Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

травы і гарбата

Яшчэ не ацэнена
За Неманам, ў таемнай дзікай пушчы. У лугах, якіх і за жыцце не абыйсці. Збіраю водарам натоленыя травы. І лепш на свеце месца не знайсці. У красавіку шукаю першую крапіву. Суніцу ў траўні, чаромху, дзьмухаўцы. "Кожнай расліне дай месца, і часіну". Здаўна казалі мудрыя дзяды. Мой кожны месяц лета, гэта жатва. Чабор, рамонкі, палыны, і верасы. У лугах і па барах бадзяюся упарта. Па нерушах не бачаушых касы. Я збор ў цяньку павешу на паддашку. На тых цвіках якія дзед забіў. У тіхі вечар памяну яго дапіўшы пляшку. Моўчкі падзякую за ўсе чаму вучыў. Адыдзе лета, восень запануе. У лістападзе ужо за лесам і зіма. Засланы снегам луг засне, і засумуе. Да той пары пакуль не вернецца вясна. І вось ў такі бясконца доўгі вечар. Я пакладу на стол, свой летні збор. Запахне лугам, неманским прасторам. Зраблю я адмысловы перабор. У гарбатнік пакладу ўсяго патрошку. Дадам я кіпня, із крынічнае вады. Накрыю рушкіком, зраблю падложку. Пакуль настоіца, хвілін пятнадцать да пары Налью я ў кубачак, чароўнае гарбаты. І водар лета запалоніць ўвесь пакой. І так праўдзіва усе, я сам узнеслы, рады. Быццам я недзе аставіў непакой. На ганак выйду вечар белы, краявід убачу. Такім як бачыў яго дзед, і прашчур мой. Стаю маўчу, ісці баюсь, як нешта страчу. Я ў такі час, па асабліваму жывой. Adidas