Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

КОТ – СЯБРА ЧАЛАВЕКА.

Сярэдняя: 5 (4 галасоў)
Са зборніка "Гішторыі дзеда Алега". Я жыву, канешне, не адзіны. Кот са мною пражывае. З тагО гОду, як мяне і нарадзілі. Памятаю, то – гуляе дзесь, то – тут сядзіць… І што даю – жувАе… Можа гэта і ня той ўжо кОцік. Можа сын таго… А, можа, ўнУк, ці – прАўнук… Радаслоўная ката мянЕ і не клапОціць. Бо, галОўнае, са мною, тутькі, ён… Ці, за сталом я… Ці, ў дварЫ, па нейкай спрАве… Бо, галОўнае, мне ёсць з кім размаўлЯці. СлУхае мяне ён, і мурлЫча. Ну, наўродзе, адабрАе. Па-свойму, там можа, па-кацЯцці… Але ж, я парАюсь з ім – і лёгка йдзе любая спрАва ! Разам з ім глядзім мы тэлебАчанне, ёсць у нас старЭнькі тэлебАчар. Пра палітА-еканОміку судАчым, пра навІны… Й вечар ўжО, гляді ж, ня мАрна стрАчаны… Кот жа, ён ня тое, што сабАка… Разі ж псіна пОйдзе лОвіць мЫшай ! Кот жа сам бяжыць на двор пакАкаць, а сабаку, не звядзЕш – на пол надрышча… Вось таму мне кот – жыццЁва рАдасць… Як каму, мне ж – сЯбра чалавЕччы… І пра майго ката усялЯку гАдасць распушчаць на маёй хаце нЕча ! Сын жыве у гОрадзе, з якОйсцью АляргІяй… І пайшлі ж імЁны у жанчЫн ! Кажа сын, што ёй не да спадОбы, нават дух кацІный. Дык, трэба ж Аляргыю гэтую лячыць ! Я казАў яму, а сын рагоча… Кажа, з ёй жывЕ, і будзе жыць. Ну, няхай жыве, калі лячыць ня хоча… Кот накОнт ЛяргІі не супрОціў… Кот маўчЫць… Сын казАў, каб я кідАў падвОрак, ды й на горад, да яго ў кватЭру. Кот таксама слУхаў, а ў вачАх катА такое гОра… Як у, без атрада, піянЕра… …без мяне падохне ж, тут адзін, халера… ТАма, ў горадзе – мятрО, тралЕйбусы і вАнна… І ліфтА ў кватЭру падымАе… І ляжЫ сабе, як шляхціч, на дыване… У цяпле і сытасці здыхАй… Аніхто жа мне там не знаЁмы… "Як жывЁця ?" – некаму казаць… І ката няма ў сыноўем доме… Хто ж мне будзе нос, як ён, лізаць ? Тут, на вёсцы, шчэ жывЫ сусЕд з сусЕдкай… Цераз трЫ дварЫ – рыбак знаЁмы… У магАзіне мяне ўсе вЕдаюць… Не-е-е… Не паеду я нікУды з дОму ! Мой жа кот – напЭўна тэлепат… На калені да мяне залез, і давай з удзячнасцю мурчАць… Ну, скажыце, як жа без яго я, без… 16 ліпеня 2013 г. **( не клапОціць – не беспокоит; парАюсь – посовещаюсь; спрАва – дело; тэлебАчанне – телевИдение; тэлебАчар – телевИзор; ня мАрна стрАчаны – не впустую прошёл; з якОйсцью - с какой-то; не да спадОбы – не нравится; накОнт – насчёт; ў вачАх - в глазах; некаму казаць – некому говорить; знаЁмы – знакомый; вЕдаюць – знают; з удзячнасцю – с благодарностью). Kids Fashion