Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

... і нарэшце ўсё ж схапілі...

Сярэдняя: 5 (1 голас)

… і нарэшце ўсё ж схапілі. З гікам, свістам
пацягнулі на вяроўцы ў суд.
Панабегла ўсякіх — чыстых і нячыстых,
нат бязногі, нат сляпы быў тут.

Ярасць, гнеў перапаўнялі пляц вячысты;
хтось праклёны слаў, хтось камень запусціў
(аказалася пазней — адзін з нячыстых);
кару для яго натоўп маліў.

Пісар абвясціў судовае рашэнне:
«Хай другім злачынцам будзе ўрок!
Гэтае найядавітае стварэнне
засушыць і сцерці ў парашок».

Бурнай радасцю азваўся пляц на вырак.
«Так-то!.. Верна!.. Прэч з падонка дух!..
Дайце мне яго!.. Не ўджаліш болей, вырад!..»
Ён самотна паглядзеў наўкруг.

«Каб узяць з мяне карысць, сатрыце ў пральны.
Толькі знай, святы сінедрыён:
для таго быць ядавітым натуральна,
хто ад нараджэння — скарпіён.»