Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Мроя

Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

"Хадзем".

Я азіраюся. Не пазнаю твару.
За агароджаю саду стаіць дзяўчына,
Плямінкі сонца мігцяць на яе абліччы.

Цёпла бруіцца паветра паўсоннай мары,
Голас знаёмы ціхутка, ласкава кліча.

На яе пазіраю,
Вырваная з хваляванняў.
Не магу прыгадаць, хто яна
і як у мой сон прыкрочыла.
Раптам
Яна ўсміхаецца -
Так лагодна і шчыра,
Гэткім дзівосным святлом бліскацеюць вочы
(У рэчаіснасці быць немагчыма такога ззяння),
Што становіцца ўсё зразумела.

І чамусьці хочацца плакаць
З пачуцця дабрыні -
Неабсяжнай, нічым не змеранай...

Я зрываюся з месца,
Бягу да яе
Смела,
Абдымаю сяброўку - найдаражэйшую ў свеце.
Забываю, што гэта дрымота, смяюся,
Веру...

А яна паўтарае:
"Хадзем са мной".

І мы разам бяжым па звінючых, даўгіх прысадах,
Там, дзе дрэвы стаяць па горла ў празрыстым ліпені,
А сцяжынкі сплятаюцца радасна і шматпесенна.

"Хадзем са мной..."

Па-над намі трымціць паўнаводны блакіт неба.
Падаецца, нібыта павольныя хвалі кіпеня
Працякаюць па ім
бязважка і ціхаплынна.

Адпускаю ў яго манетку,
Што на дне разгараецца чыстым, яскравым золатам,
Каб наступнае ноччу вярнулася зноў дзяўчына.

Мне нарэшце так лёгка,
Як, напэўна, тады,
Калі я яшчэ на гэту зямлю не сыходзіла.
І вакол распускаюцца самыя сінія кветкі -
Сто незабудак
Колеру летніх змрокаў.

Дзякуй, мая сяброўка.

Дзякуй табе
За шчасце.

Хоць ты ўсяго толькі мара
І часам прыходзіш ноччу.
Глядзець бы з табой сузор'і, разам ісці на Поўдзень,
Далёка-далёка крочыць...

Шкада, што іскрыцца раніца.

Не хачу прачынацца сярод адзінокіх сцен
У цёмным пустым пакоі.

І я прашу цябе. Нават калі ты
Мроя,
Не пакідай мяне!
Не сыходзь!

Клічу цябе:
"Хадзем".