Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

А рэха, як мячык, дакоціцца снежнем

Яшчэ не ацэнена
А рэха, як мячык, дакоціцца снежнем З-за лугавінаў пакінутых дзён… Як водулле нашых нясмела-няспешных Забавак ў любошчы, мілосцяў як скон. Калі распранецца апошняя восень і Агаліцца ў бязтраўі вятроў, То рэха, як мячык, падскочыць у просінь, У бездань забытых няпомных вякоў Паўстане Нясвіжа Ўладаркай-Прывідам, Гальшанскімі ценямі ляжа на дол… Аблічча тваё быццам скарбы з Нябыту У памяці счэзлай падкіне стадол… На тое, каб жыць, каб жадаць, каб змагацца Вярулася ты праз стагоддзі віхур. А рэха праклятае стоеных жарсцяў Лушпінне пачуццяў хавае ў мармур… Footwear