Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

На смерць Алёны Абразцовай

Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

НА СМЕРЦЬ АЛЁНЫ АБРАЗЦОВАЙ

О якi ты бязлiтасны, студзень!
На зямлi кожны год у гасцях
То снягi зашмальцуеш у брудзе,
То марозiш вандроўных бадзяг.

То завеямi валiш бярозы,
То вятрамi мяцеш, як лагiр,
I, пачуўшы твой свiст нецвярозы,
Зацiхае пужлiва снягiр.

Надакучылi, мабыць, вiхуры?
А дванаццатым студзеньскiм дне
Ты садраў са ўсёй музыцы скуру
Ды знiчтожыў у пякельным агне!

Хiба там, дзе бязмежнасць пустэчы
Разлiваецца над цвiнтаром,
Нам заўсёды прызначаны стрэчы
З апраметным няўмольным царом?

I няўжо мы навечна павiнны
Апраметны палац аздабляць
Пад натужлiвы рогат савiны:
– Алiлуя цябе, iспалаць!

Гэты рогат рыпучы так рана
Ўсю сусветную велiч спалiў,
Бо нябеснае мецца-сапрана
Апусцiлася ў бездань зямлi.

Што ж расхiнула зеўра магiла?
Што яна прапануе ўзамен?
Не абдыме Самсона Далiла?
Не спяе хабанэру Кармэн?

Цi адразу пакажуць каварства
Азучэна з Марынай запар?
Не, ня ўчуе пякельнае царства
Гэткай музыкi, о Люцыпар!

Хай цябе застаецца крамола,
Iнквiзiтары ды каралi,
А яе да святога прастола
Ўжо на крылах анёлы ўзняслi.

Там яна з асалодай спаткалась,
Там захутала душу тальма,
Ў тых нябёсах вялiкая Калас
Яе стрэла напевам псальма.

13 студзеня 2015 г.