Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Глеб Ганчароў

***

Сярэдняя: 4.7 (27 галасоў)
Я прадчуваў, што ў холадзе прыйду, Згублю мацунак долі валацужнай, I страт неверагодных чараду Сустрэча сцішыць. У зімовай сцюжы Ёсць нешта першабытнае… Амаль Пасуе мой характар снегападу, Як ломанай маланкі вертыкаль Перасякае рысу далягляду. Я пэўны быў, што ў снежаньскай тузе Прывалаку разбухлыя кішэні, З якіх павыпадаюць па чарзе Набытыя ў ліхтугах спусташэнні. Муляючыся, месяц цішаком Распусціць шыбу колерам лімонным, I я сябе адчую двайніком Заціснутага ў кут хамелеона. Няхай мігцяць лімонныя агні Ператварэннем поўнявага злепка: Я буду адлюстроўваць прамяні, Падобны да самотнага аскепка. Рассечаная лёзамі начэй На тысячы непераносных енкаў, Ты, каб закатаваць мяне лягчэй, Раптоўна скінеш тонкую сукенку. Mercurial Superfly High


***

Сярэдняя: 4.4 (21 голас)
*** Хлюпотны лістапад прыліплы, што смала. Ён кокашы задзёр закончаным трываннем. Апошняе лісцё з’ядае паўімгла. Пара сябе пацешыць «Дзікім паляваннем». На даху – лёгкі снег, на шыбах – першы лёд… Зарыйся ў пухкі плед, замры, як жонка Лота. Трымацца на баку ад тарфяных балот Не выйдзе, бо паўсюль бясконцыя балоты. Працягвай, як мага, капеечнае шоу, Падхлябістая здань у ношаным шлафоры. Надзея, ты адна, і пан Андрэй пайшоў Туды, дзе весялей, і не зазналі гора. Сапсутае жыццё цябе кідае ў сплін, I фарбы адцвілі ў самотнасці кароткай, Ды сеткі, як павук, пляце наўкол Ялін Спрывілены сваяк з палуджанаю глоткай. Чым вусцішней жыццё, тым любата радзей. Струхлела парахнёй зняможаная вера. Спакою больш няма, бо жыць сярод людзей – Смяротней, чым у скронь патрапіць з рэвальвера. Штоноч сачыць з акна выродлівы гарбун. Чакай, калі цябе сустрэнецца Вергілій! Над багнаю нясецца прывідны табун I цягне за сабой сабаку Баскервілей… Ты ўвесь скурыў тытун, і думаеш няўцям, Што тэлефон маўчыць. Прабіў гадзіннік восем. Маркотны дэтэктыў. Метафары – к чарцям! Для нас няма святла, а ёсць туга і восень. SNEAKERS


***

Сярэдняя: 4.3 (34 галасоў)
*** Адгэтуль мне не страшны галалёд Ды снегам прыхаваныя палонкі… У кнізе лёсаў – драны пераплёт, Паточаныя шашалем старонкі. I нашы душы безліччу вятроў Былі гурмой патопленыя ў моры Старонак без дакладных нумароў, У зломках недапісаных гісторый. I хто зрабіў пасля дарэмны чын, Злажыў сюжэт, напісаны багамі? Ён аркушы сабраў і спалучыў Нязграбна, кепска, дагары нагамі. Хто іх хапаў са спрытнасцю гульца, Не гледзячы на сэнс апавядання, Што лёсы без пачатку і канца Паўсталі наўзамен наканавання? Каму крычаць, прыкмеціўшы падлог, На ўцеху разнастайным фаталістам?.. Маё жыццё згубіла эпілог I маналог аб самым асабістым. Nike


***

Сярэдняя: 4.4 (29 галасоў)
*** … А што, калі Iсусы, Маісеі Ды іншая прароцкая гурма Вялі сябе з людзьмі, як фарысеі, Бо ведалі, што вечнасці няма? Што не сустрэць ніколі ўратавання: Там – пустата і ледзяная твань! – I хлусілі з вар’яцтвам спачування, Каб паства не ўвасобілася ў здань? Таму ў якімсьці насланні змярцвелым, У хіжасці імглы і скавышу, Аж сорак дзён над апусцелым целам Вымотвае і скручвае душу. Яна, што абяссілены падранак, Iрвецца марна ў перажыты лёс! Няўжо настолькі жудасны прыстанак Наканаваны ёй замест нябёс? Mercurial Superfly Heritage FG


***


***


***


***


***