Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць

Ашихмин и партнеры- купить квартиру рочдельская 11 5 циан. Сопровождение.

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Людміла Воранава

Сярэдняя: 3.8 (8 галасоў)
Сябры! Можа хто можа дапамагчы кнігамі вясковай бібліятэцы, якая панесла страты ад пажару. Калі хто захоча дапамагчы, даслаць кнігі можна па адрасу: 247040 Гомельская вобласть, Гомельскі р-н, в. Клімаўка, вул.Центральная д.3Б. Клімаўская сельская бібліятэка. ПРАБАЧЦЕ, ШТО НЕ ВЕРШ.Air Max 90 YEEZY 2 SP


Сярэдняя: 4.4 (18 галасоў)
(вёсцы Залацеева, што на Зэльвеншчыне) Да родных берагоў свае Радзімы Плыву я праз усё сваё жыццё - Да ліпы ля калодзежу, каліны, Што бацька пасадзіў, як адкрыццё. Да барвінкоў у гародчыку, да мяты, Да гушчару з півоняў, касачоў, Да жоўтай, у абдымках кветак, хаты, Што так заўжды хвалююць маю кроў. Да плоту, што ў святло пафарбаваны, Вясновым дзьмухаўцом жаўціць здалёк. Да той зямлі, якой навек аддана, Якую з нараджэннем даў мне Бог. Плыву і буду плыць да той хвіліны, Пакуль нясе няўрымслівая плынь, Затым вясло аддам дачцэ и сыну І палячу да зорак удалячынь. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2018 Свидетельство о публикации №118092804786SNEAKERS


Сярэдняя: 4.3 (45 галасоў)
Над маёй Радзімай - Белыя буслы Квеценню чаромшын Кружацца з вясны… Рамантуюць гнёзды, Кормяць птушанят І вось так усе вёсны, Многа год падрад. Гоні і палеткі, Навець даўніны. Вы нямыя сведкі Міру і вайны. Адлятаюць у вырай Увосень журавы, Гуслями ды лірай Гай гудзе жывы. Промні распускае Сонца над ракой. Да цябе, мой краю, Не дастаць рукой. Толькі сэрцам хіба Прытулюся я Да знямелай скібы, Што завуць зямля. © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2018 Свидетельство о публикации №118010806267 Nike


Сярэдняя: 4.4 (17 галасоў)
Чаромхавы водар і бэзавы пах згубіла ў далёкім мінулым. Ужо не спявае салоўкаю птах і лозы галінкі сагнулі. Замыліўся трошкі і позірк, і смак, так соладка зранку не спіцца, а дні прабягаюць, як заяц-русак, калі паляўнічы прысніцца. Нішто не здзіўляе, бо маеш свой густ, на катэгарычнасць - усмешка, і кліча ў дзяцінства язмінавы куст, што ўзімку, вялізнаю снежкай, стаяў на надворку, пад самым акном, спакой вартаваў нашай хаты, каб моцна каліна не біла галлём аб востры вушак сукаваты. Даўно і нядаўна ўсё гэта было, таўсцее мінулага скрутак, а тое, што ўражвала, пахла, цвіло для нас не звычайны набытак - багацце, якога няма даражэй, бо ў ім наша існасць і сіла, што бляскам агню чалавечых вачэй начны небасхіл запаліла. https://www.stihi.ru/2017/05/03/4050 © Copyright: Людмила Воронова Супрун, 2017 Свидетельство о публикации №117050304050 Air Jordan