Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

сумленне

Сярэдняя: 3.5 (6 галасоў)
Ізноў мне не спіцца... Што гэта такое? Душа-шаляніца Дзяўбе неспакоем. Сляпая ж, здаецца, Ды глуханямая, А беднае сэрца Назолай праймае. Трымаецца строга Няўмольнай суддзёю І голасам Бога Гаворыць са мною: Ўпікае за штосьці – І зноў паглядае: Якая я ў злосці, У страсці якая. Ускрыўшы рашуча Мае недахопы, Належнаму вучыць На мове Эзопа. І што ні пытанне, Пачуцці турбуе: Ці маю каханне? Ці светла жыву я? Ці там я і тое Збіраю багацце – Істотай святою – Жанчынай і маці? Ці сэрцам сваім Саграваю кагосьці, Спяваючы гімн Мілаце й прыгажосці? І гэтак, дурніца, Амаль да світання… Заснуць бы… Не спіцца… Няма ратавання… 14.03.2012 Adidas


Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
Недасканалая істота жытло здымае ува мне. і так кіруе мной употай, што ўсё жыццё па-свойму гне. Хоць не даюся я, пракуда у кожнай справе, кожны міг суе даўжэнны нос усюды і распускае свой язык. Хаця ўсяго-ткі кватаранка, а гаспадарыць – хоць крычы: як пачынае звягу зранку, так і пілуе да начы. Дае бясплатныя парады – што можна мне, а што – ні-ні і пільна кідае пагляды на свет мой знешні з глыбіні. Бывае так, што ледзь не плачу з-за нейкай болькі, а яна з мяне страсае справаздачу, і што не так – мая віна. А ноччу ў бок мяне штурхае – ці быль абдумваю сваю, ці, бессаромная такая, ужо даўно салодка сплю. Вось так і мучымся мы з ёю: хаця агульны маем дах, я з недарэкаю сваёю амаль штодзённа “на нажах”. Магчыма, Бог таго жадае, каб кожны з нас анёлам стаў. ды як магчыма рэч такая, калі ўнутры – не ідэал?! 12.01.2013 Air Max 90 Ultra 2.0 Flyknit


Сярэдняя: 4 (4 галасоў)
Пакаемся, брат! У слязах спавядаем грахі! Якія грахі? А такія, што смеццем і хлудам ляжаць на душы, назбіраныя ў плоці мяхі. Пакаемся! Як... у маленстве: "Я болей не буду!" Прыпомнім усё, што калісь нарабіла бяды — наўмысна, як зло асазнанае, ці выпадкова. Адмовілі ў хлебе галоднаму, ў шклянцы вады? Працялі... учынкам няміласным? Поглядам, словам? Ці думкамі ўласнымі (Рэўнасці? Крыўды? Злабы? Нянавісці? Сквапнасці? Зайздрасці? Іншай "дурноты"?) змянілі сусвет да таго, што цяпер: "Эх, кабы... Кабы ўсё — назад?" А сябе памяняць — неахвота. А можа, паднеслі цыкуту ў адказ на любоў? Прымусілі піць, смеючыся на "ляпам" даверу? Альбо перад кімсьці зняможаным (Грукае? Зноў?) без слоў зачынілі свае "дабрадзейныя" дзверы? Пакаемся ў тым, што замецена пылам даўно і ў тым, што дагэтуль гарыць незагоенай ранай. Ад многіх пакут на зямлі ратаванне адно: раскаянне. Бог... не сячэ галавы пакаяннай! Зманілі і здрадзілі? Горай? Схілілі на... "жуд"? І збіўшы, адкінулі ў гразь — паміраць на дарозе? Цяпер вось не спіцца? І шчэміць, і ные — вось тут? Дыягназ вядомы: ўся справа — ў грахоў перадозе. Тут, як ні хавайся, сумленне спакою не дасць. Не сёння, дык заўтра, зацісне і... скончыць "лячэнне". Адзінае выйсце — жахнуцца: "Ці я — гэта? Жарсць!" і каяцца, каяцца і... і прасіць прабачэння. Ратуйма! Хутчэй! Не марудзячы! Зманлівы час уранні вітае, а ноччу... без жалю праводзіць. Хто ведае месца, куды ён рассейвае нас? Пакайся! Сягоння! Скажы невыноснаму: "Годзе!" І слёз не хавай. Не саромейся: слёзы — не бруд і не слабінА — размягчэлага сэрца вадзіца, а Божыя росы, якія ад "лЮдскіх" пакут душу вызваляюць. Ім ТРЭБА... струменем... праліцца...adidas


Сярэдняя: 3.8 (4 галасоў)
Празарлівае вока — сумленне маё — не пятак — а на шчасце ў кішэнi нашу. Зтуль яно наглядае: што так, што не так, і за ўсё, як суддзя, вінаваціць душу. Угрызае за дробязі, б'е ў дзве рукі. За нязначнае шчокі чырвоніць мае. А за іншыя промахі, за крупнякі, лупіць скалкай і ноччу заснуць не дае. А бывае, разойдзецца — не ўгаманіць — "адшліфоўвае" пугай нутро і партрэт. А пасля на змарнелае цыкае: "Цыц!" І надкусаным пернікам кідае ўслед. А калі, раззлаваўшыся, выкіну прэч, гэта ліха за мной наўздагон, нібы цень, то ляціць, то бяжыць, то паўзе (ну і рэч!) І вось так ад світанка да ночкі — штодзень. Ну а вы? Не сумуецца вам са сваім? Мо згубілі надысь? Выпадкова? Ці не? А жадаеце... я падзялюся.. маім? Хай яно вас дацяне — і сум ваш міне! Пачакайце, вось выму "з шырокіх штанін"... О, мабільны... І паспарт... Ключы... І бабло... А сумленне дзе дзелася? Мацаю... Блін! Далібог, адпачыць да кагосьці сышло! 9.08.2019 adidas Yeezy kaufen