Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Васіль Злы

Сярэдняя: 3.5 (20 галасоў)

Ты чакала прынца
на белым кані.
Гэта быў прынцып!
Адзін на дваіх.
Ты чакала яго,
а ён - цябе.
Ён сэрца твайго
Бубновы Валет.
А ты, безумоўна,
яго Дама Пік...
Ты - дура бязмозглая,
а ён - пэўна! - псіх.



Сярэдняя: 3.1 (17 галасоў)

Маленькая дзяўчынка аднойчы запытала
У п'янага радзіцеля: "У чым жа сэнс жыцця?"
І бацька спрабаваў ёй адказаць. Ды мала
было дзяўчынке гэтага... І бацька збіў дзіця.



Сярэдняя: 2.5 (4 галасоў)

Спазніўся я на гэты
цягнік спазніўся
Схіліўся я ад мэты
мабыць стаміўся
Зрабіўся трафарэтным
безколерным зрабіўся
А хтосьці на партрэты
маі маліўся...



Сярэдняя: 2.8 (12 галасоў)

Палаяўся філёсаф
са сваею дзеўкай,
пайшоў напіўся з гора
самробнаю гарэлкай.
I ў спіртОвым духе,
не правячы нагамі
натрапіў на карову.
ВЯЛIКУЮ. З рагаМі.
Карова мірна ела
валошкі і рамонкі.
Філёсаф загарэўся
наліць ёй самагонкі.
Ды "не" - мычыць карова,
матае галавою.
Ну што з табой рабіці?
Не п'еш? і чорт з табою!
I сонца ціха грэла,
і мухі ледзь ззужалі.
Філёсаф і карова
стамлёныя ляжалі.
Яна жавала жуйку,
ён махаў рукамі,
Пра ўсё сваё жыццё
паведаў неўзабаве:
I як шукаў і верыў,
і як кахаў дзяўчыну,
не зачыніўшы дзверы
пакінуў як айчыну,
і як назад вярнуўся,
і зноў шукаў...
Як тут ён апынуўся
паміж пажоўклых траў.
А вечарам дахаты
пагнаў пастух карову.
Грам семсят засталося
у бутэльцы самагону.
Дапіўшы ўсё да дна,
пайшоў дамоў філёсаф...
На першай жа дарозе
папаў ён пад аўтобус...

I плакалі сябры,
і плакалі сяброўкі,
да самай да зары
вялі свае гаворкі.
Але ніхто не ўспомніў
тры вельмі дзіўных слова
заставіў што філёсаф:
"Прабач, мая карова"...