Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Чытанка для малечы "Па вершыку— штовечар". Смех

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)
У сястры маёй — Наташкі— завяліся ў галаве... не, не думкі— пасмяяшкі, не адна, а цэлых дзве. Учапіліся ў дзяўчынку як две злосныя блыхі і казычуць без прыпынку— "ха-ха-ха і "хі-хі-хі"... Што Натуля не рабіла, каб ізноў "сур'ёзай" стаць, пасмяшынкі-"завадзілы" не даюць ёй пазяхаць. З усяго, што бачуць вочы, чуюць вушы (ой, туга!) наша Натачка рагоча— "хі-хі-хі" ды "ха-ха-ха"! "Ха-ха-ха"— мае вы людцы! "Хі-хі-хі"— даволі ныць! Вочы з вуснамі смяюцца— аніяк не ўгаманіць. Нат у школе на занятках "праработалі" яе: разгубляла ўсе "дзявяткі" праз хіхіканькі свае. Я рашыў сваю сяструху ад бядоты ўратаваць: падышоў, у вуха дзьмухнуў і ўзяўся "ўрачаваць". Казытнуў яе старанна ды падбавіў, колькі мог... І царэўначка-смяяна рот закрыла на замок. Ды праз нейкае імгненне стала дзіка верашчаць і, упаўшы на калені, рохкаць, рыкаць і крычаць. І на вочках не смяшынкі, а слязінкі ўзніклі— дзве. Ну нарэшце ўжо дзяўчынка не рагоча, а раве! А смяшаты-вірусяты (ці паверыце, ці не?), як гарэзы-кацяняты, скаканулі на мяне. Зараз я ужо смяюся... Рагатун— каторы час. Вось цяперака баюся заразіць кагосьці з вас. Air Max 90 Check In