Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Маці

Сярэдняя: 4.2 (19 галасоў)
… I калі павялі Яго, як абавязваў закон, Кожны волас Яго аб’яўляючы па-за законам, Ты, за сон палічыўшы жахлівы, ганебны палон, Да астачы чакала, мо ён зберажэцца палону. У сярэдзіне радаснай, прагнай, што воўк, мітусні, Між натоўпу, які вінаваціў праклёнам шчасліва, Ты хацела сканаць, да гары скіраваўшы ступні, Дзе драпежнае мора гуло ад людскога наплыву. Зазіраючы ў бельмы і поўныя слінай раты, Падзяляючы ў сэрцы пароўну любоў і пагарду Двух аскепкаў эпохі, у сэрцы разрэзаным ты Праз пакору адно не пасмела пакінуць спагаду. Нават там на вяршыні, калі Яго кат крыжаваў, А абветраны воін між рэбраў кап’ё Яму ўставіў, Ты, схаваўшы ў грудзях апустошаных роспачны гвалт, Разумела, што роднае – гэта цяпер супраць правіл. Пад іржанне п’янчуг, што багата хапілі віна, Скрозь натоўп разявак, што пацех зажадаў па-плебейску, Ты маўкліва ішла, і расла адчужэння сцяна, Бо ўзваліў Яго кроў на сябе твой народ іудзейскі. I, калі вар’яваліся ўсе, бы на ловах звяр’ё, То маленнем такім, што не снілі і высі Сіная, Выкупляла ад чорнага космасу сэрца тваё Ўсіх, хто роў «Разапні!», і твая міласэрнасць святая! adidas