Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Пашка

Яшчэ не ацэнена

Дзяўчаты ад яго ўсмешкі млелі,
І кожная ўздыхала ўпотай,
Ды адгушкалі светлыя арэлі:
Ваенкамат, камісія і … боты.

Ён не хаваўся па задворках вёскі,
Не выбіраў сабе бясхмарны стан.
Недаравальнай явы адгалоскі…
Як прыгавор: “Служы. Афганістан.”

І ён служыў сумленна і аддана
На той зямлі, што смерць нясла і слёзы.
Як падарунак кожны новы ранак
Сярод пустыні і суровай прозы.

Кудысці знікла чыстая ўсмешка,
Кудысьці радасць знікла. Трэба жыць.
А смерць з пакутамі ўперамешку
Неапраўдальныя нясла крыжы.

Баец з душою шчыраю наросхрыст
Усё маўчаў: ці ў полымя, ці ў ад.
Не па гадах ён стаў зусім дорослым…
Адкуль узяўся той шальны снарад?...

І палыхае месяц у дазоры,
Няўцешна маці плача давідна.
Балюча-страшным пажыццёвым горам
Блукае па задворках цішыня.

Да помніка рачулкай ўецца сцежка,
І фотаздымак у мігценні зор,
Дзе тая незабыўная ўсмешка
Гарыць як вечны, як нямы дакор.