Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Адзінота

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
У натоўпе людскім мы жывём свае дні, І бурлівую рэчку спыніць зіма. Доўгі час, усё жыццё мы адны, Мы адны і нікога побач няма. У адзіноце мы часта, і нават калі, Дзе з сябрамі гамонім у шумным прасторы. Адзінока… і як бы там не раўлі, Як бы там не варочалі горы. Адзінока і душна ў натоўпе людскім, Я шпурляю ў яго свае палкія думкі… У гэтай палкасці яркай мы і згарым, У адзіноце пад плёткі і чуткі. Пацалункі… месяц… і мы ўдваіх. Вось мы разам… здаецца нішто не разлучыць… Толькі гэта табе не кажу я ўслых, Адзінота мая табе надакучыць. І штодзень, і штораз уцякаю, бягу я, Ад сябе, ад усіх, за сонцам лячу… Уцякаю. Але сэрца чуе, Што я так у ланцугах болей жыць не хачу. Застаюся адзін. І я голасна чую, Як гамоніць са мной мільён галасоў… Вось такі я натоўп і шаную, І яго ў ва мне ўся кроў. adidas