Дзіўнай казкаю сон кладзецца...
І чароўнае нешта пяе.
Быццам коўдрай, сагрэе сэрца,
Забярэ ўсе нягоды твае.
Дзесьці ціха па свеце крочыць
Ледзь заўважная Мара твая.
Яна прыйдзе аднойчы ноччу,
Можа заўтра... Цішэй удвая.
І ціхенька спяваць на вушка
Калыханку сваю пачне.
Бы дзіцятка, пяшчотна гушкаць...
Ад няшчасцяў усіх захіне.
Будзе ціха спяваць пра вецер
І пра зорку,што вабіць з нябёс,
Што няспынна вядзе па свеце
І малюе прызначаны лёс.
Будзе ціха спяваць пра сонца,
Пра ласкавы праменьчык святла.
Ён здаецца сцяжынкай бясконцай,
Што заўсёды да шчасця вяла.
Будзе ціха спяваць пра зоры,
Што на нас з-пад аблокаў глядзяць.
І на сэрцайку стомленым, хворым,
Бы пярлінкі, імкнуцца заззяць.
Будзе ціха спяваць уночы
Незвычайную песню без слоў.
Сэрца біцца смялей захоча,
Зоркі - Мары народзяцца зноў.