Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Ізноў маляваць!

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Сябры! А давайце алоўкі свае, пэндзалёчкі насыцім натхненнем (за тое Тварцу — "Алілуя!") — і свет-замалёўку — абрысы радзімых куточкаў — як дзеці малыя, наўзмах, ад душы размалюем. Але угавор: эканоміць на фарбах не будзем. Расквецім ярчэй гарадское бетоннае "зЕро". Няхай у бязлікім, "па-людску" утвораным "цудзе", як шэрань увесну, сплыве "абыякавы" шэры. А чорны бы смоль ператворым у сочны індыга — каб меней было на зямлі і самоты, і скрухі. Каб стала лягчэй, далячынь аглядаючы, дыхаць пад сенню лазурных нябёсаў вясны-весялухі. Паболей, паболей ружовага і залатога! І фарбы блакітнай занадта "шкадобіць" не трэба! Няхай расцвітае надзея, каханне — і з рогу ліецца струмень дабрадаці на прагную глебу! Зялёным і жоўтым таксама б няблага "папырскаць" — на клейкае лісце, травічку і сонейкі кветак. Няхай разнаквеццем спявая ўсялякая рыска зляцеўшага знекуды птушкай імгненнага лета. Увосень увесці б кармінны і спелую охру — і сэрцы пралекаваць красак апошніх адценнем. Каб, гледзячы з сумам на луг, пасівеўшы і ссохлы, без слёз адпускаць жураўлёў адлятаючых цені. А потым — зіма. Халады. І нікуды не дзецца ад першага лёду, ад першай "сусветнай" завеі, ад зімняй красы, што зіхціць і нашэптвае сэрцу: "Мяне ўвекавеч! Я табе давяраю! Смялее!" Air Max 90 Woven