Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Дараванне

Сярэдняя: 5 (1 голас)

“Даруй, каханы!
Хіба ўжо такі
Мой цяжкі грэх?
Яго з сваёй рукі
Ты адпусці, – вятрыска будзе рад, –
Падхопіць, панясе за далягляд…”

Хоць так не проста часам дараваць –
Ад сэрца свайго крыўду адарваць,
Аднак прасцей бывае дараваць,
Каб шчасце ад сябе ж уратаваць!

Няўжо па муках трэба нам прайсці,
Каб мужнасці крыху ў сабе знайсці
Прызнаць: дарма так гневаемся мы,
Бо жорсткасць наша б’е й па нас саміх.

Хто на якім адыдзе рубяжы?
Не дай, Бог, – камень на душы ляжыць, –
Падняцца ў неба цяжка будзе ёй.
Таму даруй хутчэй – пакуль час ёсць…

Калі ж парой вось так зграшыш і ты,
Бо кожны з нас, вядома, не святы, –
Не брыдка будзе ў рукі сябе ўзяць,
Сумненні ўраз адпрэчыць і сказаць:
“Даруй, каханая!..”