Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Легенда пра бусла.

Сярэдняя: 3 (4 галасоў)
Легенда пра бусла. (з серыі "Легенды і паданні Беларусі" напісана па матывах народных паданняў) Даўным даўно гэта было. Зямля квітнела, усё цвіло. На небе дзесьці жыў і Бог - Пярун, Вялес ці мо Сварог? Ніхто не ведае дакладна. Гавораць рознае і складна. Гуў лес і пухкалі балоты І столькі ўсякае брыдоты Там развялося, што не стала Ад іх ратунку. Дзе папала Гадзюкі поўзалі, вужы, Рапухі, яшчаркі, смаўжы. Кішэла гадствам наваколле, Паўзлі яны з дзвярэй і з столі. Зусім жыцця ад іх не стала І ні дарослым, і ні мАлым. І вось тады за дапамогай Звярнуўся чалавек да Бога. Маліў, Зямлю каб дапамог Ад паўзуноў ачысціць Бог. Тварэц, пачуўшы боль людскую Маўляў: « Зямлю я ўратую, Але не проста так, з умовай - Дай, чалавеча, ты мне слова Што дапаможаш трохі ў гэтым... Бог пазбіраў з усяго свету Усё, што поўзала, у мех І завязаў вяроўкай верх. Таго паклікаў чалавека. І кажа: «Кінь мяшок у рэку. Тут у мяшку сакрэт вялікі. І хто б ні зваў з яго, ні клікаў Ты не павінен адгукацца, Бо можа мех той развязацца, А гэта нельга дапусціць. Павінен ты вось так зрабіць.» «Зраблю я ўсё, як мае быць.» - Згадзіўся чалавек. І кіць! Тоў велізарны мех на плечы. Пайшоў раку шукаць, дарэчы. Мяшок, як хтосьці падмяніў, Заварушыўся ўвесь, ажыў, Стаў па спіне качацца шарам, Візжэць, шыпець, палохаць карай. А чалавек цярпеў і нёс… Было не вытрываць, да слёз. І калі быў зусім у знямозе, Прысеў пад вербачкай у лозе. І тут найшло на яго ліха, Спакуса: « Дай хоць вокам, ціха, Я загляну ў прыкры мех. Няўжо вялікі гэта грэх? Хоць буду ведаць, што таплю. Бо, што сказаў, тое зраблю!» Канец вяроўкі пацягнуў… Ды толькі ў шчыліну зірнуў І тут жа мячыкам адскочыў. Гадзюка вынырнула ў вочы. За ёй усе палезлі гады... І апусцеў мяшок пракляты. Бог паглядзеў на гэта крыва І раззлаваўся не на дзіва. На ўсе нябёсы ён зароў: «Ты, чалавек, мяне падвёў! Не быць табе больш чалавекам! Буслом зраблю цябе навекі, Каб гадства, што з мяшка пусціў, Ты ўсё жыццё сваё лавіў!» Вось с той далёкае пары І завяліся ў нас буслы... Ахоўнік, сімвал Беларусі! Святою птушка стала - бусел! © Copyrіght: Людмила Воронова Супрун, 2016 Свидетельство о публикации №116061504500 New Nike Shoes