Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Павел Гаспадыніч

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)

а калі на гарышчы жніўня
вераснёвыя пожні заззяюць
таямнічым святлом сонцаліўня
барвай зжытага некалі траўня

у расхрыстаных душах наўкола
у вачох што стаміліся Поўняй
новым зыкам маланкавым мова
ўзнікне з мары тваёй маціцовай



Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

Калі ты кажаш,- "халады
У жніўні жоўтым запануюць,
Лістотай першаю гады
Ў вачах самотна завякуюць..."

Я дакрануся ледзь, крыху,
Сам, нібы лісцік палы з дрэва,
І пацалункам адкажу:
"Шчэ лета досыць не саспела.

І не адквітнеў жытнёвы сон --
Глядзі, гарэзнічаюць птахі...
Крыўі чароўнае палон
Не пакідае месца страхам...

А восень прыйдзе як заўжды
Ліцьвінскай слаўнаю князёўнай:
Ў душы запаляцца агні
Бела-чырвонае бавоўны...

Што ў кожным сэрцы назаўжды
Трапеча вольным лета сцягам...
Калі ты кажаш -- "Халады",
Я адкажу: Бог з намі разам...



Сярэдняя: 4.5 (10 галасоў)

Страмніны нябёсных блакітаў,
Празрыстаць паветраных сноў.
На чоўне з даўніны спавітым,
Пугач заблукаў між багоў.

Як водарыць кветкамі сонца!
Як росна спявае святло!
Тчэ восень узоры бясконца
Сплятаючы іх у радно,

Якое дыванам усцеліць
Палеткаў пажоўклыя дні...
Якое натхненне прывеціць
У светла-самотным гаі.

Ледзь чутнай малітвай чароту
Вятрыска цалуе жыццё,
А там, ля старэнькага плоту
Бы прывід, аблічча тваё...



Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

я не спрачаюся з лёсам
як не спрачаюся з плёсам
сонечных вёслаў
якія бязмежжа
пераўтвараюць
ў памежжа
просіні з плямаю бруду
усмешлівых Юдаў
сустрэчных алешын у
пустазелле
у ад Палыну пахмелле
дзе на сонца арэлях
гайдюцца быццам анёлы,
гайдаюцца чэрці як быццам
і травеньскім росквітам
сьніцца
ці кветка, а можа сініца –
магчыма, якая крыніца
з часоў Рагвалода й Рагнеды
з эпохаў мелодыі стрэлаў,
забралаў, мяэчэй састарэлых
але неўміручых і вечных,
але неспадзеўна паплечных,
як побач кіруючы думкай
у бясконца-шпаркіх варунках
лёс усміхнецца спачатку
каб потым хмарнаю зграяй
азёрнае неба
запэцкаць
забруджанай глебай
я не спрачаюся з лёсам
жыццё апранаю
ў тое што
ёсць
і тое што
маю.