неспакою, Пашкадуй мяне, прашу. Вось прынёс табе каралі, Завушнічкі, ланцужкі, Хораша б цябе прыбралі Ізумруды, персцянькі. Захапіў я цуда-кветку І Жар-птушчына пяро, Македонскага манетку, Золата і серабро… - Доўга ён яшчэ прасіўся, Улагоджваў, цалаваў, Што нідзе не валачыўся Чыстай праўдай даказаў. Вось такі быў смелы рыцар, Жыў, кахаў. Ні даць, ні ўзяць, У паходах – навальніца, Перад жонкай – ціш ды гладзь. New Balance