Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Лясун

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)
Гэта ні казка, здань а можа цуда. Даўно было то, но ніколі не забуду. Я крочыў ўздоўж паваленага зруба. Пашкадавалі толькі два магутных дуба. Тут секлі просеку, была на то нагода. Зноў лем пасадзяць ажывіца прырода. Так разважаў я, пад час свойго пахода. Ўглыбіўшысь ў думкі знейкай асалодай. З нянацку шусь за дубам нешта бачу. Ці пень, ці корч, не нейкі дзед. Я твар на жаль не бачу. Ўглядаўся так што вочы зараз страчу. І як вядзецца голасна вітаюсь. Кажу :"Дзень добры, як маецесь" пытаюсь. Ен павярнуўся постацю старою. Я аж прысеў, жах завалодаў мною. О мілы Божа, ратуй мяне магутны. Ад жаху ногі быццам ўдзелі ў путы. Ад дрыжыкаў замер,не бачаная стома. Пашкадаваў што сення не застаўся дома. Дзед на мяне як сыч утапырыўся. Малыя вочкі як свярдзелкі ўвіліся. Басыя ногі, з імху даўгая світка. З карэньчыкаў, ці брыль,альбо намітка. З ядлоўца кіем грозна пагражае. Дубы як быццам ад мяне абараняе. І раптам знік,як цукар растварыўся. А я як слуп нібы у землю ўліўся. Рукой я тронуў голаву жахліва. Можа і я ні я а ўжо якоесь дрэва. А думкі ў галаве спляліся нібы хвалі. А што было то? Вось так справы напаткалі. Як валацуга крочыў я да дому. Я кожнай краткай адчуваў не бачаную стому. Даклыгаў неяк да кутка свайго раднога. Жывы і добра, ўсе на літасць Бога. Вось так паверш ў Лясуна, Вадзяніка, і Чараўніцу. У Пяруна, у Зюзю, і ў другую таямніцу. Жывеш не бачыш, а надарыцца часамі. Хто тут жыве, блізютка разам з намі. Nike Sneakers