Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Крышачку я Яго шкадую.

Сярэдняя: 4.6 (16 галасоў)
Са зборніка “Вершы-дураняткі”. Я з’ехаў з Глузду. А куды – не разумею… Ды і навошта… А каб я ведаў ? З чаго ўтварыў я гэткую зацею ? У Глузде ж быў заўсёды з салам, хлебам… Яно, канешні – Глузд мяне карміў, паіў. З жанчЫнай пазнаёміў, неблагОю. І капітал мне, нейкі, прыкапіў. Але, было з Ім неяк неспакойна… Усё Ён мяне нешта валатузіў… Каб я – за “тое”, “гэта” браўся. Падсоўваў розныя спакуссі. Стаміўся я – быць з Глуздам у суглассі… Не, я анічога не забраў. Усё пакінуў, ціха з Глузду з’ехаў. Шкадую – з Ім былі мы у сябрАх. І як Ён без мяне, адзін… Пацеха… *+* 25 верасня 2014 г. **(Глузд – разум, ум; неблагая – хорошая; валатузіць – бескончно дёргать; спакуссі – искушения) Air Foamposite One