– Ты вершы пішаш?
– Я малюся Слову...
Як найгалоўнейшай святыні на Зямлі,
Рыхтуючы нязломную аснову
Жыццю свайму... Нябесы мне далі
Магчымасць выказаць усё і распавесці
Пра таямніцы юнае душы.
Аб чым яна спявае напрадвесні?
Аб чым спяваюць раніцай дажджы ?
Аб чым шапоча лісце над ракою,
Аб чым грыміць знаёмы майскі гром?
Анёл кіруе зноў маёй рукою
І шэпча казкі навальнічным днём.
Я слову светламу, як Богу, памалюся...
Яно адзіны сэнс маіх шляхоў.
Крыніцы роднай нізка пакланюся,
І да сваіх прыйду вытокаў, каранёў.
Я слову роднаму заўсёды буду вернай,
Падданай вечнаю паэзіі святой.
Я зноў натхненню адчыняю дзверы
І наталяю смагу чыстаю вадой.
І зноў вяртаюся да светлае асновы,
Да той адзінай, што анёлы мне далі.
–Ты вершы пішаш?
– Я малюся Слову...
Як найгалоўнейшай святыні на Зямлі!