Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Адляцела ты куды птушка белая...

Сярэдняя: 3.9 (17 галасоў)
На старОй,паўссОхшай ліпе, каля хаты маёй маці, буслы месца наглядзЕлі. З лесу наняслі галінак, і так змаглі умацавАць іх, што, не гняздо – жыцця надзея. Калі я на сьвет з’явіўся, галасіў,як малайчына. Бусел мой жыццёвы лёс у небе голасна курлыкаў, быццам ён таму прычына, быццам ён мяне прынёс. І каб была сям’я вялікай, ён кудысь лятаў упОтай, і з таемнага даллЯ, ён прыносіў мне сястрычак. За бусліным клОпатам, разрасталася сям’я. Мы ад маці разляцелісь, новы кут сабе шукаўшы. А нас буслЫ не забывалі, дастаўлялісь імі дзеці, нашым дзецям ўнукі нашы, і жыццё цякло памалу… Тым краіна і багата, што народ у ёй вялічаць - жыхары сваёй краіны, ды й, буслЫ таму прычына… Сёння ж Беларусь пакрыху гіне – нараджэнняў малавата… Хто ж у гэтым вінаваты, што беларус,амаль што знішчан? Ад чаго Бяда такая,і такое Злішча, адкажы,Краіна мілая? Гэта я вам стала лішняя, непатрэбна вам Радзіма, тамУ буслЫ вас і пакінулі - носяць дзетак людзям іншым, абмінаюць Край ваш міма… 29 верасня 2012г. NIKE