Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Пераклад верша Т.Кашавой "Заржавели кольчуги дубов"

Яшчэ не ацэнена
Зноўку восень страсае лісцё як апошні падатак з бяроз — бы збаўляе правоў на жыццё — на працяг лістападаўскіх кроз. І, прыняўшы дажджу (на сугрэў!), пачынае пярэстае ткаць і зялёныя плацейкі дрэў на літыя даспехі змяняць. Вось каб ёй дапамог белы свет (а і праўда, была — не была!) заплясці ў павуцінны сюжэт "бабылетнюю" пасму цяпла. І усё нажытое — на кон! Гэта восеньскі сумны "ноў хаў". ПераТВОРанне — вечны закон незваротнасці рэчаў і з'яў. Зноў калеюць ажно да вясны ўсе, хто восенню так даражыў. І плывуць багатырскія сны ў крывацёкі засцюжаных жыл. Саржавелі кальчугі дубоў. На каштанах спякаецца медзь. Толькі клёнаў багровы пакроў прадаўжае яшчэ палымнець. Оригинал: https://www.stihi.ru/2015/09/28/10538 Словно данью обильной, листва Опадает под ноги берёз, Это осень вступает в права, Это бой не на шутку – всерьёз. И как многие лета подряд Осень кроснами* ткёт пестрорядь, Понимая: зелёный наряд Всем пора на доспехи менять. Чтобы мир ей помог сохранить, (Хоть бы раз это всё помогло!), Заплести в паутинную нить Бабью щедрость да бабье тепло. Всё готова поставить на кон! Ей, наивной, надежды простим, Превращения – это закон, И закон этот необратим. Цепенеют до самой весны Все, кто осенью так дорожил, И плывут богатырские сны В кровотоки застуженных жил. …Заржавели кольчуги дубов, На каштанах оплавилась медь, Только клёнов багряный покров Продолжает ещё пламенеть… Air Jordan V High Supreme