Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Калі на Вечны гледзячы агонь...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
1. Калі на Вечны гледзячы агонь Перада мною часам праступае, Нібыта кроў праз белыя бінты: Людзей жывымі, быццам дровы, паляць Фашысты раўнадушна, Што ж тады Шчаслівых маці іх я уяўляю, Калі пад сэрцам носячы яшчэ Яны пяшчотна ў марах іх люлялі! Ці гэта ўбачыць мамы іх маглі Ў жахлівым сне, Бы так магло прысніцца, Што ім дзяцей не прыйдзецца раджаць, А давядзецца нелюдзьмі шчаніцца?! Ну як тады не будзе у мяне На часткі свету разрывацца сэрца, Калі мне крэматорыем для дрэў Падчас у хаце наша печ здаецца?! I мне тады здаецца сам агонь, Што чалавечна Вечным тут названы, Зу мукі стаўшых дымам да скалы Халоднай і шурпатай прыкаваным. I прыкаваным так, як Праметэй, Што ўкраў яго для нас усіх з Алімпа Не для таго каб ён людзей паліў, А для таго каб стаць людзьмі змаглі б мы! 2. Калі ж на Вечны гледзячы агонь Iду да іх па успа- мінным полі, Хоць ведаць іх жывымі я не мог, Iх, хто з агню Параненую волю Нам вынеслі, як сябра, на руках, То сам я тут надоўга станаўлюся, Як плачу перакладчык, Як званы, Што языкі пужліва не прыкусяць, Пра мужных іх расказваючы I пра маці, Што ўсё б’юцца ўдзень і ўночы Аб іх сцяну маўчання. Я ж стаю Без слёз. Як дзве слязіны, самі вочы. Я ля падножжа Вечнага агню Стаю тады. Хоць ён у грудзі б’ецца Планеце невялічкім камячком. I ён мне ў сумны час такі здаецца Запаленым ад сонечных іх душ, Чые імёны вунь на абелісках. Запальваюць ад сонца ўранні так У мірны час Агонь наш алімпійскі. Kobe 10 ELite PE