Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

КУРЭЦ I СМЕРЦЬ

Яшчэ не ацэнена
КУРЭЦ I СМЕРЦЬ (па матывах беларускiх казак) Даўным-даўно у краi родным Жыў залатых спраў майстар годны I рамяством сваiм той дзед Здзiўляў вакол сялянскi свет. Ў дзядулi быў унук удАлы. Ён граў на скрыпцы i цымбалах. А дзед упарта працаваў – Старанна вырабы ствараў. Старому раз пашанцавала, I залатых спраў майстар ўдала Так табакерачку зрабiў, Што ўсiх суседзяў ён здзiвiў. Але была ў яго хвароба: Той залатых спраў майстар добры Не здолеў пра тытунь забыць I кiнуць назаўжды курыць. Калi сам Цар аб тым праведаў, Даслаў ён лiст курылку-дзеду: «Кiдай курэнне, залатар! Параю я табе як Цар». I у Царa была красуня, Дачка – прынцэса-прыгажуня: Вачэй вiльготная краса, Йльнянога колеру каса. Але цара тлумiў дараднiк. Не ведаў Цар, што той быў здраднiк. Бо аб прынцэсе марыў ён, Каб пахутчэй ўзыйсцi на трон. А ў гэты час, як навальнiца, МузЫка паляцеў ў сталiцу. Пясняр на свята паспяшаў I песнi там свае спяваў. З найлепшых выканаўцаў песень Ён да спадобы стаў прынцэсе. Дараднiк каб iх разлучыць, Хацеў сапернiка зaбiць. Калi унук ў сяло вярнуўся, Курэц-дзядок амаль загнуўся. Хвароба ўшчэнт яго ўзяла, I Cмерць апоўначы прыйшла. Смерць кажа:“Ты чаму няўдзячны? Цi твой тытунь ужо нясмачны?» Дзед не збiраўся памiраць I Cмерць пачаў ён частаваць. Але устрэла Cмерць у дзверцы, Бо мала месца ў табакерцы. Бядуля кажа: – Пакруцiсь, Маленькай смертушкай зрабiсь. Пакуль закусвала цукеркай, Стары́ зашчоўкнуў табакерку. – Няўжо, сядзець мне тут адной? Куфэрак можа стаць труной! Дараднiк загадаў сароке: «Ты цiха-цiха, незнароку, За табакеркай падглядзi I для мяне яe ўкрадзi». Дараднiк абвясцiў на троне: Цар адцураўся ад кароны! Каб не пыталiся чаму: Царa – за краты, у турму. Аб злым дараднiку паўсюды Пясняр ўсяму паведаў люду. Народ паўстаў, пайшоў сцяной За песняром-музы́кам ў бой. Але дарма народ змагаўся. Яго дараднiк не баяўся: Смерць трапiла ў палон з касой, I быў бяскроўным гэты бой. Дараднiку карысць казала: – Мне царства гэтага ўжо мала! Смерць ў ланцугах хачу трымаць I ёю цэлы свет пужаць! Зашчапку cцiснула ў куфэрку – I расчынiлась табакерка! А Cмерць з тэй табакеркi скок, Наўцёкi сiганула ўбок. МузЫка, атрымаўшы звесткi, Адразу рушыў да нявесты. А потым, як ўзыйшла зара, Стаў выратоўваць Цара. У рэшце рэшт, як ў кожнай п’есе, Ён ажанiўся на прынцэсе. I Цар павёў сам цераз пляц Мaлaдaжoнaў y палац. А залатых спраў майстар, дзед iх, Ў сяло вярнуўся, да суседзяў. I яшчэ вельмi доўга жыў, Паколькi болей не курыў! Seasonal Footwear