Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Сыны Беларусі

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Скразьняк, агеньчыкам на елцы, зьдзімае шэрасьць гадавін: сухім сьняданкам па талерцы распэцканы дачка і сын. Нібы праклён ці напамін. Мілёдый птушак не чутно, гарэза воўк схаваўся ў лесе. Абвешана травой гумно, пясьняр замоўк, а зь ім і песьні. У комін морак хутка лезе, нясьмела дождж сапе наўкруг. Усіх палова. Усе ў разрэзе. І хто´ дарадца? Кім ёсьць друг? Дзе пахаванае руно, надзея нашай цеплыні? Замерзьлі похва і сьцягно, жанчын, адмераныя дні. Ў мужчын на шыях ланцугі. Зьмярцьвелы подых на двары. Калі ялінкі дарагі, Ўздымайся, браце, дагары. За колас ў нашым жытнім полі, за ясны шчэбет ў летні час, за ўласны выбар свае долі, каб сэнс у лёсу не загас. Да змроку жыцьцяў, не дамо, Сыны-нашчадкі, Белай Русі, каб усялякае ярмо Радзіму мучыла прымусам! Ня сьмей жа быць – не беларусам! New Balance