Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Цябе, напэўна, мне сам Бог паслаў...

Сярэдняя: 5 (10 галасоў)

Цябе, напэўна, мне сам Бог паслаў,
Каб разагнаць тугу імгненняў стылых.
Такіх радкоў я шчэ і не пісаў –
Адкрытых, жыццялюбных, вальнакрылых.

І ты радкам дарыла гэты ўзлёт
Сваёй пяшчотай, галасочкам звонкім
І расплаўляла адзіноты лёд,
Адно кранаўся рук тваіх я тонкіх.

З чым параўнаць мне дотык да шчакі
Тваіх цнатлівых матылёчкаў-вуснаў
І святасць слоў гарэзліва-п’янкіх,
Мне ад якіх і мройна і спакусна?..

О, як цябе дзівосна прытуляць
І адчуваць салодкую аскому,
Як галубкі пад блузкай буркаваць
Пачнуць. Пра што? Няведама нікому...

А хмуры дзень маланкамі крамсаў
Гадоў былых імгненні трапяткія...
Такіх радкоў, здаецца, й не пісаў
І, можа, больш ці напішу такія...