Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Гэта — ты...

Сярэдняя: 4.1 (10 галасоў)
Я не ведаю, як гэта трасца завецца і ці ёсць у ёй край ці мяжа: ледзь убачу цябе, зноўку тахкае сэрца і аслаблыя рукі дрыжаць. Адчуваю: бяда! Адшукоўваю, дзе бы ўратавацца ад стрэчы з маной: ледзь зірнеш на мяне — і зрынаецца неба і збягае зямля пада мной. У жудоце такой ці далёка да згубы? Ды вось дзіўна — хоць падай, хоць стой — што не толькі з чароўнае люстры Ют'юба мучыць вобраз агучаны твой. А адкульсьці знутры і аднекулі звонку І не збегчы, і прэч не прагнаць... Ты — усюль. Ты — заўжды. Ты — прывід-забабонка. Ты ўсё разам: і багна, і гаць, і захмарнае сонца, і ўзімку — залева, і у маі — зіма — на гады. І усё, што не з правага боку, а злева— гэта — ты, гэта — ты, гэта — ты...Nike Air Max Lebron