Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

У незнаёмай бескаханай эры...

Сярэдняя: 4 (6 галасоў)

У незнаёмай бескаханай эры,
дзе пустацветна ўсхмеляцца сады, –
пусці ўспамін расчараваны ў дзверы
не дай зацалаваць мае сляды.

Няхай згарыць на прысак наша ўчора
і пачарнее ад самоты дым...
Чужой нерастрывожанай пакоры
не дай зацалаваць мае сляды.

Hi пальцам прагным, ні вачам пяшчотным,
ні легкамысным вуснам маладым
у незнаёмым бескаханым потым
не дай зацалаваць мае сляды.

Усё раскрые і аголіць восень:
навошта разляцеліся, куды...
Як вопратку чужую, жыцці зносім —
не дай зацалаваць мае сляды.



В неведомой, любви лишенной

В неведомой, любви лишенной эре,
где пустоцветно зашумят сады, –
впусти воспоминаний горечь в двери,
не дай зацеловать мои следы.
Пусть от «вчера» остался пепел серый,
а от тоски стал черным терпкий дым…
Покорности чужой, не растревоженной,
не дай зацеловать мои следы.
Ни пальцам жадным, ни глазам манящим,
губам бездумным, страстным, молодым
в том неизвестном, наступившем «завтра»,
не дай зацеловать мои следы.
Всё оголит, и всё раскроет Осень.
Как так, зачем...в ответах нет нужды.
С плеча чужого жизнь свою мы носим,
не дай зацеловать мои следы...