Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Вандроўнік

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)
То ў зор, то ў сонца полі зроку Ідзе, а з ім – то снег, то дождж. Турыстам ён па волі року Схадзіў краіну ўшыр і ўдоўж. І што ў грудзях у многіх праўды, Як і ў нагах ляных, не больш, Заўважыў ён даўно: для ўлады – Як брыдкі смоўж – няшчасны бомж! І зразумець мне не магчыма І не магу свой страх схаваць: Як можа мілая айчына Сваё дзіця – жыўём хаваць?! Калі ж памрэ ён – што папішаш (Аднак – прапала – не пішу), – Адна надзея ёсць: прапіша У раі Бог яго душу! А тут надзейнага прытулку Знайсці не змог, хоць збіўся з ног… О, Божа, хто ўратуе бомжа, Калі ў нас бомжам быў сам Бог?! “Зямля – наш дом”. І ў гэтым доме Няма бяздомнай долі горш, Калі душа ў адчаі тоне – Мароз па скуры – хто не “морж”! Хоць і мяне падчас прыцісне – Смяшынкі іскрамі з вачэй – Ды ўсё ж прыгоннаму прапіскі, Чым бомжу, ў шмат разоў лягчэй!.. Nike Air Force