Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Воранава

Сярэдняя: 4.7 (33 галасоў)

Не пакідай мяне, маё натхненне!
Адзіны сябар зверанай душы,
Як ранак абуджаецца ад пеўня,
Так і ва мне ты ўсё разварушы.

Няхай бушуюць хвалі тваёй плыні,
На іх я, нібы ветразь карабля,
Калі з няўмольнай сілаю нахлынеш,
Тады так добра бачыцца здалля.

І не патрэбны ні маяк, ні флюгер.
З табой плывеш туды, куды нясеш -
Рвеш ланцугі, раскоўваеш кальчугі...
І вырываецца з палону верш…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116041908517



Сярэдняя: 4.8 (83 галасоў)

(Тэкст песні)

(Прысвячаецца роднай Зэльвеншчыне
і вёсцы Залацеева)

Нямала год жыву я ў сталіцы,
У Мінску ёсць і праца, і сям'я,
Але начамі вельмі часта сніцца,
Кліча дамоў радзімая зямля…

І зноў - на захад! Еду я дадому,
Вакол гасцінца - жоўтыя палі,
Як прывітанне госцю дарагому
Яны каўрамі рапса зацвілі…

Пяе матор, як жаваранкі ў полі,
З'язджаю я з Дзяржынскае гары -
І адчуванне птушкі ў прыволлі -
На крылах мар нясуць мяне вятры.

"У добры шлях!"- шапоча алімпійка.
Мільгаюць кадры аграгарадкоў,
Рака Зяльвянка ўецца, нібы змейка,
І бацька Нёман выйшаў з берагоў .

І вось на шыльдзе надпіс "Азярніца",
А, там - да Зэльві і - рукой падаць,
Люстэркам ззяе возера вадзіца
І трэба крыху скорасць паніжаць,

Каб упісАцца ў паварот направа,
Затым налева, дАлей - па прамой,
Дзе Залацеева зіхціць яскрава,
Там тармазну, вярнуўшыся дамоў...



Сярэдняя: 4.8 (24 галасоў)

(Радзіме, маёй Беларусі)

На свеце многа ёсць краінаў
Прыгожых, цёплых і халодных.
Мая - у бярозах і ялінах,
Мне ўсміхаецца лагодна.

Няма мілей яе на свеце,
Пяшчотай свеціцца, як маці.
Заўжды гатовая прывеціць,
Дапамагчы ва ўсім дзіцяці.

Сягодня ў белым ты адзенні.
Бываеш рознаю. І ў шэрым,
Але з табой жывуць надзеі
І зацвітаюць кветкі веры.

Тваіх вачэй не згасны позірк
У блакітным колеры сусвету,
Іскрыцца срэбрам на марозе.
І я люблю цябе за гэта…

© Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2016
Свидетельство о публикации №116111805449



Сярэдняя: 4.8 (58 галасоў)

(Лене Мухтасаравай,
У памяць аб тых, каго згубілі)
1
Кагосьці забрала лета,
Кагосьці - зіма і восень
І нават вясной палетак
Бывае, у руні галосіць.
2
Нямашака той хвіліны,
Каб не згубіўся хтосьці.
- Ігліцы ляцяць з яліны,
Калі прыйдзе час, бо госці.
3
Расце, зелянее дрэва,
Нябачна змяняя твары,
І ведае толькі неба
Пра нумар чаргі ахвяры.
4
У кожнага тут свой тэрмін,
Гасцёўня свая і мэта…
Хоць кажуць пра іх "памерлі,"
Але, я не веру ў гэта...
5
Не ўсё нам дано ўбачыць,
І ведаць?..Амаль - нічога…
…Таму, галасім і плачам,
Звяртаючыся да Бога…