Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Празарлівае вока

Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Празарлівае вока — сумленне маё — не пятак — а на шчасце ў кішэнi нашу. Зтуль яно наглядае: што так, што не так, і за ўсё, як суддзя, вінаваціць душу. Угрызае за дробязі, б'е ў дзве рукі. За нязначнае шчокі чырвоніць мае. А за іншыя промахі, за крупнякі, лупіць скалкай і ноччу заснуць не дае. А бывае, разойдзецца — не ўгаманіць — "адшліфоўвае" пугай нутро і партрэт. А пасля на змарнелае цыкае: "Цыц!" І надкусаным пернікам кідае ўслед. А калі, раззлаваўшыся, выкіну прэч, гэта ліха за мной наўздагон, нібы цень, то ляціць, то бяжыць, то паўзе (ну і рэч!) І вось так ад світанка да ночкі — штодзень. Ну а вы? Не сумуецца вам са сваім? Мо згубілі надысь? Выпадкова? Ці не? А жадаеце... я падзялюся.. маім? Хай яно вас дацяне — і сум ваш міне! Пачакайце, вось выму "з шырокіх штанін"... О, мабільны... І паспарт... Ключы... І бабло... А сумленне дзе дзелася? Мацаю... Блін! Далібог, адпачыць да кагосьці сышло! 9.08.2019 adidas Yeezy kaufen