Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мар'яна

Сярэдняя: 1 (2 галасоў)
МАР’ЯНА У плынь імклівую Мар’яна – У люстра памяці глядзіцца І бачыць зноў: свайго Івана Яна галубіць, маладзіца, Купальскай раніцай Ён лёгка Яе нясе праз луг вясёлы... ...А да бяды ўжо не далёка, Бо год нягоднік – Трыццаць сёмы. А толькі ўчора на вяселлі Дружбанты ім прыпеўкі пелі: Ах, пірагі жаніх з нявестай Спяклі на славу з цілі-цеста... А сёння, праведны Ўсявышні, Дапамажы іх долі з лёсам: Таго, хто быў ім трэцім лішнім, Не адпусці пайсці з даносам!.. Аднак, калі далей Мар’яна У люстра памяці глядзіцца, Выразна бачыць: без Івана Яна гаруе, маладзіца Ды кветка шчасця іх тым летам Квітнела ўсё ж не пустацветам, А хутка выспела такою Салодкай ягадай – дачкою! Дагэтуль чуе плач Мар’яна Свайго дзіцяці: – Дзе наш тата? Ніхто не ведае, што яма Яго глынула ў Курапатах. Таму, што вернецца, чакае Івана верная галубка. Так і ўдавее ўсё – такая Яна жанчына-адналюбка. Хоць ён у сны не раз прыходзіў І гаварыў: – Журыцца годзе, Мая царэўна Несмяяна, Больш не чакай мяне, Мар’яна... Ужо каторы год мінае Усё шпарчэйшаю хадою, Аднак Мар’яна ўспамінае Сябе шчаслівай маладою, Калі ў партрэт свайго Івана Купальскай раніцай глядзіцца. Яму, загінуўшаму рана, Яна ў бабулі ўжо гадзіцца. А быццам летась, на вяселлі Дружбанты ім прыпеўкі пелі: Каб з аднаго ўзрасцілі цеста Пабольш дзяцей жаніх з нявестай... Nike