Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Адзінота

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

У натоўпе людскім мы жывём свае дні,
І бурлівую рэчку спыніць зіма.
Доўгі час, усё жыццё мы адны,
Мы адны і нікога побач няма.

У адзіноце мы часта, і нават калі,
Дзе з сябрамі гамонім у шумным прасторы.
Адзінока… і як бы там не раўлі,
Як бы там не варочалі горы.

Адзінока і душна ў натоўпе людскім,
Я шпурляю ў яго свае палкія думкі…
У гэтай палкасці яркай мы і згарым,
У адзіноце пад плёткі і чуткі.

Пацалункі… месяц… і мы ўдваіх.
Вось мы разам… здаецца нішто не разлучыць…
Толькі гэта табе не кажу я ўслых,
Адзінота мая табе надакучыць.

І штодзень, і штораз уцякаю, бягу я,
Ад сябе, ад усіх, за сонцам лячу…
Уцякаю. Але сэрца чуе,
Што я так у ланцугах болей жыць не хачу.

Застаюся адзін. І я голасна чую,
Як гамоніць са мной мільён галасоў…
Вось такі я натоўп і шаную,
І яго ў ва мне ўся кроў.