Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Таццяна Яцук

Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)
Калі ад працы цела нема ные І сонейка шыбуе на спачын, Душа плыве ў ваколіцы святыя Маіх бясконца дарагіх мясцін. Там дрэмле вёсачка ля чыстай рэчкі, Яе гайдаюць ціха туманы. І ветрык малады – пяюн адвечны – Прыносіць шчодра летуценні-сны. Спачну ў цішы чаромхавага раю, Дзе конікі трашчаць да хрыпаты, Дзе зоркі вечар, бы гады, гайдае І ўзводзіць таямнічыя масты. Я захаплюся прыгажосці морам, Спакоем і смугою ля ракі. І раптам здасца, што пяшчотным хорам Мяне палоняць, клічуць васілікі. Мае, з таго далёкага дзяцінства, Мае, з тых бесклапотных дзён і сноў. Адчую арганічнае адзінства З жытамі ў полі, з росамі лугоў. Згублюся, у зорках заблукаю ўпотай. І агляджу кавалачак зямны, Дзе я гушкаю з трапяткой пяшчотай Сваёй душы валошкавыя сны. Air Jordans


Сярэдняя: 4.5 (4 галасоў)
Галінка на сцюжы Адна галінка кволая на сцюжы. І дзе той паратунак адшукаць? Няспынна снег над садам кружыць, кружыць І немагчыма слоту зваяваць. Адна галінка, дзе выратаванне, Дзе выйсце з лабірынта, дзе яно? На жаль, не лечыць проста шкадаванне, Кадлі бяда пастукае ў акно. Чарговы дзень на досвітку прачнецца. Чарговы дзень, пашлі надзею мне. Баліць нясцерпна трапяткое сэрца, Калі палынны страх яго кране. Гучыць туга пранізлівым напевам, Жыццё зваёўваючы пакрысе. Хоць моцна голле звязанае з дрэвам, Ды ў адзіночку крыж яно нясе. Адна галінка кволая на сцюжы, Змагаецца з бязлітаснай слатой. Дай бог ёй сілы цёмныя адужаць І выйсці з безвыходнасці нямой. Adidas


Сярэдняя: 4.6 (8 галасоў)
Вылятаюць іскры з-пад абцасаў: Каралеўна па зямлі ідзе. Падпяваюць фуры гучным басам Каля прадпрыемства грамадзе. А яна ўпэўнена штурмуе Метры да любімай прахадной. Да правычнай завадзі вяслуе, Затаіўшы ў сэрцы неспакой. Грацыёзная, прамая спіна. Позірк ясны акрыляе свет. Не адзін распешчаны мыжчына З захапленнем пазірае ўслед. Паспявае ўсё яна як трэба: Кіраваць, любіць, жыццё тварыць. Бласлаўлённая падтрымкай неба Можа ўладна дождж і снег спыніць. Ёсць на тое важкія прычыны, Каб маліцца сонцу і траве: Самая рашучая жанчына Тут, на нашай вуліцы, жыве. Выдае патрэбныя дэкрэты, А паглядзіш—ну, зусім дзяўчо. Я малюся ўсім святым планеты: Дайце ёй надзейнае плячо . Каб яна магла, хоць на хвіліну Ад жыццёвых клопатаў спачыць. Дзелавая, мудрая жанчына, Тая, што жадае свет змяніць. Air Jordans


Сярэдняя: 5 (1 голас)
Мы блукалі з табой па купальскіх сцяжынах, Прысмак ночы клубіўся ля соннай ракі. Шчодра час нам дарыў залатыя хвіліны, Дзе запальвалі росы ў лугах светлякі. Не шукалі мы папараць –кветку з табою, Ды яна і зусім не патрэбна была, Бо шчасліваю згадкай над ціхай вадою Летуценная мроя мая, нібы лодка, плыла. Гаманіла тваё хваляванне нязвязнаю мовай, Асыпаліся ўсмешкі зусім незаўважна ў ваду, Ды галінкі ракіт аздабляльнай падковай Паланілі падзеяў і мар чараду. А купальская ноч у сваім незабыўным абліччы Зачапілася звыкла за месяца рог… Мне здаецца, што час праз гады мяне кліча. Што ж ты, месяц, пяшчоты тае не збярог? Колькі раз над зямлёю шугалі купальскія зоры, Колькі раз светлячкі бліскавіцай мігалі ўначы. Ціха плача душа ў шчымлівым дакоры: Што ж той светласці мы не змаглі зберагчы? Nike