Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Апошнія водгукі

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Васіль Гардзіёнак

Сярэдняя: 3 (8 галасоў)

Мы два дрэвы якія стаялі побач
Не адзін дзясятак гадоў,
Пасадзіў нас калісьці у садзе пробашч,
Апусціў у халодны дол.

Мы былі тады яшчэ маладымі,
Памятаеш той золкі дзень,
Калі я зірнуў праз твае галіны
І убачыў свой першы прамень.

Ты была тады такою танюткай
Без зялёнай сукенкі сваёй,
І твае пупышкі ужо набухлі,
Каб буяць лістотай вясной.

І было злачынствам не закахацца,
І было злачынствам глядзець,
І было злачынствам не прызнацца,
І табою не захварэць.

Памятаеш наша першае лета,
Як вяселле было ў царкве,
І калі маладыя прыйшлі наведаць,
Наведаць цябе і мяне.

Як пабраліся шлюбам у нашым голлі,
Змацаваўшы перадусім
У гарачых абдымах і далонях
Яго пацалункам сваім.

А ці помніш нашу першую восень,
Нечакана яна прыйшла,
І як грэліся ноччу халоднай, позняй
Ад апошніх іскраў кастра.

Нам было тады яшчэ невядома,
Што такое бывае спрэс,
Калі людзі у бойцы з халодным морам
Вынішчаюць паўсюдна лес.

Калі енчаць вакол маладыя дрэвы
Ад сякеры ў сваім баку-
Гэтак злосна зіма расчыняе дзверы,
Прамаўляючы пра тугу.

Мы два дрэвы якія стаялі побач
Не адзін дзясятак гадоў,
Нам вядома спякота, смуга і горыч,
Шкадаванне, спагада, любоў.

Нам вядома калі падымаецца вецер,
Нам вядома куды ён дзьме,
Дык няхай ён раскажа ва ўсім сусвеце
Аб апошняй нашай вясне.

Чую я, як сякера грукоча блізка,
Даражэнькая, нам не жыць...
Пасля доўгай залевы у садзе слізка,
Даражэнькая, не дрыжы...

Можа гэта лепей, чым спарахнелым
Ад хваробы загінуць якой,
І стаяць панура у садзе спелым,
Забіваючы час тугой.

Людзі лічаць сябе каралямі пушчы,
Найвялікшай істотай Зямлі,
Вось чаму яны топчуць у садзе ружы,
Нават тыя, што не ўзыйшлі...

Хіба ведалі мы, што такое будзе,
У халодны сядаючы дол,
Сваю ўласную памяць губляюць людзі,
Не пакінуўшы і слядоў.

Разбіраюць парэшткі царквы, каб сцерці,
Што стаяла яшчэ да нас-
Гэта прыклад таго як у справе смерці
Людзі пераганяюць час.

Мы два дрэвы якія чакаюць скону,
Сонца дорыць апошні прамень,
І на гразкай зямлі трэскі ліпы й клёну,
Трэскі нашых мар і надзей.

У далоні іх возьме цёплы вецер
І апусціць ў халодны дол,
Можа недзе там народзяцца дзеці,
Памятаючы нашу любоў,
Можа недзе там у найноўшым леце
Забуяе наша любоў...



Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Яшчэ адна душа недзе памерла,
Я пасумую над ёй з гітарай
у шэрым куце сваім.
Не знаю,
ці была яна добрай,
шчырай і вернай,
Не хачу знаць,
іх так шмат,
а я адзін.

Кожную хвіліну
хтосьці атрымлівае асалоду,
Ім не патрэбна мая дапамога,
ім добра і так.
Я знайду таго, што пакінуў Бог
або які пакінуў Бога,
І уратую яго ад раз'юшанай зграі
нахабных людзей-сабак.

Я і сам іх баюсь,
дакладней, жах выклікаюць іх паводзіны.
Праўда, хлусня, дабро і зло у грамадстве
даўно змяшалісь у адзін атрутны кактэйль.
Калісьці, як кажуць,
Гасподзь прыйшоў глядзець на Чалавека народзіны,
Цяпер наўрад ці прыйдзе хто
на пахаванне грамадзства людзей.

Я дапамагу каму можна, каму хопіць сіл
вершам, словам, справаю.
Астатнім, мне здаецца, і гэтак не блага,
бо даўно ўжо на ўсё пляваць.
І гэта з'яўляецца самай маёй агіднай,
праклятай заганай-
Тое, што як бы не марыў, не магу проста так
спакойна за гэтым усім назіраць.

Мяне раздзірае, мяне разрывае у гэтым палоне пачуццяў,
дзе добрае і благое.
О божухна, як бы было без такіх памкненняў і хваляванняў
жыць прасцей...
Як словамі выказаць тое,
як выказаць імі на аркушы белай паперы тое,
Калі адчуваеш сябе самым няшчасным
і самым шчаслівым сярод людзей.



Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Засынаюць вятры у палёх,
Птушкі ў гнёздах,
Звяры у пячоры,
Ды не сню толькі я прайдох
Гэтым жнівеньскім адвячоркам.
Што напісана - ажыве,
Расцячэцца па дрэве думкай-
Наша мова у дрэвах жыве,
Ў кожным клёне і ў кожным дубе.
Гэтак плача смалою клён,
Вы вазьміце яе, пакаштуйце.
Гэта мовай жывою ён
Як крывёю запэцкаў грудзі.
Бы ад кулі рану крывіць-
Так балюча яму і горка,
Калі б вуснамі прытуліць
Хтосьці мог адвячоркам золкім.
Пачакай, засланю яе,
У палёх вятры засынаюць,
Пэўна сна табе не стае,
Мае рукі цябе трымаюць,
Ты заплюшчы вочы, паспі,
Захініся у лісце-голле,
У далоняў цяпло вазьмі,
Каб сагрэцца ў халодным полі.
Я да рання буду з табой.
Чуйны сон захаваць нялёгка,
А крумкач прынес неспакой,
І пачуўся у полі клёкат.
Ты даруй мне, што не здалеў
Рады даць я нахабнай птушцы,
Нават ў карканні чутны спеў,
Калі гэта спяваюць душы.



Сярэдняя: 3.3 (7 галасоў)

Засыная пад пошум чароту,
Загiбаясь ад першага ветру,
Скiнуць дрэвы густую самоту
На замерзлай зямлi сантыметры.

Сыпце, сыпце - няшмат засталося,
Бог мне часу не дужа адмерыў,
I за плечы чапляецца восень,
Як крумкач да забiтага звера.

I ужо не пашчасцiць з каханай,
Дождж мне кроплямi вочы паранiў.
Засмучоныя дзеўчыны рана пабралiся ...
халодным свiтаннем.

Пабралiся халодныя шлюбам,
Не чакая, што потым сагрэюць,
Ну а я цеплыню да любай
Не наважыуся йшчэ праверыць.

Але тое не так ганебна,
Як засведчыць на кожнай шрамам,
Я хачу паказать ёй неба,
А не хаты сваёй абшары.

Я хачу паказаць ёй космас
I ўсялякія дзiвы сусвету,
Я хачу цалаваць яе космы
Пад святлом заблукаўшай каметы.