Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Таццяна Яцук

Сярэдняя: 4 (2 галасоў)

Калі ад працы цела нема ные
І сонейка шыбуе на спачын,
Душа плыве ў ваколіцы святыя
Маіх бясконца дарагіх мясцін.

Там дрэмле вёсачка ля чыстай рэчкі,
Яе гайдаюць ціха туманы.
І ветрык малады – пяюн адвечны –
Прыносіць шчодра летуценні-сны.

Спачну ў цішы чаромхавага раю,
Дзе конікі трашчаць да хрыпаты,
Дзе зоркі вечар, бы гады, гайдае
І ўзводзіць таямнічыя масты.

Я захаплюся прыгажосці морам,
Спакоем і смугою ля ракі.
І раптам здасца, што пяшчотным хорам
Мяне палоняць, клічуць васілікі.

Мае, з таго далёкага дзяцінства,
Мае, з тых бесклапотных дзён і сноў.
Адчую арганічнае адзінства
З жытамі ў полі, з росамі лугоў.

Згублюся, у зорках заблукаю ўпотай.
І агляджу кавалачак зямны,
Дзе я гушкаю з трапяткой пяшчотай
Сваёй душы валошкавыя сны.



Сярэдняя: 4.3 (3 галасоў)

Галінка на сцюжы
Адна галінка кволая на сцюжы.
І дзе той паратунак адшукаць?
Няспынна снег над садам кружыць, кружыць
І немагчыма слоту зваяваць.

Адна галінка, дзе выратаванне,
Дзе выйсце з лабірынта, дзе яно?
На жаль, не лечыць проста шкадаванне,
Кадлі бяда пастукае ў акно.

Чарговы дзень на досвітку прачнецца.
Чарговы дзень, пашлі надзею мне.
Баліць нясцерпна трапяткое сэрца,
Калі палынны страх яго кране.

Гучыць туга пранізлівым напевам,
Жыццё зваёўваючы пакрысе.
Хоць моцна голле звязанае з дрэвам,
Ды ў адзіночку крыж яно нясе.

Адна галінка кволая на сцюжы,
Змагаецца з бязлітаснай слатой.
Дай бог ёй сілы цёмныя адужаць
І выйсці з безвыходнасці нямой.



Сярэдняя: 4.5 (6 галасоў)

Вылятаюць іскры з-пад абцасаў:
Каралеўна па зямлі ідзе.
Падпяваюць фуры гучным басам
Каля прадпрыемства грамадзе.

А яна ўпэўнена штурмуе
Метры да любімай прахадной.
Да правычнай завадзі вяслуе,
Затаіўшы ў сэрцы неспакой.

Грацыёзная, прамая спіна.
Позірк ясны акрыляе свет.
Не адзін распешчаны мыжчына
З захапленнем пазірае ўслед.

Паспявае ўсё яна як трэба:
Кіраваць, любіць, жыццё тварыць.
Бласлаўлённая падтрымкай неба
Можа ўладна дождж і снег спыніць.

Ёсць на тое важкія прычыны,
Каб маліцца сонцу і траве:
Самая рашучая жанчына
Тут, на нашай вуліцы, жыве.

Выдае патрэбныя дэкрэты,
А паглядзіш—ну, зусім дзяўчо.
Я малюся ўсім святым планеты:
Дайце ёй надзейнае плячо
.
Каб яна магла, хоць на хвіліну
Ад жыццёвых клопатаў спачыць.
Дзелавая, мудрая жанчына,
Тая, што жадае свет змяніць.



Яшчэ не ацэнена

Мы блукалі з табой па купальскіх сцяжынах,
Прысмак ночы клубіўся ля соннай ракі.
Шчодра час нам дарыў залатыя хвіліны,
Дзе запальвалі росы ў лугах светлякі.

Не шукалі мы папараць –кветку з табою,
Ды яна і зусім не патрэбна была,
Бо шчасліваю згадкай над ціхай вадою
Летуценная мроя мая, нібы лодка, плыла.

Гаманіла тваё хваляванне нязвязнаю мовай,
Асыпаліся ўсмешкі зусім незаўважна ў ваду,
Ды галінкі ракіт аздабляльнай падковай
Паланілі падзеяў і мар чараду.

А купальская ноч у сваім незабыўным абліччы
Зачапілася звыкла за месяца рог…
Мне здаецца, што час праз гады мяне кліча.
Што ж ты, месяц, пяшчоты тае не збярог?

Колькі раз над зямлёю шугалі купальскія зоры,
Колькі раз светлячкі бліскавіцай мігалі ўначы.
Ціха плача душа ў шчымлівым дакоры:
Што ж той светласці мы не змаглі зберагчы?