Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

РАМОНТ ХАТЫ

Сярэдняя: 5 (1 голас)
О свежых стружак ап’янелы пах! Шалёўку Міся гломзае пры хаце. А ў хаце па слаях шпалераў, што Я абарваў, Гады тасуе маці! Маланкай думка сцёбае! І зноў Грымотна малаткі ў нас лямантуюць! А ў вёсцы – вохці-і – Віктарышын сын Прадаў карову, хату рамантуе! – Жаніцца, пэўна, думае ізноў! – Але, глядзі, якую дзеўку страціў! – Навошта той рамонт яму, калі Ад’едзе ў горад, жыць не будзе ў хаце?! А мама: – Добра, сынку, хай глядзяць! І я сабе: – Ну, брат, як хочаш майся, Трымайся справы, Раз узяўся ўжо, Як за штаны, Не ўпалі каб, Трымайся! Мая хатуля! Цяжка ўжо даўно Было мне слухаць, Толькі што папішаш, Як скрэбліся ў шпалерах у адно, Як на душы тваёй збалелай, Мышы! Мая хатуля! Цяжка мне даўно Было глядзець, Што ты і у нядзелю, Як вокам на мяне крывым, Акном, Як зараз часам мой сусед глядзела! Ды што я мог, мурзатая сапля, У золкай хліпкай восені пад носам?! Ды што я мог такога, акрамя Як вёдры, дзе страха цякла, падносіць?! А зараз ты ўжо хутка у мяне Зірнеш на свет фарсухай-весялухай! Хто шапку зняў, мяне каб прывітаць, А нехта – каб патыліцу пачухаць! Бо зараз, брат, зусім не той фасон! Усмешкай мамін твар памаладзіўся: – А вось шпалеры гэтыя у нас Былі, Як ты, сыночак, нарадзіўся! 1980 Nike