Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Кацяня.

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)
Скудлачаны коцік сядзеў у маркоце - ні дому, ні ежы, ні гаспадара. Надзея адзіная - дзірка ў плоце, каб можна было ўцякаць са двара, калі зноў забрэша мясцовы сабака і зубы аскаліць, што ён гаспадар. У думках каточак панік небарака… Але з-за вугла раптам выскачыў шар і прама пад лапкі катку прыкаціўся - прыгожы, блакітны, як неба абшар, за ім хлапчучок невялічкі з’явіўся, схапіў у ахапку гарэзлівы шар і бегчы хацеў, але коцю заўважыў: - Ой! Што гэта, мама, ідзі паглядзі?! Ён як на малюнку! Умазаны ў сажы!.. Няўжо кацянятка ля плоту сядзіць? - Але!..Падышоўшы, прыкмеціла мама. - Глядзі як дрыжыць, мабыць пэўна нічый. Яму малака трэба, збегай у краму. Галодны, спужАны, напэўна. Маўчыць. - Давай яго, мамачка, возьмем дадому, накормім, памыем, паклічам дзяцей… А вось кацяня быццам "стукнула громам», замяўкаў... Бо свет не без добрых людзей. © Copyrіght: Людмила Воронова Супрун, 2016 Свидетельство о публикации №116041405464 Air Max 1 Ultra Flyknit