Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

пераклады вершаў

Яшчэ не ацэнена

Запаветны напеў, запаветная даль
Прада мной прадстае, толькi вочы заплюшчу.
Ў небе зоркi твае зiхацяць як крышталь,
Белавежская пушча, Белавежская пушча.

Тут схаваны даўно скарб прадвечных дзядоў.
На спатканне iмкнусь, кліч Радзiмы пачуўшы.
Шэрай птушкай лясной я з далёкiх краёў
Да цябе прылятаю, Белавежская пушча.

Верным сынам тваім да крыніцы прыду.
Тут гушчар для зуброў – нiбы райскія кушчы.
Як алені, з калень п’ю святую ваду,
Беларуская казка – Белавежская пушча!

Ад магутных дубоў, мужных велiчных дрэў,
Дзе дзiкi-вяпрукi жалуды свае лушчасць,
Панясу твой напеў, песняроў шчыры спеў,
Беларуская казка – Белавежская пушча!



Сярэдняя: 1 (1 голас)

Запаветны напеў, запаветная даль
Прада мной прадстае, толькi вочы заплюшчу.
Ў небе зоркi твае зiхацяць як крышталь,
Белавежская пушча, Белавежская пушча.

Тут схаваны даўно скарб прадвечных дзядоў.
На спатканне iмкнусь, кліч Радзiмы пачуўшы.
Шэрай птушкай лясной я з далёкiх краёў
Да цябе прылятаю, Белавежская пушча.

Верным сынам тваім да крыніцы прыду.
Тут гушчар для зуброў – нiбы райскія кушчы.
Як алені, з калень п’ю святую ваду,
Беларуская казка – Белавежская пушча!

Ад магутных дубоў, мужных велiчных дрэў,
Дзе дзiкi-вяпрукi жалуды свае лушчаць,
Панясу твой напеў, песняроў шчыры спеў,
Беларуская казка – Белавежская пушча!



Сярэдняя: 4.9 (56 галасоў)

"Весенняя прогулка" - Влад Ива
пераклад на беларускую мову
Марына Влада-Верасень

Над горадам Мінскам лунала Вясна
Ў садах, рассыпаючы кветак карАлі…
І птушкі, расправіўшы пер’е, спявалі
Ёй гімны ад золку да згаслага дня!

У горадзе Менску гуляла Каханне,
Блукала, шукала сваіх пацыентаў…
І ў косах зіхцелі Вясны дыяменты,
Абуджаны сонцам. – Цудоўная Панна!

Па горадзе Мінску Хлапчына гуляў,
Прыгожы і стройны ён быў, несумненна,
Разумны і моцны, не меў паражэнняў.
Здаецца, ён важнае нешта шукаў.

Па горадзе Мінску Дзяўчына ішла
Ў ёй постаць князёўны, расы чысціня,
Ў вачах яе сініх віроў глыбіня…
І нешта таксама шукала яна.

Ўжо ў горадзе Менску чаромхі цвілі…
Дзе “Белая Вежа”, на скрыжаванне, –
Каханне з Вясною надбалі спатканне, –
Красуню і Хлопца насустрач вялі.

Ён толькі зірнуў – яна вочы да долу…
Руку працягнуў – ледзь убок падалася…
Абняў, прытуліў. – І яна… Засталася.
Ім Лёс падміргнуў – закруцілася Кола!

Па горадзе Мінску з Вясной і ў Каханні
Дзяўчына і Хлопец да золку гулялі…
І ўзяўшысь за рукі, плылі і луналі
Над горадам Менскам у ранішняй рані…



Сярэдняя: 5 (24 галасоў)

Вольга Іпатава "Выгнанне полацкіх князёў у Візантыю, год 1129"
Перевод на русский язык Марины Влада-Верасень

Над Двиною воронье кружится – ранье,
Горе души гложет, как змея…
Отправляется из Полоцка в изгнанье
Князь Великий и его семья.

Усьмовый пантуфлик с прошвой синей
На девичьей ноженьке промок.
Внемлет инокиня Евфросинья
Батюшки родимого упрёк:

"Выбрала бесплодное ты ложе,
В одночасье брат твой занемог.
Внуков нет… И кто же нам поможет?!."
Коротко она сказала: "Бог!"

Он вздохнул. Ладью снесло теченьем.
Марево укрыло всех – ни зги!..
Донеслось лишь с ветром: "Евфросинья!..
Предислава, Полоцк сбереги!"

Не встают с коленей, плачут люди…
Сикофант пронырливо исчез…
Юная игуменья, кто будет
За тебя нести и этот крест?

Нет, твоя решимость не растает,
Не утонет мужество в слезах…
Византия! Клетка золотая
Вольным птицам – полоцким князьям!

И года, и жизни, как отаву
Косит Время – стой или беги.
А она все слышит: "Предислава!
Евфросинья! Полоцк сбереги!"