Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Верш, якi разарваў вецер

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)
Яшчэ адна душа недзе памерла, Я пасумую над ёй з гітарай у шэрым куце сваім. Не знаю, ці была яна добрай, шчырай і вернай, Не хачу знаць, іх так шмат, а я адзін. Кожную хвіліну хтосьці атрымлівае асалоду, Ім не патрэбна мая дапамога, ім добра і так. Я знайду таго, што пакінуў Бог або які пакінуў Бога, І уратую яго ад раз'юшанай зграі нахабных людзей-сабак. Я і сам іх баюсь, дакладней, жах выклікаюць іх паводзіны. Праўда, хлусня, дабро і зло у грамадстве даўно змяшалісь у адзін атрутны кактэйль. Калісьці, як кажуць, Гасподзь прыйшоў глядзець на Чалавека народзіны, Цяпер наўрад ці прыйдзе хто на пахаванне грамадзства людзей. Я дапамагу каму можна, каму хопіць сіл вершам, словам, справаю. Астатнім, мне здаецца, і гэтак не блага, бо даўно ўжо на ўсё пляваць. І гэта з'яўляецца самай маёй агіднай, праклятай заганай- Тое, што як бы не марыў, не магу проста так спакойна за гэтым усім назіраць. Мяне раздзірае, мяне разрывае у гэтым палоне пачуццяў, дзе добрае і благое. О божухна, як бы было без такіх памкненняў і хваляванняў жыць прасцей... Як словамі выказаць тое, як выказаць імі на аркушы белай паперы тое, Калі адчуваеш сябе самым няшчасным і самым шчаслівым сярод людзей.Adidas Glitch Skin