Вершы беларускіх паэтаў

Нацыянальны паэтычны партал

Уваход

Раiм наведаць


Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Лічыльнікі

Я будаваў свой карабель

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)
Я будаваў свой карабель. Ды дзе мне плыць? Усюды мель… І ён вялізны быў Бы гмах, Ды чэрап быў на ветразях. Шкада, няма такіх і рэк, А то даўно бы мабыць Збег. Шукаў рачулку доўга Ды Цякла, блукала не туды, Ў іншы бок, Чужы куток, Ды пасярэдзіне масток. Куды падацца І пайсці? Мой карабель пачаў Гнісці. Труха З’ядала дуб і вяз, У глеі па карму заграз. Усклікнуў я! Зраблю я човен, Ён будзе Скарбаў, Песень повен. Любая рэчка і рачулка Яго ўхопіць, дасць прытулка. І панясуць Мой човен хвалі Ў свет, нязведаныя далі. Зрабіў палову. Трэба дошкі, А іх няма, паелі мошкі. Ізноў Балючае падзенне. Мой човен стаў, як летуценне. Куды ж укласці Цягу, Спрыт? Зраблю я плыт, Магутны плыт. А вось бярэзінка – Вясло. Бярвенне нёс, Ды павяло. Забіць Апошні цвік не змог, Не чую рук, Не чую ног, Бо 20 год, амаль Усё жыцце… Я будаваў, шукаўшы Выйсце… І вось цяпер стаяць у рад Карабаль, човен, плыт. Назад Ужо не вернеш Тыя годы, Што я шукаў сабе прыгоды… ****** І вось Гатовы плыт. Тады Яго валок я да вады. З апошніх сіл, З апошніх жыл. Грымота. Цемры небасхіл. Жыцце сваё усё аддаў, Ды выйсце… Не, не адшукаў! А вось плыток і на вадзе, Куды ж цячэнне прывядзе? Свабоды подых я адчуў. Я ўсміхнуўся, пазяхнуў. Мацней к бярвенню я прыпаў, Заплюшчыў вочы і сканаў… adidas NMD kaufen